Bölümler 79Şu an: Üçüncü Bölüm
- 1 Giriş.749 kelime
- 2 Yazarın Özürü.768 kelime
- 3 Duyurular. — Bu Eser Yayımlanmadan Önce Gazetelerde Çıkanlar.371 kelime
- 4 Yazarın Hikâyesi2.082 kelime
- 5 Halka.1.154 kelime
- 6 I. Kitap19 kelime
- 7 I. Bölüm1.329 kelime
- 8 Iı. Bölüm1.752 kelime
- 9 Iıı. Bölüm1.239 kelime
- 10 Bölüm Iv.1.365 kelime
- 11 Bölüm V.3.242 kelime
- 12 İkinci Kitap8 kelime
- 13 Birinci Bölüm2.132 kelime
- 14 Bölüm Iı.1.246 kelime
- 15 Bölüm Iıı.1.456 kelime
- 16 Bölüm Iv.2.270 kelime
- 17 V. Bölüm878 kelime
- 18 Bölüm Vı.434 kelime
- 19 Bölüm Vıı.504 kelime
- 20 Bölüm Vııı.1.073 kelime
- 21 Bölüm Ix.1.227 kelime
- 22 Iıı. Kitap.9 kelime
- 23 Bölüm I.1.669 kelime
- 24 Bölüm Iı.1.930 kelime
- 25 Bölüm Iıı.1.502 kelime
- 26 Bölüm Iv.1.159 kelime
- 27 Bölüm V.582 kelime
- 28 Bölüm Vı.987 kelime
- 29 Bölüm Vıı.966 kelime
- 30 Bölüm Vııı.1.008 kelime
- 31 Bölüm Ix.1.211 kelime
- 32 Kitap Iv.7 kelime
- 33 Bölüm I.988 kelime
- 34 İkinci Bölüm647 kelime
- 35 Üçüncü Bölüm937 kelime · Okuduğun bölüm
- 36 Dördüncü Bölüm859 kelime
- 37 Beşinci Bölüm791 kelime
- 38 Birinci Cildin Sonu. — Knıckerbocker’ın New York Tarihi. Iı. Cilt. — Giriş.254 kelime
- 39 NEW YORK TARİHİ DÖRDÜNCÜ KİTAP (devamı). — Altıncı Bölüm.951 kelime
- 40 Vıı. Bölüm428 kelime
- 41 Vııı. Bölüm877 kelime
- 42 Ix. Bölüm786 kelime
- 43 Bölüm X.593 kelime
- 44 Bölüm Xı.663 kelime
- 45 Bölüm Xıı.1.304 kelime
- 46 V. Kitap13 kelime
- 47 I. Bölüm1.370 kelime
- 48 Iı. Bölüm858 kelime
- 49 Iıı. Bölüm.1.016 kelime
- 50 Iv. Bölüm.1.325 kelime
- 51 V. Bölüm.869 kelime
- 52 Vı. Bölüm.459 kelime
- 53 Vıı. Bölüm.897 kelime
- 54 Vııı. Bölüm.989 kelime
- 55 Ix. Bölüm.1.539 kelime
- 56 Vı. Kitap.13 kelime
- 57 I. Bölüm.1.143 kelime
- 58 Bölüm Iı.1.283 kelime
- 59 Bölüm Iıı.1.499 kelime
- 60 Bölüm Iv.1.484 kelime
- 61 Bölüm V.1.373 kelime
- 62 Bölüm Vı.1.774 kelime
- 63 Bölüm Vıı.1.302 kelime
- 64 Bölüm Vııı.2.278 kelime
- 65 Bölüm Ix.1.773 kelime
- 66 Vıı. Kitap17 kelime
- 67 I. Bölüm1.278 kelime
- 68 Iı. Bölüm827 kelime
- 69 Bölüm Iıı.630 kelime
- 70 Bölüm Iv.1.356 kelime
- 71 Bölüm V.414 kelime
- 72 Bölüm Vı.909 kelime
- 73 Bölüm Vıı.683 kelime
- 74 Bölüm Vııı.813 kelime
- 75 Bölüm Ix.1.543 kelime
- 76 Bölüm X.971 kelime
- 77 Bölüm Xı.1.498 kelime
- 78 Bölüm Xıı.1.262 kelime
- 79 Bölüm Xııı.1.080 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
ÜÇÜNCÜ BÖLÜM
Yankee’leri bir kararnameyle yenmek için bundan daha kapsamlı, daha hızlı ya da daha iyisi daha ekonomik bir yöntem tasarlanmamıştı. Üstelik bu yöntem öylesine yumuşak ve insancıldı ki başarılı olma ihtimali ona karşı onda birdi; ama başarısız olma ihtimali de onda birdi. Kötü niyetli Kader Tanrıçaları’nın cilvesiyle, o tek ihtimal kazandı! Kararname her bakımdan kusursuzdu: iyi hazırlanmış, iyi yazılmış, iyi mühürlenmiş ve iyi yayımlanmıştı. Etkili olmasını sağlamak için tek gereken, Yankee’lerin ondan korkmasıydı. Ne var ki anlatması bile insanı kızdıran biçimde, onu tümüyle küçümsediler, yakışıksız bir işte kullandılar; böylece ilk savaşçı kararname utanç verici bir sona uğradı. Güvenilir kaynaklardan öğrendiğime göre, bu kader nice ardılının da başına gelmiştir.
