Bölümler 18Şu an: Bölüm 1
- 1 ✨Tanıtım✨67 kelime
- 2 Bölüm 12.037 kelime · Okuduğun bölüm
- 3 Bölüm 21.311 kelime
- 4 Bölüm 31.613 kelime
- 5 Bölüm 4956 kelime
- 6 Tanıtım 220 kelime
- 7 Bölüm 5903 kelime
- 8 Bölüm 61.511 kelime
- 9 Bölüm 71.611 kelime
- 10 Bölüm 82.106 kelime
- 11 Bölüm 91.255 kelime
- 12 Bölüm 10898 kelime
- 13 Bölüm 111.195 kelime
- 14 Bölüm 121.179 kelime
- 15 Bölüm 131.001 kelime
- 16 Bölüm 141.955 kelime
- 17 Bölüm 151.537 kelime
- 18 Bölüm 161.283 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Annem ve babam
Ormanın içinde karanliğa gömülmüşler. "Anne," dedim soğuk bir sesle, yorulmuştum. "Baba." Diye devam ettim.
Annem bana baktı gülümsedi. "Seni çok seviyoruz kızım. Çok." Dedi.
Gözlerim doldu. Elimi uzattım yanıma gelsinler diye. Bekledim. Babam kafasını sağa sola çevirerek "Olmaz güzelim olmaz." Dedi.
Bir adım attım. Onlar bir adım geri gittiler. Bir adım daha attım. Onlar daha çok uzaklaştı. Bir adım daha. Daha çok adım. Olmuyor
gidemiyorum yanlarına. "Anne baba ne olur yanına gelin. B ben gelemiyorum lütfen gelin." Diye ağladım. Gelmiyorlar. Gelemiyorlar.
Dizlerinin üstüne çöktüm. Babam bana baktı. "Gelemeyiz kızım. Gelemeyiz."
"Neden neden gelemiyorsunuz ya?"
Ayağa kalktım. Koşmaya başladım. Evet yanlarına godebiliyordum. Ellerimi açtım. Koşuyorum. Tam yanlarına gelecektim ki.
PATT...
Annem ve babamın kalplerinde kanlar dökülüyor.
Şok içinde kaldım ellerim iki yana açık halde. İkisi de yere düştü.
Kimdi bu onlara bunu yapan?
Gözlerim daha çok doldu.
Gidiyordum yanlarına. Olmadı. Başaramadim.
"Aanne Bbaba." Dedim kekeleyerek.
Bir adım daha ilerledim. Hala kan akıyordu. Çok kan vardı. Çok fazla kan var.
Geriye doğru gittim. Arkama baktım. Tekrar döndüm ağlayarak. Koştum yanlarına. Sarıldım öptüm. Kanlar her yerime bulaştı.
Annemin elinde bir kolye vardı. Aldım onu boynuma taktım. Kolyeye kan bulaşmıştı. Annemin kanı babama sarıldım. Göz yaşlarım git gide arıyordu.
Ayağa kalktım.
Her yerim kan. Aşırı şekilde kan kokuyorum. Gitmeye çalıştım gidemedim. Annemle babamın yanına çöktüm ağlayarak. "Beni neden bıraktınız. Neden?" Ağlamaktan zar zor konuşuyordum. "Anne baba lütfen beni burda yanlız birakmayin. Uyanin lütfen." Diye yapmamaya başladım.
Bir an önünden siyah bir göle hızla geçti. Ne olduğunu göremedim. Çok hızlıydı.
Annemle babamın elini tuttum.
Bu sefer arkamdan geçti. Çok korkuyordum. Bu sefer ellerini daha sıkı tuttum.
Tuhaf tuhaf sesler gelmeye başladi.
"ONALR ÖLDÜ." diye
Asırı sekilde korkuyordum. Göz yaşlarina boğulmuş bir şekilde "Hayır hayır onlar yaşıyor." Diye bağırdım.
Göz yaşlarim annemle babamın ellerine damliyorlardi.
"ÖLDÜLER." ses bu sefer daha sertti.
Fısıldayarak. "Anne çok korkuyorum. Baba bir şey yap. Lütfen çok korkuyorum." Dedim.
Bir an annemin kolyesi boynumdan dökülmeye başladı. Ne olduğunu hiç bir şekilde anlamadım. Arkamı döndüğümde kolyem sökülmüştü ve üzerine doğru hızla gelen gölgenin elindeydi.
