MAHALLE ABİSİ kitap kapağı

4. bölüm / 41

Yarın Akşam

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 41Şu an: Yarın Akşam

Alper, telefonun ekranındaki mesajı bir kez daha okudu.

“Yarın akşam mahallede bazı şeyler değişecek.”

Mesajın altında numara yoktu. Zaten olsa da arayabileceği birini bulamayacağını biliyordu. Telefonu cebine koyup apartmanın önündeki sokağa baktı. Birkaç dakika önce gördüğü kapüşonlu adam çoktan gözden kaybolmuştu. Sokağın başındaki lambanın altında bir kedi çöp poşetini eşeliyordu. Uzakta bir araba geçti. Her şey normal görünüyordu ama Alper'in içi rahat değildi.

Murat telefonda hâlâ hattaydı.

“Ne oldu?” diye sordu Murat.

“Bir şey yok. Az önce apartmanın önünde birini gördüm. Beni görünce kaçtı.”

“Nasıl biriydi?”

“Kapüşon vardı kafasında. Yüzünü seçemedim.”

“Peşinden gittin mi?”

“Yok, arkasından koştum da yakalayıp kimlik mi soracaktım? Kaçtı işte.”

Murat kısa bir süre sustu.

“Eve gir. Ben geliyorum.”

“Gerek yok, yarın konuşuruz.”

“Alper, eve gir dedim.”

Alper telefonun diğer ucundaki ses tonunu tanıyordu. Murat boş yere telaşlanmazdı.

“Tamam, gel de kapıda bekliyorum. Anahtarı evde unutmuşum.”

“Yalan söyleme lan. Az önce kapının önündeydin.”

Alper istemsizce güldü.

“İnsan bir yalanı da yutmaz mı?”

“Beş dakikaya oradayım.”

Telefon kapandı.

Alper apartmanın merdivenlerine yönelirken karşı dairenin kapısı açıldı. Münevver Teyze, elinde küçük bir tencereyle dışarı çıktı.

“Alper!”

“Buyur Münevver Teyze.”

“Senin yüzün niye asık?”

“Yorgunum biraz.”

Kadın tencereyi uzattı.

“Al bunu. Akşam yemeği yapmıştım, sana da ayırdım. Bütün gün dışarıdasın, doğru dürüst yemek yediğin yok.”

“Eline sağlık teyze. Sonra getiririm tencereyi.”

“Getirirsin tabii. Geçen seferki hâlâ sende.”

Alper tencereye baktı.

“Benim evde tencere koleksiyonu oluştu. Bir tane daha gelirse mutfakta yer kalmayacak.”

“Sen önce kendine bir çeki düzen ver. Tencereyle uğraşacağına başını beladan kurtar.”

Alper'in yüzündeki gülümseme hafifçe kayboldu.

“Ne duydun yine?”

“Ben bir şey duymadım. Ama sokakta iki gündür bir hareket var. Gece vakti yabancı adamlar, arabalar… İnsan ister istemez merak ediyor.”

“Merak etme teyze. Bir şey yok.”

Münevver Teyze gözlerini kıstı.

“Senin ağzından çıkan ‘bir şey yok’ lafına hiç güvenmiyorum ben.”

“İyi yapıyorsun. Ben de bazen kendime güvenmiyorum.”

Kadın başını iki yana sallayıp içeri girdi. Alper de tencereyi alıp dairesine çıktı.

Murat geldiğinde Alper mutfakta yemeğini ısıtıyordu. Kapıyı açıp arkadaşını içeri aldı.

“Yemek var mı?” diye sordu Murat.

“Var. Münevver Teyze göndermiş.”

“Güzel. Ben de açım.”

“Senin her meselede önce karnın geliyor zaten.”

Murat ayakkabılarını çıkarıp mutfağa geçti.

“Sen anlat bakalım. Şu adamı nerede gördün?”

Alper yaşadıklarını baştan anlattı. Apartmanın önünde bekleyen adamı, kendisini fark edince kaçmasını, ardından gelen mesajı…

Murat yemeğini tabağına koyarken dinledi.

