Bölümler 18Şu an: Bölüm 13
- 1 ✨Tanıtım✨67 kelime
- 2 Bölüm 12.037 kelime
- 3 Bölüm 21.311 kelime
- 4 Bölüm 31.613 kelime
- 5 Bölüm 4956 kelime
- 6 Tanıtım 220 kelime
- 7 Bölüm 5903 kelime
- 8 Bölüm 61.511 kelime
- 9 Bölüm 71.611 kelime
- 10 Bölüm 82.106 kelime
- 11 Bölüm 91.255 kelime
- 12 Bölüm 10898 kelime
- 13 Bölüm 111.195 kelime
- 14 Bölüm 121.179 kelime
- 15 Bölüm 131.001 kelime · Okuduğun bölüm
- 16 Bölüm 141.955 kelime
- 17 Bölüm 151.537 kelime
- 18 Bölüm 161.283 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Aron'ın yüzündeki ifadeyi anlamaya çalışıyordum.
Telefonumdaki fotoğraf hâla açıktı. Annemle babamın yıllar önce çekilmiş bir fotoğrafı. Ve altında, kim olduğunu bilmediğim birinden gelen o tuhaf mesaj.
"Biliyor musun?" diye sordum.
Aron gözlerini fotoğraftan ayırıp bana baktı.
"Evet."
"Ne zamandır?"
"Alara."
"Hayır, bu kez adımı söyleyip konuyu kapatamazsın."
Bir süre sessiz kaldı. Sonra telefonumu elimden alıp ekranı kapattı.
"Şu an sana anlatabileceğim bir şey yok."
"Bu cevap değil."
"Biliyorum."
Ona kızgındım. Fakat yüzündeki gerginlik, benim de anlamadığım bir şeylerin yaşandığını gösteriyordu.
"Bu gece benimle kal," dedi.
"Aron, konuyu değiştirme."
"Konuyu değiştirmiyorum. Sadece bu gece yalnız kalmanı istemiyorum."
Bir süre düşündüm. Sonunda başımı salladım.
"Tamam. Ama bu konuşma burada bitmedi."
Elimi tuttu.
"Bitmesini ben de istemiyorum."
Ertesi sabah mutfağa indiğimde Aras kahvesini içiyordu. Telefonuna bakarken bir yandan da tostunu yiyordu.
"Geç kaldın," dedi.
"Sen de günaydın."
"Ben günaydın dedim zaten. İçimden dedim yanlışlıkla."
Gözlerimi devirdim ve karşısına oturdum.
Aras bir süre beni süzdü.
"Bir şey mi oldu?"
"Hayır."
"Alara."
"Ne var?"
"Yalan söylerken sol kaşın kalkıyor."
Hemen yüzümü düzelttim.
"Saçmalama."
Güldü.
"Tamam, tamam. Sormadım."
Telefonuma gelen bildirimi görünce konuyu kapattım.
Aron: Günaydın. Bugün seni görebilecek miyim?
Ben: Beni özledin mi?
Aron: Biraz.
Ben: Biraz mı?
Aron: Çok. Oldu mu?
gülümsedim.
Aras karşımdan baktı.
"Kim?"
"Kimse."
"Kimseye gülümseyerek mesaj yazıyorsun yani?"
"Aras, kahvaltını yap."
"Tamam, gelin hanım."
Üniversiteye vardığımda İdil, Mert ve Kerem bahçedeki masada oturuyordu. Selin de yanlarındaydı. Eva ise Kerem'in telefonuna bakıp bir şeye gülüyordu.
"Ne kaçırdım?" diyerek yanlarına oturdum.
Eva başını kaldırdı.
"Kerem'in çok kötü bir müzik zevki olduğunu öğrendim."
Kerem itiraz etti.
"Bir şarkıyı beğenmedin diye müzik zevkim kötü olmuyor."
"Oluyor."
"Senin dinlediklerin daha iyi sanki."
Eva elini göğsüne koydu.
