New York'un Tarihi kitap kapağı

53. bölüm / 79

Vıı. Bölüm.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 79Şu an: Vıı. Bölüm.
  1. 1 Giriş.749 kelime
  2. 2 Yazarın Özürü.768 kelime
  3. 3 Duyurular. — Bu Eser Yayımlanmadan Önce Gazetelerde Çıkanlar.371 kelime
  4. 4 Yazarın Hikâyesi2.082 kelime
  5. 5 Halka.1.154 kelime
  6. 6 I. Kitap19 kelime
  7. 7 I. Bölüm1.329 kelime
  8. 8 Iı. Bölüm1.752 kelime
  9. 9 Iıı. Bölüm1.239 kelime
  10. 10 Bölüm Iv.1.365 kelime
  11. 11 Bölüm V.3.242 kelime
  12. 12 İkinci Kitap8 kelime
  13. 13 Birinci Bölüm2.132 kelime
  14. 14 Bölüm Iı.1.246 kelime
  15. 15 Bölüm Iıı.1.456 kelime
  16. 16 Bölüm Iv.2.270 kelime
  17. 17 V. Bölüm878 kelime
  18. 18 Bölüm Vı.434 kelime
  19. 19 Bölüm Vıı.504 kelime
  20. 20 Bölüm Vııı.1.073 kelime
  21. 21 Bölüm Ix.1.227 kelime
  22. 22 Iıı. Kitap.9 kelime
  23. 23 Bölüm I.1.669 kelime
  24. 24 Bölüm Iı.1.930 kelime
  25. 25 Bölüm Iıı.1.502 kelime
  26. 26 Bölüm Iv.1.159 kelime
  27. 27 Bölüm V.582 kelime
  28. 28 Bölüm Vı.987 kelime
  29. 29 Bölüm Vıı.966 kelime
  30. 30 Bölüm Vııı.1.008 kelime
  31. 31 Bölüm Ix.1.211 kelime
  32. 32 Kitap Iv.7 kelime
  33. 33 Bölüm I.988 kelime
  34. 34 İkinci Bölüm647 kelime
  35. 35 Üçüncü Bölüm937 kelime
  36. 36 Dördüncü Bölüm859 kelime
  37. 37 Beşinci Bölüm791 kelime
  38. 38 Birinci Cildin Sonu. — Knıckerbocker’ın New York Tarihi. Iı. Cilt. — Giriş.254 kelime
  39. 39 NEW YORK TARİHİ DÖRDÜNCÜ KİTAP (devamı). — Altıncı Bölüm.951 kelime
  40. 40 Vıı. Bölüm428 kelime
  41. 41 Vııı. Bölüm877 kelime
  42. 42 Ix. Bölüm786 kelime
  43. 43 Bölüm X.593 kelime
  44. 44 Bölüm Xı.663 kelime
  45. 45 Bölüm Xıı.1.304 kelime
  46. 46 V. Kitap13 kelime
  47. 47 I. Bölüm1.370 kelime
  48. 48 Iı. Bölüm858 kelime
  49. 49 Iıı. Bölüm.1.016 kelime
  50. 50 Iv. Bölüm.1.325 kelime
  51. 51 V. Bölüm.869 kelime
  52. 52 Vı. Bölüm.459 kelime
  53. 53 Vıı. Bölüm.897 kelime · Okuduğun bölüm
  54. 54 Vııı. Bölüm.989 kelime
  55. 55 Ix. Bölüm.1.539 kelime
  56. 56 Vı. Kitap.13 kelime
  57. 57 I. Bölüm.1.143 kelime
  58. 58 Bölüm Iı.1.283 kelime
  59. 59 Bölüm Iıı.1.499 kelime
  60. 60 Bölüm Iv.1.484 kelime
  61. 61 Bölüm V.1.373 kelime
  62. 62 Bölüm Vı.1.774 kelime
  63. 63 Bölüm Vıı.1.302 kelime
  64. 64 Bölüm Vııı.2.278 kelime
  65. 65 Bölüm Ix.1.773 kelime
  66. 66 Vıı. Kitap17 kelime
  67. 67 I. Bölüm1.278 kelime
  68. 68 Iı. Bölüm827 kelime
  69. 69 Bölüm Iıı.630 kelime
  70. 70 Bölüm Iv.1.356 kelime
  71. 71 Bölüm V.414 kelime
  72. 72 Bölüm Vı.909 kelime
  73. 73 Bölüm Vıı.683 kelime
  74. 74 Bölüm Vııı.813 kelime
  75. 75 Bölüm Ix.1.543 kelime
  76. 76 Bölüm X.971 kelime
  77. 77 Bölüm Xı.1.498 kelime
  78. 78 Bölüm Xıı.1.262 kelime
  79. 79 Bölüm Xııı.1.080 kelime

