ÖLÜME AŞK kitap kapağı

5. bölüm / 18

Bölüm 4

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 18Şu an: Bölüm 4

Sabah gözlerimi açtığımda odamın içine güneş ışığı dolmuştu. Birkaç saniye tavana baktıktan sonra komodinin üzerindeki telefonumu elime aldım.
Saat 09.17'ydi.
Yataktan kalkmak istemiyorum.
Tam tam ayağa kalkacakken telefonum çalmaya başladı. Arayan İdil'di.
"Efendim?"
"Günaydın Aloş!"
Telefonu kulağımdan biraz uzaklaştırdım.
"İdil, bağırmasana. Daha yeni uyandım."
"Okul tatilmiş, duydun mu?"
Bir anda doğruldum.
"Ne? Neden?"
"Vallahi bilmiyorum. Üniversiteden mesaj gelmiş, bugün dersler yokmuş."
"Bir dakika, bana hiçbir şey gelmedi."
"Belki birazdan gelir. Neyse, biz buluşacağız. Mert'le Kerem de Selim de gelecek. Sen de gelsene."
"Kaçta?"
"Bir saate hazır ol."
"İdil, daha yeni uyandım!"
"Ee? Hazırlan işte. Hadi, bekliyorum."
Telefon kapandı.
Bir süre ekrana baktım. Bu kızın sabrı gerçekten bir gün bilim insanları tarafından incelenmeliydi. Yataktan kalkıp dolabıma yöneldim. Tam ne giyeceğime karar vermeye çalışırken telefonuma bir bildirim geldi.
Üniversiteden gönderilmişti.
Mesajı açtım. Derslerin geçici olarak tatil edildiği yazıyordu. Sebebini okumaya başladığımda yüzümdeki ifade değişti.
Vesper'da bir evde beş kişi ölü bulunmuştu. İki ebeveyn ve üç çocuk.
Üstelik ormanda da iki kişinin cesedi bulunmuştu. Soruşturmalar devam ettiği için üniversitede eğitime ara verilmişti.
Telefonu elimde tutarak bir süre hareketsiz kaldım.
Yedi kişi.
Hem de birkaç gün içinde.
Vesper'da neler oluyordu?
Daha önce ormanda bulunan adamın haberini duymuştum ama şimdi bir ailenin tamamının ölü bulunduğunu okumak içimi kötü yapmıştı. Özellikle çocukların da aralarında olması.
Telefonu kapatıp yatağımın üzerine bıraktım. Şimdilik yapabileceğim hiçbir şey yoktu. Acaba gitmesem mi? Diye düşündüm. Ama ayıp olmasın diye hazırlanmaya devam ettim. Siyah bir kazakla kot pantolonumu giydim, saçlarımı taradım ve odamdan çıktım.
Mutfağa girdiğimde Aras kahvaltı yapıyordu.
"Günaydın, uyuyan güzel," dedi beni görünce.
"Bir daha bana öyle dersen kafana sıçarım."
"İnsan kardeşine günaydın der."
"Günaydın gereksiz varlık."
Aras güldü.
Masaya oturup telefonumu ona uzattım.
"Şuna bak."
Telefonu alıp haberi okuduğunda yüzündeki gülümseme kayboldu.
"Beş kişi mi?"
"Bir de ormanda iki kişi bulunmuş. Okulu bu yüzden tatil etmişler."
Aras telefonu masaya bıraktı.
"Bu kasabada bir şeyler oluyor."
"Ben de onu düşünüyorum."
Bir süre sessizce oturduk. Sonra İdil'in beni beklediğini hatırlayıp ayağa kalktım.
"Ben çıkıyorum. Arkadaşlarla buluşacağız."
Aras başını salladı.
"Telefonunu açık tut."
"Tamam anneciğim açık tutarım telefonumu." Diyerek alay ettim.
"Alara seni korumaya çalışıyorum burda ya. İnsan biraz ciddi olur mal."
Gülerek mutfaktan çıktım. Çantamı alıp evden ayrıldım.
Dışarı çıktığımda hava oldukça soğuktu. Montumun fermuarını çekip İdil'in gönderdiği konuma doğru yürümeye başladım.
Yaklaşık yirmi dakika sonra buluşacağımız kafeye vardım. İçeri girdiğimde İdil'i, Mert'i ve Kerem'i pencere kenarındaki masada gördüm.
İdil beni fark eder etmez el salladı.
"Sonunda! Seni beklerken yaşlandık."
"Yirmi dakika bekledin, İdil."
"Benim için uzun bir süre."
Gözlerimi devirip boş sandalyeye oturdum. Mert kahvesinden bir yudum aldı.
"Hanımefendi teşrif ettiğine göre toplantımıza başlayabiliriz."
Kerem başını salladı.
"Toplantının konusu da kendisinin neden her yere geç kaldığı olsun."
"İkiniz de susun," dedim gülerek.
İdil telefonunu masaya koydu.
"Şakayı bırakın da şu haberleri konuşalım. Beş kişi aynı evde nasıl ölü bulunabilir?"
Mert'in yüzündeki gülümseme biraz azaldı.
