Bölümler 18Şu an: Bölüm 10
- 1 ✨Tanıtım✨67 kelime
- 2 Bölüm 12.037 kelime
- 3 Bölüm 21.311 kelime
- 4 Bölüm 31.613 kelime
- 5 Bölüm 4956 kelime
- 6 Tanıtım 220 kelime
- 7 Bölüm 5903 kelime
- 8 Bölüm 61.511 kelime
- 9 Bölüm 71.611 kelime
- 10 Bölüm 82.106 kelime
- 11 Bölüm 91.255 kelime
- 12 Bölüm 10898 kelime · Okuduğun bölüm
- 13 Bölüm 111.195 kelime
- 14 Bölüm 121.179 kelime
- 15 Bölüm 131.001 kelime
- 16 Bölüm 141.955 kelime
- 17 Bölüm 151.537 kelime
- 18 Bölüm 161.283 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sabah uyandığımda dün akşamki sürpriz hâlâ aklımdaydı. Doğum günümü unutmuş olmam yetmezmiş gibi herkes benden önce hatırlamıştı.
Yatağımdan kalkıp masamın üzerindeki küçük kutuya baktım. Aron'un hediyesi olan kolyeyi dün gece odama geldiğimde çıkarmış, kutusuna koymuştum. Kutuyu açıp kolyeyi elime aldım. İnce ve zarifti. Boynuma takıp aynada kendime baktım.
Ardından Arel'in verdiği bilekliği de taktım.
Aşağı indiğimde Aras mutfakta kahvaltı yapıyordu.
“Günaydın.”
“Günaydın doğum günü kızı.”
“Dün bitti, Aras.”
“Benim için hâlâ doğum günü haftan.”
Karşısına oturdum. Bakışları önce boynumdaki kolyeye, sonra bileğimdeki bilekliğe kaydı.
“Yeni takılar mı?”
“Dünkü hediyeler.”
“Şu Aron'un verdiği kolye mi?”
“Evet.”
Aras sırıttı. “Güzelmiş. Aron çok yakışıklı dimi?”
“Sen şimdi başlama.”
“Ben bir şey demedim.”
“Yüzün her şeyi söylüyor.”
Gülerek kahvaltıma döndüm. Aras'ın benimle uğraşmayı ne zaman bırakacağını gerçekten merak ediyordu.
Üniversiteye vardığımda İdil, Mert, Kerem ve Selin bahçedeki bankta oturuyordu. Yanlarına doğru ilerledim.
“Günaydın.”
İdil beni görür görmez boynumdaki kolyeye baktı.
“Aron'un hediyesi mi?”
“Evet. Beğendin mi?”
“Çok güzelmiş. Bilekliğin de öyle.”
Mert hemen konuşmaya katıldı.
“Aron'un hediyesini takmış, demek ki beğenmiş.”
“Senin her konuşmaya dahil olman gerekiyor mu?” dedim.
“Gerekiyor. Grubun neşe kaynağı benim.”
Kerem başını kaldırmadan cevap verdi.
“Neşe kaynağı değil, oksijen israfısın."
Selin gülerek kahvesinden bir yudum aldı. Tam Mert'e cevap verecekken arkamdan tanıdık bir ses duydum.
“Günaydın.”
Aron'du.
Ona döndüm. “Günaydın.”
Bakışları kısa bir süre kolyeme kaydı.
“Taktığını gördüm.”
Gülümsedim. “Beğendim. O yüzden.”
“Yakışmış.”
“Teşekkür ederim.”
Mert'in yüzünde yine o rahatsız edici sırıtış belirdi ama bu kez konuşmasına fırsat vermeden koluna vurdum.
“Sus.”
“Daha bir şey söylemedim!”
“Birazdan söyleyecektin.”
Aron gülerek yanımdaki boş yeri gösterdi.
“Derse birlikte geçelim mi?”
“Olur.”
Çantamı alıp onunla birlikte sınıfa doğru yürüdüm.
Ders boyunca yan yana oturduk. Öğretmenin anlattıklarını dinlemeye çalışıyordum ama Aron ara sıra defterime küçük notlar yazıp bana gösteriyordu.
Birinde yalnızca şu yazıyordu
Bu ders hiç bitmeyecek mi?
Defterime cevap yazdım.
Biraz sabret.
Aron yazdıklarımı okuyunca başını hafifçe salladı.
Sabır konusunda pek iyi değilim.
Dersin geri kalanında birbirimize birkaç kez daha not yazdık. Öğretmen bir ara bize doğru baktığında ikimiz de aynı anda önümüze döndük.
Ders bittiğinde Aron çantasını topladı.
“Öğle arasında ne yapacaksın?”
“Henüz bilmiyorum. Neden?”
“Benimle vakit geçirmek ister misin?”
Sorusu karşısında kısa bir an duraksadım. Ardından gülümsedim.
“İsterim.”
“Güzel. O zaman seni öğle arasında kaçırıyorum.”
“Beni kaçırmak o kadar kolay değil.”
“Bunu görmek isterim.”
Sınıftan birlikte çıktık. Koridorda yürürken Aron bana ailesinden, çocukluğundan ve sevdiği kitaplardan bahsetti. Bazı sorularıma hemen cevap verirken bazılarını düşünerek yanıtlıyordu.
“Hiç Vesper dışında yaşamak istedin mi?” diye sordum.
Aron bir süre sustu.
