Bölümler 41Şu an: İkinci Emanet
- 1 Olay..1.490 kelime
- 2 Mahhalle Huzuru..1.285 kelime
- 3 BOŞ Dükanın Sırrı..1.352 kelime
- 4 Yarın Akşam1.515 kelime
- 5 Kıvılcım1.443 kelime
- 6 Eski Hesaplar1.355 kelime
- 7 Anahtarın Gölgesi1.831 kelime
- 8 Kapalı Kapılar1.414 kelime
- 9 Kapının Ardında2.032 kelime
- 10 Evin içindeki Gölge1.497 kelime
- 11 Geçmişin İzleri1.840 kelime
- 12 On İki Yıl Önce1.866 kelime
- 13 Unutulan Gece1.815 kelime
- 14 Fotoğrafın Gölgesi1.467 kelime
- 15 Eski Deponun Sırrı1.386 kelime
- 16 Hatırlanmayanlar1.614 kelime
- 17 Emanet1.642 kelime
- 18 İkinci Emanet1.527 kelime · Okuduğun bölüm
- 19 Kayıt Dışı1.689 kelime
- 20 Bir Yabancı, Bir Mahalle1.555 kelime
- 21 İki İmza1.794 kelime
- 22 İsmin Ardındaki Sır1.948 kelime
- 23 Yerine Gelen1.488 kelime
- 24 Üç Saat1.715 kelime
- 25 Defterin Sahibi1.641 kelime
- 26 Kırılan Camın Ardında1.826 kelime
- 27 Emanetin İzinde1.746 kelime
- 28 Kapının Ardında1.403 kelime
- 29 Bir Gecede Değişen Adam2.420 kelime
- 30 sessizliğin Bedeli1.719 kelime
- 31 Geri Dönmeyen Çocuk1.927 kelime
- 32 O Gece Orada Olan Adam1.647 kelime
- 33 Babanın Sakladığı Gece1.787 kelime
- 34 Üç Kişinin Sırrı1.808 kelime
- 35 Saatin Gösterdiği Yer1.476 kelime
- 36 Annenin Bıraktığı İz1.531 kelime
- 37 Geçmişin Kapısı1.776 kelime
- 38 Kardeşimin Adı1.466 kelime
- 39 Dönmeyenlerin Ardından1.722 kelime
- 40 Geçmişin Son Kapısı1.383 kelime
- 41 FİNAL..1.758 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Alper, masanın üzerindeki eski krokiye yeniden baktı.
Kırtasiye dükkânıyla sanayi deposu arasındaki geçidi gösteren çizginin hemen yanında, el yazısıyla düşülmüş küçük bir not vardı:
İkinci emanet, geçidin çıkışında.
Notun kimin tarafından yazıldığı belli değildi. Kâğıdın üzerindeki çizimler, Nihat'ın yıllar önce hazırladığı eski depo planına aitti. Fakat bu küçük not, diğerlerinden daha sonra eklenmiş gibiydi. Mürekkebin rengi farklıydı. Üstelik yazının hemen altında, üçgen içindeki anahtar işareti bulunuyordu.
Murat, krokiyi dikkatle inceledi.
“Bu geçit meselesi başından beri önümüzdeydi. Ama biz hep eski deponun içindeki metal kapıya odaklandık.”
Alper parmağıyla çizginin sonunu gösterdi.
“Burada bir çıkış var. Demek ki geçit yalnızca iki binayı birbirine bağlamıyor. Başka bir yere de açılıyor olabilir.”
Kıvırcık, sandalyeye yaslanmış onları dinliyordu.
“Bir dakika. İki bina arasında geçit var, geçidin çıkışında emanet var, bir de bunun birincisi var. Biz şimdiye kadar hangisini bulduk?”
“Hiçbirini,” dedi Murat.
“Güzel. En azından bu konuda ilerleme kaydetmemişiz.”
Alper krokiyi katlamadan önce bir kez daha inceledi.
“İkinci emanet denildiğine göre birincisi başka bir yerde olmalı. Belki de Nihat'ın sakladığı kayıt defteri.”
Murat başını salladı.
“Olabilir. Ama bu notun ne zaman yazıldığını ve kimin eklediğini bilmiyoruz. Doğrudan bir yere dalmak yerine önce geçidin çıkışını belirlemeliyiz.”
Alper itiraz etmedi. Son günlerde yaşananlar, aceleyle hareket etmenin yalnızca karşı tarafın işine yaradığını göstermişti.
“Önce polise haber verelim,” dedi. “Bu kez oraya tek başımıza girmeyeceğiz.”
Kıvırcık rahatlamış gibi derin bir nefes aldı.
