Bölümler 18Şu an: Bölüm 2
- 1 ✨Tanıtım✨67 kelime
- 2 Bölüm 12.037 kelime
- 3 Bölüm 21.311 kelime · Okuduğun bölüm
- 4 Bölüm 31.613 kelime
- 5 Bölüm 4956 kelime
- 6 Tanıtım 220 kelime
- 7 Bölüm 5903 kelime
- 8 Bölüm 61.511 kelime
- 9 Bölüm 71.611 kelime
- 10 Bölüm 82.106 kelime
- 11 Bölüm 91.255 kelime
- 12 Bölüm 10898 kelime
- 13 Bölüm 111.195 kelime
- 14 Bölüm 121.179 kelime
- 15 Bölüm 131.001 kelime
- 16 Bölüm 141.955 kelime
- 17 Bölüm 151.537 kelime
- 18 Bölüm 161.283 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Saat 04.36
Uyandım. Hava aşırı şekilde soğuk. Arasın yanına gittim. Üzerini örttüm.
"Abla." Dedi yari uyanık şekilde.
"Uyu."
"Abla."dedi tekrar.
"Ne?" Dedim. "Çok soğuk çok."
"Örttüm üzerini isinirsin şimdi." Dedim ve mutfağa doğru gittim. Su içtim. Pencereden dışarıya baktım. Kar yağıyordu. Bir an içeriden bir ses geldi.
"Anne." Diye. Aras in yanina gittim. "Anne anne." Diye sayılıyordu. Yanına oturdum. "Aras."
"Baba."
"Aras benim uyan biraz. Benim Alara."
Bir an terlemeye başladı. Kalbine elledim. Aşırı hızlıydı. "Aras uyan lan." Diye sesimi yükselttim. Gözlerimi açtı. "Anne baba." Diye.
"İyi misin Aras?"
"Abla, anne baba."
"Sakın ol biraz. Dur sana şu getireyim."
Hızlıca su getirdim.
Bardağı Aras'a uzattım. Titreyen elleriyle alıp birkaç yudum içti. Yüzü bembeyazdı, alnı ter içindeydi.
"İyi misin?" diye sordum tekrar.
Başını salladı ama gözlerime bakmadı.
"Aras, bana bak."
Yavaşça başını kaldırdı. Gözleri dolmuştu.
"Ne gördün rüyanda?"
Bir süre sustu. Bardağı komodinin üzerine bırakıp. "Annemle babamı gördüm." Son günlerde onları rüyamda o kadar sık görüyordum ki artık kendi rüyalarımdan korkmaya başlamıştım. Ama Aras'ın da aynı şeyi yaşaması beni daha fazla huzursuzlansırdı.
"Ne yapıyorlardı peki?"
"Ormandaydılar," Yutkundu. "Onlara seslendim ama bana bakmadılar bile. Sanki beni duymuyorlardı."
Yanına oturup omzuna elimi koydum.
"Aras, sadece rüya. Tamam mı?"
"Biliyorum." Gözlerini kaçırdı.
"Biraz uyu," dedim sonunda. "Sabah konuşuruz."
"Yanımda kalır mısın?"
Yüzüne baktım. Aras, ne kadar büyümüş olursa olsun, bazen hâlâ çocuk gibi görünüyordu.
"Kalırım tabiki de salak." Dedim gülerek.
Hafifçe gülümsedi.
"Ben de seni seviyorum abla."
"Çok komusma hadi uyu."
Üzerini düzelttim. Birkaç dakika sonra nefesi düzene girdi. Uyuduğunu anlayınca sessizce odadan çıktım.
Saat 05.12'ydi.
Mutfağa gidip kendime kahve hazırladım. Pencerenin önüne geçtim. Kar, sokak lambalarının altında ağır ağır yağıyordu. Vesper'ın sokakları bembeyaz olmuştu. Normalde bu manzarayı severdim ama o sabah içime garip bir sıkıntı çökmüştü. Aşırı kötü bir his. Kahvemden bir yudum aldım.
Tam o sırada sokağın karşısında birini gördüm.
Siyah giyinmişti. Başını hafifçe öne eğmiş, bizim eve bakıyordu. Kaşlarımı çattım.
Bu saatte burada ne işi vardı?
Biraz daha dikkatli baktım. Kar yüzünden yüzünü seçemiyordum. Bir adım pencereye yaklaştım. Yabancı başını kaldırdı.
Bir anlığına göz göze geldik.
Sonra arkasını dönüp yürümeye başladı.Sokağa çıktım.
Kimse yoktu.
Etrafıma baktım. Karın üzerinde ayak izleri vardı. Kapının önünden başlayıp sokağın köşesine kadar uzanıyordu.
Ama sonra izler bir anda bitiyordu. Olduğum yerde kaldım.Bu nasıl mümkündü?
Arkamdan gelen sesle irkildim.
"Abla?"
Aras kapıda durmuş, uykulu gözlerle bana bakıyordu.
"Sen ne yapıyorsun dışarıda?"