Gölge bana çarpıp geçtiği an uyandım.
Sanki öluyordum. Öksürmeye başladim. Kalbim aşırı şekilde hizli atıyordu. Elim hemen kolyeme gitti. Kolye boynumdaydı.
"Alara iyi misin. Ne oluyor?" Dedi Aras.
Öksürerek. "Anne baba." dedi gözlerim dolu bir şekilde.
Aras geldi bana sarıldı.
"Abla ben burdayım korkma."
Göz yaşlarimi sildi. "Tamam ruya görmüşüm." Dedim. Gözümden bir damla aktı.
Ayağa kalktım ve lavaboya geçtim. Yüzümü yıkadım.
İyi değilim bu gün. Yüzümü kuruladım. Aynaya baktım. Hem de hiç iyi değilim. Aynayla biraz bakıştım.
"Abla iyi misin?" Diye seslendi Aras.
"İyiyim." Dedim sakınce.
Aras benim kardeşim. Bir yıl önce annemizle babamızı kaybettik.
Bir yere gidiyorlardi gittiler ve bir daha geri dönmediler.
Polislere ihbar etmiştik tabi. Polislerin bize tek dedikleri şey kabolmuşlar ve kaza yapıp hayatlarını kaybetmişlerdi.
Annem ve babam bizi çok severler ve biri tek başımıza bırakmazlar. Ama bu sefer öyle olmadı.
Ben ise Alara Işıl.
Bir kaç gündür bu şekil rüyalar görmeye başladim. Bu da hayatımda bazı sorunlara neden oluyor.
Yanıma geldi. "Okula gitme bu gün abla." Dedi.
"Bu gün okul var." Dedim salak bir seyilde. Okulu da unutmuşum. Hızlı bir şekilde saate baktım.
08.49
Evet okula geç kalmışım.
Hızlı bir şekilde hazırlanmaya başladim.
"Abla zaten geç kaldın bırak gitme bu gün."
"Hayır olmaz gitmem gerek Aras. Yürü hazırlan hemen." Dedim.
Hazırlandım.
Saçlarımı hızlı bir şekilde taradım.
"Abla." Dedi Aras bana dönerek.
"Söyle Aras "
"Anneyle babayı mi gördün rüyanda yine."
"Çok konuşma hazırlan geç kaldik."
"Abla pskologa gidelim mi ikimiz için de iyi olur."
"Konuşma çok hazırlan hadi çıkıyoruz. Yürü."
"Tamam." Dedi ve evden çıktık.
Ben 21 yaşındayım. Kardeşim ise 20 yaşında. Vesper kasabasında yaşıyoruz. Elimde olsa burda bir gün bile yaşamazdim.
Hayat çok yorucu. Yürümeye başladık. Saate baktım. 09.02 aşırı şekilde geç kaldık. "Aras hızlanmalıyız hadi hızlan."
Aras kafasını salladı. Biraz daha ilerledik. Yanımızda bir araba durdu. Arabanın sahibi komşumuz Suzan teyze.
"Çocuklar nereye. Bırakayım mi sizi?"
"Valla olur Suzan teyze okula geç kaldık." Dedi Aras.
"Atlayın bakalım."
Arabaya bindik.
"Teşekkürler Suzan teyze. Okula çok geç kaldık."
"Ne demek kızım. Benden isteyin ben sizi hep götürürüm. Baya geç kaldınız." Dedi Suzan teyze gülümseyerek.
"Saol Suzan teyze."
Okula vardık. "Hadi iyi dersler çocuklar. Görüşürüz."
"Görüşürüz." Dedik ve hızlı bir şekilde okula girdik.
Hızlı bir şekilde sınıfın önüne geldim. Kapıyı çaldım. Ve kapıyı açtım.
Hoca bana baktı. " Derse geç kaldınız. Hemen yerine otur Alara." Dedi.
Hemen idil' in aynina oturdum.
İdil benim en yakın arkadaşım. Küçüklüğümden beri beraberiz.
"Çok erkencisin Aloş." Diyerek güldü.
"Haha çok komik İdil."
Yanağımı sıktı ve dersi dinledik.
Zil çaldı.
"E nasılsın güzelim?" Dedi İdil.
"İyi." Dedim soğuk bir sesle.
"Ne oldu yine?"
Dolabının yanına geldik. "Yok bir şey."
