Bölümler 18Şu an: Bölüm 6
- 1 ✨Tanıtım✨67 kelime
- 2 Bölüm 12.037 kelime
- 3 Bölüm 21.311 kelime
- 4 Bölüm 31.613 kelime
- 5 Bölüm 4956 kelime
- 6 Tanıtım 220 kelime
- 7 Bölüm 5903 kelime
- 8 Bölüm 61.511 kelime · Okuduğun bölüm
- 9 Bölüm 71.611 kelime
- 10 Bölüm 82.106 kelime
- 11 Bölüm 91.255 kelime
- 12 Bölüm 10898 kelime
- 13 Bölüm 111.195 kelime
- 14 Bölüm 121.179 kelime
- 15 Bölüm 131.001 kelime
- 16 Bölüm 141.955 kelime
- 17 Bölüm 151.537 kelime
- 18 Bölüm 161.283 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sabah alarmımın sesiyle gözlerimi açtım. Birkaç saniye boyunca yatağımda öylece uzandım, sonra dün yaşadıklarım aklıma geldi. Baran'la artık birlikte değildik. İçim hâlâ biraz buruk olsa da kararımın arkasındaydım. Kendime gelip yataktan kalktım.
Üzerime siyah bir kazak ve kot pantolonumu giydim. Saçlarımı hızlı bir şekilde topuz yaptım. Hazırlandıktan sonra sonra mutfağa geçtim.
Aras masada kahvaltı yapıyordu.
"Günaydın, abla."
"Günaydın. Bugün erken kalkmışsın."
"Ben senin gibi alarmı üç kes ertelemiyorum.O yüzden olabilir."
Sandalyeyi çekip karşısına oturdum.
"Sabah sabah başlama, Aras."
Gülerek önüme bir dilim ekmek koydu.
"Bugün okul var mı?"
"Var. Tatil bitti."
"İyi, ev biraz sessiz kalır."
Ayağımı hafifçe ona vurdum.
Kahvaltımı bitirdikten sonra evden çıktım. Hava soğuktu ama güneş yüzünü göstermişti. Üniversiteye vardığımda İdil girişte beni bekliyordu.
"Aloş!"
Yanına gider gitmez koluma girdi.
"Nasılsın?"
"İyiyim. Sen nasılsın?"
"Ben iyiyim de seni merak ettim."
Gülümsedim.
"İdil, iyiyim gerçekten. Biraz üzgünüm ama geçer."
"Tamam, seni sıkıştırmayacağım. Ama ihtiyacın olursa buradayım, biliyorsun."
Başımı sallayıp ona sarıldım.
"İyi ki varsın."
"Tabii ki varım. Ben olmasam sen ne yapardın bilemiyorum."
Gülerek binaya girdik.
Koridorda Mert ve Kerem'i görünce yanlarına gittik. Mert bizi görür görmez kollarını açtı.
"Arkadaşlar, grubumuzun eksik parçaları da geldi!"
Kerem ona yan gözle baktı.
"Biraz daha konuşursan eksik parçan dişlerin olacak."
"Şiddete hayır, Kerem."
"Seninle konuşmaya da hayır."
İdil kahkaha atarken ben de gülümseyerek başımı salladım.
Tam sınıfa gideceğimiz sırada Mert'in bakışları arkamıza kaydı.
"Bakın bakalım, kimler gelmiş."
Arkamı döndüğümde Aron'u gördüm. Yanında daha önce parkta karşılaştığım iki kişi vardı. Uzun boylu olan erkek, Aron'dan biraz daha farklı yüz hatlarına sahipti. Kız ise uzun saçlarıyla oldukça dikkat çekiyordu. Üçü bize doğru yürüdüler.
Aron yanımıza geldiğinde arkadaşlarına döndü.
"Bu Arel, abim. Bu da Eva, kız kardeşim."
Arel hepimize kısa bir bakış attı.
"Merhaba."
Eva ise gülümseyerek elini kaldırdı.
"Selam! Sonunda Aron'un arkadaşlarıyla tanışabildik."
Mert hemen öne çıktı.
"Mert. Grubun en yakışıklısı."
Kerem hiç beklemeden cevap verdi.
"En salağı demek istedin sanırım."
"İkinci en yakışıklısı sensin, üzülme."
