Bölümler 79Şu an: Vııı. Bölüm
- 1 Giriş.749 kelime
- 2 Yazarın Özürü.768 kelime
- 3 Duyurular. — Bu Eser Yayımlanmadan Önce Gazetelerde Çıkanlar.371 kelime
- 4 Yazarın Hikâyesi2.082 kelime
- 5 Halka.1.154 kelime
- 6 I. Kitap19 kelime
- 7 I. Bölüm1.329 kelime
- 8 Iı. Bölüm1.752 kelime
- 9 Iıı. Bölüm1.239 kelime
- 10 Bölüm Iv.1.365 kelime
- 11 Bölüm V.3.242 kelime
- 12 İkinci Kitap8 kelime
- 13 Birinci Bölüm2.132 kelime
- 14 Bölüm Iı.1.246 kelime
- 15 Bölüm Iıı.1.456 kelime
- 16 Bölüm Iv.2.270 kelime
- 17 V. Bölüm878 kelime
- 18 Bölüm Vı.434 kelime
- 19 Bölüm Vıı.504 kelime
- 20 Bölüm Vııı.1.073 kelime
- 21 Bölüm Ix.1.227 kelime
- 22 Iıı. Kitap.9 kelime
- 23 Bölüm I.1.669 kelime
- 24 Bölüm Iı.1.930 kelime
- 25 Bölüm Iıı.1.502 kelime
- 26 Bölüm Iv.1.159 kelime
- 27 Bölüm V.582 kelime
- 28 Bölüm Vı.987 kelime
- 29 Bölüm Vıı.966 kelime
- 30 Bölüm Vııı.1.008 kelime
- 31 Bölüm Ix.1.211 kelime
- 32 Kitap Iv.7 kelime
- 33 Bölüm I.988 kelime
- 34 İkinci Bölüm647 kelime
- 35 Üçüncü Bölüm937 kelime
- 36 Dördüncü Bölüm859 kelime
- 37 Beşinci Bölüm791 kelime
- 38 Birinci Cildin Sonu. — Knıckerbocker’ın New York Tarihi. Iı. Cilt. — Giriş.254 kelime
- 39 NEW YORK TARİHİ DÖRDÜNCÜ KİTAP (devamı). — Altıncı Bölüm.951 kelime
- 40 Vıı. Bölüm428 kelime
- 41 Vııı. Bölüm877 kelime · Okuduğun bölüm
- 42 Ix. Bölüm786 kelime
- 43 Bölüm X.593 kelime
- 44 Bölüm Xı.663 kelime
- 45 Bölüm Xıı.1.304 kelime
- 46 V. Kitap13 kelime
- 47 I. Bölüm1.370 kelime
- 48 Iı. Bölüm858 kelime
- 49 Iıı. Bölüm.1.016 kelime
- 50 Iv. Bölüm.1.325 kelime
- 51 V. Bölüm.869 kelime
- 52 Vı. Bölüm.459 kelime
- 53 Vıı. Bölüm.897 kelime
- 54 Vııı. Bölüm.989 kelime
- 55 Ix. Bölüm.1.539 kelime
- 56 Vı. Kitap.13 kelime
- 57 I. Bölüm.1.143 kelime
- 58 Bölüm Iı.1.283 kelime
- 59 Bölüm Iıı.1.499 kelime
- 60 Bölüm Iv.1.484 kelime
- 61 Bölüm V.1.373 kelime
- 62 Bölüm Vı.1.774 kelime
- 63 Bölüm Vıı.1.302 kelime
- 64 Bölüm Vııı.2.278 kelime
- 65 Bölüm Ix.1.773 kelime
- 66 Vıı. Kitap17 kelime
- 67 I. Bölüm1.278 kelime
- 68 Iı. Bölüm827 kelime
- 69 Bölüm Iıı.630 kelime
- 70 Bölüm Iv.1.356 kelime
- 71 Bölüm V.414 kelime
- 72 Bölüm Vı.909 kelime
- 73 Bölüm Vıı.683 kelime
- 74 Bölüm Vııı.813 kelime
- 75 Bölüm Ix.1.543 kelime
- 76 Bölüm X.971 kelime
- 77 Bölüm Xı.1.498 kelime
- 78 Bölüm Xıı.1.262 kelime
- 79 Bölüm Xııı.1.080 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
VIII. BÖLÜM
Daha önce de belirtildiği gibi Wilhelmus Kieft, küçük ölçekte büyük bir yasa koyucuydu; kamu işlerine mikroskopla bakardı. New Amsterdam’ın iyi insanlarının şakalı toplantıları onu çok rahatsız etmişti. Fakat bu toplantılarda pipoların hiç ağızlarından düşmediğini görünce, meselenin kökünde piponun bulunduğunu ve siyasetle tütün dumanı arasında gizemli bir bağ olduğunu düşünmeye başladı. Kötülüğün köküne inmekte kararlı olarak, tütünü hemen zararlı, mide bulandırıcı, her kullanımı