VII. BÖLÜM.
Doğudaki büyük meclis, elçilerinin dönüşü üzerine ciddi bir toplantı yaptı. Peter Stuyvesant adına savunma yapacak kimse çıkmayınca her şey aleyhine gelişti. Komisyon üyelerinin sorgusuna boyun eğmeyi küstahça reddetmesi, suçluluğunun bilincinde olduğuna yoruldu. Heybelerin ve çantaların içindekiler meclisin önüne döküldü; koskoca bir kanıt dağı gibi göründü. Solgun, safralı bir hatip kürsüye çıkıp saatlerce kavgacı bir dille nutuk attı. Bu, hizip körüğünü üfleyip siyasetin bütün fırınını kıvılcım ve küllerle kıpkızıl eden gözü dönmüş bağnazlardan biriydi. Tenceresini alevde kaynatabilsin diye evi ateşe vermesinin ne önemi vardı? Connecticut sınırındandı; seçmenleri Hollandalı komşularını yağmalayarak geçinir, Hristiyan dünyasının en büyük kaçak avcıları arasında yer alırlardı; bu konuda onları yalnız İskoç sınır soyluları geçerdi. Hatip sözünü dinletti ve Nieuw Nederlandts’a karşı bir sefer başlatılmasına karar verildi.

Ancak bu girişim için halkın zihnini hazırlamak gerekiyordu. Bu yüzden hatibin savları sonraki birkaç pazar günü kürsülerden yankılandı; Peter Stuyvesant’a ve onun bağlılıkla koruduğu kente karşı bir haçlı seferi vaaz edildi.

Ülkemizde dünyevi bir savaş için asker toplama çağrısıyla “kilise davulunun” ilk kez çaldığını burada görüyoruz. Sonraları bu yönteme sık sık başvuruldu. Ruhban cüppesinin altında çoğu kez kurnaz bir siyasetçi gizlenir; ruhani ve dünyevi işler, eczacı rafındaki ilaçlar gibi tuhaf biçimde birbirine karışır. Doğruluk arayan saf insanın önüne de huzurlu bir vaaz yerine, Kutsal Kitap’tan dindarca bir ayetle etiketlenmiş siyasi bir broşür sık sık boğazından aşağı tıkılır.

Artık Manhattoes’a karşı bir seferden başka bir şey konuşulmuyordu. Hollandalılara karşı ateşli bir önyargı besleyen halkın hoşuna gitmişti bu. Onları, yeni dünyaya vicdan özgürlüğü için değil kazanç hırsıyla gelmiş, çok aşağı bir ırk sayıyorlardı. Cadılara ve deniz yılanlarına inanmadıkları, kapıya çakılmış at nalının uğuruna inandıkları için düpedüz sapkın ve imansızdılar; pekmeze bulamadan domuz eti yer, balkabağını küçümser ve her gerçek Yankee’nin on birinci emrini durmadan çiğnerlerdi: “Cumartesi günleri morina balıklı yemek yiyeceksin.”

Peter Stuyvesant doğuda yaklaşan fırtınanın haberini alır almaz hazırlıklara koyuldu. Düşman kapıya dayanana kadar tahkimat masrafını erteleyen tutumlu yöneticilerden değildi. “Düşmanı ve kargaları barut kokusundan daha iyi hiçbir şey uzak tutmaz,” derdi. Bu nedenle eyaleti ve başkentini savunma durumuna getirmek için büyük bir gayretle işe girişti.

Huysuz William’ın günlerinden kalanlar arasında, halkı yılda iki kez Tanrı’nın uygun gördüğü askeri donanımlarla silahlanıp toplanmaya mecbur eden milis yasaları da vardı. Komutaları terzilere ve erkek modacılarına verilmişti. Gündelik hayatta dünyanın en uysal, en elma yürekli küçücük adamları olabilecek bu kişiler, başlarına üç köşeli şapkalarını geçirip yanlarına kılıçlarını takınca geçit törenlerinde tam bir şeytana dönüşürlerdi. Bu dönemsel savaşçıların talimi altında Manhattoes’un barışçıl kentlileri demir gibi savaşa hazırlandı. Zamanla öyle dayanıklı oldular ki güneşin ve yağmurun altında kentin bir ucundan öbür ucuna gözlerini kırpmadan yürüyebiliyor; öyle gözü pek ve becerikli hale geliyorlardı ki sağa dönüp sola çark edebiliyor, gözlerini bile kırpmadan idare edebiliyorlardı.

