Bölümler 79Şu an: Vıı. Bölüm.
- 1 Giriş.749 kelime
- 2 Yazarın Özürü.768 kelime
- 3 Duyurular. — Bu Eser Yayımlanmadan Önce Gazetelerde Çıkanlar.371 kelime
- 4 Yazarın Hikâyesi2.082 kelime
- 5 Halka.1.154 kelime
- 6 I. Kitap19 kelime
- 7 I. Bölüm1.329 kelime
- 8 Iı. Bölüm1.752 kelime
- 9 Iıı. Bölüm1.239 kelime
- 10 Bölüm Iv.1.365 kelime
- 11 Bölüm V.3.242 kelime
- 12 İkinci Kitap8 kelime
- 13 Birinci Bölüm2.132 kelime
- 14 Bölüm Iı.1.246 kelime
- 15 Bölüm Iıı.1.456 kelime
- 16 Bölüm Iv.2.270 kelime
- 17 V. Bölüm878 kelime
- 18 Bölüm Vı.434 kelime
- 19 Bölüm Vıı.504 kelime
- 20 Bölüm Vııı.1.073 kelime
- 21 Bölüm Ix.1.227 kelime
- 22 Iıı. Kitap.9 kelime
- 23 Bölüm I.1.669 kelime
- 24 Bölüm Iı.1.930 kelime
- 25 Bölüm Iıı.1.502 kelime
- 26 Bölüm Iv.1.159 kelime
- 27 Bölüm V.582 kelime
- 28 Bölüm Vı.987 kelime
- 29 Bölüm Vıı.966 kelime
- 30 Bölüm Vııı.1.008 kelime
- 31 Bölüm Ix.1.211 kelime
- 32 Kitap Iv.7 kelime
- 33 Bölüm I.988 kelime
- 34 İkinci Bölüm647 kelime
- 35 Üçüncü Bölüm937 kelime
- 36 Dördüncü Bölüm859 kelime
- 37 Beşinci Bölüm791 kelime
- 38 Birinci Cildin Sonu. — Knıckerbocker’ın New York Tarihi. Iı. Cilt. — Giriş.254 kelime
