Bölümler 18Şu an: Bölüm 12
- 1 ✨Tanıtım✨67 kelime
- 2 Bölüm 12.037 kelime
- 3 Bölüm 21.311 kelime
- 4 Bölüm 31.613 kelime
- 5 Bölüm 4956 kelime
- 6 Tanıtım 220 kelime
- 7 Bölüm 5903 kelime
- 8 Bölüm 61.511 kelime
- 9 Bölüm 71.611 kelime
- 10 Bölüm 82.106 kelime
- 11 Bölüm 91.255 kelime
- 12 Bölüm 10898 kelime
- 13 Bölüm 111.195 kelime
- 14 Bölüm 121.179 kelime · Okuduğun bölüm
- 15 Bölüm 131.001 kelime
- 16 Bölüm 141.955 kelime
- 17 Bölüm 151.537 kelime
- 18 Bölüm 161.283 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Gölden gelen çığlıkların ardından birkaç dakika içinde herkes kıyıya toplanmıştı.
Müzik çoktan durmuş, az önce kahkahalarla dolu olan ortam yerini korku dolu bir sessizliğe bırakmıştı. İnsanlar birbirlerine sorular soruyor, bazıları telefonlarıyla polisleri arıyordu.
Ben ise hâlâ Aron'un yanındaydım.
Elimi bırakmamıştı.
“İyi misin?” diye sordu.
Başımı hafifçe salladım.
“İyiyim. Sadece. Böyle bir şeyin yine yaşanmasına inanamıyorum.”
Aron gözlerini göle çevirdi. Yüzündeki ifade değişmişti. Az önce benimle şakalaşan adam gitmiş, yerine tanımadığım kadar ciddi biri gelmişti.
“Burada kalmanı istemiyorum.”
“Aron, ben—”
“Alara.” Bana döndü. “Lütfen.”
Sesindeki ciddiyet karşısında itiraz edemedim.
Biraz ileride İdil, Selin ve Eva birbirlerine sarılmış konuşuyorlardı. Mert telefonla yardım çağırmaya çalışırken Kerem etraftaki insanları uzaklaştırıyordu.
Arel ise gölün kenarında durmuş, suya bakıyordu.
Aron'un bakışlarını takip ettim.
“Bir şey mi biliyorsunuz?”
“Şimdi değil.” dedi sessizce.
“Aron, şimdi olmayan şey ne?”
“Ne yapıyorum?”
“Benden bir şeyler saklıyorsun.”
Cevap vermedi.
Tam o sırada polis araçlarının sesleri duyuldu. Kısa süre sonra gölün çevresi güvenlik şeridiyle kapatıldı. Görevliler insanları uzaklaştırırken biz de arkadaşlarımızın yanına döndük.
İdil yanıma gelir gelmez koluma girdi.
“Aloş, eve gidiyoruz. Benim bu gece burada kalacak hâlim yok.”
“Ben de aynı fikirdeyim.”
Mert araya girdi.
“Arkadaşlar, sanırım bu geceki eğlence anlayışımız biraz kontrolden çıktı.”
Selin ona ters ters baktı.
“Mert, şu an sırası mı?”
“Tamam, sustum.”
Kerem başını iki yana salladı. Eva ise onun koluna hafifçe dokunup iyi olup olmadığını sordu. Selin bunu fark etti ama hiçbir şey söylemedi.
Bir süre sonra herkes dağılmaya başladı.
Aron beni eve bırakmak istediğini söyledi. İtiraz etmedim.
----------------------------------------------------------
Yol boyunca pek konuşmadık.
Sokak lambalarının ışığı arabanın camından içeri giriyordu dışarıdaki ağaçların gölgeleri hızla geride kalıyordu.
Bir süre sonra sessizliği ben bozdum.
“Aron?”
“Efendim?”
“Bana anlatmadığın şeyler var, değil mi?”
Direksiyondaki elleri hafifçe sıkıldı.
“Var.”
Bu kadar açık cevap vermesini beklemiyordum.
“Peki neden anlatmıyorsun?”
“Çünkü bazı gerçeklerin seni nasıl etkileyeceğini bilmiyorum.”
“Buna ben karar verebilirim.”
Kısa bir süre bana baktı.
“Haklısın.”
Başımı cama yasladım.
“Bir gün her şeyi anlatacağına söz ver.”
“Bir gün değil.” Sesi sakindi. “Hazır olduğunda anlatacağım.”
“Bu pek söz gibi olmadı.”
Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
“Daha iyisini bulamadım.”
Gülümsememek için kendimi zor tuttum.