Hizmet görmüş, barut kokusu almış bütün eski askerler gibi Peter Stuyvesant’ın milis birliklerine pek saygısı yoktu. Yine de onları denemeye karar verdi; genel bir toplanma, teftiş ve geçit töreni düzenledi. Ama ey Mars ve Bellona! Ne biçim bir topluluktu bu! Yaşlı Roelant Cuckaburt kısa bir tüfeği omzunda, uzun süvari kılıcını yerde sürüyerek geldi. Barent Dirkson’ın başında bakır bir kazana benzeyen bir şey ters çevrilmiş, kemerine de iki eski atlı tabancası sıkıştırılmıştı. Dirk Volkertson uzun bir ördek tüfeği taşıyordu ama tüfeğin harbisi yoktu. Daha niceleri de kılıç, balta, pala, levye, süpürge sapı ve akla gelebilecek her şeyle karmakarışık silahlanmıştı. Subayları diğerlerinden, sarkık şapkalarını iğnelerle yukarı kıvırıp üstüne horoz kuyruğu tüyleri takmalarıyla ayırt ediliyordu.

Gürbüz Peter bu tuhaf topluluğa, insanın şeytana bakacağı gibi kederli bir ifadeyle baktı ve kuştüyü yatak askerlerine biraz çeki düzen vermeye karar verdi. Onlara talim hareketlerini tekrar tekrar yaptırdı; kısa bacakları sızlayıp şişman böğürleri ter içinde kalana kadar New Amsterdam sokaklarında ileri geri yürüttü. Sonunda, kamp hayatını tatsınlar diye akşamleyin kentin dışındaki bir tepenin doruğunda konaklattı; ertesi gün kırın zahmet ve tehlikelerine yeniden girişmeyi düşünüyordu. Ama gece öyle şiddetli bir yağmur yağdı ki ordu eriyip yok oldu. Sabah Gaffer Phoebus ilk ışınlarını kampa saldığında Peter Stuyvesant ile trompetçisi Van Corlear dışında ortada neredeyse tek bir savaşçı kalmamıştı.

Bütün bir ordunun bu korkunç biçimde yok oluşu, daha az yürekli bir komutanı dehşete düşürürdü. Ama bu olay Peter’ın milis düzenine duyduğu güvensizliği pekiştirdi; bundan böyle, şakaya ara sıra başvurduğu için, bu düzene Huysuz William’ın kırık kamışı adını taktı. Ardından, gümüş ve altınla iyi ücret ödediği, cüsseli, geniş omuzlu ve geniş kalçalı Hollandalılardan hayli kalabalık bir bölüğü hizmetine aldı. Ateşe dayanıp dayanamayacaklarını bilmediğini, ama en azından su geçirmediklerini söyleyerek övünüyordu.

Kenti de kazık ve palankalarla tahkim etti; bunlar adayı bir kıyıdan öbürüne, nehirden nehre kat ediyordu. Özellikle de körfezin güzel koynunu ikiye böldüğü ada ucuna toprak bataryalar, yani tabyalar yığdı.

Zamanla bu son tabyalar hoş bir çimen ve yonca örtüsüyle kaplandı; geniş dallı karaağaçlar ve çınarlar gölge saldı. Kuşlar dallara yuva yapıp melodik ötüşleriyle kulakları şenlendiriyordu. Yaşlı kentliler de bu ağaçların altında öğleden sonra pipolarını içer, batıda alçalan altın güneşi, kendilerinin de yöneldiği dingin sonun bir simgesi gibi seyrederlerdi. Kentin genç kadınlarıyla erkekleri akşam gezintilerine çıkar, körfezin sakin koynunda titreyen ya da süzülen bir teknenin yelkenini aydınlatan gümüş ay ışığını izler, belki de içten sevginin tatlı yeminlerini birbirlerine fısıldarlardı. New Amsterdam’daki evliliklerin çoğunun izi, bu gözde yerdeki akşam gezintilerine kadar sürülebilirdi.

Ünlü gezinti yeri The Battery’nin kökeni böyleydi. Görünüşte savaşın sert amaçlarına ayrılmış olsa da burası hep barışın tatlı hazlarına adanmıştır. Mutlu çocukluğun nice oyununa, olgunluk yıllarının nice gizli buluşmasına, yaşlılığın nice huzur veren yürüyüşüne sahne olmuş; güçsüz hastaların sağlıklı hava almak için uğradığı, tozlu esnafın pazar günü soluklandığı; kısacası New York’un süsü, neşesi ve güzel Manna-hata adasının gururu olmuştur.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…