Bölümler 79Şu an: Bölüm Iı.
- 1 Giriş.749 kelime
- 2 Yazarın Özürü.768 kelime
- 3 Duyurular. — Bu Eser Yayımlanmadan Önce Gazetelerde Çıkanlar.371 kelime
- 4 Yazarın Hikâyesi2.082 kelime
- 5 Halka.1.154 kelime
- 6 I. Kitap19 kelime
- 7 I. Bölüm1.329 kelime
- 8 Iı. Bölüm1.752 kelime
- 9 Iıı. Bölüm1.239 kelime
- 10 Bölüm Iv.1.365 kelime
- 11 Bölüm V.3.242 kelime
- 12 İkinci Kitap8 kelime
- 13 Birinci Bölüm2.132 kelime
- 14 Bölüm Iı.1.246 kelime
- 15 Bölüm Iıı.1.456 kelime
- 16 Bölüm Iv.2.270 kelime
- 17 V. Bölüm878 kelime
- 18 Bölüm Vı.434 kelime
- 19 Bölüm Vıı.504 kelime
- 20 Bölüm Vııı.1.073 kelime
- 21 Bölüm Ix.1.227 kelime
- 22 Iıı. Kitap.9 kelime
- 23 Bölüm I.1.669 kelime
- 24 Bölüm Iı.1.930 kelime
- 25 Bölüm Iıı.1.502 kelime
- 26 Bölüm Iv.1.159 kelime
- 27 Bölüm V.582 kelime
- 28 Bölüm Vı.987 kelime
- 29 Bölüm Vıı.966 kelime
- 30 Bölüm Vııı.1.008 kelime
- 31 Bölüm Ix.1.211 kelime
- 32 Kitap Iv.7 kelime
- 33 Bölüm I.988 kelime
- 34 İkinci Bölüm647 kelime
- 35 Üçüncü Bölüm937 kelime
- 36 Dördüncü Bölüm859 kelime
- 37 Beşinci Bölüm791 kelime
- 38 Birinci Cildin Sonu. — Knıckerbocker’ın New York Tarihi. Iı. Cilt. — Giriş.254 kelime
- 39 NEW YORK TARİHİ DÖRDÜNCÜ KİTAP (devamı). — Altıncı Bölüm.951 kelime
- 40 Vıı. Bölüm428 kelime
- 41 Vııı. Bölüm877 kelime
- 42 Ix. Bölüm786 kelime
- 43 Bölüm X.593 kelime
- 44 Bölüm Xı.663 kelime
- 45 Bölüm Xıı.1.304 kelime
- 46 V. Kitap13 kelime
- 47 I. Bölüm1.370 kelime
- 48 Iı. Bölüm858 kelime
- 49 Iıı. Bölüm.1.016 kelime
- 50 Iv. Bölüm.1.325 kelime
- 51 V. Bölüm.869 kelime
- 52 Vı. Bölüm.459 kelime
- 53 Vıı. Bölüm.897 kelime
- 54 Vııı. Bölüm.989 kelime
- 55 Ix. Bölüm.1.539 kelime
- 56 Vı. Kitap.13 kelime
- 57 I. Bölüm.1.143 kelime
- 58 Bölüm Iı.1.283 kelime · Okuduğun bölüm
- 59 Bölüm Iıı.1.499 kelime
- 60 Bölüm Iv.1.484 kelime
- 61 Bölüm V.1.373 kelime
- 62 Bölüm Vı.1.774 kelime
- 63 Bölüm Vıı.1.302 kelime
- 64 Bölüm Vııı.2.278 kelime
- 65 Bölüm Ix.1.773 kelime
- 66 Vıı. Kitap17 kelime
- 67 I. Bölüm1.278 kelime
- 68 Iı. Bölüm827 kelime
- 69 Bölüm Iıı.630 kelime
- 70 Bölüm Iv.1.356 kelime
- 71 Bölüm V.414 kelime
- 72 Bölüm Vı.909 kelime
- 73 Bölüm Vıı.683 kelime
- 74 Bölüm Vııı.813 kelime
- 75 Bölüm Ix.1.543 kelime
- 76 Bölüm X.971 kelime
- 77 Bölüm Xı.1.498 kelime
- 78 Bölüm Xıı.1.262 kelime
- 79 Bölüm Xııı.1.080 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM II.
