Bölümler 18Şu an: Bölüm 5
- 1 ✨Tanıtım✨67 kelime
- 2 Bölüm 12.037 kelime
- 3 Bölüm 21.311 kelime
- 4 Bölüm 31.613 kelime
- 5 Bölüm 4956 kelime
- 6 Tanıtım 220 kelime
- 7 Bölüm 5903 kelime · Okuduğun bölüm
- 8 Bölüm 61.511 kelime
- 9 Bölüm 71.611 kelime
- 10 Bölüm 82.106 kelime
- 11 Bölüm 91.255 kelime
- 12 Bölüm 10898 kelime
- 13 Bölüm 111.195 kelime
- 14 Bölüm 121.179 kelime
- 15 Bölüm 131.001 kelime
- 16 Bölüm 141.955 kelime
- 17 Bölüm 151.537 kelime
- 18 Bölüm 161.283 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Arkadaslar öncelikle iyi okumalar dilerim🌸. Bu bölümde argo içerikler bulunmaktadir. Böyle kısa bir bilgi vermek istedim.⚠️
Kafede kalktık yürüdük biraz sonra oturmak için bir parka gittik. Parkın içindeki banklardan birine oturmuş, İdil'in bitmek bilmeyen konuşmalarını dinliyordum. Mert arada lafa girip onu sinirlendiriyor, Kerem ise ikisinin tartışmasını izleyip gülüyordu.
Aron da yanımızdaydı. Mert'le bir şeyler konuşuyor, arada söylediklerine gülüyordu.
"Bir dakika, sen gerçekten bunu yaptın mı?" diye sordu Mert, şaşkınlıkla.
Aron omuz silkti.
"Ne var? O kadar da kötü değildi."
"Seninle arkadaşlığımı tekrar gözden geçirmem gerekiyor."
"Geçir, bitirince haber ver."
Kerem kahkaha attı. İdil de gülmeye başlayınca ben de kendimi tutamadım.
Uzun zamandır ilk defa kafamı bu kadar dağıtmıştım. Son günlerde yaşanan olayları düşünmemeye çalışıyordum. Vesper'daki ölümler, okulun tatil edilmesi... Hepsi aklımın bir köşesindeydi ama şu an bunlarla uğraşmak istemiyordum.
İdil ayağa kalkıp üzerini düzeltti.
"Hadi, biraz yürüyelim. Burada oturmaktan kök saldık."
Mert başını kaldırdı.
"Senin enerjini anlamıyorum. Beş dakikadır oturuyoruz."
"Beş dakika mı? Yarım saattir buradayız!"
"Benim için aynı şey."
Gözlerimi devirip ayağa kalktım.
"İkiniz de susun da yürüyelim artık."
Parkın yürüyüş yoluna doğru ilerlemeye başladık. İdil yanımda bir şeyler anlatıyor, ben de onu dinleyerek başımı sallıyordum. Tam Mert'in söylediği saçma bir şeye gülecektim ki gözüm biraz ilerideki banklara takıldı.
Ve olduğum yerde kaldım. Gülümsemem yüzümden silindi.
Hayır.
Olmaz.
Gözlerimi kırpıştırıp yeniden baktım. Belki yanılıyordum. Belki gördüğüm kişi ona benziyordu.
Ama değildi.
O, Baran'dı.
Birkaç metre ilerideki bankta oturuyordu. Yanında iki kız vardı. Kızlardan biri ona bir şey anlatırken diğeri gülüyordu.
Sonra yanındaki kız, hiçbir tereddüt göstermeden Baran'ın kucağına oturdu.
Baran da onu durdurmadı. Aksine, ikisi birbirlerine fazlasıyla yakın duruyorlardı.
İçimde bir şeylerin koptuğunu hissettim.
Az önce gülen ben değildim sanki. Birkaç saniye önce her şeyi unutmuş gibi hissederken şimdi nefes almak bile zor geliyordu.
"Alara?"
İdil'in sesiyle kendime geldim.
"Aloş, ne oldu?"
Cevap veremedim. Yalnızca gözlerimi Baran'dan ayırmadan baktım.
İdil benim baktığım yöne döndü.
Önce anlamadı. Sonra gözleri büyüdü.
"Şaka yapıyorsun."
Mert'le Kerem de ne olduğunu anlamaya çalışarak bize baktılar. İdil'in yüzündeki ifadeyi görünce onlar da dönüp baktı.
Mert'in gülümsemesi kayboldu.
"Bu... Baran mı?" Başımı hafifçe salladım.
Gözlerim dolmuştu. Ağlamak istemiyordum. Hele onların önünde hiç istemiyordum. Ama ne kadar kendimi tutmaya çalışsam da boğazımdaki düğüm büyüyordu.
İdil koluma dokundu.
"Aloş..."
Elini tuttum, sonra yavaşça bıraktım.
"Ben konuşacağım onunla."
Sesim düşündüğümden daha sakin çıkmıştı.
Kimse beni durdurmadı.
Baran hâlâ bizi fark etmemişti. Kucağındaki kız kulağına bir şey fısıldadı ve ikisi birlikte güldüler. Sonra Baran kucağında oturan kızın boynunu öpmeye başladı.
O an içimdeki bütün tereddüt kayboldu.