"Seninle aynı grupta olduğum için üzülüyorum zaten."
Eva gülmeye başladı. Arel'in dudaklarında da belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
İdil kendini tanıttıktan sonra sıra bana geldi.
"Alara."
Eva bana döndü.
"Senin adını duymuştum."
Şaşırarak kaşlarımı kaldırdım.
"Öyle mi?"
Eva bir an Aron'a baktı.
"Aron senden bahsetmişti."
Aron hemen araya girdi.
"Eva."
"Ne var? Kötü bir şey söylemedim ki."
Mert'in yüzünde kocaman bir sırıtış belirdi.
"Aron, demek bizden habersiz dedikodu yapıyorsun."
Aron Eva ya uzun uzun baktı. " Sizdende bahsetti ama sadece aklımda Alara kalmış." Dedi.
Ders zili çalınca hep birlikte sınıfa girdik. Eva ve Arel'in de bizim üniversiteye kayıt yaptırdığını öğrendik. Şimdilik farklı dersleri olsa da bazı ortak derslerimiz vardı.
Ders boyunca öğretmenin anlattıklarını dinlemeye çalıştım ama Mert'in arada Kerem'e attığı notlar yüzünden kendimi tutamayıp gülüyordum. Öğretmen birkaç kez bize baktıktan sonra sonunda ikisini uyardı.
Ders bittiğinde hepimiz koridora çıktık.
"Ben kantine gidiyorum," dedi Mert. "Bir şey isteyen var mı?"
Herkes bir şeyler söylemeye başlayınca Mert ellerini kaldırdı.
"Bir dakika! Ben kantin çalışanı değilim."
Kerem omzuna vurdu.
"Bugünlük öylesin."
Mert söylene söylene uzaklaşırken İdil de telefonuna gelen mesaja baktı.
"Ben bir arkadaşıma cevap vereceğim. Siz gidin, geliyorum."
Arel ve Eva da başka bir sınıfa uğramaları gerektiğini söyleyerek yanımızdan ayrıldılar.
Bir anda Aron'la baş başa kalmıştık.
İkimiz de birkaç saniye sessiz kaldık. Sonra Aron yanımızdaki pencere kenarını işaret etti.
"Şurada oturalım mı?"
"Olur."
Yan yana oturduk. Koridordan öğrenciler geçiyor, uzaktan konuşma sesleri geliyordu.
Aron bana döndü.
"Üniversitede hangi bölümü okuyorsun?"
Gülümseyerek cevap verdim.
"Psikoloji. Sen?"
"Ben de aynı bölümdeyim."
"Gerçekten mi? Bunu bilmiyordum."
"Artık biliyorsun."
"Çok komiksin." Dedim alay ederek.
"Teşekkür ederim, uğraşıyorum." Dedi alay ederek.
İstemeden güldüm.
Bir süre derslerden, hocalardan ve üniversitedeki saçma kurallardan konuştuk. Aron'un düşündüğüm kadar ciddi biri olmadığını fark ediyordum. Bazen öyle beklenmedik cevaplar veriyordu ki gülmemek için kendimi zor tutuyordum.
Sonra konu ailelerimize geldi.
"Aras'la mı yaşıyorsun?" diye sordu Aron.
"Evet. Birlikte yaşıyoruz."
"İyi anlaşıyor musunuz?"
"Çoğu zaman. Bazen onu camdan atmak istiyorum ama kardeş işte, katlanıyoruz."
Aron güldü.
"Sanırım Arel de benim için aynı şeyi düşünüyor."
"Hiç sanmıyorum. ."
"Muhtemelen aynı o şekilde düşünüyor."
Bir süre daha güldük. Sonra Aron'un ailesiyle ilgili merak ettiğim bir şeyi sordum.
"Annenizle babanız nerede yaşıyor?"
Aron'un yüzündeki gülümseme hafifçe azaldı.
"Artık bizimle değiller."
Ne demek istediğini anlayınca sorumu sürdürmedim.
Üzgünüm," dedim sessizce.
Başını hafifçe salladı.
"Sorun değil. Senin ailen?"
Bir an duraksadım. Bu konu benim için hâlâ kolay değildi ama Aron'un soruşunda rahatsız edici bir şey yoktu.
