OKURLARIMA BİR TEŞEKKÜR

Bir hikâye yazmak…
Aslında yalnızca kelimeleri yan yana dizmek değildir.
Bir insanın kalbine dokunabilmek, onunla birlikte ağlamak, umut etmek, korkmak ve yeniden ayağa kalkabilmektir.
Muhafazakâr Kalp, benim için yalnızca bir roman olmadı.
Bu kitap; umudun, sevginin, ailenin, kaybetmenin ve yeniden başlamanın satırlara dökülmüş hâli oldu.
Ümay’ın her gözyaşında biraz sabrı, Tuğkan’ın her sözüne biraz sadakati, Barış Abi’nin her fedakârlığında güveni, Meliha Teyze’nin sevgisinde şefkati, Belinay’ın gülüşünde ise dostluğun en güzel hâlini anlatmaya çalıştım.
Bu kitabı yazarken bazen karakterlerle birlikte güldüm.
Bazen sayfaları gözyaşlarımla tamamladım.
Bazen de tek bir cümleyi yazabilmek için saatlerce düşündüm.
Çünkü istedim ki bu hikâye sadece okunmasın…
Hissedilsin.
Eğer bu kitabı okurken bir satırda kendinizi bulduysanız…
Bir cümle size güç verdiyse…
Bir karakter size umut olduysa…
Amacıma ulaşmışım demektir.
Hayatta her insanın taşıdığı görünmeyen yükleri vardır.
Kimisi hastalıkla mücadele eder.
Kimisi geçmişiyle.
Kimisi yalnızlığıyla.
Kimisi ise sevgisizlikle…
Ama şuna tüm kalbimle inanıyorum ki;
İnsan, yanında doğru insanlar olduğu sürece en karanlık yollardan bile geçebilir.
Bu kitabın bana öğrettiği en önemli şey de buydu.
Gerçek aile…
Bazen aynı soyadını taşıyan insanlar değildir.
Bazen sizi en zor gününüzde elinizden tutan insanlardır.
Bu hikâyede emeği olan herkese…
Beni destekleyen aileme…
Hayallerime inanmamı sağlayan dostlarıma…
Ve en önemlisi, bu satırlara kadar benimle gelen değerli okurlarıma sonsuz teşekkür ederim.
Belki bu benim ilk kitabım…
Ama umuyorum ki son kitabım olmayacak.
Çünkü anlatılmayı bekleyen daha birçok hikâye olduğuna inanıyorum.
Son olarak…
Bu kitabın kapağını kapattığınızda sizden tek bir şey istiyorum.
Hayat ne kadar zor olursa olsun…
Umudunuzu kaybetmeyin.
Çünkü bazen…
Bir insanın hayatını değiştiren şey, yalnızca ona uzatılan bir el olur.
Sevgiyle, saygıyla ve umutla…
Tuba Avcı