Bölümler 41Şu an: Kırılan Camın Ardında
- 1 Olay..1.490 kelime
- 2 Mahhalle Huzuru..1.285 kelime
- 3 BOŞ Dükanın Sırrı..1.352 kelime
- 4 Yarın Akşam1.515 kelime
- 5 Kıvılcım1.443 kelime
- 6 Eski Hesaplar1.355 kelime
- 7 Anahtarın Gölgesi1.831 kelime
- 8 Kapalı Kapılar1.414 kelime
- 9 Kapının Ardında2.032 kelime
- 10 Evin içindeki Gölge1.497 kelime
- 11 Geçmişin İzleri1.840 kelime
- 12 On İki Yıl Önce1.866 kelime
- 13 Unutulan Gece1.815 kelime
- 14 Fotoğrafın Gölgesi1.467 kelime
- 15 Eski Deponun Sırrı1.386 kelime
- 16 Hatırlanmayanlar1.614 kelime
- 17 Emanet1.642 kelime
- 18 İkinci Emanet1.527 kelime
- 19 Kayıt Dışı1.689 kelime
- 20 Bir Yabancı, Bir Mahalle1.555 kelime
- 21 İki İmza1.794 kelime
- 22 İsmin Ardındaki Sır1.948 kelime
- 23 Yerine Gelen1.488 kelime
- 24 Üç Saat1.715 kelime
- 25 Defterin Sahibi1.641 kelime
- 26 Kırılan Camın Ardında1.826 kelime · Okuduğun bölüm
- 27 Emanetin İzinde1.746 kelime
- 28 Kapının Ardında1.403 kelime
- 29 Bir Gecede Değişen Adam2.420 kelime
- 30 sessizliğin Bedeli1.719 kelime
- 31 Geri Dönmeyen Çocuk1.927 kelime
- 32 O Gece Orada Olan Adam1.647 kelime
- 33 Babanın Sakladığı Gece1.787 kelime
- 34 Üç Kişinin Sırrı1.808 kelime
- 35 Saatin Gösterdiği Yer1.476 kelime
- 36 Annenin Bıraktığı İz1.531 kelime
- 37 Geçmişin Kapısı1.776 kelime
- 38 Kardeşimin Adı1.466 kelime
- 39 Dönmeyenlerin Ardından1.722 kelime
- 40 Geçmişin Son Kapısı1.383 kelime
- 41 FİNAL..1.758 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sabah olduğunda kahvehanenin önündeki kırık cam parçaları çoktan temizlenmişti. Mehmet Abi, kapının yanındaki masaya oturmuş, elindeki çay bardağını ağır ağır karıştırıyordu. Yüzünde, bir gece önce yaşananlardan kalma öfke vardı. Öyle bağırıp çağıran cinsten değildi bu; insanın içine oturan, kolay kolay geçmeyen bir öfke.
Alper kapıdan içeri girdiğinde Mehmet Abi başını kaldırdı.
“Günaydın.”
“Günaydın Mehmet Abi.”
“Senin yüzünden sabahın köründe camcı çağırdık. Adam da sanki sarayın penceresini değiştirecekmiş gibi fiyat verdi.”
Alper montunu çıkarıp sandalyenin arkasına astı.
“Abi, ben mi kırdım camı?”
Mehmet Abi gözlerini kıstı.
“Senin yanında kırıldı.”
“E, o zaman camın da kaderi varmış.”
“Sen kaderini düşünme, benim masrafımı düşün.”
Alper gülümsedi. Masanın üzerindeki çaydan bir yudum aldı.
“Ne kadar tuttu?”
“Camı, iki bardağı, bir de dün akşamki çayın parasını yazdım.”
“Çayın parasını niye yazdın?”
“İçtin.”
“Abi, çayı içmesem daha mı iyi olacaktı? O zaman da ‘Müşteri gelmedi, dükkânın bereketi kaçtı,’ diyecektin.”
Mehmet Abi cevap vermek yerine veresiye defterini açtı. Alper, defterin sayfalarında kendi adının bulunduğu bölüme göz ucuyla baktı.
“Sen benim adımı oradan bir sil artık.”
“Sen de borcunu öde, ben de sileyim.”
“Bu kadar kolay mı?”
“Benim için kolay. Senin için zor.”