- 39 NEW YORK TARİHİ DÖRDÜNCÜ KİTAP (devamı). — Altıncı Bölüm.951 kelime
- 40 Vıı. Bölüm428 kelime
- 41 Vııı. Bölüm877 kelime
- 42 Ix. Bölüm786 kelime
- 43 Bölüm X.593 kelime
- 44 Bölüm Xı.663 kelime
- 45 Bölüm Xıı.1.304 kelime
- 46 V. Kitap13 kelime
- 47 I. Bölüm1.370 kelime
- 48 Iı. Bölüm858 kelime
- 49 Iıı. Bölüm.1.016 kelime
- 50 Iv. Bölüm.1.325 kelime
- 51 V. Bölüm.869 kelime
- 52 Vı. Bölüm.459 kelime
- 53 Vıı. Bölüm.897 kelime · Okuduğun bölüm
- 54 Vııı. Bölüm.989 kelime
- 55 Ix. Bölüm.1.539 kelime
- 56 Vı. Kitap.13 kelime
- 57 I. Bölüm.1.143 kelime
- 58 Bölüm Iı.1.283 kelime
- 59 Bölüm Iıı.1.499 kelime
- 60 Bölüm Iv.1.484 kelime
- 61 Bölüm V.1.373 kelime
- 62 Bölüm Vı.1.774 kelime
- 63 Bölüm Vıı.1.302 kelime
- 64 Bölüm Vııı.2.278 kelime
- 65 Bölüm Ix.1.773 kelime
- 66 Vıı. Kitap17 kelime
- 67 I. Bölüm1.278 kelime
- 68 Iı. Bölüm827 kelime
- 69 Bölüm Iıı.630 kelime
- 70 Bölüm Iv.1.356 kelime
- 71 Bölüm V.414 kelime
- 72 Bölüm Vı.909 kelime
- 73 Bölüm Vıı.683 kelime
- 74 Bölüm Vııı.813 kelime
- 75 Bölüm Ix.1.543 kelime
- 76 Bölüm X.971 kelime
- 77 Bölüm Xı.1.498 kelime
- 78 Bölüm Xıı.1.262 kelime
- 79 Bölüm Xııı.1.080 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
VII. BÖLÜM.
Doğudaki büyük meclis, elçilerinin dönüşü üzerine ciddi bir toplantı yaptı. Peter Stuyvesant adına savunma yapacak kimse çıkmayınca her şey aleyhine gelişti. Komisyon üyelerinin sorgusuna boyun eğmeyi küstahça reddetmesi, suçluluğunun bilincinde olduğuna yoruldu. Heybelerin ve çantaların içindekiler meclisin önüne döküldü; koskoca bir kanıt dağı gibi göründü. Solgun, safralı bir hatip kürsüye çıkıp saatlerce kavgacı bir dille nutuk attı. Bu, hizip körüğünü üfleyip siyasetin bütün fırınını kıvılcım ve küllerle kıpkızıl eden gözü dönmüş bağnazlardan biriydi. Tenceresini alevde kaynatabilsin diye evi ateşe vermesinin ne önemi vardı? Connecticut sınırındandı; seçmenleri Hollandalı komşularını yağmalayarak geçinir, Hristiyan dünyasının en büyük kaçak avcıları arasında yer alırlardı; bu konuda onları yalnız İskoç sınır soyluları geçerdi. Hatip sözünü dinletti ve Nieuw Nederlandts’a karşı bir sefer başlatılmasına karar verildi.
Ancak bu girişim için halkın zihnini hazırlamak gerekiyordu. Bu yüzden hatibin savları sonraki birkaç pazar günü kürsülerden yankılandı; Peter Stuyvesant’a ve onun bağlılıkla koruduğu kente karşı bir haçlı seferi vaaz edildi.
Ülkemizde dünyevi bir savaş için asker toplama çağrısıyla “kilise davulunun” ilk kez çaldığını burada görüyoruz. Sonraları bu yönteme sık sık başvuruldu. Ruhban cüppesinin altında çoğu kez kurnaz bir siyasetçi gizlenir; ruhani ve dünyevi işler, eczacı rafındaki ilaçlar gibi tuhaf biçimde birbirine karışır. Doğruluk arayan saf insanın önüne de huzurlu bir vaaz yerine, Kutsal Kitap’tan dindarca bir ayetle etiketlenmiş siyasi bir broşür sık sık boğazından aşağı tıkılır.
Artık Manhattoes’a karşı bir seferden başka bir şey konuşulmuyordu. Hollandalılara karşı ateşli bir önyargı besleyen halkın hoşuna gitmişti bu. Onları, yeni dünyaya vicdan özgürlüğü için değil kazanç hırsıyla gelmiş, çok aşağı bir ırk sayıyorlardı. Cadılara ve deniz yılanlarına inanmadıkları, kapıya çakılmış at nalının uğuruna inandıkları için düpedüz sapkın ve imansızdılar; pekmeze bulamadan domuz eti yer, balkabağını küçümser ve her gerçek Yankee’nin on birinci emrini durmadan çiğnerlerdi: “Cumartesi günleri morina balıklı yemek yiyeceksin.”
Peter Stuyvesant doğuda yaklaşan fırtınanın haberini alır almaz hazırlıklara koyuldu. Düşman kapıya dayanana kadar tahkimat masrafını erteleyen tutumlu yöneticilerden değildi. “Düşmanı ve kargaları barut kokusundan daha iyi hiçbir şey uzak tutmaz,” derdi. Bu nedenle eyaleti ve başkentini savunma durumuna getirmek için büyük bir gayretle işe girişti.
Huysuz William’ın günlerinden kalanlar arasında, halkı yılda iki kez Tanrı’nın uygun gördüğü askeri donanımlarla silahlanıp toplanmaya mecbur eden milis yasaları da vardı. Komutaları terzilere ve erkek modacılarına verilmişti. Gündelik hayatta dünyanın en uysal, en elma yürekli küçücük adamları olabilecek bu kişiler, başlarına üç köşeli şapkalarını geçirip yanlarına kılıçlarını takınca geçit törenlerinde tam bir şeytana dönüşürlerdi. Bu dönemsel savaşçıların talimi altında Manhattoes’un barışçıl kentlileri demir gibi savaşa hazırlandı. Zamanla öyle dayanıklı oldular ki güneşin ve yağmurun altında kentin bir ucundan öbür ucuna gözlerini kırpmadan yürüyebiliyor; öyle gözü pek ve becerikli hale geliyorlardı ki sağa dönüp sola çark edebiliyor, gözlerini bile kırpmadan idare edebiliyorlardı.