“Bence bu adamlar bizi bir süredir izliyor.”

“Ben de onu düşünüyorum.”

“Yarın akşam ne yapacaklarını bilmiyoruz. Ama boş dükkânla ilgili bir şey olduğu kesin.”

Alper masaya oturdu.

“Yıldız Lojistik diye bir şirket. Dükkânı kiralamışlar ama içeride ne yaptıkları belli değil. Kamyonet geliyor, koli taşıyorlar. Bir de sürekli aynı siyah araba…”

“Plakayı gördün mü?”

“Tamamını değil. Sonu kırk iki.”

Murat kaşığını bıraktı.

“Konya plakası.”

“Onu ben de biliyorum Murat. Plakayı görünce nüfus müdürlüğüne gitmedim.”

“Şirketi araştırmak lazım. Yarın akşama kadar ne olduğunu öğrenebilirsek iyi olur.”

Alper başını salladı.

“Sabah önce İsmail'i bulalım. Belki dükkânı kiralarken ne konuştuklarını biliyordur.”

“Olur. Kıvırcık'ı da arayalım.”

“Onu karıştırmasak mı?”

Murat kaşlarını kaldırdı.

“Niye?”

“Geçen sefer iki adam görünce arabanın arkasına saklandı. Şimdi bu işin içine girerse bizi yarı yolda bırakır.”

Murat güldü.

“Sen de onu tanımıyorsun sanki. Çağırmasak kendi gelir.”

Ertesi sabah Kıvırcık, Alper'in kapısında elinde iki simitle bekliyordu. Alper kapıyı açınca simitlerden birini uzattı.

“Al, kahvaltı.”

“Sen ne ara bu kadar düşünceli oldun?”

“Dün gece uyuyamadım. Biraz düşündüm. Bu işte benim de olmam lazım.”

Alper simidi aldı.

“Ne düşündün? Bir şey buldun mu?”

“Bulmaz mıyım? Önce şu şirketi araştıracağız. Sonra dükkâna gidip bakacağız. Gerekirse adamları takip edeceğiz.”

Murat merdivenden çıkarken konuşmaya yetişti.

“Daha dün arabanın arkasına saklanan adam bugün operasyon planlıyor.”

Kıvırcık hemen döndü.

“Ben saklanmadım. Siper aldım.”

Alper gülerek kapıyı kapattı.

“Tamam komutan. Hadi, siperden çık da gidelim.”

Üçü önce İsmail'in evine uğradı. Eski kırtasiyenin sahibi, onları görünce kapının önüne çıktı. Alper doğrudan konuya girdi.

“İsmail Abi, dükkânı kiralayan şirketle ilgili bir şey öğrenebildin mi?”

Adam etrafına bakındıktan sonra sesini alçalttı.

“Ben de sizinle konuşacaktım. Geçen hafta iki adam geldi. Kira sözleşmesini yaptık, parasını da peşin verdiler. Ama sonradan bazı şeyler dikkatimi çekti.”

“Ne gibi?” diye sordu Murat.

“Dükkânı depo olarak kullanacaklarını söylediler. Ben de fazla kurcalamadım. Fakat geçen gün uğradığımda içerideki rafların söküldüğünü gördüm. Bir de arka taraftaki duvarı kırmışlar.”

Alper kaşlarını çattı.

“Duvarı mı kırmışlar?”

“Evet. Benim zamanımda orada küçük bir oda vardı. Şimdi duvarı açmışlar. Nereye çıktığını bilmiyorum.”

Murat hemen sordu:

“İzin verdin mi buna?”

“Hayır. Sözleşmede tadilat yapabilecekleri yazıyor ama duvar kırmak başka mesele. Ben de gidip sordum. Adamın biri ters ters baktı, ‘Sen paranı almışsın, gerisine karışma’ dedi.”

Alper bir süre düşündü.

“İsmail Abi, o dükkâna bir daha tek başına gitme.”

“Ben de zaten gitmiyorum oğlum.”

Kıvırcık araya girdi.