Alper gülerek başını salladı. Fakat kahvehanenin içindeki hava, alışıldık sabah neşesinden uzaktı. Dün akşam iki adamın çıkardığı kavga, mahallede kısa sürede duyulmuştu. Kimin anlattığına bağlı olarak olay ya üç kişinin birbirine girdiği bir kavgaydı ya da Alper'in tek başına altı kişiyi yere serdiği bir hikâyeye dönüşmüştü.
Fatoş Abla'nın anlattığı versiyonda ise kahvehaneye gelen adamların arkasında büyük bir örgüt vardı.
“Fatoş Abla, senin haber kaynakların biraz fazla çalışıyor galiba,” dedi Alper.
Fatoş Abla, kapının yanındaki sandalyeden doğruldu.
“Ben gördüğümü söylüyorum oğlum.”
“Sen dün akşam evdeydin.”
“Evdeydim ama kulağım buradaydı.”
Kıvırcık, kapıdan içeri girerken konuşmaya karıştı.
“Fatoş Abla, senin kulağın mahalledeki herkesten önce geliyor zaten. Bir gün senden önce haber alırsak şaşıracağım.”
“Sen sus bakalım. Dün akşam arabaya ne yaptın?”
Kıvırcık'ın yüzü bir anda düştü.
“Ben ne yapmışım?”
“Arabanın aynasını kırmışsın. Adamlar gelip kahvehaneyi basmış. Bir de üstüne iki bardak kırılmış.”
Kıvırcık, Alper'e baktı.
“Abi, ben bu mahallede artık rahat nefes alamıyorum. Herkes benim üzerime geliyor.”
Alper çayını masaya bıraktı.
“Sen önce şu araba aynası meselesini anlat. Dün akşamdan beri doğru düzgün bir şey söylemedin.”
Kıvırcık sandalyeye oturdu. Bir süre ayakkabısının ucuyla yerdeki küçük bir kâğıt parçasını itti.
“Sanayiden dönüyordum. Dar sokakta bir araba yolun ortasına bırakılmıştı. Geçerken aynasına sürttüm. Çok bir şey olmadı sandım. Sonra iki adam çıktı. Önce para istediler. Ben de ödeyeceğimi söyledim ama biri ağzını bozdu. Ben de…”
“Sen de ne?”
“Ben de ağzımı bozdum.”
Murat, kahvehanenin arka tarafından gelerek masaya oturdu.
“Yalnız mesele ayna değil,” dedi.
Alper ona döndü.
“Ne var?”
“Dün akşam kavga sırasında adamlardan biri Kıvırcık'a değil, doğrudan sana bakıyordu. Sanki seni tanıyordu.”
Kıvırcık hemen araya girdi.
“Ben de onu söylüyorum işte. Benim arabayla alakası yoktu bunların. Adamların derdi sendi.”
Alper'in yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Dün gece arayan adam da aynı şeyi söyledi. Bir de kim olduklarını bilip bilmediğimi sordu.”
“Sen ne dedin?” diye sordu Murat.
“Kimliklerini sormadım tabii. Nüfus müdürü müyüm ben?”
Kıvırcık hafifçe güldü ama Murat gülmedi.
“Alper, bu adamlar seni korkutmaya çalışıyor. Önce mahalledeki insanlara yanaşıyorlar, sonra doğrudan karşına çıkıyorlar. Bence artık işi ciddiye almalıyız.”
Alper başını salladı.
“Zaten ciddiye alıyorum. Ama kim olduklarını bilmeden sağa sola saldırmayacağız. Önce ne istediklerini öğreneceğiz.”
“Ya birine zarar verirlerse?”
“İşte o zaman karşılarında bizi bulurlar.”
Murat daha fazla üstelemedi. Alper'in bu konudaki tavrını biliyordu. Gerektiğinde geri adım atmazdı ama dostlarının başını belaya sokmamak için elinden geleni yapardı.
Öğleye doğru Alper, Murat ve Kıvırcık kahvehaneden ayrıldı. İlk iş olarak dün akşamki iki adamın kullandığı aracı bulmaya karar vermişlerdi. Kıvırcık'ın tarifine göre araç koyu renkli, eski model bir sedan otomobildi. Plakasını tam hatırlamıyordu.
“Son iki rakamı neydi?” diye sordu Murat.
“Yedi ve iki olabilir.”
“Olabilir mi?”
“Abi, o sırada adamlar üzerime yürüyordu. Plakaya bakıp not mu alacaktım?”
Alper araya girdi.