Aras yanımıza geldi.
"Ablam yine rüya gördü." Diyip kolunu omzuna koydu. "Yine mi?"dedi İdil. "Aras değil git."
"Gitmiyorum." Kafasına vurdum. Anca bu şekil gider. Göz kırparak "Seviyorum seni ablam." Diyerek gitti.
"Aloş bence poskologa gidelim."
"Sen de mi İdil. Gitmicem piskologa falan."
"Güzelim benim bu şekil olmaz. Gel anlat bana ne gördüğünü."
"Boş ver."
"Boş vermivem. Dolabından ne alacaksan al hadi anlatacaksın."
Dolabının açtım. Ama ne alacaktım? Unuttum. " Ne alacaktım ben?"
" Bir şey almıcaksan yürü."
Dolabının kapattım. İstemsizce yürüdüm.
Merdivenin kenarına oturduk.
"Anlat hadi."
İç çektim. " Annemle babamı gördüm rüyamda. Onlara elimi uzattım gelmediler. Bir adım attım. Bu sefer onlar bir adım geri gittiler. Koştum daha çok geri gittiler." Gözlerim doldu. Biraz sustum, gözlerimi kapattım. "Alaram benim istemiyorsan anlatma."
Anlatmaya devam ettim."Bu sefen biraz bekledim. Öyle yüzdüm bu sefer yerinde duruyorlardı ne geliyorlar ne gidiyorlar. Koşmaya başladım," gözümden bir damla aktı. "Kollarını açtım tam sarılacakken Pat diye bir ses geldi. İkisi de kalbinden vuruldu. Kalplerinde kalkar akıyordu. Yanlarına gittim. Annemin kolyesi boynumdan çıkmaya başladı. Bir gölde gördüm karşımda. Sonra da arkamdan geçti o gölde sonra icinden geçti. Ve uyandım."
İdil bana sarıldı. "Bak ben varım yanında üzülme."
"İdil nasıl üzülmeyeyim he. Tam onları buldum diyorum tekrar gidiyorlar rüyamda bile."
Göz yaşlarimi sildim. Senli, Mert ve Kerem yanımıza geldi.
Mert gülümseyerek. " Evet grup tamamlandı da Aloş iyi misin canim?"
"İyiyim be."
"Tamam bir şey demedim."
Kerem yanıma oturdu.
"İyi misin Alara?"
"Oğlum iyiyim dedim ya anlamıyor musunuz?"
"Tamam be sadece sordum."
Met gülmeye başladi. "Kerem' in sevgisini sorgulamayalım arkadaşlar. Çocuk duygularını ifade etmeye çalişıyor."
Kerem Mert'in ensesine vurdu. "Komik mi? Azını yüzünü dağıtmamı istemiyorsan sus."
"Şiddete hayır arkadaşlar."
Dille birbirimize bakıp güldük.
Ve zil çaldı. Kısa bir gülümsemeyi tabi.
Sınıfa gectik. Ellerimi sıraya koyup başını ellerinin üstüne koydum.
İdil kolumu dürttü.
" Uyuma ama."
"Kim demiş uyuduğumu."
"Ben. Daha ders başlamadi bu kadar hızlı yorulamazsi."
"Susma hakkımı kullaniyorum." Tam bu sırada sınıf kapısı acıldı.
Hoca içeri girdi yanind adaha önceden görmediğim bir çocuk içeri girdi.
"Bu gün aramıza bir oğrenci katıldı. Umarım kendisine yardımcı olursunuz."
Başımı kaldırıp yeni gelen çocuğa baktım.
Kahverengi saçlı, yeşil gözlü gayet norla bir insna. Gözleri sınıfta dolaştı. Bir an göz göze geldik. Gözlerimi kacırdım.
"Aron Crimson," Dedi hoca. "Boş bir yere geçebilirsin."
Aron başını hafifçe sallayıp sıraların arasından yürümeye başladı.
Tam yanımdan geçtiği sırada koluma hafifçe çarptı.
"Özür dilerim." dedi.
"Önemli değil."
Yoluna devam etti. Ben de önüme döndüm.
Ama Aron birkaç adım sonra durdu.
Nedenini bilmiyordum.
Sadece dönüp bana baktığını hissettim.
Kaşlarımı çatarak başımı kaldırdım. Birkaç saniye boyunca gözlerimin içine baktıktan sonra hiçbir şey söylemeden arka sıralardan birine oturdu.
