Bölümler 41Şu an: Kıvılcım
- 1 Olay..1.490 kelime
- 2 Mahhalle Huzuru..1.285 kelime
- 3 BOŞ Dükanın Sırrı..1.352 kelime
- 4 Yarın Akşam1.515 kelime
- 5 Kıvılcım1.443 kelime · Okuduğun bölüm
- 6 Eski Hesaplar1.355 kelime
- 7 Anahtarın Gölgesi1.831 kelime
- 8 Kapalı Kapılar1.414 kelime
- 9 Kapının Ardında2.032 kelime
- 10 Evin içindeki Gölge1.497 kelime
- 11 Geçmişin İzleri1.840 kelime
- 12 On İki Yıl Önce1.866 kelime
- 13 Unutulan Gece1.815 kelime
- 14 Fotoğrafın Gölgesi1.467 kelime
- 15 Eski Deponun Sırrı1.386 kelime
- 16 Hatırlanmayanlar1.614 kelime
- 17 Emanet1.642 kelime
- 18 İkinci Emanet1.527 kelime
- 19 Kayıt Dışı1.689 kelime
- 20 Bir Yabancı, Bir Mahalle1.555 kelime
- 21 İki İmza1.794 kelime
- 22 İsmin Ardındaki Sır1.948 kelime
- 23 Yerine Gelen1.488 kelime
- 24 Üç Saat1.715 kelime
- 25 Defterin Sahibi1.641 kelime
- 26 Kırılan Camın Ardında1.826 kelime
- 27 Emanetin İzinde1.746 kelime
- 28 Kapının Ardında1.403 kelime
- 29 Bir Gecede Değişen Adam2.420 kelime
- 30 sessizliğin Bedeli1.719 kelime
- 31 Geri Dönmeyen Çocuk1.927 kelime
- 32 O Gece Orada Olan Adam1.647 kelime
- 33 Babanın Sakladığı Gece1.787 kelime
- 34 Üç Kişinin Sırrı1.808 kelime
- 35 Saatin Gösterdiği Yer1.476 kelime
- 36 Annenin Bıraktığı İz1.531 kelime
- 37 Geçmişin Kapısı1.776 kelime
- 38 Kardeşimin Adı1.466 kelime
- 39 Dönmeyenlerin Ardından1.722 kelime
- 40 Geçmişin Son Kapısı1.383 kelime
- 41 FİNAL..1.758 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
“Mehmet Abi'nin kahvehanesi!”
Alper kapıyı açıp daha araba tamamen durmadan dışarı atladı. Murat da peşinden indi. Sokağın başından yükselen duman, gecenin karanlığında gri bir perde gibi yayılıyordu. İleriden insanların bağırışları, korna sesleri ve yaklaşan itfaiyenin sireni duyuluyordu.
Alper koşmaya başladı.
Kahvehanenin bulunduğu sokağa girdiklerinde kalabalığı gördüler. İnsanlar kaldırıma yığılmış, bir kısmı telefonuyla görüntü çekiyor, bir kısmı da yangına müdahale etmeye çalışıyordu. Alevler kahvehanenin kendisinde değildi. Hemen yanındaki yıllardır kapalı duran eski tuhafiye dükkânından yükseliyordu. Fakat alevler öyle büyümüştü ki kahvehanenin ahşap tabelası da tutuşmaya başlamıştı.
Alper kalabalığı yararak ilerledi.
“Çekilin, çekilin!”
Mehmet Abi kaldırımda, elinde yangın söndürme tüpüyle duruyordu. Üzerine su sıçramış, gömleğinin kolu is olmuştu.
“Mehmet Abi!”
Adam başını çevirdi.
“Alper! Sen ne arıyorsun burada? İçeri girme!”
“Sen iyi misin?”
“İyiyim oğlum, iyiyim. Şu tüp de bitti zaten!”
Alper kahvehanenin kapısına baktı. İçeride kimse görünmüyordu.
“İçeride biri var mı?”
“Yok. Herkes çıktı. Ama içeride tüpler, masa, sandalyeler… Bir de arka tarafta elektrik panosu var.”
Murat yanlarına geldi.
“İtfaiye nerede?”
“Geliyorlar,” dedi Mehmet Abi. “Az önce aradılar.”
Alper, kahvehanenin yanındaki dar geçide baktı. Alevlerin arasından bir şeyin devrildiği duyuldu.
“Mehmet Abi, sen şuradan uzaklaş.”
“Benim dükkânım yanıyor, nereye gideyim?”
“Dükkânın yanmasın diye senin de yanman mı lazım? Hadi, çık şuradan.”
Mehmet Abi itiraz edecek oldu ama Murat koluna girip onu kaldırımın gerisine götürdü.
Alper de yangına yaklaşmak üzereydi ki Kıvırcık'ın sesi duyuldu.
“Alper! Lan Alper!”
Kıvırcık, nefes nefese kalmış hâlde koşarak geldi. Üzerinde evden aceleyle çıktığını belli eden eşofman altı, ayağında da terlik vardı.
Alper onu görünce şaşırdı.
“Sen nereden çıktın?”