kirli bir ot diye kötülemeye koyuldu. İçmeye gelince, bunun kamu kesesine ağır bir yük, zamanın büyük bir tüketicisi, aylaklığın başlıca özendiricisi ve halkın refahıyla ahlakının ölümcül düşmanı olduğunu ilan etti. Sonunda, Yeni Hollanda’nın her yerinde tütün içilmesini yasaklayan bir ferman çıkardı. Talihsiz Kieft! Günümüzde yaşayıp basının sınırsız serbestliğini kısıtlamaya kalksaydı, milyonların duygularına bundan daha ağır dokunamazdı. Pipo, Yeni Hollandalının düşünme ve karar verme organıydı. Sürekli yoldaşı, tesellisiydi: neşeliyken içer, kederliyken de içerdi; piposu hiç ağzından düşmez, yüzünün bir parçası olurdu. En yakın dostları bile piposuz onu tanıyamazdı. Piposunu elinden almak mı? Burnunu da alsanız bari!
Huysuz William’ın fermanının ilk sonucu halkın ayaklanması oldu. Pipo ve tütün kutularıyla silahlanmış, muazzam miktarda cephane taşıyan büyük bir kalabalık valinin evinin önüne oturup şiddetle tütün içmeye koyuldu. Huysuz William öfkeli bir örümcek gibi dışarı fırlayıp bu kanunsuz tütsülemenin nedenini sordu. Sağlam yapılı isyancılar koltuklarına yaslanıp iki kat öfkeyle puflamayı sürdürdüler. Öyle koyu bir duman bulutu yükselttiler ki vali şatosunun içine sığınmak zorunda kaldı.
Trompetçi Anthony aracılığıyla uzun bir müzakere yürütüldü. Vali başlangıçta öfkeli ve tavizsizdi; ama duman altında kalınca yavaş yavaş yumuşayıp uzlaşmaya yanaştı. Sonunda tütün içilmesine izin verdi, ancak Wouter Van Twiller’ın zamanında kullanılan; rahatlığı, huzuru ve ağırbaşlılığı simgeleyen uzun, zarif pipoları yasakladı. Bunları işlerin yürütülmesine engel saydı ve yerlerine iki inç uzunluğunda, küçük, huysuz kısa pipolar koydu. Bunların ağzın bir köşesine sıkıştırılabileceğini ya da şapka bandına iliştirilebileceğini, hiçbir zaman da ayak altında olmayacağını söyledi. Böylece uzun süre Pipo Komplosu adıyla anılan bu korkunç ayaklanma sona erdi; biraz tuhaf biçimde ifade edildiği üzere, çoğu komplo ve isyan gibi sonunda duman olup dağıldı.
Ama ey okur, sonradan doğan korkunç kötülüklere dikkat et! Bu hain küçük pipoların dumanı burun çevresinde durmadan bulut gibi yükselip beyinciğe işledi, onu dumana boğdu, beynin bütün faydalı nemini kuruttu ve bu pipoları içenleri vali kadar dumansı ve huysuz yaptı. Daha kötüsü, azametli, iriyarı, sağlıklı adamlarken kısa pipo içen Hollandalı çiftçilerimiz gibi sivri çeneli, dumandan kurumuş, derisi tabaklanmış bir ırka dönüştüler.
Hepsi bu da değildi. Nieuw Nederlandts’te partilerin doğuşunu, tütün pipolarındaki bu uğursuz bölünmeye bağlayabiliriz. Servet edinmiş, tembellik etmeye gücü yeten zengin ve kendini beğenmiş kentliler eski âdete bağlı kaldılar ve Uzun Pipolar adıyla bilinen bir tür aristokrasi kurdular. Alt tabakadan olanlar ise William Kieft’in reformunu el işlerinde daha kullanışlı bulup benimsediler ve avam Kısa Pipolar adıyla damgalandılar.