“Peki şirketin sahibi kim? Onu da bilmiyor musun?”

İsmail cebinden katlanmış bir kâğıt çıkardı.

“Bana verilen kartvizit bu. Şirketin yetkilisi olarak bir isim yazıyor. Cemal Karaca.”

Murat kartviziti aldı, fotoğrafını çekti.

“Bunu araştırırım.”

Alper, İsmail'e döndü.

“Bir de senden ricam, bizim geldiğimizi kimseye söyleme.”

Adam başını salladı.

“Merak etmeyin. Ben de bu işin içinde kalmak istemiyorum.”

Öğleye doğru mahalleye döndüklerinde Fatoş Abla'nın balkonda olduğunu gördüler. Kadın onları fark eder etmez elindeki çay bardağını masaya bıraktı.

“Alper! Bir dakika gelsene.”

Alper başını kaldırdı.

“Hayırdır Fatoş Abla?”

“Dün geceki arabayı gördüm ben.”

Murat'la göz göze geldi.

“Nasıl yani?” diye sordu Alper.

“Şu siyah araba var ya… Gece yine geldi. Sokağın başında durdu. İçinden iki kişi indi. Biri boş dükkâna girdi, diğeri arabada kaldı.”

“Kaçta?”

“On bire doğru.”

“Dükkâna giren adamı tanıyor musun?”

“Yüzünü görmedim. Ama bir şey dikkatimi çekti.”

Fatoş Abla biraz daha eğilip sesini kıstı.

“Adam içeri girmeden önce telefonla konuşuyordu. ‘Bu gece işi bitirelim, yarına kalmasın’ dedi.”

Alper'in yüzü ciddileşti.

“Emin misin?”

“Alper, ben senin gibi sokakta gezip durmuyorum. Balkonumdan bakıyorum. Kulağım da yerinde, gözüm de.”

Kıvırcık araya girdi.

“Fatoş Abla, senin bu mahallede kamera sisteminden haberimiz yoktu.”

“Sen dalga geçeceğine git saçını kestir. Üç haftadır kafanda kuş yuvası taşıyorsun.”

Murat gülmemek için başını çevirdi.

Alper, Fatoş Abla'ya teşekkür edip sokağın karşısına geçti. Artık mesele yalnızca boş dükkân değildi. Adamlar bir şey hazırlıyordu ve bunu mahallede yapıyorlardı.

Akşamüstü Murat, şirketin kayıtlarını araştırmak için ayrıldı. Kıvırcık da eve gidip geleceğini söyleyerek uzaklaştı. Alper ise bir süre mahallede dolaştı. Boş dükkânın karşısındaki bakkaldan su aldı, ardından yolun kenarındaki bankta oturdu.

Saatler geçtikçe sokak sakinleşti. Esnaf kepenklerini indirmeye başlamıştı. Alper'in telefonu titredi.

Bilinmeyen numaradan yeni bir mesaj gelmişti.

“Bu gece dışarı çıkma. Son kez söylüyoruz.”

Alper mesajı Murat'a gönderdi. Ardından ayağa kalkıp boş dükkâna doğru yürüdü.

Sokağın başında siyah araç yoktu. Dükkânın kepenkleri kapalıydı. İçeriden de ses gelmiyordu. Birkaç adım yaklaştığında arka taraftan metal bir gürültü duydu.

Durdu.

Dükkânın yanındaki dar geçitten bir adam çıktı. Elinde büyükçe bir çanta vardı. Alper'i görünce olduğu yerde kaldı.

“Ne bakıyorsun?” dedi adam.

Alper gözünü çantadan ayırmadı.

“Bir şey bakmıyorum. Yoluma gidiyorum.”

Adam yanından geçmek istedi. Alper bir adım yana çekildi ama gözleri adamın üzerindeydi. Çantanın fermuarı tam kapanmamıştı. İçinde kabloya benzeyen birkaç parça görünüyordu.

Adam hızlanınca Alper arkasından seslendi:

“Birader, bir dakika.”

Adam durmadı.