"Şu an kalbimi kırdın."
Kerem güldü.
"Özür dilerim.
Eva da gülümseyerek onun koluna hafifçe vurdu.
İkisini izlerken İdil bana doğru eğildi.
"Bunlar ne ara böyle oldu?"
"Ben de anlamadım."
"Bir şey var burada."
Mert hemen konuşmaya katıldı.
"Ben size söyleyeyim, yakında düğün davetiyesi gelir."
Kerem başını iki yana salladı.
"İkiniz de susabilir misiniz?"
Eva ise hiç rahatsız görünmüyordu.
"Ben düğün fikrine karşı değilim."
Kerem ona döndü.
"Eva!"
Hepimiz gülmeye başladık.
Fakat Selin pek gülmüyordu. Önündeki kahveyle ilgileniyor gibi görünse de bakışlarının ara sıra Kerem'e kaydığını fark ettim.
Tam o sırada Arel yanımıza geldi.
"Selin, seninle bir şey konuşacaktım."
Selin başını kaldırdı.
"Benimle mi?"
"Evet. Birkaç dakikan var mı?"
Selin kısa bir tereddütten sonra ayağa kalktı.
"Var, tabii."
Arel ona yol verdi. Birlikte masadan uzaklaştılar.
Mert arkalarından bakıp kaşlarını kaldırdı.
"Ben bir şey mi kaçırıyorum?"
İdil omuz silkti.
"Belki de Arel sadece konuşmak istiyordur."
Mert güldü.
"Dedikodu buldum hehe."
Aron'ın o sırada arkamızdan geldiğini fark ettim.
"Ne dedikodusu?" diye sordu.
Mert ona döndü.
"Senin kadesinin gizemli hayatı."
Aron sandalye çekip yanıma oturdu.
"Benim ailemle ilgili konuşacak daha iyi konular bulabilirsin."
"Mesela?"
"Senin hayatın."
Mert elini göğsüne koydu.
"Bu kadar ağır konuşmana gerek yoktu."
Aron güldü. Ben de başımı omzuna yasladım.
"Bugün benimle misin?" diye fısıldadı.
"Şimdilik."
"Şimdilik yeter."
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Selin'in anlatımıyla
Arel'le bahçenin diğer tarafına yürüdük.
"Biraz yalnız kalmak istedim," dedi.
"Bir şey mi oldu?"
"Hayır. Sadece seninle konuşmak istedim."
Ona baktım.
"Benimle neden?"
Arel hafifçe gülümsedi.
"Bu kadar şaşırmana gerek yok. Seni tanımak istiyorum. Seni çok iyi biliyorum aslında."
"Benim hakkımda ne biliyorsun ki?"
"Arkadaşlarına göre daha dikkatli olduğunu biliyorum."
Bu söz hoşuma gitmişti. Çünkü genellikle insanlar beni yalnızca sessiz biri olarak görüyordu.
"Çok konuşmuyorsun ama her şeyi fark ediyorsun," diye devam etti.
"Bu kötü bir şey mi?"
"Hayır. Aksine."
Bir süre konuşmadan yürüdük.
Sonra Arel durdu.
"Bu arada, bugün müsaitsen kahve içebiliriz."
"Bugün mü?"
"İstersen."
Düşündüm.
"Olabilir."
Arel gülümsedi.
"Güzel."
Yanından ayrılırken onunla konuşmanın düşündüğümden daha kolay olduğunu fark ettim.
Ama neden özellikle benimle ilgilendiğini henüz bilmiyordum.
----------------------------------------------------------
Alara'nin anlatımıyla
Dersler bittikten sonra Aron'la kampüsün dışına çıktık. Arabasına doğru yürürken koluna girdim.
"Bugün biraz garipsin," dedim.
"Bugün mü?"
"Genellikle de garipsin ama bugün daha fazla."
Güldü.
"Çok güzel iltifat ediyorsun."
"Alış."
Arabaya bindik. Aron motoru çalıştırmadan önce bana döndü.