İdil kulağıma eğildi.
"Aloş."
"Ne?"
"Çocuk sana bakıyor."
"İdil, daha sabah sabah başlama."
"Ben bir şey demedim ki."
Gözlerimi devirdim ve önüme döndüm.
O sırada Aron'un bakışları hâlâ üzerimdeydi.
Bunun nedenini bilmiyordum.
Zil çaldı. Ellerimin üzerine kafamı koymuştum ve üzerinde bir ağırlik hissettim. İdil üzerine yaşlanmış. "İdo kalk üstümden." Dedim boğuk bir sesle."
"No."
"İdil kalk."
"Tamam be."
Yanımıza Kerem ve Mert geldi.
"Günaydın güzellik." Dedi Mert. " Konuşma çok Mert."
"Ben sana demedim zaten Kerem'e dedim mal."
Kerem kaşlarini kaldırdı. " Bana mı?" Dedi.
"Evet güzelim seni görünce içinde güneş doğuyor."
"Senin güneşini de seni de," bir an sustu. "Aman neyse." Diyerek tamamladı cümlesini.
Gülmeye başladım.
Mert elini kalbine koydu. "A kalbim. İnsan bir teşekkür eder. Ne kadar da kırıcısın."
"Güzelim görüyor musun? Bu kız ilgisizlikten böyle ben olmasam ne olurdu buna bilemiyorum. Dedi Mert kereme dönerek.
"Alara' nin eğer bir gün sana ihtiyacı olsa kendimi camdan atacam."
"Bankın görüyorsunuz kıskaniyor beni."
"Yürü git be."
Kahkahamı tutamayarak başımı yeniden sıraya koydum.
"Allah'ım, sabah sabah bunlarla uğraşmak zorunda mıyım?" diye söylendi Kerem.
Mert hemen atladı.
"Zorunda değilsin, güzellik. Benimle evlen, seni ömür boyu uğraştırayım."
Bu sefer anırmaya başladık idil ile.
"Ben seninle evlenmek yerine gider bir ayı ile evlenip mağarada yaşarım." Der Kerem.
"Aa kalbim paramparça. Bütün üniversite duydu mugrofon getireyim mi Dünya duysun teklifimi kabul etmediğini."
Kahkahalara boğulmuş şekilde "susun artık." Dedim.
"Ağlıcam ya bencede susun." Dedi İdil.
Arkamızda Aron geçti. Mert uzun süre ona baktı.
"Ne oldu Mert aşık mı oldun?"
"Yok lan ama çok yakışıklı bu Amor."
Kerem gülerek. "Ne amoru lan gerizekalı onun adı Aron."
Mert gülerek. " Ne biliyim ya ama çok yakısıklı bu he."
İdil koluma vurarak. " Evet dimi Aloş. Yakışıklı."
Göz devirdim. Zil çalmaya başladı.
"Ben defterimi hetireceğim dolabından bir şey ister misiniz?"
"Yok hadi koş."
Kalktım. Dolabımın yanına geldim. Dolabı açtım kitaplarla doluydu. Dalabı kurcalamaya başladım ama bulamadım biraz daha baktım. "Allahım nereye koydum ben bunu?" Diyerek söylenmeye başladım. Tam o sırada ayak sesi geldi. Başımı kaldırdım ve arkama döndüm ama kimse yoktu. Dolabıma geri baktım. Işıklar gidip gelmeye başladı.
Saçmalamamalıyım. Her sesten korkmam ya.
Dün gece gördüğüm rüya gözümün önüne geldi. Annemle babamın yerde yattığı an... Ardından o siyah gölge.
Gözlerimi sıkıca kapatıp başımı salladım.
"Yeter artık," diye fısıldadım. Defteri buldum ve dolabı hızlıca kapattım.
Tam arkama döndüğüm sırada. Sınıfa yeni gelen çocuk tam dibimdeydi.
"ANANI SİKİYİM." Sustum. Aron bana bakıp güldü. "Pardon." Dedim. Yanaklarım kıpkırmızı oldu. "Korkuttuysam özür dilerim. Dalmışım."
Lan ne özür diliyorsun altıma sıctım zaten. Dibine kadar gelmişsin dalmişsin tamam uff.
"Sorun değil. Asıl ben özür dilerim. Korktum bir an söyledim."