Yeni İsveç’in komutasını devralan Jan Claudius Risingh, eski kayıtlarda devasa bir İsveçli olarak boy gösterir. Dizleri biraz içe, ayakları da dışa basmasaymış Samson’a ya da Herkül’e model olabilirmiş. Gücü kadar açgözlüydü; açgözlülüğü kadar da kurnazdı. Bu yüzden, dört beş yüzyıl önce yaşamış olsaydı, dünyayı dolaşan güzel prensesleri ve çaresiz genç kızları cebine atıp büyülü şatolara kilitlemekten zalimce zevk alan o kötü devlerden biri olarak ün salacağına pek kuşku yoktur. Ne tuvalet eşyası ne yedek çamaşır ne de başka bir ihtiyaç bırakırdı yanlarında. Bu azgınlıkları yüzünden şövalyeliğin büyük öfkesine uğradılar; bütün gerçek, sadık ve yiğit şövalyelere, boyu altı fiti geçen her alçağı buldukları yerde saldırıp öldürmeleri buyuruldu. İri insanların soyunun neredeyse tükenmesinin, sonraki çağların kuşaklarının da bu kadar ufak tefek olmasının nedeni kuşkusuz budur.
Daha önce de ima ettiğim gibi Vali Risingh, dev cüssesine rağmen kurnaz bir adamdı. General Van Poffenburgh’un gururunu incitecek, kendini beğenmişliğine ters düşecek biri değildi. Tersine, Delaware’de yukarı doğru yelken açarken Fort Casimir’in önünde durdu, bayrağını sergiledi ve demir atmadan önce kraliyet selamı verdi. Topları sökülmüş olmasa, bu selama kuşkusuz karşılık verilirdi. Nitekim nöbet yerinde uyuklayan ve fitilini söndürmüş olan deneyimli bir nöbetçi, bir yoldaşından aldığı pipo kıvılcımıyla tüfeğini ateşleyerek selama karşılık verdi. Vali Risingh bunu nazik bir yanıt saydı ve kaleye ikinci bir selam daha verdi. Komutanının, bu küçük törenlerden olağanüstü hoşlandığını ve her birini kendi yüceliğine sunulmuş bir saygı gösterisi saydığını iyi biliyordu. Ardından, vahşi doğada görülmüş akıl almaz bir gösteri olan otuz kişilik askerî maiyetiyle karaya çıkmaya hazırlandı.
Böylesi bir konuğu layıkıyla ağırlamak ve görkemli görünmek için Fort Casimir’de korkunç bir telaş ve gürültü koptu. Ana muhafız birliği olabildiğince çabuk sıraya çıkarıldı; bütün garnizona sırayla giydirilen birkaç üniforma takımından en iyi biçimde yararlanılmıştı. Uzun boylu, sıska bir adam küçük bir adamın ceketini giymişti; düğmeleri kürek kemiklerinin arasına geliyordu. Ceketin etekleri arkasını zar zor örtüyor, kollarından elleri bel küreği gibi sarkıyor, önü de bir çift kırmızı jartiyerden yapılmış yün ilmeklerle ilikleniyordu. Bir başkasının başının arkasına eğik bir şapka iliştirilmiş, şapka horoz kuyruklarından bir demetle süslenmişti. Üçüncünün topuklarından paslı tozluklar sarkıyordu. Öteki, ördek bacaklı ufak tefek bir adamsa generalin eski pantolonunu giymişti; bir eliyle pantolonunu tutuyor, öbür eliyle tüfeğini kavrıyordu. Geri kalanlar da benzer biçimde kuşanmıştı. Gömleksiz üç paçavracıysa aralarında ancak bir buçuk pantolon bulunduruyordu; bu yüzden kaleyi utandırmasınlar diye gözden uzak tutulsunlar diye zindana gönderildiler.
Adamları böyle yiğitçe donatıldıktan sonra —tüfeği olmayanlar kürek ve kazma omuzlamış, herkese gömlek eteklerini pantolonlarına sokup ayakkabılarını çekmeleri emredilmişti— General Van Poffenburgh önce köpüklü bir biradan koca bir yudum aldı. Bu, More Hall’lu yiğit More’un[48] bütün büyük olaylarda değişmez alışkanlığıydı. Sonra adamlarının başına geçti ve şatosundan, şarabını yeni içmiş kudretli bir dev gibi dışarı çıktı. Ama iki kahraman karşılaşınca, tarifi imkânsız bir savaş gösterisi başladı. Kurnaz Risingh, hilesi yüzünden yaşından çok önce saçları ağarmış biri olarak, bir bakışta büyük Van Poffenburgh’un baskın tutkusunu anladı ve onun bütün yiğitlik fantezilerine ayak uydurdu.