Büyük Hudson’ın yol arkadaşı Robert Chewit’in soyundan gelenlerin başını çektiği üçüncü bir parti ortaya çıktı. Bu kişiler pipoyu tümden bırakıp tütün çiğnemeye başladılar; bu yüzden onlara Çiğneyiciler dendi. O zamandan beri bu ad, bazen iki büyük parti arasında ortaya çıkan melez siyasetçilere de verilir; tıpkı atla eşeğin çiftleşmesinden katır doğması gibi.
Burada, parti ayrımlarının halkı düşünme zahmetinden kurtarmadaki büyük yararına da değineyim. Hesiodos insanları üç sınıfa ayırır: kendi başına düşünenler, başkaları nasıl düşünüyorsa öyle düşünenler ve hiç düşünmeyenler. Toplumun büyük çoğunluğu ikinci sınıftadır; çünkü çoğu insanın sabit bir inanca ve önünde yürüyecek bir lidere ihtiyacı vardır. Partinin kökeni de buradadır: üyelerinden birkaçının düşündüğü, geri kalanlarınsa hepsinin konuştuğu büyük bir insan topluluğu. İlk sınıftakiler önderlik eder, ikincileri hizaya sokar; ne söyleyeceklerini, neyi onaylayacaklarını, neye yuh çekeceklerini, kimi destekleyeceklerini, ama hepsinden önemlisi kimden nefret edeceklerini belirlerler. Çünkü baştan sona nefret dolu olmayan hiç kimse iyi bir partizan olamaz.
Böylece Manhattoes’in aydınlanmış sakinleri partilere bölündü ve birbirlerinden büyük bir isabetle nefret edebilir hale geldi. Siyasetin büyük çarkı da artık hızla dönüyordu: Uzun Pipolarla Kısa Pipolar ayrı birahanelerde toplanıp devletin iyiliği ve meyhanecilerin kazancı için birbirlerine karşı amansız bir hınçla duman üflüyorlardı. Bazıları, Hollanda dilinde pek keskin kokan o küçük, kötü kokulu sözcükleri karşıtlarının üzerine boca edecek kadar ileri gitti. Gerçek siyasetçiler gibi, komşularını karaladıkları ölçüde partilerine hizmet ettiklerine ve kendilerini yücelttiklerine inanıyorlardı. Ama aralarında ne kadar anlaşmazlık olursa olsun, hepsi valiye hakaret etmekte birleşiyordu; çünkü vali onların seçtiği biri değil, başkalarının üzerlerinde hüküm sürmesi için atadığı biriydi.
Stuyvesant el yazmasının bilge yazarı şöyle haykırır: “Talihsiz William Kieft! Tuzaklara düşmeyecek kadar uyanık düşmanlarla mücadele etmeye, yönetilemeyecek kadar bilge bir halkın başında hüküm sürmeye mahkûm. Bütün dış seferleri her yana yayılmış Yankee’lerce boşa çıkarılıp hiçe sayıldı; ülke içindeki bütün önlemleri de meyhane siyasetçilerinin ‘kalabalık ve saygın toplantılarında’ tartışılıp mahkûm edildi.”
Bize, öğüt verenlerin çokluğunda güvenlik bulunduğu söylenir; ama öğüt verenlerin çokluğu William Kieft için sürekli bir şaşkınlık kaynağıydı. Eski turp kadar öfkeli mizacı ve durmadan kasırgalar koparan zihniyle, ona akıl vermeye kalkışan herkese kızmadan edemezdi. Ancak öfkeli küçük adamların, koca yelkenli küçük tekneler gibi kolayca alabora olduğunu ya da rotasından saptığını gözlemledim; son kulağına fısıldanan öğüdün peşine takılmaya yatkın Huysuz William’ın hali de böyleydi. Sonuçta birinci sınıf bir tasarımcı olmasına rağmen projelerini durmadan değiştirerek hiçbirine doğru dürüst şans tanımadı; her şeyi yapmaya çalışırken, gerçekte hiçbir şey yapmadı.
Bu sırada egemen halk eyerin üstüne çıkmıştı ve her zamanki gibi merhametsiz bir binici olduğunu gösteriyordu. Küçük valiyi nutuklarla ve dilekçelerle mahmuzluyor, resmî başvurular ve sitemlerle önünü kesiyordu; tıpkı tatil gününde çırakların talihsiz, şeytan gibi huysuz bir yük atını çekiştirip durması gibi. Wilhelmus Kieft böylece bütün yönetimi boyunca ya tırısla ya da dörtnala koşturuldu.
Bölüm etkileşimi