Hiç cevap vermeden ayak izlerini gösterdim.
"Şunlara bak."
Aras yanıma geldi. Bir süre izleri inceledi, sonra bana döndü.
"Birisi yürümüş işte."
"Aras, izler burada bitiyor."
"Belki kar yağışı kapatmıştır. Beynini çalıştır biraz."
"Kar yağışı izleri nasıl bu kadar düzgün bir şekilde kapatabilir sen çalıştır beynini biraz. Yarısı süzelim yarisi öyle mi kalacak gerizekalı?"
Aras cevap vermedi. O da huzursuz görünüyordu artık.
"İçeri girelim," dedi. "Donacaksın."
Son kez sokağın köşesine baktım. Ardından eve girdik.Kapıyı kilitledim.
O sabah yeniden uyumadım.
Ve nedense, gece gördüğüm kişinin yüzünü hatırlayamamama rağmen gözlerini unutamıyordum. Sabah olduğunda gözlerimi açmak istemiyordum. Gece doğru düzgün uyuyamamıştım. Bir de Aras'ın gördüğü rüya aklıma takılmıştı.
Telefonumun ekranına baktım.
07.38.
"Başkıcam böyle ise." Dedim kendi kendime. Yataktan kalkıp üzerime kalın bir kazak geçirdim. Saçlarımı gelişigüzel tarayıp odadan çıktım. Aras mutfakta oturmuş kahvaltı yapıyordu.
"Sen ne ara kalktın?"
"Yarım saat önce."
"Gece gördüğün rüyadan sonra uyuyabildin mi cidden?"
Aras ağzındaki lokmayı yuttu.
"Uyuyamadım zaten. Sonra acıktım."
Bir süre yüzüne baktım.
"Gerçekten de gerizekalısın."
"Teşekkür ederim ablacığım. Genetik."
Gözlerimi devirdim ve karşısına oturdum. Dışarıda kar yağmaya devam ediyordu. Camın kenarında biriken karları izlerken aklıma gece gördüğüm yabancı geldi.
Aras bana dondu."Dün gece gördüğün ama var olmayan kişiyi kimseye anlatma abla."
"Neden?"
"Ne bileyim. İnsanlar seni daha salka oldugunu anlamasinlar diye dedim."
"Haha çok komik Aras. Kes sesini."
Aras omuz silkti. Kahvaltımızı bitirdikten sonra montlarımızı giyip evden çıktık.
Soğuk yüzüme çarptığı anda burnumu çektim.
"Ben kıştan nefret ediyorum."
Aras güldü. "Dün gece kar yağsın diye pencerenin önünde dua ediyordun."
"Ben dua etmiyordum mal dışarıyı izliyordum."
"Ne biliyim ya."
Koluna vurdum.
"Yürü, mal."
Birlikte yürümeye başladık. Kar yüzünden kaldırımlar kaygandı ve yollar normalden daha sessizdi. Birkaç sokak ilerlediğimizde kasabanın ana yolunda duran polis arabalarını fark ettim.
Yavaşladım.
"Ne olmuş burada?" Aras da polislere baktı. Yolun kenarında birkaç kisi toplanmış, kendi aralarında konuşuyordu.
Yanlarından geçerken bir kadının söyledikleri kulağıma çalındı.
"Ormanda bulmuşlar. Zavallının başına neler gelmiş kim bilir."
Diğer kadın sesini alçalttı.
"Bu kasabada yine mi başladı bunlar?"
Ne demek istiyordu?
Adımlarımı yavaşlatınca Aras kolumu çekti.
"Abla, geç kalacağız."
"Bir dakika."
Kadınlara dönüp bir şey sormak istedim ama vazgeçtim. Tanımadığım insanların konuşmalarına kulak misafiri olmak yeterince tuhaftı zaten. Yolumuza devam ettik. Yine de duyduklarım aklımdan çıkmıyordu.
Ormanda birini bulmuşlardı.
"Alara!"
Aras'ın sesiyle düşüncelerimden sıyrıldım.
"Ne?"
"Üç kere seslendim. İyi misin sen?"
"İyiyim. Hadi, geç kalıyoruz."
Üniversiteye vardığımızda bahçedeki öğrencilerin çoğu aynı konuyu konuşuyordu. Herkesin yüzünde meraklı bir ifade vardı. Bazıları telefonlarından bir şeyler gösteriyor, bazıları da duyduklarını anlatıyordu.
İdil'i uzaktan görür görmez yanına gittim.
"Aloş!" dedi beni görünce. "Duydun mu olanları?"
"Neyi?"
"Ormanda bir ceset bulmuşlar!"
İçim bir anlığına buz kesti.
"Kimmiş?"
"Henüz kimse bilmiyormuş. Mert sabah haberlerde görmüş."
Tam o sırada Mert ve Kerem yanımıza geldi. Mert'in her zamanki gülümsemesi yüzünde yoktu.
"Bu işte bir gariplik var," dedi.
Kerem kaşlarını çattı. "Nereden çıkardın?"