“Şükür. Sonunda benim de gönlüme göre bir karar çıktı.”
Alper ona baktı.
“Senin gönlün zaten hep evden yana.”
“Ev dediğin huzurdur kardeşim. İnsan biraz da huzur aramalı.”
Sabahın ilerleyen saatlerinde Murat, ellerindeki krokinin fotoğrafını ve son gelen mesajı ilgili polis memuruna iletti. Daha önceki tehditler, evlerine girilmesi ve eski depoda görülen şüpheli kişiler de dosyada bulunduğundan, bu yeni bilgi ayrıca değerlendirilecekti.
Polis memuru telefonda kısa bir inceleme yaptıktan sonra onları yeniden aradı.
“Geçidin bulunduğu alanı kendi başınıza araştırmayın. Eski yapıların bir kısmı tehlikeli olabilir. Ayrıca orada hâlâ birileri bulunabilir. Gerekli kontrolleri yapacağız.”
Alper telefonu kapattığında Murat'a döndü.
“Bugün gitmemiz mümkün değilmiş.”
Murat omuz silkti.
“Bekleriz.”
Kıvırcık, kahvehanenin camından dışarı baktı.
“Ben de bugün eve gidip dinlenirim. Zaten insanın biraz normal hayatı olması lazım.”
Tam o sırada kapı açıldı ve Fatoş Abla içeri girdi. Elinde küçük bir poşet vardı.
“Alper, sana bir şey getirdim.”
Alper şaşkınlıkla baktı.
“Hayırdır Fatoş Abla?”
“Dün akşam senin apartmanın önünde buldum. Kapının yanında duruyordu. Kimin bıraktığını görmedim. Belki sizindir diye aldım.”
Poşeti masaya bıraktı.
Murat hemen doğruldu.
“Ne zaman buldunuz?”
“Akşam dokuz gibi. Önce çöpe atılmış sandım ama içinde kâğıt sesi geliyordu.”
Alper poşeti açtı. İçinden eski bir anahtarlık ve sararmış küçük bir kâğıt çıktı. Anahtarlığın üzerinde üçgen içindeki anahtar sembolü vardı.
Alper'in yüzü değişti.
“Bunu daha önce gördün mü?” diye sordu Murat.
“Hayır.”
Kâğıdı açtığında üzerinde yalnızca bir tarih ve birkaç rakam yazılıydı. Tarih, Efe'nin kaybolduğu haftaya aitti. Rakamlar ise sevkiyat çizelgesindeki kodlardan birine benziyordu.
Murat kâğıdı eline aldı.
“Bu kod, dün incelediğimiz çizelgede vardı.”
Fatoş Abla üçünün yüzüne baktı.
“Ben anlamadım. Bu ne şimdi?”
Alper anahtarlığı masaya bıraktı.
“Eski bir meseleye ait.”
Fatoş Abla'nın yüzü ciddileşti.
“Bak Alper, ben sizin işlerinize karışmam. Ama biri senin kapının önüne böyle şeyler bırakıyorsa bu artık şaka değil.”
“Biliyorum.”
“Biliyorsan dikkat et. İnsan bazen başkasının sırrını çözmeye çalışırken kendi evinin huzurunu kaybediyor.”
Alper başını salladı.
Fatoş Abla poşetin boş olduğunu görünce ayağa kalktı.
“Ben gidiyorum. Bir şey olursa haber ver. Ama sakın da gidip kendinizi tehlikeye atmayın.”
Kıvırcık arkasından seslendi.
“Fatoş Abla, sen merak etme. Bu sefer akıllı davranacağız.”
Fatoş Abla kapıdan çıkarken dönüp baktı.
“Sen önce kendi aklını bul da sonra başkalarına akıl ver.”
Kahvehanede kısa bir kahkaha yükseldi.
Öğleden sonra polis memurundan haber geldi. Eski deponun arka tarafında, krokinin işaret ettiği duvarın yakınında kapalı bir geçit bulunduğu doğrulanmıştı. Ancak geçidin sonuna kadar ilerlemek için yapının güvenliğinin kontrol edilmesi gerekiyordu.
Alper, Murat ve Kıvırcık belirtilen saatte eski sanayi bölgesine gittiler. Polis ekipleri de oradaydı.
Geçidin bulunduğu bölüm, deponun arka tarafındaki dar bir koridorun sonunda kalıyordu. Duvarın bir kısmı sonradan örülmüş, önüne de eski raflar yerleştirilmişti. İlk bakışta buranın kapalı bir bölüm olduğu anlaşılmıyordu.