Evin önüne geldiğimizde arabadan inmedi. Ben de kapıyı açmak için davranmadım.
Aramızda birkaç saniyelik sessizlik oldu.
“Bugün korktun,” dedi.
“Biraz.”
“Bunu belli etmemeye çalışıyorsun.”
“Sen de her şeyi bildiğini sanıyorsun.”
“Her şeyi değil.”
Bana döndü. Yeşil gözleri karanlıkta bile dikkatimi dağıtmayı başarıyordu.
“Seni tanımaya çalışıyorum alara.”
“Bence yeterince tanıdın.”
“Ben aynı fikirde değilim.”
Biraz daha yaklaştı.
“Alara, sana bir şey söylemek istiyorum.”
“Dinliyorum.”
Bir an duraksadı.
“Sadece yanımda olmanı değil, benimle olmanı istiyorum.”
Ne demek istediğini anlamıştım. Yine de emin olmak istedim.
“Yani?”
Gözlerini gözlerimden ayırmadı.
“Bunu daha açık söylememi mi istiyorsun?”
Gülümsedim.
“Belki.”
“Hayatımda olmanı istiyorum, Alara. Sadece arkadaşım olarak değil.”
Bir an ne diyeceğimi bilemedim.
Sonra hafifçe gülümsedim. Ama bir şey demedim. Heyecan bastı bir an. Çok garip bir his bu.
Galiba bende bunu istiyordum.
Kalbim çok hızlandı. Nedenini anlamadım.
“Sanırım ben de aynı şeyi istiyorum.”
Dedim bir an hızlı konuşarak.
Aron'un yüzündeki gerginlik kayboldu.
“Emin misin?”
“Bu soruyu bir daha sorarsan fikrimi değiştirebilirim.”
Güldü.
“Tamam. Sormayacağım.”
Elimi tuttu ve parmaklarını parmaklarımın arasına geçirdi. Ardından alnıma küçük bir öpücük bıraktı.
Aşırı güzeldi bu yasadiklarimizdan sonra.
Arabadan indi ve gelip benim kapımı açtı.
"Buyrun hanımefendi."
"Teşekkür ederim beyefendi." Dedim ve arabadan indim.
Evin ışıkları yanıyordu. Eve baktım. Sonra aron'a döndüm ve sarıldım.
"Teşekkür ederim." Dedim
Bir şey demeden bana sarılmaya devam etti.
Sonra ben eve doğru yürüdüm. Kapıyı açarken arkama döndüm. Aron araba kapısına yaralanmıştı. Çok mutluyum şu an.
Aron artık sadece hayatıma giren gizemli çocuk değildi.
Benim sevgilimdi.
Eve girdigimde Aras kapıda beni gülerek bekliyordu.
"Abla gördüm. Her şeyi gördüm." Dedi ve salak salak kahkaha atmaya başladı.
"Ne diyorsun be?"
"Abla olayı kıvırma. Eniste yakıyor yanlız."
"Aras kafana sıçarım ne doyorsun ya." Telefonunu çıkardı ve aronla sarildigim zaman bizi pencereden fotoğraflar çekmiş ve onu gösteriyordu.
"Bu ne Aras."
"Enisteyle sen."
Dedi gülerek.
"Salak yemin ederim salak. Özel hayata gizlilikte kalmamış. Bu ne ya." Dedim odama giderek.
"Ben uyuyorum." Dedim bağırarak.
Ve yatağıma geçtim.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Ertesi sabah uyandığımda telefonumda bir sürü bildirim vardı.
İlk mesaj İdil'dendi.
İdil: GÜNAYDIN SEVGİLİSİ OLAN KADIN.
Ben: ne diyorsun ya İdil?
İdil: Dün gece ne oldu?
Ben: Ne olacak?
İdil: ALARA IŞIL. BENİ DELİRTME.
Telefonu yatağın üzerine bırakaktim.
"Aras!" Diye bağırdım.
Tam o sırada Aron'dan mesaj geldi.
Aron: Günaydın.
Ben: Günaydın.
Aron: Bugün seni görebilecek miyim?
Ben: Beni özledin mi?
Aron: Bunu sormana gerek var mı?
Gülümseyerek telefonu kapattım.
Kahvaltıya indiğimde Aras mutfakta oturuyordu.
“Günaydın abla.”
Masaya oturdum. Aras birkaç saniye yüzüme baktı.
“Ne oldu?”
“ne mi oldu. Aras ben seni.” sustum devam etmedim.
Gülmeye başladı.
"Sen niye her boku idile atıyorsun?" Dedim sakin bir şekilde.
Aras'ın elindeki çatal havada kaldı.
