Bölümler 79Şu an: Bölüm X.
- 1 Giriş.749 kelime
- 2 Yazarın Özürü.768 kelime
- 3 Duyurular. — Bu Eser Yayımlanmadan Önce Gazetelerde Çıkanlar.371 kelime
- 4 Yazarın Hikâyesi2.082 kelime
- 5 Halka.1.154 kelime
- 6 I. Kitap19 kelime
- 7 I. Bölüm1.329 kelime
- 8 Iı. Bölüm1.752 kelime
- 9 Iıı. Bölüm1.239 kelime
- 10 Bölüm Iv.1.365 kelime
- 11 Bölüm V.3.242 kelime
- 12 İkinci Kitap8 kelime
- 13 Birinci Bölüm2.132 kelime
- 14 Bölüm Iı.1.246 kelime
- 15 Bölüm Iıı.1.456 kelime
- 16 Bölüm Iv.2.270 kelime
- 17 V. Bölüm878 kelime
- 18 Bölüm Vı.434 kelime
- 19 Bölüm Vıı.504 kelime
- 20 Bölüm Vııı.1.073 kelime
- 21 Bölüm Ix.1.227 kelime
- 22 Iıı. Kitap.9 kelime
- 23 Bölüm I.1.669 kelime
- 24 Bölüm Iı.1.930 kelime
- 25 Bölüm Iıı.1.502 kelime
- 26 Bölüm Iv.1.159 kelime
- 27 Bölüm V.582 kelime
- 28 Bölüm Vı.987 kelime
- 29 Bölüm Vıı.966 kelime
- 30 Bölüm Vııı.1.008 kelime
- 31 Bölüm Ix.1.211 kelime
- 32 Kitap Iv.7 kelime
- 33 Bölüm I.988 kelime
- 34 İkinci Bölüm647 kelime
- 35 Üçüncü Bölüm937 kelime
- 36 Dördüncü Bölüm859 kelime
- 37 Beşinci Bölüm791 kelime
- 38 Birinci Cildin Sonu. — Knıckerbocker’ın New York Tarihi. Iı. Cilt. — Giriş.254 kelime
- 39 NEW YORK TARİHİ DÖRDÜNCÜ KİTAP (devamı). — Altıncı Bölüm.951 kelime
- 40 Vıı. Bölüm428 kelime
- 41 Vııı. Bölüm877 kelime
- 42 Ix. Bölüm786 kelime
- 43 Bölüm X.593 kelime
- 44 Bölüm Xı.663 kelime
- 45 Bölüm Xıı.1.304 kelime
- 46 V. Kitap13 kelime
- 47 I. Bölüm1.370 kelime
- 48 Iı. Bölüm858 kelime
- 49 Iıı. Bölüm.1.016 kelime
- 50 Iv. Bölüm.1.325 kelime
- 51 V. Bölüm.869 kelime
- 52 Vı. Bölüm.459 kelime
- 53 Vıı. Bölüm.897 kelime
- 54 Vııı. Bölüm.989 kelime
- 55 Ix. Bölüm.1.539 kelime
- 56 Vı. Kitap.13 kelime
- 57 I. Bölüm.1.143 kelime
- 58 Bölüm Iı.1.283 kelime
- 59 Bölüm Iıı.1.499 kelime
- 60 Bölüm Iv.1.484 kelime
- 61 Bölüm V.1.373 kelime
- 62 Bölüm Vı.1.774 kelime
- 63 Bölüm Vıı.1.302 kelime
- 64 Bölüm Vııı.2.278 kelime
- 65 Bölüm Ix.1.773 kelime
- 66 Vıı. Kitap17 kelime
- 67 I. Bölüm1.278 kelime
- 68 Iı. Bölüm827 kelime
- 69 Bölüm Iıı.630 kelime
- 70 Bölüm Iv.1.356 kelime
- 71 Bölüm V.414 kelime
- 72 Bölüm Vı.909 kelime
- 73 Bölüm Vıı.683 kelime
- 74 Bölüm Vııı.813 kelime
- 75 Bölüm Ix.1.543 kelime
- 76 Bölüm X.971 kelime · Okuduğun bölüm
- 77 Bölüm Xı.1.498 kelime
- 78 Bölüm Xıı.1.262 kelime
- 79 Bölüm Xııı.1.080 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM X.
Yüce gönüllü Peter de Groodt, ne ikna edilebilen ne de yola getirilebilen bu inatçı, dikbaşlı ve hizipçi serseriler yüzünden burgomasterına bir sepet dolusu beddua yağdırdı. Egemen halkı da, savaşın şanlı güçlüklerinden ve görkemli talihsizliklerinden tat almayan, ölümsüzlük ve yarılmış bir kafa uğruna siperlerde savaşmaktansa evde kalıp soyluluktan uzak bir rahatlık içinde yiyip uyumayı yeğleyen bir korkak sürüsü diye niteleyerek birkaç iğneleyici iltifatta bulunmayı ihmal etmedi.