"Çünkü polisler ormanı kapatmış. Bir de adamın nasıl öldüğünü kimse söylemiyor."
"Belki soruşturma devam ediyordur," dedi Selin yanımıza katılırken.
Herkes konuşmaya devam ederken ben sessiz kaldım.
Orman.
Gece.
Siyah bir gölge.
Ve şimdi bir ceset.
Bunların birbiriyle ilgisi olmadığını düşünmek istiyordum. Gerçekten istiyordum. Ama içimdeki huzursuzluk bir türlü geçmiyordu.
Belki bir mafya olabilirdi ama burada ne işi var mafyanın çok tuhaf.
İdil bana baktı. " Ee nasılsın bu gün?"
"Bok gibiyim."
"İyi iyi," dedi gülümseyerek. "Korktun dimi bu ceset olayından."
"Sence korkmamis gibi miyim?"
"Tamam be kızma."
Hoca derse girdi. Ben tabi dersi dinlemek yerine uyumayı seçtim. Zil çalınca Mert benim kafama vurarak uyandırdı beni.
"Uyannn."
"Ne var ya?" Dedim boğuk bir sesle.
"Uzaylılar geldi çay içmeye. Kalk çay koy."
"Kes sesini çok konusuyorsun."
"Kesemem."
Ne kadarda gıcık biri ya. Kafamı kaldırdım.
"Yemek almaya gidecem gelecek misiniz?" Dedi İdil.
"Ben gelirim sen git geliyorum şimdi." Dedim.
"Tamam ama hızlı gel." Dedi. Kafamı salladım.
Kalkıp ceketimi giyindim. "İstiyor mususnuz bir şey?" Dedim. "Yok." Dedi Mert. "Bende öyle düşünmüştüm." Dedim ve yemekhaneye doğru yürüdüm. İdil'in yanında biri vardı. Ama sırtı bana dönüktu.
Yararına gittim.
"Merhaba." Dedim kısık bir sesle. Çocuk arkasını döndü. Aronmuş.
"Maraba." Diye karşılık verdi.
İdil gülümseyip. "E Alara hanım." İdil sözünü bitirmeden biri arkamdan gelip bana sarıldı. Bende tabi ki de korktum. "Aaaa." Diye bağırdım.
"Sakın ol gülüm." Dedi Baran.
Baran benim sevgilim. Çok seviyorum onu.
"Ne yapıyorsun ya? Korktum."
"Sarıldım sadece gülüm," kaşlarını çattı. "Bu kim?" Dedi.
Aron elini uzattı. "Aron." Dedi sakınce."
Baran elini kıpırdatmadan. "Baran. Dedi.
Ayıp olmasın diye ben Aron' un elini tuttum. "Ben de Alara. Önceden tanişamadik."
Gülümsedi.
Baran kulağıma yaklaştı. "Önceden de mi tanıştınız?" Dedi fısıldayarak.
"Anlatırım sonra." Dedim ve Baran daha çok yaklaşıp yanağımdan öptü.
"Seni çok seviyorum gülüm." Dedi.
Aşırı utanç verici bu hareketler.
"Tamam Baran dur bir."
Bana gülümseyerek. "Sen iste gülüm." Dedi ve göz kırptı.
İdil beni yanına çekti. "Ayrıl şundan." Dedi fısıldayarak.
"Hayır."
"Sen bilirsin. Bu çocuk sana iyi gelmiyor."
Göz devirdim. "E ido ne alıcağız?"
"Sen gel benimle canım gel." Dedi İdil. Yemeklerimizi aldıktan sonra masaya döndük. İdil birden ayağa kalktı.
"Ben Selin'i çağırıp geliyorum."
"Selin nerede ki?"
"Şey... bilmiyorum. Bulurum ben."
Kaşlarımı çattım. Tam karşıma Aron oturmuştu.
"İdil, senin kafan." Lafımı böldü. "Sus, yemeğini ye." Aron hafifçe güldü.
"Komik arkadaşların var."
"Alma istersen, senin olsunlar."
"Yok, ben böyle iyiyim." Güldüm. İyi çocuk. Bir süre sessiz kaldık. Sonra Aron kolyeme baktı.
"Bu kolye hep sende mi?"
Elimi kolyeme götürdüm.
"Evet. Annemindi. Neden?"
Bakışlarını kolyemden çekti.
"Öylesine sordum."
Tam o sırada İdil uzaktan seslendi:
"Aloş, gel artık!"
Ayağa kalkarken Aron'un son söylediği şey beni durdurdu.
"Alara, o kolyeyi sakın çıkarma."
Arkamı döndüm.
"Efendim?"
"O kolyeyi çıkartma." Dedi. "Neden ki?"
Biraz duraksadı. "Sana çok yakışmış. Güzel duruyor diye dedim."
Gülümsedim. "Teşekkür ederim." Dedim sakin bir sesle.
Oda bana gülümsedi.
Umarım beğenmişsinizdir arkadaşlar.
Destek olursanız çoook sevinirim yorumlarınızı bekliyorum 💕🥰
Bölüm etkileşimi