“Senin hafızan da garip çalışıyor. Adamın sana ne dediğini kelimesi kelimesine hatırlıyorsun, plakanın yarısı yok.”
“Çünkü adam bana hakaret etti. İnsan bazı şeyleri unutamıyor.”
Üçü önce aracın park edildiği sokağa gitti. Çevredeki esnafa sordular. Bir bakkal, akşam saatlerinde benzer bir otomobil gördüğünü söyledi ama plakasını hatırlamıyordu. Karşıdaki tamirci ise aracın birkaç kez aynı sokaktan geçtiğini anlattı.
“İki gündür buralarda dolaşıyor,” dedi tamirci. “Ben de bir müşterinin arabası sandım. Ama sürekli aynı yerde durunca dikkatimi çekti.”
Murat, adamın tarifini sordu.
“İçinde iki kişi vardı. Biri uzun boyluydu. Diğerini pek görmedim.”
Alper, Murat'a baktı.
“Dün akşamki adamlara benziyor mu?”
“Olabilir,” dedi Murat. “Ama kesin konuşamayız.”
Tamirci, biraz düşündükten sonra ekledi:
“Bir de dün sabah burada başka biri vardı. Arabadan indi, karşıdaki boş dükkânın önünde bir süre bekledi. Sonra telefonla konuşup gitti.”
Alper'in dikkati kesildi.
“Hangi dükkân?”
Tamirci eliyle sokağın ilerisini gösterdi. Gösterdiği yer, geçmişte Yıldız Lojistik'le bağlantılı olduğu bilinen boş kırtasiye dükkânıydı.
Alper'in yüzü ciddileşti.
“Adamı tanıyor musun?”
“Hayır. Ama elinin üstünde tuhaf bir iz vardı. Yanık gibi. Elini cebine sokup duruyordu.”
Alper ve Murat birbirlerine baktılar. Emine'nin anlattığı adamın sağ elinin üzerinde eski bir yanık izi vardı. Zehra'nın kendisine emanet ettiği söylenen küçük metal kutuyu üç yıl önce alan kişi de oydu.
Kıvırcık, ikisinin yüzündeki değişimi fark etti.
“Ne oldu? Bir şey mi kaçırdım?”
Alper hemen cevap vermedi. Tamirciye birkaç soru daha sordular. Adamın ne zaman geldiğini, hangi yöne gittiğini öğrenmeye çalıştılar. Fakat tamirci bundan fazlasını hatırlamıyordu.
Sokaktan ayrıldıklarında Kıvırcık dayanamayıp sordu:
“Şimdi anlatacak mısınız, yoksa ben yine sonradan mı öğreneceğim?”
Murat, Alper'e baktı. Alper de ona.
“Emine'nin anlattığı adam,” dedi Alper. “Zehra'nın kutusunu almaya gelen kişi. Sağ elinde yanık izi varmış.”
Kıvırcık'ın yüzü değişti.
“Yani dün akşamki adamlarla bağlantılı olabilir mi?”
“Olabilir,” dedi Murat. “Ama aynı kişi olduğunu bilmiyoruz. Bir de tamircinin gördüğü adamın dün akşamki kişilerden biri olduğunu kanıtlayacak bir şey yok.”
Alper ellerini cebine soktu.
“Yine de boşuna gelmemiş o dükkânın önüne.”
“Orada ne arıyor olabilir?” diye sordu Kıvırcık.
“Bilmiyorum. Ama artık yalnızca geçmişte ne olduğunu araştırmıyoruz. Bizi de takip ediyorlar.”
Akşamüstü Alper'in telefonu çaldı. Ekranda kayıtlı olmayan bir numara görünüyordu. Bir süre baktıktan sonra açtı.
“Efendim?”
Karşıdan kısa bir sessizlik geldi.
“Dün akşamki arkadaşlarımdan memnun kaldın mı?”
Alper'in bakışları sertleşti.
“Sen kimsin?”
“Bunu öğrenmek için çok uğraşıyorsun.”
“Uğraşmak zorunda bırakıyorsunuz.”
Adam hafifçe güldü.
“Eski defterleri karıştırmayı bırak. Sana daha önce de söylendi.”
“Bana neyi yapıp neyi yapmayacağımı söyleyecek kadar yakın değilsin.”
“Yakın olmak için aynı masada oturmamız gerekmiyor.”