Ülkeden ayrılmak şöyle dursun, bu haydutlar saldırılarını sürdürdüler; Varsche Nehri’nin yeşil kıyılarına izinsiz yerleşip Hartford, Stamford, New Haven ve başka sınır kasabalarını kurdular. Pyquag’daki soğan tarlalarının Jacobus Van Curlet ile garnizonunun gözüne nasıl battığını daha önce anlatmıştım; şimdi bu yosunlu çapulcular zorbalıklarını artırdı, domuz kaçırdı, atlara el koydu, sahiplerinin kaburgalarını da bazen fena hâlde ezdi. Saygıdeğer atalarımız dışarı adım atarken at ticaretinde kazıklanmamak ya da pazarlıkta aldatılmamak için tetikte olmak zorundaydı. Onlar yokken cüretkâr bir Yankee seyyar satıcısı evlerine dalar, teneke eşyalar ve tahta kâseler satarak evin hanımlarını neredeyse iflas ettirirdi.[34]
Tarihimin bu bölümünde çevremi saran tehlikelerin farkındayım. Meraklı ama dindar bir yürekle eski günlerin çürüyüp toz olmuş kalıntıları arasında dolaşıp içlerinden bilgelik balını çıkarmaya çalışırken, ölü bir aslanın leşiyle uğraştığında kulağının çevresini bir arı sürüsünün sardığı yiğit Samson’ın durumuna düşebilirim. Böylece Yanokie ya da Yankee ırkının sayısız kötülüğünü anlatırken, onların mantıksız soyundan gelen bazı kişilerin hastalıklı duyarlılıklarını incitmem işten bile değil; öfkelenip bu talihsiz başımın çevresinde öyle bir vızıltı koparabilirler ki sokmalarından korunmak için Akhilleus’un ya da Orlando Furioso’nun kalın derisine ihtiyaç duyarım.
İş böyle olursa, üzüleceğim şey gücendirmiş olmam değil, kötü niyetli bir kuşağın söylediğim her şeye alınma konusundaki ters inadı olur. Atalarının benim atalarıma kötü davrandığı doğru; buna çok üzülüyorum. Keşke gerçek başka türlü olsaydı. Ama tarihin kutsal olaylarını kayda geçirirken dürüstlükten bir çivi boyu bile ödün vermem; Connecticut’ın celladı eserimin bütün baskısını satın alıp yaksın, yine de geri durmam. Doğrusu, bu huysuz beyefendiler beni konuşturduğuna göre, daha ileri gidip tarafsız tarihçilerin dünyaya gönderilmesinin başlıca amaçlarından birinin haksızlıkları gidermek ve suçluların hesabını sormak olduğunu söyleyeceğim. Güçlü bir ulus komşularına geçici bir cezasızlıkla haksızlık edebilir; ama er ya da geç bir tarihçi ortaya çıkar ve ona karşılık olarak hak ettiği ağır cezayı keser.
Doğunun bu yosunlu çapulcuları, masum Nieuw Nederlandts eyaletini taciz edip talihsiz valisini çaresizliğe sürüklerken, bir tarihçinin çıkıp yaptıklarının hesabını faiziyle soracağını herhâlde hiç düşünmemişlerdi. Öyleyse saygıdeğer atalarımıza yapılan haksızlıkların öcünü almak, tarihçi olarak üzerime düşen görevi yerine getirmekten ibaret olduğuna göre, daha fazla özür dilemeyeceğim. Üstelik bu eski doğu sınır sakinlerinin hepsi elimde, kalemimin insafına kalmış durumda; bu nedenle kendime karşı son derece insancıl ve ölçülü davrandığımın kabul edileceğini umuyorum.