Polislerden biri rafların önünü açtırdı. Arkasındaki duvarın bir bölümünde metal çerçeveli eski bir kapı ortaya çıktı.
Alper kapıya baktı.
“İşte burası.”
Murat, krokiyi polis memuruna uzattı.
“Çizimde geçit buradan başlıyor. Çıkışın nerede olduğunu henüz bilmiyoruz.”
Polis memuru kapının kilidini kontrol etti.
“Önce içerinin güvenliğini inceleyeceğiz. Siz burada bekleyin.”
Kapı açıldığında içeriden ağır bir rutubet kokusu yayıldı. Dar koridorun duvarları nemden kararmış, tavandaki bazı bölümler dökülmüştü. Ekipten iki kişi içeri girerek çevreyi kontrol etti. Bir süre sonra geçidin devam edebileceğini bildirdiler.
Alper, Murat ve Kıvırcık polislerin eşliğinde içeri girdiler.
Koridor, krokinin gösterdiğinden daha uzundu. Birkaç metre ileride sağa kıvrılıyor, ardından alçalan bir merdivene ulaşıyordu. Merdivenlerin sonunda ikinci bir metal kapı vardı.
Alper, kapının üzerindeki işareti görünce durdu.
Üçgen içindeki anahtar.
Aynı sembol, yıllardır karşılarına çıkıyordu.
Murat kapının kenarındaki yazıyı inceledi.
“Burada bir şey yazıyor.”
Alper yanına geldi.
Metal yüzeyde, güçlükle seçilen birkaç harf vardı.
K-2.
Murat, krokiye baktı.
“İkinci emanetin yeri burası olabilir.”
Polis memuru kapının açılması için gerekli işlemleri başlattı. Kilit eskiydi ama tamamen paslanmamıştı. Bir süre uğraştıktan sonra kapı açıldı.
İçerisi küçük bir odaydı. Duvar boyunca birkaç raf uzanıyor, yerde eski ahşap kasalar duruyordu. Odada ilk bakışta değerli sayılabilecek hiçbir şey görünmüyordu.
Kıvırcık etrafına bakındı.
“Bunca zahmetin sonunda eski sandıklarla mı karşılaştık?”
Alper cevap vermedi. Odanın duvarlarını inceliyordu.
Arka taraftaki raflardan birinin altında, diğerlerinden farklı bir tahta parçası vardı. Eğilip dokunduğunda gevşek olduğunu fark etti.
“Şuna bakın.”
Polis memuru yanına geldi. Tahta dikkatlice yerinden çıkarıldığında arkasında küçük bir metal kutu ortaya çıktı.
Kutunun üzerinde aynı sembol bulunuyordu.
Murat nefesini tuttu.
“İkinci emanet.”
Kutunun kilidi açıldığında içinden birkaç eski belge, küçük bir fotoğraf ve katlanmış bir kâğıt çıktı.
Alper fotoğrafı eline aldı.
Fotoğrafta Nihat vardı. Yanında Cemal Karaca duruyordu. İkisi de eski deponun önündeydi. Fotoğrafın tarihi, Efe'nin kaybolduğu yıldan iki yıl öncesine aitti.
Murat belgeleri incelemeye başladı. İlk sayfada şirket ortaklığına dair bilgiler, diğerinde ise eski depo sevkiyatlarına ilişkin kayıtlar bulunuyordu.
Alper katlanmış kâğıdı açtı.
Yazı Nihat'a aitti.
Birinci kayıt yerinde değil. Onu arayanlar önce buraya gelecek. Asıl emanet, emanet sahibinin yanında kalmalı. Çocuklar bu işin dışında tutulmalı.
Alper son cümlede durdu.
“Çocuklar…”
Murat kâğıdı ondan aldı.
“Efe'yle ilgili olabilir.”
“Belki de o gece yaşananları önlemek için yazdı.”
Kıvırcık, kutunun içini yeniden kontrol etti.
“Peki birinci kayıt nerede?”
Alper, kâğıdın altındaki küçük işarete baktı. Üçgenin içinde anahtar vardı. Ancak bu kez işaretin yanında bir isim yazılmıştı.
HASAN DEMİR.
Üçü de birbirine baktı.
Hasan'ın yıllardır aradığı kayıt, Nihat'ın elinde değil, onun sakladığı emanetin sahibinde olabilirdi.
Kahvehaneye döndüklerinde hava kararmaya başlamıştı.
Murat, bulunan belgelerin fotoğraflarını polise iletmişti. Orijinal belgeler inceleme için ekipte kalmıştı. Alper ise Nihat'ın el yazısıyla yazılmış notu zihninde tekrar tekrar okuyordu.
“Emanet sahibinin yanında kalmalı,” dedi.