Müfrezeleri karşı karşıya dizildi; silahlarını omuzladılar, selam durdular; sabit selamı da yürüyüş selamını da verdiler; davullarını gümbürdetip fiflerini çaldılar, sancaklarını salladılar. Sola döndüler, sağa döndüler, tam geriye döndüler; ileri manevra yaptılar, geri manevra yaptılar, kademeli düzene girdiler. Büyük birlikler, küçük birlikler ve alt birlikler halinde yürüdüler; müfrezeler, bölükler ve sıra halinde dizildiler. Hızlı adımda, yavaş adımda, hatta hiç adım atmadan yürüdüler. İki büyük ordunun bütün manevralarını, Dundas’ın on sekiz manevrası da dahil, tamamladılar; akıllarında kalan ya da hayal edebildikleri bütün askerî taktikleri, daha önce de sonra da görülmemiş türlü acayip ve nizamsız hareketler dahil, tükettiler. Bunları ancak yeni kurulmuş bazı milislerimiz yapabilirdi. Sonunda iki komutan ve birlikleri, savaşın zahmetinden bitap düşerek olduğu yerde durdu. Ünlü Pizarro, Tom Thumb ya da başka kahramanlık ve savaş dramlarında rol alan, yiğit iki milis yüzbaşısı veya iki çizme giymiş tiyatro kahramanı; darağacını andıran, ördek bacaklı, topukları ağır adamlarını daha büyük bir şan ve kendine hayranlıkla hiçbir zaman dizmemiştir.
Bu askerî selamlaşmalar bitince General Van Poffenburgh, şanlı konuğuna büyük bir törenle eşlik edip onu kaleye götürdü; tahkimatları gezdirerek ona boynuz tabyalarını, taç tabyalarını, yarımayları ve çeşitli dış savunma yapılarını, daha doğrusu bunların dikilmesi gereken yerleri ve isterse dikilebilecekleri yerleri gösterdi. Böylece buranın “büyük kapasiteye” sahip olduğunu, şu anda küçük bir tabyadan ibaret olsa da aslında gelişmekte olan heybetli bir kale olduğunu açıkça kanıtlamış oldu. Bu incelemenin ardından bütün garnizonu silah başına çağırdı; talim yaptırıp teftiş etti. Son olarak, üç Bridewell kuşunun zindandan çıkarılmasını, halberdelerin önüne getirilmesini ve konuğunu eğlendirmek, ayrıca büyük bir disiplinci olduğunu göstermek için iyice kırbaçlanmasını emretti.
Kurnaz Risingh, büyük Van Poffenburgh’un kudreti karşısında dili tutulmuş gibi davranırken garnizonunun yetersizliğini sessizce not etti. Bu durumu güvenilir adamlarına göz kırparak belli etti; onlar da birbirlerine göz kırpıp kollarının içinde kahkahalarını bastırdılar.
Teftiş, geçit töreni ve kırbaçlama sona erince topluluk sofraya oturdu. General, öteki büyük meziyetlerinin yanı sıra, büyük ziyafetlere son derece düşkündü; tek bir öğleden sonraki seferinde, bütün askerî kariyeri boyunca savaş meydanında bıraktığından daha çok ölüyü ardında bırakırdı. Bu kansız zaferlerin pek çok bildirisi hâlâ kayıtlarda durur. Bir seferinin raporu bir zamanlar bütün eyaleti hayrete düşürmüştü: Kaptan Bobadil gibi yalnızca yirmi adamı olmasına rağmen, altı kısa ay içinde altmış öküzü, doksan domuzu, yüz koyunu, on bin lahanayı, bin kile patatesi, yüz elli küçük bira fıçısını, iki bin yedi yüz otuz beş pipoyu, yetmiş sekiz libre şekerlemeyi ve kırk demir çubuğu fethedip tümüyle yok ettiğini bildirmişti; bunlara türlü ufak tefek yiyecekler, av hayvanları, kümes hayvanları ve bahçe ürünleri dahil değildi. Pantagruel ile her şeyi yiyip bitiren ordusunun günlerinden beri eşi görülmemiş bu başarı, Van Poffenburgh’u ve garnizonunu düşman ülkesinde serbest bırakmanın yeterli olduğunu gösteriyordu: Çok geçmeden kıtlık çıkarır, bütün halkı aç bırakırlardı.