"Bu akşam biraz dışarı çıkalım mı?"
"Nereye?"
"Sürpriz."
"Aron, sürprizlerden pek hoşlanmam."
"Yalan söylüyorsun."
Gülümseyerek ona baktım.
"Belki biraz."
Elimi tuttu ve parmaklarımızı birbirine geçirdi.
Bir süre sonra arabayı kasabanın merkezine yakın, küçük bir kitapçının önünde durdurdu.
"Buraya mı getirdin?"
"Geçen gün eski kitapları sevdiğini söylemiştin."
Kapıyı açıp indi. Ben de peşinden gittim.
İçerisi küçüktü. Raflar tavana kadar uzanıyor, ahşap kokusu bütün dükkâna yayılıyordu. Bir süre kitaplara baktık. Aron, elime eski kapaklı bir kitap tutuşturdu.
"Bu sana benziyor."
Kitabın kapağına baktım.
"Eski ve yıpranmış mı?"
"İnatçı."
"Aron!"
Gülerek kitabı elimden aldı ve rafa geri koydu.
Bir süre sonra dışarı çıktığımızda hava kararmaya başlamıştı.
Tam arabaya yönelecektik ki yolun karşısındaki sokakta bir hareketlilik fark ettim. İki polis aracı durmuştu. Birkaç kişi kaldırımda toplanmış, bir polis memuru çevredekilerle konuşuyordu.
"Ne olmuş?" diye sordum.
Aron'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
"Bilmiyorum."
Ama bakışları sokağın sonundaki karanlık binaya çevrilmişti.
"Bir şey mi gördün?"
"Hayır."
Bir polis memuru yanımızdan geçerken konuşmasına kulak misafiri oldum.
"Bu hafta ikinci kez oluyor. Aynı bölgede bulunmuş."
Aron elimi tuttu.
"Alara, gidelim."
"Bir dakika. Ne olmuş öğrenelim."
"Şimdi değil."
Sesindeki ciddiyet yüzünden ona baktım. Tartışmadım ama arabaya binerken aklım hâlâ o sokaktaydı.
Eve döndüğümde telefonuma İdil'den mesaj geldi.
İdil: Aloşşş.
Ben: Ne oldu?
İdil: Selin bugün Arel'le kahve içmiş.
Ben: Ne?
İdil: Aynen öyle. Bir de bayağı iyi anlaşmışlar.
Ben: Selin bir şey söyledi mi?
İdil: Çok bir şey anlatmadı ama yüzü gülüyordu.
Telefonu yatağın üzerine bıraktım.
Arel ve Selin mi?
Bunu beklemiyordum.
Tam o sırada Aron'dan mesaj geldi.
Aron: Eve vardın mı?
Ben: Vardım. Sen?
Aron: Ben de. İyi geceler, güzelim.
Ben: İyi geceler.
Telefonu kapatıp yatağa uzandım.
Gün boyunca yaşananları düşünürken gözlerim ağırlaşmaya başlamıştı.
Fakat uyumadan hemen önce telefonum yeniden titredi.
Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.
Bilinmeyen Numara: Bugün eski binanın önünde olmaman gerekiyordu.
Kaşlarımı çattım.
Yeni bir mesaj daha geldi.
Bilinmeyen Numara: Özellikle de Aron yanındayken.
Ekrana birkaç saniye baktım.
Numarayı aramaya çalıştım ama arama başarısız oldu.
Telefonu yatağın üzerine bıraktım.
Bu kez korktuğum şey Vesper'daki tuhaf olaylar değildi.
Birilerinin bizi izliyor olmasıydı.
Ve nedense Aron'ın bundan çoktan haberi varmış gibi hissediyordum.
Tuhaf...
Bu bölümde burda bitti. Umarım beğenmişsinizdir arakadaslar
Yorumlarınızı ve destekleriniz benim için çok değerli. Sizi seviyorum🌺♥️
Bölüm etkileşimi