Murat karşısındaki sandalyeye oturdu.
“Hasan, Efe'nin kaybolduğu geceyle ilgili bir kayıt bulduğunu söylemişti. Belki de Nihat yıllar önce bu kayıtları ona verdi.”
“Peki neden?”
“Çünkü Hasan, Efe'nin babası. Nihat da bir şeylerin ortaya çıkmasını istiyordu belki.”
Kıvırcık başını salladı.
“Yani Nihat birinci emaneti Hasan'a bırakmış, Hasan da yıllarca saklamış. Sonra kayıtları bulunca birileri peşine düşmüş.”
Alper ona baktı.
“Bunu kesin bilmiyoruz. Ama şu ana kadar en mantıklı ihtimal bu.”
Murat telefonunu çıkardı.
“Şahin'i arayalım. Belki Hasan'ın son konuşmasında bu konuyla ilgili bir şey söylemiştir.”
Arama birkaç kez çaldıktan sonra açıldı.
“Efendim?”
“Şahin Bey, bugün Hasan'la ilgili yeni bir şey öğrendik. Size bir şey soracağız. Kardeşinizin elinde eski şirket kayıtları veya bir defter olduğunu biliyor muydunuz?”
Şahin bir süre sustu.
“Bir defterden bahsetmişti. Ama bende olduğunu söylemedi.”
“Peki o defteri ne yapacağını söyledi mi?”
“Bana bir gün, Efe'yi bulduğunda her şeyin açıklığa kavuşacağını söylemişti. O zaman ne demek istediğini anlamamıştım.”
Alper telefonu Murat'tan aldı.
“Hasan size bir yerden bahsetti mi? Eski depo, kırtasiye dükkânı ya da başka bir yer?”
“Hayır. Ama bir defa Nihat'ın adını söyledi. Onun kendisine yıllar önce bir şey emanet ettiğini anlattı.”
Alper'in bakışları Murat'a çevrildi.
“Ne emanet etmiş?”
“Bilmiyorum. Sorduğumda konuyu kapattı.”
Telefon kapandığında Alper'in kafasındaki parçalar biraz daha yerine oturmuştu.
Nihat'ın sakladığı kutu, Hasan'ın yıllardır aradığı kayıtların tamamı değildi. Aksine, onu asıl kayda götürecek bir işaretti.
Fakat Hasan nerede saklanıyordu?
Gece ilerlediğinde Alper eve döndü.
Apartmanın girişinde bir süre durdu. Birkaç gündür evinin önünde yabancı yüzler görmeye alışmıştı. Yine de merdivenleri çıkarken çevresini kontrol etmekten vazgeçmedi.
Dairesine girdiğinde telefonuna yeni bir mesaj geldi.
Bilinmeyen numaraydı.
İkinci emaneti bulmuşsunuz. Nihat'ın sana bırakmadığı şeyi aramaya devam et. Ama Hasan'ı bulmadan önce düşün: Onu gerçekten kurtarmak mı istiyorsun, yoksa yıllardır sakladığı gerçeği öğrenmek mi?
Alper mesajı Murat'a gönderdi.
Ardından masanın üzerindeki eski fotoğrafı aldı. Efe'nin çocukluk hâline baktı. Bir süre sonra fotoğrafın arkasını çevirdi.
Daha önce dikkat etmediği küçük bir ayrıntı gözüne çarptı.
Fotoğrafın sağ alt köşesinde, neredeyse silinmiş bir yazı vardı:
Hasan'a verilmek üzere.
Alper fotoğrafı elinde tutarken derin bir nefes aldı.
Demek ki bu fotoğraf, yalnızca iki çocuğun hatırası değildi. Bir zamanlar birine ulaştırılması istenmişti.
Telefonu yeniden titredi.
Murat'tan mesaj gelmişti:
Şahin'i tekrar aradım. Hasan'ın son görüştüğü kişi Nihat değil. Eski şirkette çalışan bir muhasebeci. Adını da öğrendim: Orhan.
Alper hemen cevap yazdı.
Adresini bul. Yarın onunla konuşacağız.
Telefonu masaya bıraktı.
Nihat'ın kayboluşu, Hasan'ın sakladığı kayıt ve Efe'nin fotoğrafı artık aynı noktaya doğru ilerliyordu. Fakat Alper'in hâlâ bilmediği en önemli şey, çocukken eline aldığı o anahtarın neden kendisine verildiğiydi.
Belki de cevap, yıllardır aradıkları ilk emanette saklıydı.
Ve o emaneti en son gören kişi, Hasan Demir'den başkası değildi.
Bölüm etkileşimi