Alper yürümeyi bıraktı. Murat ve Kıvırcık da durdu.
“Bak,” dedi Alper, sesini yükseltmeden. “Benimle bir derdin varsa karşıma çıkarsın. Mahalledeki insanları rahatsız etmeyi bırak.”
“Sen hâlâ kendini mahallenin sahibi sanıyorsun.”
“Hayır. Ama burada yaşayan insanları tanıyorum. Kimin ne derdi var, kimin kapısında kim bekler, bilirim. Siz de bunu öğrenmeye çalışmayın.”
Karşıdaki ses bir süre sustu.
“Zehra'yla görüşmemen senin için daha iyi olur.”
Alper'in yüzü gerildi.
“Zehra'yı nereden tanıyorsun?”
“Bazı soruların cevabını bilmemek insanı hayatta tutar.”
“Beni korkutmaya çalışma.”
“Ben seni korkutmuyorum. Sana bir iyilik yapıyorum.”
“İyiliğini kendine sakla.”
Telefon kapandı.
Alper birkaç saniye ekrana baktı. Sonra telefonu cebine koydu.
Murat hemen sordu:
“Ne dedi?”
“Zehra'yla görüşmememi söyledi.”
Kıvırcık'ın kaşları kalktı.
“Demek Zehra'yı da biliyorlar.”
“Biliyorlar,” dedi Murat. “Hem de görüşme planımızdan haberdarlar.”
Alper, sokağın karşısındaki boş dükkâna doğru baktı.
“Demek ki bizi yalnızca takip etmiyorlar. Kimlerle konuştuğumuzu da öğreniyorlar.”
“Görüşmeyi iptal mi edeceğiz?” diye sordu Kıvırcık.
Alper başını iki yana salladı.
“Hayır. Tam tersine, artık Zehra'yla konuşmamız daha önemli.”
Akşam olduğunda Alper, Zeynep'le karşılaşmak için mahalleye yakın küçük bir markete uğradı. Zeynep, elindeki alışveriş poşetleriyle kapıdan çıkıyordu. Alper'i görünce adımlarını yavaşlattı.
“Senin mahallede bir gün sakin geçiyor mu?” diye sordu.
Alper gülümsedi.
“Geçiyor. Ama o günleri kimse hatırlamıyor.”
“Dün akşam kahvehanede kavga çıkmış. Doğru mu?”
“Mahalle haberleri hızlı çalışıyor.”
“Fatoş Abla sağ olsun. İnsan daha olayın içinde ne olduğunu anlamadan bütün mahalle öğreniyor.”
“Fatoş Abla'nın haberi benden önce gelir. Bazen ben de kendimi ondan öğreniyorum.”
Zeynep güldü. Sonra Alper'in yüzüne dikkatle baktı.
“Şaka yapıyorsun ama iyi görünmüyorsun.”
“Biraz yoruldum.”
“Yorgunluk başka, insanın aklının başka yerde olması başka.”
Alper bir an cevap vermedi.
“Sen de her şeyi hemen anlıyorsun.”
“Her şeyi değil. Ama birinin anlatmak istemediği bir şey olduğunu anlamak zor değil.”
Alper, Zeynep'in elindeki poşetlere uzandı.
“Şunları vereyim, ağırdır.”
“Taşıyabilirim.”
“Taşıyabildiğini biliyorum. Yardım teklif etmek suç mu?”
Zeynep poşetlerden birini verdi.
“Birini al. Diğerini kendim taşırım.”
Birlikte birkaç adım yürüdüler. Alper, bir süre sonra Zeynep'e baktı.
“Bir şey soracağım. Son günlerde çevrende tanımadığın biri dolaştı mı?”
Zeynep'in yüzündeki ifade değişti.
“Niye sordun?”
“Öylesine.”
“Alper, öylesine soru sormadığını ikimiz de biliyoruz.”
Alper derin bir nefes aldı.
“Birileri bizim peşimizde. Şimdilik sana yaklaşmış değiller ama yine de dikkatli olmanı istiyorum.”
Zeynep durdu.
“Kim bunlar?”
“Henüz bilmiyorum.”
“Peki sen neyin içine girdin?”
“Eski bir meselenin peşindeyim. Bazı insanlar da bu meseleyi kurcalamamı istemiyor.”
Zeynep poşeti diğer eline aldı.
“Bana anlatmak istemediğin şeyler olabilir, bunu anlarım. Ama beni tehlikeden habersiz bırakma.”