“Evde oturuyordum, bir baktım herkes sokağa dökülmüş. Ben de geldim.”
“Terlikle mi geldin?”
Kıvırcık ayaklarına baktı.
“Ya şimdi bunun sırası mı? Yangın var burada!”
Murat başını iki yana salladı.
“Şu çocuğun başına bir gün ciddi bir şey gelecek, hâlâ terlikle geziyor.”
Kıvırcık cevap verecekti ki itfaiye aracı sokağa girdi. Kalabalık güçlükle kenara çekildi. İtfaiyeciler hortumları açıp alevlere müdahale etmeye başladı.
Alper birkaç adım geriye çekildi. Gözleri eski tuhafiye dükkânındaydı. Kapının önünde yerde kırılmış bir cam şişe duruyordu. Etrafında keskin bir benzin kokusu vardı.
Murat da bunu fark etmişti.
“Bu kendiliğinden çıkmış bir yangına benzemiyor.”
Alper başını salladı.
“Ben de aynı şeyi düşündüm.”
“Bir şey gördün mü?”
“Hayır. Ama arayan adamın söylediği boşuna değildi.”
O sırada Mehmet Abi yanlarına geldi.
“Ne arayan adamı?”
Alper bir an duraksadı. Sonra telefonu çıkarıp gelen mesajı gösterdi.
“Bana az önce telefon geldi. Yangını çıkaranlar olduklarını söylediler.”
Mehmet Abi'nin yüzü değişti.
“Kim yapar böyle bir şeyi?”
“Bilmiyorum. Ama öğrenmeye çalışıyorum.”
“Senin o dükkân meselesiyle ilgilendiğini duydum. Sakın bana da bulaştırma bu işleri.”
Alper cevap vermedi.
Mehmet Abi devam etti:
“Bak oğlum, ben burada otuz senedir esnaflık yapıyorum. Kimin ne derdi varsa dinledim, kimin başı sıkışsa elimden geleni yaptım. Benim kimseyle alıp veremediğim yok. Bu dükkânı niye yakarlar?”
Alper, Mehmet Abi'nin omzuna dokundu.
“Seninle bir meseleleri yok. Bizi korkutmaya çalışıyorlar.”
“Beni korkutmak için dükkânımı yakıyorlarsa yanlış kapıyı çalmışlar. Ama içerideki eşyalar gitti oğlum. O kadar yıllık emek…”
Mehmet Abi'nin sesi son cümlede kısıldı.
Alper ilk defa ne söyleyeceğini bilemedi.
Yangın yaklaşık yarım saat sonra kontrol altına alındı. Eski tuhafiye dükkânının içi büyük ölçüde yanmış, kahvehanenin dış cephesi zarar görmüştü. İtfaiye ekipleri soğutma çalışması yaparken polis ekipleri de olay yerine geldi.
Alper, Murat ve Kıvırcık kaldırımın kenarında bekliyordu. Polislerden biri yanlarına yaklaştı.
“Yangını gören var mı?”
Alper öne çıktı.
“Biz geldiğimizde alevler başlamıştı. Ama yangından önce dükkânın çevresinde şüpheli kişiler vardı.”
Polis memuru not defterini çıkardı.
“Nasıl kişiler?”
“Dün gece de aynı yerde birkaç adam gördük. Siyah bir araçları var. Plakasının sonu kırk iki.”
“Aracın tamamını biliyor musunuz?”
“Hayır.”
“Bu kişilerle bir meseleniz mi var?”
Alper kısa bir süre sustu.
“Birkaç gündür bu dükkânla ilgili araştırma yapıyoruz. Bizi tehdit ettiler.”
Polis memuru başını kaldırdı.
“Tehdit mi?”
Murat telefonu çıkarıp mesajların ekran görüntülerini gösterdi.
“Bunlar bize gelen mesajlar. Bir de arayan numaralar var.”
Memur telefonun ekranına baktı.
“Bunları silmeyin. Gerekirse karakolda ifadenizi alırız.”
Alper başını salladı.
“Tamam.”
Polis memuru uzaklaşırken Kıvırcık alçak sesle konuştu.
“Alper, bu iş büyüyor.”
Alper gözünü yanan dükkândan ayırmadı.
“Büyüdüğünü görüyorum.”
“Şimdi ne yapacağız?”
“Önce Mehmet Abi'nin yanında duracağız. Sonra şu işi kimin yaptığını bulacağız.”
Murat araya girdi.
“Bir de aklını başına alacaksın. Adamlar artık tehdit etmekle kalmıyor. Yangın çıkarıyorlar. Bir sonraki adımın ne olacağını bilmiyoruz.”
Alper ona döndü.
“Ne yapayım Murat? Oturup bekleyelim mi?”
“Hayır. Ama her gördüğün adamın üstüne de atlama. Bizi istedikleri yere çekmeye çalışıyor olabilirler.”
Alper cevap vermedi. Murat'ın söylediklerinde haklılık payı vardı.
Gece ilerlediğinde kalabalık dağılmaya başladı. Mehmet Abi, kahvehanenin önünde bir sandalyeye oturmuş, karşısındaki yanmış dükkâna bakıyordu. Münevver Teyze elinde bir termosla geldi.