"Ormanda bulunan iki kişiyi de unutmayın. Bence bunlar birbirinden bağımsız olaylar değil."
Polis araştırıyordur," dedi Kerem. "Henüz bir şey bilmiyoruz."
"Umarım kısa sürede öğreniriz," diye mırıldandım.
Tam o sırada Mert telefonunu çıkardı.
"Bir dakika, birini arayacağım."
Kime aradığını sormaya fırsat bulamadan telefonu kulağına götürdü.
"Aron? Neredesin oğlum?"
Bir an durup karşı tarafı dinledi.
"Biz kafedeyiz. Gel, takılalım biraz."
Mert adresi söyledikten sonra telefonu kapattı.
İdil kaşlarını kaldırdı.
"Aron'u mu çağırdın?"
Mert omuz silkti.
"Ne var? Çocukla arkadaş olduk. Birlikte oturup kahve içeceğiz, evlenmiyoruz."
Kerem başını iki yana salladı.
"Senin ağzından çıkan her cümle neden ayrı bir garip?"
"Yetenek meselesi. Sen anlamazsın."
Ben gülümseyerek kahvemi elime aldım. Aron'un geleceğini bilmiyordum ama bu durum beni rahatsız da etmemişti.
Yaklaşık on dakika sonra kapı açıldı ve Aron içeri girdi. Bizi görünce masaya doğru yürüdü.
"Geç kaldım mı?" diye sordu.
Mert hemen yanındaki sandalyeyi gösterdi.
"Yok, daha yeni geldik."
Aron otururken gözleri kısa bir anlığına bana kaydı.
Selam verdi. Mert'le konuşmaya başladılar. Aralarındaki rahatlık dikkatimi çekmişti. Sanki birbirlerini yalnızca birkaç gündür değil, uzun zamandır tanıyorlardı.
Bir süre sonra garson siparişlerimizi getirdi. Sohbet yeniden ölümlere döndü.
Aron'un yüzündeki ifade değişmedi ama haberlerden söz edildiğinde elindeki bardağı masaya bıraktığını fark ettim.
"Sen ne düşünüyorsun?" diye sordu Mert. "Sence bu ölümler arasında bir bağlantı var mı?"
Aron birkaç saniye sustu.
"Olabilir," dedi sonunda. "Ama elimizde yeterli bilgi yok."
Sesi sakindi. Yine de cevabında beni rahatsız eden bir şey vardı. Sanki söyleyebileceği daha fazla şey vardı ama söylemek istemiyordu.
Tam ona bir şey soracaktım ki gözüm kafenin camından dışarıya takıldı.
Karşı kaldırımda iki kişi yürüyordu. Biri uzun boylu, koyu renk saçlı bir erkekti. Diğeri ise uzun saçlı bir kızdı.
Yanımızdan geçerken erkek başını çevirip kafeye baktı.
Bakışları doğrudan Aron'u buldu.
Aron da onu gördü.
İkisinin göz göze geldiği o birkaç saniyede Aron'un yüzündeki ifade tamamen değişti. Şaşırmıştı ama aynı zamanda sanki bir şeyi bekliyormuş gibiydi.
Dışarıdaki adam durdu. Yanındaki kız da onunla birlikte durdu.
Aron yavaşça ayağa kalktı.
"Bir dakika," dedi.
Ne olduğunu anlamaya çalışırken Aron kapıya yöneldi. Mert de merakla arkasından baktı.
"Kim onlar?" diye sordum.
Aron dışarı çıktığında iki kişiyle karşı karşıya gelmişti. Uzun boylu adam bir şey söyledi, ancak camın arkasından duyamadım. Yanındaki kızın bakışları ise bir anlığına masamıza kaydı.
Özellikle bana baktığını düşündüm.
Sonra yeniden Aron'a döndü.
Üçü kısa bir süre konuştuktan sonra adam Aron'un omzuna dokundu. Aron başını salladı ve birkaç saniye sonra yeniden kafeye döndü.
Yerine oturduğunda Mert hemen sordu. "Kimdi onlar?"
Aron bardağını eline aldı.
"Kardeşlerim."
Mert'in gözleri büyüdü.
"Kardeşlerin mi var senin?"
Kerem güldü.
"Mert, çocuğun aile ağacını çıkaracak birazdan."
Mert aldırmadı.
"İyi de insan arkadaşlarına kardeşlerinden bahseder."
Aron başını iki yana salladı.
"Sonra anlatırım."
Bu cevap Mert'i pek tatmin etmemişti ama konuyu uzatmadı.
Ben ise camdan dışarıya yeniden baktım. Aron'un kardeşleri çoktan uzaklaşmıştı.
Nedense o kızın bakışları aklıma takılmıştı.
Sanki beni tanıyormuş gibi bakmıştı.
Oysa onu hayatımda ilk kez görüyordum.
Ve bundan hiç hoşlanmadım.

Evet arkadaşlar bu bölümde bitti umarım beğenmişsinizdir 🥰. Yorumlarınız benim için çok değerli. Destek olursanız Cook sevinirim.💜

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

107okunma 18beğeni 5yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…