Hizmet görmüş, barut kokusu almış bütün eski askerler gibi Peter Stuyvesant’ın milis birliklerine pek saygısı yoktu. Yine de onları denemeye karar verdi; genel bir toplanma, teftiş ve geçit töreni düzenledi. Ama ey Mars ve Bellona! Ne biçim bir topluluktu bu! Yaşlı Roelant Cuckaburt kısa bir tüfeği omzunda, uzun süvari kılıcını yerde sürüyerek geldi. Barent Dirkson’ın başında bakır bir kazana benzeyen bir şey ters çevrilmiş, kemerine de iki eski atlı tabancası sıkıştırılmıştı. Dirk Volkertson uzun bir ördek tüfeği taşıyordu ama tüfeğin harbisi yoktu. Daha niceleri de kılıç, balta, pala, levye, süpürge sapı ve akla gelebilecek her şeyle karmakarışık silahlanmıştı. Subayları diğerlerinden, sarkık şapkalarını iğnelerle yukarı kıvırıp üstüne horoz kuyruğu tüyleri takmalarıyla ayırt ediliyordu.
Gürbüz Peter bu tuhaf topluluğa, insanın şeytana bakacağı gibi kederli bir ifadeyle baktı ve kuştüyü yatak askerlerine biraz çeki düzen vermeye karar verdi. Onlara talim hareketlerini tekrar tekrar yaptırdı; kısa bacakları sızlayıp şişman böğürleri ter içinde kalana kadar New Amsterdam sokaklarında ileri geri yürüttü. Sonunda, kamp hayatını tatsınlar diye akşamleyin kentin dışındaki bir tepenin doruğunda konaklattı; ertesi gün kırın zahmet ve tehlikelerine yeniden girişmeyi düşünüyordu. Ama gece öyle şiddetli bir yağmur yağdı ki ordu eriyip yok oldu. Sabah Gaffer Phoebus ilk ışınlarını kampa saldığında Peter Stuyvesant ile trompetçisi Van Corlear dışında ortada neredeyse tek bir savaşçı kalmamıştı.
Bütün bir ordunun bu korkunç biçimde yok oluşu, daha az yürekli bir komutanı dehşete düşürürdü. Ama bu olay Peter’ın milis düzenine duyduğu güvensizliği pekiştirdi; bundan böyle, şakaya ara sıra başvurduğu için, bu düzene Huysuz William’ın kırık kamışı adını taktı. Ardından, gümüş ve altınla iyi ücret ödediği, cüsseli, geniş omuzlu ve geniş kalçalı Hollandalılardan hayli kalabalık bir bölüğü hizmetine aldı. Ateşe dayanıp dayanamayacaklarını bilmediğini, ama en azından su geçirmediklerini söyleyerek övünüyordu.
Kenti de kazık ve palankalarla tahkim etti; bunlar adayı bir kıyıdan öbürüne, nehirden nehre kat ediyordu. Özellikle de körfezin güzel koynunu ikiye böldüğü ada ucuna toprak bataryalar, yani tabyalar yığdı.
Zamanla bu son tabyalar hoş bir çimen ve yonca örtüsüyle kaplandı; geniş dallı karaağaçlar ve çınarlar gölge saldı. Kuşlar dallara yuva yapıp melodik ötüşleriyle kulakları şenlendiriyordu. Yaşlı kentliler de bu ağaçların altında öğleden sonra pipolarını içer, batıda alçalan altın güneşi, kendilerinin de yöneldiği dingin sonun bir simgesi gibi seyrederlerdi. Kentin genç kadınlarıyla erkekleri akşam gezintilerine çıkar, körfezin sakin koynunda titreyen ya da süzülen bir teknenin yelkenini aydınlatan gümüş ay ışığını izler, belki de içten sevginin tatlı yeminlerini birbirlerine fısıldarlardı. New Amsterdam’daki evliliklerin çoğunun izi, bu gözde yerdeki akşam gezintilerine kadar sürülebilirdi.
Ünlü gezinti yeri The Battery’nin kökeni böyleydi. Görünüşte savaşın sert amaçlarına ayrılmış olsa da burası hep barışın tatlı hazlarına adanmıştır. Mutlu çocukluğun nice oyununa, olgunluk yıllarının nice gizli buluşmasına, yaşlılığın nice huzur veren yürüyüşüne sahne olmuş; güçsüz hastaların sağlıklı hava almak için uğradığı, tozlu esnafın pazar günü soluklandığı; kısacası New York’un süsü, neşesi ve güzel Manna-hata adasının gururu olmuştur.
Bölüm etkileşimi