Alper iki adım attı. Tam o sırada dükkânın içinden başka biri çıktı.

“Bir sorun mu var?”

Alper başını çevirdi. Karşısında iri yapılı, kısa saçlı bir adam duruyordu. Yüzü tanıdık gelmiyordu.

“Yok,” dedi Alper. “Arkadaşın çantasını düşürecek sandım, haber vereyim dedim.”

Adam yaklaşarak Alper'i süzdü.

“Sen kimsin?”

Alper'in bakışları sertleşti.

“Mahallede oturuyorum. Sen kimsin?”

“Burada işimiz var. Sen kendi işine bak.”

“Ben de kendi işime bakıyorum zaten. Sokağın ortasında duruyorsunuz, yol kapalı.”

Adam bir adım daha yaklaştı.

“Bak delikanlı, başına iş alma.”

Alper cevap verecekken telefon çaldı. Ekranda Murat'ın adı vardı. Gözünü adamdan ayırmadan telefonu açtı.

“Efendim?”

Murat'ın sesi aceleciydi.

“Alper, neredesin?”

“Dükkânın önündeyim.”

“Oradan hemen uzaklaş. Şirketin kaydını buldum. Yıldız Lojistik'in adresi sahte. Şirket geçen ay kurulmuş, yetkilisi de başka bir dosyada geçiyor. Polis tarafından aranan biriyle bağlantısı var.”

Alper'in yüzündeki ifade değişti.

“Ne dosyası?”

“Kaçakçılık. Daha fazlasını telefonda konuşmayalım. Yanında biri var mı?”

Alper karşısındaki adama baktı.

“Var.”

“Alper, sakın bulaşma. Geliyorum.”

Telefon kapandı.

Karşısındaki adam hafifçe gülümsedi.

“Arkadaşın akıllıymış. Sana da akıl versin.”

Alper bir an cevap vermedi. Sonra geriye doğru bir adım attı.

“Benim aklım bana yetiyor. İyi akşamlar.”

Arkasını dönüp yürümeye başladı. Fakat sokağın köşesine geldiğinde arkasından bir kapı sesi duydu. Başını çevirdiğinde dükkânın önündeki adamların kaybolduğunu gördü.

Murat birkaç dakika sonra arabayla geldi. Alper yanına bindi.

“Ne gördün?” diye sordu Murat.

“Çantalı bir adam çıktı. İçinde kablo gibi bir şeyler vardı. Sonra bir başkası geldi. Beni göndermeye çalıştı.”

“İyi ki kavga çıkarmamışsın.”

“Her gördüğümle kavga etmiyorum.”

Murat ona yan gözle baktı.

“Bunu bir de Kıvırcık'a anlat.”

Alper cevap vermedi. Aklı hâlâ çantadaydı.

Murat arabayı çalıştırdı. Tam hareket edecekleri sırada Alper'in telefonu yeniden titredi.

Bu kez mesajda tek cümle vardı:

“Mahalleni seviyorsan bu gece evinden çıkma.”

Alper mesajı okudu. Ardından başını kaldırıp sokağın sonundaki boş dükkâna baktı.

“Eve gitmiyoruz,” dedi.

Murat direksiyondan elini çekti.

“Ne yapacağız?”

Alper telefonunu cebine koydu.

“Önce şu gece neyin peşinde olduklarını öğreneceğiz. Ama bu sefer yalnız değiliz.”

O sırada mahallenin öbür ucundan bir siren sesi yükseldi. Ardından peş peşe iki patlama sesi duyuldu.

İkisi de aynı anda o tarafa döndü.

Sirenler yaklaşırken Alper'in telefonu bir kez daha çaldı. Arayan numara gizliydi.

Alper açtı.

Karşıdaki ses sakindi.

“Geç kaldın Alper. Mahallede ilk dükkânı yaktık.”

Hat kapandı.

Alper'in yüzündeki bütün ifade silindi.

Çünkü sirenlerin geldiği yön, Mehmet Abi'nin kahvehanesinin bulunduğu sokaktı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

52okunma 13beğeni 2yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…