Ne var ki sevgili kentini, kendisine rağmen bile savunmaya kesin kararlıydı. Bu yüzden, her acil durumda sağ kolu olan güvenilir Van Corlear’ı yanına çağırdı. Savaş ilan eden trompetini alıp atına binmesini ve gece gündüz çevreyi dolaşmasını buyurdu: Bronx’un pastoral sınırı boyunca alarm çalacak, Croton’un vahşi ıssızlığını ürkütecek, Weehawk ile Hoboken’ın sarp çiftçilerini, Tappan Koyu’nun kudretli savaşçılarını ve Tarry-Town, Petticoat-Lane ile Sleepy-Hollow’un yiğit delikanlılarını ayağa kaldıracaktı. Hepsine barut boynuzlarını kuşanmalarını, av tüfeklerini omuzlamalarını ve neşeyle Manhattoes’e doğru yürümelerini tembihleyecekti.
Antony Van Corlear’ın bütün dünyada, tanrısal cinsiyet dışında, bu tür görevlerden daha çok sevdiği hiçbir şey yoktu. Önce güzelce karnını doyurup yürek coşturan Hollands’la iyice doldurduğu koca şişesini yanına bağladı; sonra, şimdiki adı Broadway olan yere açılan kent kapısından neşeyle çıktı. New Amsterdam’ın dolambaçlı sokaklarında canlı yankılar uyandıran bir veda havası çaldı. Ne yazık ki en sevdikleri trompetçinin ezgisi, onları bir daha asla sevindirmeyecekti.
İyi Antony, Manna-hata Adası’nı ana karadan ayıran dereye —bilginlerce Haerlem Nehri diye adlandırılır— vardığında karanlık ve fırtınalı bir geceydi. Rüzgâr kudurmuş, doğa altüst olmuştu; tunç borusunu çalan bu gözüpek adamı suyun öte yakasına geçirecek bir Charon bulunamıyordu. Sabırsız bir hayalet gibi kısa bir süre kıyıda dolanıp durdu; sonra görevinin aciliyetini düşünüp taş şişesinden yüreklice bir yudum aldı, şeytana rağmen yüzeceğine, yani spyt den duyvel, yiğitçe yemin etti ve cüretle suya daldı. Zavallı Antony! Daha yarı yolu bile geçmemişti ki şiddetle çırpınmaya başladı; sanki suyun ruhuyla boğuşuyordu. İçgüdüyle trompetini ağzına götürdü, var gücüyle bir kez üfledi ve sonsuza dek dibe battı.
Ünlü Paladin Orlando’nun Roncesvalles’in görkemli savaş meydanında can verirken çaldığı fildişi borunun sesi gibi, trompetinin çınlaması da ülkenin dört bir yanında yankılandı ve çevredeki komşuları alarma geçirip şaşkınlıkla olay yerine koşturdu. Gerçeğiyle tanınmış yaşlı bir Hollandalı kentli oradaydı ve olan bitene tanık olmuştu; acıklı olayı onlara anlattı. Bir de korkunç bir ayrıntı ekledi —inanmaya pek yanaşmıyorum—: duyvel’in, kocaman bir mossbonker biçimine girip güçlü Antony’yi bacağından yakaladığını ve dalgaların altına çektiğini görmüş. Kesin olan şu ki, Hudson’a doğru uzanan burunla birlikte buraya o günden beri Spiten Devil deniyor; talihsiz Antony’nin hayaleti çevredeki ıssız yerlerde hâlâ dolaşıyor ve fırtınalı gecelerde komşular, onun trompetinin rüzgârın uğultusuna karışan sesini sık sık duyuyor.
Hava karardıktan sonra hiç kimse dereden yüzerek geçmeye kalkışmaz; tersine, gelecekte böylesi acıklı kazaları önlemek için bir köprü yapılmıştır. Mossbonker balıklarına gelince, onlardan öyle nefret edilir ki iyi balığı seven ve şeytandan nefret eden hiçbir gerçek Hollandalı onları sofrasına kabul etmez.
Daha iyi bir kaderi hak eden Antony Van Corlear’ın sonu böyle oldu. Ölüm gününe dek gerçek, neşeli bir bekâr gibi gürül gürül yaşadı; ama hiç evlenmemiş olmasına rağmen ülkenin çeşitli yerlerinde iki üç düzine kadar çocuk bıraktı. Efsaneler doğru söylüyorsa —ki yalan söylemeye pek yatkın değillerdir— bu güzel, tombul, kavgacı ve yellenen küçük afacanlardan, ülkeyi doldurup savunan sayısız editör soyu türedi. Halk da sürekli alarm verip kendisini perişan ettikleri için onlara bol bol para öder. Doğuya yaptığı çeşitli seferlerde ülkenin nüfusunun artmasına epey katkıda bulunduğu da ima edilir; kanıt olarak, o yöre halkının kendi trompetini çalmaya düşkünlüğü gösterilir.