“Ne? Yani sevgilisiniz kesin. Lan ben şaka yapıyordum. Ohaa abla. Ciddi misin?"
Asıl salak benim. Ben.
Bir süre yüzüme baktıktan sonra arkasına yaslandı.
“Ben bir şey demiyorum.”
“Zaten demeni beklemiyorum.”
“Yalnız, üzülürsen karşısında beni bulur.”
Gözlerimi devirdim.
“Aras!”
“Ne var.
"Ben gidiyorum. Birine daha bir şey de bak nasıl sıciyorum azına."
"Tamam. Ve enişteye selam söyle."
Cevap vermedn çıktım.
Üniversiteye vardığımda İdil beni kapıda bekliyordu. Yanında Mert, Kerem ve Selin vardı.
Beni görür görmez İdil'in yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi.
“GELDİ HANIMEFENDİ!”
“Bağırma!”
Mert hemen araya girdi.
“Aron nerede? Yoksa artık birbirinize günaydın demeden güne başlayamıyor musunuz?”
“Senin gerçekten başka işin yok mu?”
“Yok. Sizin ilişkiniz benim yeni hobim.”
Herkes güldü ben hariç.
Biraz sonra Aron, Arel ve Eva da yanımıza geldi. Aron doğrudan yanıma yaklaştı.
“Günaydın.”
“Günaydın.”
Elimi tuttu.
Mert ellerini birbirine vurdu.
“İşte! Beklediğimiz görüntü!”
“Bir susabilir misin?” dedim.
“Ben mutluluktan konuşuyorum.”
Aron gülerek omzuma kolunu attı.
“Bırak, alışır.”
Mert'in gözleri büyüdü.
“Bana mı dedin bunu?”
“Evet.”
“Tamam, ben gidiyorum. Bu ilişkinin üçüncü kişisi olmak istemiyorum.”
Kerem kahkaha attı.
Eva da Kerem'in yanına geçerek onunla konuşmaya başladı. Selin ise bir süre onları izledi, ardından telefonuyla ilgilenmeye başladı.
Her şey bir anlığına normal görünüyordu.
Ta ki Arel'in yanımıza gelmesine kadar.
“Aron, seninle konuşmamız gerekiyor.”
Aron'un yüzündeki gülümseme kayboldu. “Ne hakkında?”
Arel gözlerini kısa süreliğine bana çevirdi.
“Dün gece bulunan kişiyle ilgili.”
Aron'un çenesi gerildi.
“Şimdi değil.”
Arel başını salladı ve uzaklaştı. Ne konuştuklarını merak ediyordum ama bu kez üstelemedim.
Şimdilik.
Öğle arasında telefonuma bilinmeyen bir numaradan mesaj geldi.Mesajda yalnızca bir fotoğraf vardı.
Açtığımda bir an nefesim kesildi.
Fotoğrafta annem ve babam vardı.
İkisi de gençti. Yan yana durmuş, kameraya gülümsüyorlardı. Fotoğrafın nerede çekildiğini bilmiyordum.
Altında ise kısa bir not bulunuyordu:
“Bazı insanlar gerçekten kaybolmaz, Alara. Sadece saklanırlar.”
Ellerim titremeye başladı.
Mesajın gönderildiği numarayı aramaya çalıştım ama telefon kapalıydı.
“Alara?”
Başımı kaldırdım.
Aron karşımda duruyordu.
“Ne oldu?”
Telefonu ona uzattım.
Fotoğrafa baktığı anda yüzündeki ifade değişti.
Bir saniye.
Sadece bir saniye.
Ama o an gözlerinde korkuya benzer bir şey gördüm.
“Bu fotoğrafı nereden buldun?”
“Bilmiyorum. Bana mesaj attılar.”
Aron fotoğrafı biraz daha dikkatli inceledi.
“Alara, bu mesajı kimseye gösterme.”
“Ne demek istiyorsun?”
Telefonu bana geri verdi.
“Şimdilik bana güven.”
Ona baktım.
“Aron, fotoğraftakiler benim ailem.”
Gözlerim dolmaya başladı.
“Biliyorum.”
İşte o iki kelime, içimdeki bütün soruları daha da büyüttü.
Biliyordu.
Peki nereden?
Ve daha önemlisi
Aron, benim ailem hakkında benden daha fazla ne biliyordu?
Beynime sıçıyım nasıl sorular bunlar.
Ben ona güveniyorum.
Bu bölüm burada bitti. Umarım beğenmişsinizdir 🥰. Yorumlarınızı bekliyorum ⭐
Bölüm etkileşimi