William the Testy, övüp durduğu savaş yönteminin işe yaramadığına uzun süre inandırılamadı. Aksine, yöntemin başarısından kuşku duyulduğunda öfkeleniyor ve etkisi yavaş olsa da bir kez işlemeye başlayınca ülkeyi istilacılardan temizleyeceğine yemin ediyordu. Sonunda gerçeği kabul edince, kurnaz bir hekim gibi başarısızlığı ilacın niteliğine değil miktarına bağladı ve dozu iki katına çıkarmaya karar verdi. Bunun üzerine ilkinden daha şiddetli ikinci bir kararname yayımlayarak Yankee davetsiz misafirlerle her türlü ilişkiyi yasakladı. Sınırdaki Hollandalı sakinlere onların rahvan atlarını, uyuz domuzlarını, elmalı tatlılarını, Weathersfield soğanlarını ya da tahta kâselerini almamalarını; onlara cin, zencefilli çörek ya da lahana turşusu da vermemelerini emretti.
Bir süre daha geçti. Son kararname de ilki kadar umursanmadı; ilişki yasağını özellikle iki cinsin gençleri hiçe saydı.
Bir gün New Amsterdam sakinleri, irili ufaklı köpeklerin kudurmuş gibi havlamasıyla yerlerinden sıçradı. Şaşkınlık içinde, Fort Good Hope garnizonunun tümünün yırtık pırtık ve yorgun argın şehre dağılarak girdiğini gördüler. Başlarında Jacobus Van Curlet vardı; Fort Goed Hoop’un Yankee’lerce ele geçirildiği haberini getiriyordu.
Bu önemli kalenin başına gelenler bütün askeri komutanlara ibret verici bir uyarıdır. Kale ne hücumla ne de açlıkla alınmıştı; altı oyulmamış, topa tutulmamış, kızgın güllelerle ateşe de verilmemişti. Onu ele geçiren hile hem tuhaftı hem etkiliydi; uygulama fırsatı çıktığında başarısız olması mümkün değildi.
Yankee’ler, Jacobus Van Curlet’in garnizonunun en şişman iki askerinin Varsche Nehri’nde tutulan yağlı somonları fazla yiyerek ölmesi üzerine yaklaşık sekizde bir küçüldüğünü haber almış görünüyordu. Kaleyi baskınla ele geçirmek için hemen gizli bir sefer düzenlendi. Garnizonun yemeklerini yiyip pipolarını tüttürdükten sonra derin uykuya daldığını bilen kurnaz düşman, kavurucu bir yaz gününün öğle vakti sessizce yaklaştı ve askerleri uykularının ortasında bastırdı.
Yüksek Kudretli Devletler Genel Meclisinin bayrağı bir anda indirildi, yerine Yankee sancağı çekildi: yayılmış bir kartal yerine kurutulmuş morina balığı. Uzun boylu, yumrukları sert Yankee’lerden güçlü bir garnizon kuruldu; kokartları ve tüyleri Weathersfield soğanlarıydı. Jacobus Van Curlet ile adamları enselerinden yakalanıp kapıya götürüldü ve her biri tek tek kıçına bir tekme yiyerek salıverildi. Bu, XII. Karl’ın Narva Savaşı’nda kıçları ağır Ruslara yaptığının aynısıydı. Makamının saygınlığı hesaba katılarak Jacobus Van Curlet’e iki tekme atıldı.
DİPNOTLAR:
[34]
Hazard’ın “Devlet Belgeleri Derlemesi”nde konuya ilişkin şu örnekler yer alır: “Bu arada Hartford’dakiler, Connecticott topraklarını yalnız zorla ve uluslar hukukuna aykırı biçimde ele geçirmekle kalmamış, ulusumuzun satın aldığı ve sürüp ekime hazırladığı topraklara tohum ekmesini de engellemiştir. Dahası, Hollandalıların sürüp ekime hazırladığı ve ekmeyi tasarladığı yerlere geceleyin mısır ekmişler; Yüksek ve Kudretli Saygıdeğer Şirket’in efendilerinin topraklarında çalışan hizmetkârlarını da sopalarla ve saban sırıklarıyla, düşmanca biçimde topraklarından kovup sakatlamışlardır. Bunların arasında Ever Duckings’in [Evert Duyckink] başına sopayla vurup delik açmışlar; kan, bedeninden aşağıya güçlü bir biçimde akmıştır.”
“Hartford’dakiler, Saygıdeğer Şirket’e ait bir domuzu, şirketin otlaklarında otladığını ileri sürerek sattılar; oysa kendilerinin o topraklarda miras yoluyla edinilmiş bir karış yeri bile yoktu. Domuzu, zarara karşılık beş şilin vermeleri hâlinde komiserlere beş şiline teklif ettiler. Komiserler bunu reddetti; çünkü insanların dediği gibi, bir kimsenin kendi domuzu kendi efendisinin toprağına zarar veremez.”
Bölüm etkileşimi