Alper başını salladı.
“Merak etme. Bir şey olursa haberin olur.”
“Benim merak ettiğim şey başıma bir şey gelmesi değil. Senin yine düşünmeden hareket edip kendini bir belanın ortasına atman.”
Alper hafifçe gülümsedi.
“Beni bu kadar mı tanıdın?”
“Tanımak için çok uzun zamandır tanışıyor olmaya gerek yok.”
Bir süre daha yürüdüler. Sokağın köşesine geldiklerinde Zeynep poşetini geri aldı.
“Ben buradan geçeceğim.”
“İyi akşamlar.”
“İyi akşamlar. Bir de Alper…”
“Efendim?”
“Dikkatli ol.”
Zeynep uzaklaşırken Alper arkasından baktı. Sonra telefonunu çıkarıp Murat'a kısa bir mesaj gönderdi: “Yarın Zehra'yla görüşüyoruz. Saat ve yeri değiştirmiyoruz. Ama bu kez daha dikkatli olacağız.”
Gece ilerlediğinde Alper evine döndü. Üzerini değiştirmeden salondaki koltuğa oturdu. Masanın üzerinde duran eski fotoğrafa baktı. Hasan, Nihat ve Serkan'ın yan yana durduğu o fotoğraf… Arkasındaki not… Ziya'nın adı… Zehra'nın anlattıkları… Ve küçük metal kutuyu alan adam.
Birbirinden kopuk gibi görünen bütün bu parçalar, yavaş yavaş aynı yere çıkıyordu. Fakat hâlâ ortada kesin bir cevap yoktu.
Telefonu yeniden titredi.
Bilinmeyen numaradan tek bir mesaj gelmişti:
“Yanık izini aradığınızı biliyoruz. Fakat o adamı bulsanız bile kutuyu bulamayacaksınız.”
Alper mesajı okudu. Ardından ikinci bir mesaj geldi:
“Çünkü kutu çoktan sahibine ulaştı.”
Alper doğrulup oturdu. Birkaç saniye ekrana baktı. Sonra numarayı aradı. Telefon bir kez çaldı, ardından kapandı.
Murat'ı aradı.
“Uyuyor muydun?”
“Hayır. Ne oldu?”
“Yeni mesaj geldi. Kutunun sahibine ulaştığını söylüyorlar.”
Murat'ın sesi ciddileşti.
“Bu, Zehra'nın elinde olduğu anlamına mı geliyor?”
“Bilmiyorum. Ama yarın ona soracağımız ilk şey bu olmayacak.”
“Ne soracağız?”
Alper, masanın üzerindeki fotoğrafı eline aldı.
“Efe'ye ne verdiğini soracağız. Çünkü bize gelen mesajda kutunun içinde defter olmadığını söylemişlerdi. Efe'nin bana bıraktığı bir şey varmış.”
Murat bir süre sustu.
“Sen o şeyi hatırlıyor musun?”
Alper gözlerini fotoğraftan ayırmadı.
“Hayır. Ama bir şey hatırlıyorum.”
“Ne?”
“Efe'nin sesi…”
Alper'in zihninde yıllardır kapalı duran bir kapı aralanır gibi oldu. Tozlu bir depo, loş bir ışık, çocukların aceleyle fısıldaşması… Efe'nin yüzü tam seçilmiyordu. Ama sesi bu kez daha yakındı.
Bunu kaybetme, Alper.
Alper gözlerini kapattı. Hatıra yine dağıldı. Elinde ne tuttuğunu görememişti. Yalnızca Efe'nin korkuyla etrafına baktığını ve bir şeyi ona uzattığını hatırlıyordu.
Telefonun diğer ucunda Murat hâlâ bekliyordu.
“Alper?”
“Buradayım.”
“Yarın ne olursa olsun, Zehra'yı dinlemeden karar vermeyelim.”
“Vermeyeceğiz.”
Alper telefonu kapattı. Fotoğrafı masaya bıraktı. Bir süre karanlık odada öylece oturdu.
Artık aradıkları şey yalnızca yıllar önce kaybolan bir defter değildi. Belki de bütün bu meselenin başlangıcında, on dört yaşındaki bir çocuğun başka bir çocuğa emanet ettiği küçük bir eşya vardı.
Ve Alper, o emaneti kime verdiğini hatırlamıyordu.
Bölüm etkileşimi