Fırtına saçlarının arasından ıslık çalarken ve gece çökerken, yollardan yorgun düşmüş bir hacı yol arkadaşı ve avuntusu olan sadık köpeğini ayaklarının dibinde cansız yatarken nasıl görürse, Manhattoes’in yüce gönüllü kahramanı da Antony Van Corlear’ın zamansız sonuna öyle baktı. Antony onun adımlarını sadakatle izlemiş, nice yorgun saatinde içten neşesi ve trompetinin savaş ezgisiyle efendisini büyülemiş, korkunç tehlike ve felaketlerle dolu nice sahnede sarsılmaz bir bağlılık ve sevgiyle peşinden gitmişti. Sonsuza dek gitmişti! Hem de bütün melez köpekler yanından kaçıp saklanırken. Peter Stuyvesant, işte metanetini sınama anın buydu; işte o zaman gerçekten parladın —İnatçı Peter!
Günün aydınlığı fırtınalı gecenin dehşetini çoktan dağıtmıştı; yine de her yer kasvetli ve karanlıktı. Geç vakte kadar neşeli olan Apollon, kederli bulutların ardına saklanmış, gözde kentinde neler olup bittiğini görmek istiyor ama korkuyormuş gibi arada bir anlığına başını uzatıyordu. Büyük Peter’ın işgalcilerin teslim çağrısına yanıt vereceği bu önemli sabahtı. Çoktan özel meclisiyle kapalı kapılar ardında toplanmış, kasvetli bir hâlde oturmuş, gözde trompetçisinin kaderine kafa yoruyor; dönek burgomasterlarının küstahlığı aklına geldikçe de öfkeyle kaynıyordu. Tam bu sinirli hâl içindeyken, Connecticut’ın kurnaz valisi Winthrop’tan bir ulak alelacele geldi. Vali, son derece sevgi dolu ve çıkar gözetmez bir tavırla, eyaleti teslim etmesini öğütlüyor ve reddetmesi hâlinde karşılaşacağı tehlike ve felaketleri abartıyordu. Hayatı boyunca hiç kimseden öğüt almamış bir adama akıl vermek için ne berbat bir zamandı! Ateşli yaşlı vali, meclis üyelerinin yüreklerini korkuyla titreten bir şiddetle odada bir aşağı bir yukarı yürüdü; hizipçi tebaa ve Cizvitçe davranan danışmanların onu sürekli hedef hâline getiren uğursuz kaderine sövüp saydı.
Gizemli mektupların geldiğini duyan işgüzar burgomasterlar tam da böyle uygunsuz bir anda, peşlerinde bir sürü schepen ve dalkuyrukla topluca odaya daldılar; mektubu okumak istediklerini pat diye söylediler. Bu, Peter Stuyvesant’ın sabrını taşırdı. Mektubu bin parçaya yırttı, en yakındaki burgomasterın yüzüne fırlattı; piposunu bir sonrakinin kafasında kırdı; kapıdan sıvışmakta olan talihsiz bir schepen’a tükürük hokkası attı. Sonunda, hepsini tahta bacağıyla merdivenlerden tekmeleyerek indirip toplantıyı süresiz erteledi.
Burgomasterlar şaşkınlıklarını üzerlerinden atıp nefes alacak fırsat bulur bulmaz bir halk toplantısı düzenlediler. Orada valinin despotça ve öç alırcasına davranışlarını uzun uzadıya, kendilerine yaraşır ölçüde renklendirip abartarak anlattılar. Kendilerinin Ekselanslarının tahta ayak parmağıyla tekmelenmeye, tokatlanmaya ve hırpalanmaya hiç aldırmadıklarını, ama temsilcilerinin onur yerlerine yapılan saldırıyla egemen halkın vakarının böylesine kabaca aşağılanmasına içerlediklerini ilan ettiler. Konuşmanın son kısmı, bütün gerçek kalabalıklarda bulunan ince duyarlılığa ve kıskanç karakter gururuna doğrudan seslendi. Kalabalıklar uğradıkları haksızlıklara ses çıkarmadan katlanabilir, ama egemenliklerinin onuruna gelince olağanüstü hassas kesilirler. İri kıyım yaşlı valilerinden Aziz Nicholas’tan, İngilizlerden, hatta şeytanın ta kendisinden daha çok korkmasalardı, hangi öç alma eylemine kalkışacaklarını kim bilebilirdi?
Bölüm etkileşimi