"Bir şey olmaz insanlık hali." Tam bu sırada İdil yanıma geldi. "Ne oluyor burada?" Dedi cıvık bir sesle.
"Yok bir şey İdilciğim yürü İdilciğim. Hadi," dedim kızarmiş bir şekilde. "Görüşürüz o halde." Diye devam ettim.
"Görüşürüz."
İdil'i çekiştirerek sınıfa girdik. Ders başlamıştı. İdil bana salak salak bakarak. "Görüşürsünüz he."
"Kes sesini nezaketen dedim onu."
"Ne biliyim çok yakındınız birbirinize. Ne yaptı sana? Yakışıklı dimi?"
"Yakın değildik çok soru sorma dersi dinle."
"Bu yakın değildise senin yakını düşünemiyorum. Az daha öpusucektiniz be."
"Kes sesini." Dedim
"Yoksaa öpüştünüz mü."
Kolunu sıktım. "Ne diyorsun be İdil."
" Ne mi diyorum kızım burnun ile burnu değiyordu az daha. Kaçırma bence. Çok yakışıkli adam."
"Konuşma dersi dinle ben tenefüste anlatacam sana ne oldu."
"Aaaa eniştem çok yakışıklı olucak yaaaağ." Dedi fısıldayarak.
"Bok." Dedim. İçeri aron girdi sırasına oturdu. "Enişteye bak be."
"İdil sus."
"Tamam be."
Ders bitti.
Selin yanımıza geldi.
"Selin Selin Selin."
" Efendim."
"Eniştemiz çok yakışıklı değil mi?"
"Ne. Ne eniştesi?"
"Yok bir şey Selin İdil salak salak konuşuyor işte." Dedim.
"Aron eniştemiz."
" Ne yeni gelen mi. Oha."
"Selin ben anlatacam ne olduğunu bu idile takılma çok."
"Anlat dinliyoruz." Dedi ve oturdu Selin.
"Ya ben defterimi almaya gittim bu arkamda duruyormuş döndüğümde korktum bu."
"Aynen o yüzden çocuk dibine kadar girmişti."
"Korktum döndüm o yüzden ya."
"Tamam aloş. Ben inandım." Dedi Sıla.
"Ama yakışıklı dimi?"
"Evet bu arad yakışıklı çocuk." Dedi Sıla.
"Eniştemiz olsa var ya çok iyi olurdu." Dedi İdil. Sıla da kafasını salladı aşağı yukarı. Gözlerimi devirdim. Bunlarla uğraşacak hâlim yoktu.
"Ben eve gidiyorum, sizin saçmalıklarınızı daha fazla dinleyemem." İdil koluma girdi. "Tamam Aloş, kızma hemen. Şaka yapıyoruz."
"Şakanız batsın."
Çantamı alıp sınıftan çıktım. Bugün gerçekten çok yorulmuştum. Bir an önce eve gidip yatağıma uzanmak istiyordum. Okuldan çıktığımda hava kararmaya başlamıştı. Suzan teyzenin arabasını göremeyince eve yürümek zorunda kaldım.
Vesper'ın sokakları her zamanki gibi sessizdi. İnsanların bu kasabayı neden bu kadar sevdiğini bir türlü anlayamıyordum. Sevilmez ki burası.
Eve vardığımda Aras salonda oturuyordu.
"Hoş geldin abla. Günün nasıl geçti?"
"Normal."
"Yine mi normal? Kızım, senin hayatında hiç güzel bir şey olmuyor mu?"
Ayakkabılarımı çıkarıp ona baktım.
"Senin gibi bir kardeşim var. Daha ne olsun?"
Gülerek yanıma bir yastık fırlattı.
Akşam yemeğinden sonra odama geçtim. Üstümü değiştirip yatağıma uzandım. Elim istemsizce boynumdaki kolyeye gitti.
Annemin kolyesi...
Gözlerimi kapattığımda rüyamdaki siyah gölge yeniden aklıma geldi. Derin bir nefes alıp doğruldum.
"Saçmalama Alara. Sadece bir rüyaydı."
Ama içimde bir şey, bunun yalnızca bir rüya olmadığını söylüyordu. Ve ben, başıma geleceklerden henüz habersizdim.
Umarım beğenmişsinizdir 🥰 yorumlarınız benim için çok değerli 💕 destek olursanız çok sevinirim.
Bölüm etkileşimi