Baran'a doğru yürümeye başladım. Arkamdan arkadaşlarımın geldiğini duyabiliyordum. Ama hiçbirine dönüp bakmadım.
Çünkü şu anda tek görmek istediğim kişi, karşısında durduğumda yüzü değişecek olan Baran'dı.
Ve onun söyleyeceği hiçbir şeyin gördüklerimi değiştiremeyeceğini biliyordum.
Baran sonunda başını kaldırıp karşısında dikildiğimi fark etti. Yüzündeki gülümseme bir anda silindi.
"Alara?"
Kucağındaki kız hemen ayağa kalktı. Baran ise ne yapacağını bilemezmiş gibi bana bakıyordu.
"Bu ne, Baran?" dedim. Sesim titriyordu. "Bana bir açıklama yap."
Baran ayağa kalkıp saçlarını geriye itti.
"Ne açıklaması istiyorsun?"
Gözlerim doldu.
"Ciddi misin sen? Kucağında başka bir kız oturuyor, sen bana ne açıklaması istiyorsun diyorsun!"
"Abartma. Bir şey olmadı."
"Bir şey olmadı mı?" Acı bir şekilde güldüm. "Ben seni böyle mi tanıyordum, Baran?"
Sakinim.
Saygımı bozmayacağım.
Baran'ın yüzündeki şaşkınlık yerini öfkeye bıraktı.
"Sen de bunlarla gözümün önünde geziyorsun! Ben sana bir şey demedim. Benim yaptığım şeye mi kızıyorsun şimdi?"
Bir an konuşamadım.
Gerçekten bunu mu söylüyordu?
Ben arkadaşlarımla otururken o başka bir kızla böyle yakın davranıyordu ve bir de kendini haklı çıkarmaya çalışıyordu.
"Sen iyi misin lan? Onlar arkadaşım gerizekalı." dedim, gözyaşlarım yanaklarıma süzülürken. "Ben arkadaşlarımla vakit geçiriyorum. Senin yaptığınla bunun ne alakası var?"
Baran ellerini iki yana açtı.
"Yeter artık, Alara. Her şeyi büyütüyorsun."
O an kendimi tutamadım.
Elimi kaldırıp yanağına bir tokat attım.
Baran şaşkınlıkla yüzünü tuttu. Etrafımızdaki birkaç kişi dönüp bize bakarken İdil hemen yanıma geldi.
"Bir de hâlâ konuşuyor!" dedi öfkeyle.
Baran bana doğru bir adım attı.
"Sen ne yaptığını sanıyorsun?"
İdil araya girdi ve ona bir tokat daha attı.
"Sen kimsin de bir de kıza hesap soruyorsun? Kucağında başka kızla yakalanmışsın, hâlâ konuşuyorsun!"
"Sen karışma!" diye bağırdı Baran.
"Lan oruspu sen az önce kızın boynunu vakumladin resmen."
Sözümü kesti Baran. "Düzgün konuş benimle sürtük."
Kerem beni itti ve baranın suratına yumruğu geçirdi. Baranın burnundan kan akmaya başladı. "Ne diyorsun lan. Amına koyarım senin." Diye bağırarak barani dövmeye devam etti.
Gözlerimden bir damla yaş aktı. Mert Kerem' i ayırdı. Kerem aşırı şekilde sınırlıydı. Baranın azına sıćmıştı resmen.
Bana baktığında içimde bir şeylerin hâlâ onun için acıdığını fark ettim. Onu seviyordum. Bunu inkâr edemezdim.
Ama o an, sevmenin her şeyi affetmek anlamına gelmediğini ilk kez bu kadar net anladım.
"Biz bitti, Baran."
Yüzü değişti.
"Alara, saçmalama."
"Ne diyorsun ya." Kerem sözümü kesti. "Siktir ordan. Hadi yürü Alara."
Arkamı döndüm. İdil hemen yanıma geldi ve elimi tuttu. Birkaç adım sonra dayanamayarak yüzümü ellerimle kapattım.
Gözyaşlarım durmuyordu.
İdil beni kendine çekip sımsıkı sarıldı.
"Tamam, Aloş. Buradayım. Yanındayım."
"Ben ona güvenmiştim, İdil," diye fısıldadım. "Gerçekten güvenmiştim."
"Biliyorum, canım."
Mert ve Kerem yanımıza geldi. İkisi de ne söyleyeceklerini bilemiyordu.
Aron ise birkaç adım uzağımızda durmuştu. Bakışları bir an Baran'ın olduğu tarafa kaydı, sonra yeniden bana döndü.
Yanıma yaklaştı ama bir şey söylemedi.
Başımı kaldırıp ona baktığımda gözlerimin hâlâ dolu olduğunu fark ettim. Hemen yüzümü çevirdim. Çocuğa aşırı şekilde rezil oldum.
Aron sessizce, "Buradan gidelim," dedi.
Başımı salladım. İdil elimden tutarken hep birlikte parktan uzaklaştık.
Arkamıza dönüp bakmadım.
Çünkü Baran'a son kez bakarsam, belki de geride bırakmaya çalıştığım her şey yeniden canımı yakacaktı.
Umarım bu bölümü beğenmişsinizdir. Yorumlarınızı bekliyorum.💕
Bölüm etkileşimi