"Annemle babam bir yıl önce kayboldu. Bir yolculuğa çıkmışlardı. Sonra onlardan haber alamadık."
Aron dikkatle dinliyordu.
"Bulunamadılar mı?"
"Hayır. Polis bir kaza geçirmiş olabileceklerini söyledi ama bilmiyorum." Derin bir nefes aldım. "Aras'la ikimiz hâlâ ne olduğunu anlamaya çalışıyoruz."
Aron bir süre sessiz kaldı.
"Zor olmalı."
"Öyle. En kötüsü de hiçbir şey bilmemek. İnsan bazen bir cevap duymak istiyor. Ne olursa olsun."
Bunu söylerken gözlerimi yere indirdim. Kendimi ilk kez bir süredir tanıdığım birine bu kadar rahat anlatırken bulmuştum.
Aron aceleyle teselli etmeye çalışmadı. Bana üzgün gözlerle bakıp durmadı. Sadece yanımda oturup beni dinledi.
Bir süre sonra başımı kaldırdım.
"Ben çok konuştum. Biraz da sen anlat."
"Ne anlatayım?"
"Bilmiyorum. Mesela Arel'le Eva'yla çocukken nasıldınız?"
Aron hafifçe gülümsedi.
"Arel sürekli haklı olduğunu düşünürdü. Eva da ikimizi birbirimize düşürüp sonra hiçbir şey olmamış gibi davranırdı."
"Şimdi de öyle mi?"
"Şimdi daha kötü."
Kahkaha attım.
"Eva bunu duysa seni öldürürdü."
"Öldürmeye çalışırdı. Başaramazdı." Dedi.
"Ne kadar kendine güveniyorsun."
"Yüzlerce yıllık tecrübem var."
Şaşkınlıkla ona döndüm.
"Yüzlerce yıl mı?"
Aron bir an durdu, ardından gülümsedi.
"Şaka yaptım, Alara." Dedi gülerek.
Gülmeye devam ederken zil çaldı. Ayağa kalktık ve sınıfa doğru yürümeye başladık.
Tam kapıya ulaşmıştık ki Aron bana döndü.
"Seninle konuşmak güzeldi."
Gülümseyerek karşılık verdim.
"Benim için de."
Sınıfa girdik. İdil çoktan yerine oturmuştu. Bizi yan yana görünce kaşlarını kaldırdı ama bir şey söylemedi.
Şimdilik.
Çünkü İdil'in susması, genellikle bir şeyler planladığı anlamına geliyordu.
Ders boyunca İdil'in bana attığı bakışları görmezden gelmeye çalıştım. Ama bu kızın beni rahat bırakmaya hiç niyeti yoktu.
Öğretmen tahtaya bir şeyler yazarken İdil defterimin kenarına bir not bıraktı.
"Aron'la ne konuştunuz?"
Notu okuyunca ona döndüm. İdil masum bir ifadeyle öğretmeni dinliyormuş gibi yapıyordu.
Kalemimi alıp altına yazdım.
"Normal şeyler konuştuk."
Notu geri verdim.
İdil okuduktan sonra yeniden yazdı.
"Normal şeyler konuşurken neden ikiniz de gülüyordunuz?"
Gözlerimi devirdim.
"İdil, ders dinle."
Bu kez bana dil çıkardı ve önüne döndü.
Sonunda ders bittiğinde çantamı topladım. Tam ayağa kalkıyordum ki Mert yanımıza geldi.
"Arkadaşlar, bugün hep birlikte bir şeyler yapalım mı? Evde oturup sıkılmak istemiyorum."
Kerem çantasını omzuna attı.
"Senin sıkılmaman için bütün günümüzü harcamak zorunda mıyız?"
"Evet."
"En azından dürüst."
İdil hemen araya girdi.
"Bence de bir yerlere gidelim. Ama bu kez kafeye oturmayalım."
"Park?" diye önerdim.
Mert yüzünü buruşturdu.
"Yine mi park? Orada da yürüyüp duruyoruz."
"İstersen seni evine bırakırız, Mert," dedi Kerem.
"Tamam, park olsun."
Hepimiz gülmeye başladık.
Koridordan çıkarken Aron, Arel ve Eva'yla karşılaştık. Mert planı onlara da anlattı.