“Bazen.”
“Neden gitmedin?”
“Burada kalmam gereken zamanlar oldu.”
“Peki şimdi?”
Bana baktı. “Şimdilik burada olmaktan şikâyetçi değilim.”
Nedenini sormadım. Belki de cevabını tahmin etmek istiyordum ama kendime itiraf etmeye hazır değildim.
Tam o sırada koridorun diğer ucundan Mert'in bize doğru geldiğini gördüm.
“Alara!”
Ona döndüğüm anda Mert bilerek omzumdan çarptı.
“Önüne baksana!” diye çıkıştım.
Fakat dengesini kaybedip geriye doğru sendeledim. Düşeceğimi düşündüğüm anda Aron kolumdan tutarak beni kendine doğru çekti. Bir elim istemsizce göğsüne dayanmıştı.
Birkaç saniye öylece kaldık.
Aron yüzüme bakarak, “İyi misin?” diye sordu.
“İyiyim.”
Tam doğrulurken Mert'in sesini duyduk.
“Ya! Bu filmlerdeki gibi olmadı!”
Aron'la aynı anda ona döndük.
“Ne?” dedim.
Mert iki elini yana açtı.
“Romantik bir sahne yaratmaya çalıştım. Senin Aron'un kollarına düşmen gerekiyordu. Ama çocuk seni düşmeden tuttu. Bütün planım mahvoldu!”
Bir an ne diyeceğimi bilemedim.
“Mert, sen ciddi misin?”
“Son derece.”
Aron gülerek kolumu bıraktı.
“Bir dahaki sefere insanları düşürmeye çalışmadan önce haber ver."Böyle olunca da sürprizi kalmıyor.”
Mert'in saçmalıklarına daha fazla dayanamayarak ona doğru bir adım attım.
“Bir daha bana bilerek çarparsan seni," dedim ve sessiz bir şekilde devam ettim. "Azına sıçarım."
Mert hemen geriye çekildi.
“Tamam, tamam. Aşk hayatınıza müdahale etmiyoruz.”
“Ortada bir aşk hayatı yok!” dedim.
Aron'un gülümsemesi biraz daha belirginleşti.
“Öyle mi?”
Ona döndüm. “Sen de başlama.”
“Ben hiçbir şey söylemedim.”
Mert kahkaha atarak uzaklaşırken ben de başımı iki yana salladım. Aron hâlâ gülümsüyordu.
“Çok eğleniyorsun, değil mi?” diye sordum.
“Biraz.”
“Harika.”
Yürümeye başladığımızda Aron adımlarını benimkine uydurdu.
“Bu arada,” dedi, “az önce gerçekten korktum. İyi ki düşmedin.”
“Beni tuttuğun için teşekkür ederim.”
“Her zaman.”
Bu iki kelimeyi söylerken gözlerime baktı. Ben de gülümsemekten kendimi alamadım.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Öğle arasında diğerlerinin yanına döndüğümüzde Mert yaşananları çoktan herkese anlatmıştı.
İdil beni görür görmez gülmeye başladı.
“Alara, filmlerdeki gibi olmadı mı?”
“İdil, sen de mi?”
Selin gülümseyerek araya girdi.
“Bence Mert'in bir daha romantik sahne yönetmemesi gerekiyor.”
Kerem başını salladı. “Kesinlikle katılıyorum.”
Arel de masaya yaklaşıp Aron'a baktı.
“Kardeşim, koridorda bile rahat bırakmıyorlar seni.”
Aron omuz silkti. “Alıştım.”
Hepimiz gülüştük.
Öğle arası boyunca arkadaşlarımızla vakit geçirdik. Ancak Aron'la aramızdaki konuşmalar gün içinde devam etti. Bazen diğerlerinden ayrılıp birlikte yürüdük, bazen de kalabalığın içinde birbirimize küçük şakalar yaptık.
Okul çıkışına doğru çantamı omzuma taktığımda Aron yanıma geldi.
“Eve nasıl gideceksin?”
“Yürürüm herhalde.”
“İstersen bırakabilirim.”
Bir an düşündüm. “Olur.”
Birlikte okuldan çıktık. Yol boyunca günümüzden, derslerden ve dün akşamki sürprizden konuştuk. Eve yaklaştığımızda adımlarımız yavaşladı.
“Bugün güzeldi,” dedim.
Aron bana döndü.
“Benim için de.”
Bir süre sessiz kaldık. Sonra Aron hafifçe gülümsedi.
“Seninle vakit geçirmek hoşuma gidiyor, Alara.”
Bu kez verecek hazır bir cevabım yoktu. Yalnızca ona baktım.
“Benim de seninle vakit geçirmek hoşuma gidiyor.”
Aron'un yüzündeki gülümseme büyüdü.
Evin önüne geldiğimizde ona teşekkür ettim. Kapıya yönelmeden önce bir kez daha arkamı döndüm.
“Yarın görüşürüz.”
“Yarın görüşürüz, Alara.”
İçeri girdiğimde hâlâ gülümsüyordum.
Son zamanlarda Vesper'da yaşanan onca şeye rağmen, ilk kez birinin yanında kendimi bu kadar rahat hissediyordum. Bu da hoşuma gidiyordu.
Bir bölümün daha sonuna geldik. Umarım beğenirsiniz. Destekleriniz ve yorumlarınız benim için çok değerli.💕⭐🥰
Bölüm etkileşimi