Bu nedenle general, Vali Risingh’in ziyaret edeceğini öğrenir öğrenmez büyük bir yemek hazırlanmasını emretti ve en deneyimli gazilerinden bir müfrezeyi gizlice çevredeki bütün kümesleri yağmalamaya, domuz ahırlarını haraç vermeye gönderdi. Bu hizmeti öylesine hevesle ve çabucak yerine getirdiler ki ganimetlerinin ağırlığı altında garnizonun sofrası inledi.
Keşke okurlarım ziyafetin başında oturan yiğit Van Poffenburgh’u bütün kalbimle görebilseydi! Görülmeye değer bir manzaraydı: En büyük şanına erişmiş hâlde, askerlerinin çevrelediği masada oturuyordu. Susamış erdemlerini hakkıyla taklit ettiği o ünlü içkici Alexander gibi, kıl payı atlattığı maceraları ve kahramanlıklarını akıl almaz biçimde anlatıyordu. Dinleyenlerin hepsi bunların apaçık yalanlar ve ölçüsüz böbürlenmeler olduğunu bildiği hâlde gözlerini hayranlıkla yukarı kaldırıyor, şaşkınlık ünlemleri savuruyordu. General şakaya uzaktan yakından benzeyen bir şey söyledi mi, iri yarı Risingh yumruğunu masaya öyle bir vuruyordu ki bütün kadehler yeniden şıngırdıyor; sandalyesinde geriye yaslanıp devasa kahkahalar atıyor, hayatında duyduğu en iyi şaka olduğuna yemin billah ediyordu. Fort Casimir’in içi böylece şamata, şenlik ve korkunç bir sarhoşlukla doldu. Van Poffenburgh kadehi öylesine iştahla elden ele dolaştırdı ki dört kısa saat geçmeden kendisini ve önderlerinin yaptıklarını dikkatle taklit eden bütün garnizonunu zilzurna sarhoş etti. Şarkılar söylüyor, kadehleri dikip vatanseverlik kadehleri kaldırıyorlardı; bu kadeh konuşmalarının her biri Galli bir soy kütüğü ya da Yüksek Adalet Divanı’nda sunulmuş bir savunma kadar uzundu.
İşler bu noktaya gelir gelmez, kurnazlıkla ayık kalmış Risingh ve İsveçlileri ev sahiplerinin üzerine atıldı, onları el ve ayaklarından bağladı ve İsveç Kraliçesi Christina adına kaleyi ve bütün müştemilatını resmen ele geçirdi. Aynı anda, yutacak kadar ayık hâle getirilebilen bütün Hollandalı askerlere bağlılık yemini ettirdi. Ardından Risingh tahkimatları düzene soktu; uzun boylu, rüzgârda kurumuş gibi kupkuru, su içen bir İsveçli olan sağduyulu ve dikkatli dostu Suen Schute’yi, Skytte adıyla da bilinir, komutanlığa atadı. Sonra bu pek sevimli garnizonu ve kudretli komutanını da yanına alıp yola çıktı. Komutan, sağlam bir dayağın ardından kendine geldiğinde karaya vurmuş “çürük bir balığı” ya da şişmiş bir deniz canavarını andırıyordu.
Garnizon, haberlerin New Amsterdam’a ulaşmasını önlemek için oradan götürülmüştü. Kurnaz Risingh kendi hilesine ne kadar sevindiyse de, sağlam yapılı Peter Stuyvesant’ın öcünden korkuyordu. Stuyvesant’ın adı, eskiden yenilmez Scanderbeg’in azılı düşmanları Türkler arasında saldığı kadar büyük bir dehşet salıyordu çevreye.
DİPNOTLAR:
[48]
“Ayağa kalkar kalkmaz,
Güçlü ve kuvvetli olmak için,
Altı testi bira içti sayarak,
Bir kuart da aqua vitae.”
Wantley Ejderhası.
Bölüm etkileşimi