"Biz birazdan parka gideceğiz. Siz de gelin."
Eva hiç düşünmeden kabul etti.
"Ben gelirim."
Arel kardeşine baktı.
"Sen nereye gidersen ben de oraya gelmek zorunda mıyım?"
"Evet."
"Harika bir hayatım var."
Aron gülümseyerek arkadaşlarımıza katıldı.
Birlikte okuldan çıktık. Yolda Mert'le Kerem yine tartışmaya başladı. İdil de Eva'yla konuşuyordu. Ben ise Aron'la yan yana yürüyordum.
"Her zaman böyleler mi?" diye sordu Aron, öndeki ikiliyi göstererek.
"Maalesef. Bazen birbirlerini gerçekten susturmak istiyorum."
"İstersen kulak tıkacı alabiliriz."
Gülerek ona döndüm.
"Sen de az değilsin."
"Ben gayet sakin biriyim."
"Tabii, kesinlikle."
Aron gülümsedi.
Parkın girişine ulaştığımızda herkes oturacak bir yer aramaya başladı. Mert boş bir bank bulup kendini üzerine bıraktı.
"İşte hayat budur!"
Kerem yanına oturmak yerine bankın arkasında ayakta kaldı.
"Beş dakika sonra kalkıp başka yere gitmek isteyeceksin."
"Benim mutluluğumu neden sürekli baltalıyorsun?"
"Çünkü seni tanıyorum."
Ben de Aron'un yanındaki boş yere oturdum. Bir süre hep birlikte sohbet ettik. Eva, üniversitedeki ilk gününün nasıl geçtiğini anlatırken Arel arada kardeşinin sözünü kesiyordu. İkisi atışmaya başlayınca Aron başını iki yana salladı.
"Evde de böyleler," dedi bana alçak sesle.
"Üzülme bendede bir tane var."
Gülümsedi. "En azından bir. Bende iki." Dedi.
Ona gülümsedim.
Bir süre sonra Mert ve Kerem yakındaki büfeden bir şeyler almaya gitti. İdil de Eva'yla birlikte parkın diğer tarafındaki küçük bir tezgâha bakmak istedi. Arel, Aron'a bir şey söyleyip onların peşinden yürüdü.
Böylece Aron'la yeniden yalnız kaldık.
Bu kez sessizlik garip değildi. Birbirimizi tanımaya başladığımızı hissediyordum.
Aron ellerini cebine sokup bana döndü.
"Boş zamanlarında ne yaparsın?"
"Dizi izlerim, kitap okurum. Bazen de Aras'la uğraşırım."
"Sonuncusu bir hobi sayılmaz."
"Benim için sayılır."
Gülümsedi.
"Peki, en sevdiğin şey ne?"
Bir süre düşündüm.
"Sanırım kendimi rahat hissettiğim insanlarla vakit geçirmek. Sürekli bir şeyleri düşünmek zorunda kalmadığım zamanları seviyorum."
Aron başını salladı.
"Anlıyorum."
"Senin?"
"Kitap okumak. Sessiz yerlerde vakit geçirmek. Bir de yürümek. Falan filan"
Tam ona cevap verecektim ki uzaktan İdil'in sesi geldi.
"ALOŞ! GEL BURAYA, SANA BİR ŞEY GÖSTERECEĞİM!"
Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım.
"Bir gün bu kız yüzünden erken yaşlanacağım."
Aron güldü.
"İstersen beraber gidelim. Belki ne olduğunu öğrenince yaşlanman gecikir."
Ayağa kalktım.
"Senin esprilerin de giderek kötüleşiyor."
"Yine de güldün."
Haklıydı.
İstemeden de olsa gülümsemiştim.
Birlikte İdil'in yanına doğru yürüdük. Onun bana göstereceği şeyin ne olduğunu henüz bilmiyordum ama içimde ilk kez uzun zamandır hissetmediğim hafiflik vardı.
Aron'la konuşmak kolaydı.
Ve bu, nedense hoşuma gidiyordu.
Bu bölümde burda sona erdi. Umarım beğenmişsinizdir. Yorumlarınız ve destekleriniz benim için çok değerli. Hepinizi çok seviyorumm.🌸🥰💕
Bölüm etkileşimi