“Mehmet, al şunu. Bir sıcak çay iç.”
Mehmet Abi başını kaldırdı.
“Sağ ol Münevver.”
Kadın Alper'i görünce ona da seslendi.
“Sen de gel. Saat olmuş gece yarısı, hâlâ ayaktasın.”
Alper yaklaşarak sandalyenin yanına çömeldi.
“Bir şeye ihtiyacın var mı Mehmet Abi?”
“Şimdilik yok. Yarın bakarız artık.”
“Dükkânı temizletiriz, ne gerekiyorsa yaparız.”
Mehmet Abi elini salladı.
“Önce şu işi yapanları bul. Gerisi hallolur.”
Alper'in telefonu titredi. Murat'tan mesaj gelmişti:
“Şirketle ilgili yeni bir şey buldum. Sabah konuşalım.”
Alper mesajı okuyup telefonu cebine koydu.
“Benim gitmem lazım. Sabah uğrarım.”
Mehmet Abi başını salladı.
“Git oğlum. Ama kendine dikkat et.”
Alper ayağa kalktı. Kıvırcık da onunla birlikte yürümeye başladı.
“Ben de geleyim.”
“Sen eve git. Ayağındaki terlikle daha fazla gezme, ayağını keseceksin.”
Kıvırcık durup ayaklarına baktı.
“Vallahi unuttum bunları.”
“Biz de fark ettik.”
Ertesi sabah Alper, Murat'la buluşmak için mahalleden çıktı. Murat arabada bekliyordu. Alper biner binmez sordu:
“Ne buldun?”
Murat telefonunu uzattı.
“Şu Cemal Karaca var ya, şirketin yetkilisi olarak görünen adam…”
“Evet?”
“Bu adamın adı geçen yıl başka bir soruşturmada da geçmiş. Kaçak elektronik eşya meselesi. Hakkında işlem yapılmış ama dosyada asıl organizatör olduğu düşünülen kişiye ulaşılamamış.”
“Yani bu adamlar kaçakçılık mı yapıyor?”
“Kesin konuşamayız. Ama şirketin sahte adresle kurulması, boş dükkânı depo olarak tutmaları ve gece vakti koli taşımaları şüpheli.”
Alper camdan dışarı baktı.
“Dün akşam çantalı bir adam çıktı. İçinde kablolar vardı.”
“Belki de içeride elektronik malzeme saklıyorlar.”
“Peki duvarı niye kırmışlar?”
Murat direksiyona yaslandı.
“İsmail'in söylediği o oda meselesi önemli. Belki de dükkânın arkasında başka bir yere geçiş var.”
Alper ona döndü.
“Yani bir yerden girip başka bir yerden çıkıyorlar.”
“Olabilir. Ama bunu öğrenmek için oraya kafamıza göre giremeyiz.”
Alper hafifçe gülümsedi.
“Seninle anlaşmak zor. Her şeye bir engel buluyorsun.”
“Seninle anlaşmak kolay mı? Önce giriyorsun, sonra nasıl çıkacağımızı düşünüyoruz.”
Alper güldü.
“Şimdiye kadar çıktık ama.”
“Bir gün çıkamayacağız diye korkuyorum.”
Bu kez Alper gülmedi.
“Merak etme. Seni orada bırakmam.”
Murat kısa bir süre ona baktı, sonra arabayı çalıştırdı.
“Biliyorum.”
Öğleden sonra mahalleye döndüklerinde kahvehanenin önünde birkaç kişi temizlik yapıyordu. Mehmet Abi, yanmış tabelanın parçalarını topluyordu. Alper hemen yanına gitti.
“Ne yapıyorsun?”
“Ne yapacağım? Ortalığı toparlıyoruz.”
“Bırak, biz hallederiz.”
“Sen de her şeye karışma oğlum. Git işine bak.”
Alper eğilip yerdeki parçaları toplamaya başladı.
“Bir kere de söz dinle. Sen otur.”
Mehmet Abi homurdandı ama sandalyesine geçti.
Tam o sırada Fatoş Abla sokağın karşısından hızlı adımlarla geldi. Her zamanki gibi etrafına bakınıyor, konuşacağı kişinin yanına gelene kadar sabırsızlanıyordu.
“Alper! Alper, bir dakika!”
Alper doğruldu.
“Ne oldu Fatoş Abla?”
“Dün gece yangından önce bir şey gördüm ben.”
Murat da yanlarına geldi.
“Ne gördünüz?”
Fatoş Abla sesini alçalttı.
“Şu siyah araba vardı ya… Yangından önce sokağın başına geldi. İçinden iki kişi indi. Biri dükkânın önüne bir şey bıraktı. Sonra ikisi de arabaya binip gittiler.”
Alper'in yüzü ciddileşti.
“Bıraktıkları şeyi gördün mü?”
“Tam seçemedim. Ama küçük bir bidon gibiydi.”
Murat hemen sordu:
“Arabanın plakasını gördünüz mü?”
“Yok. Ama bir şey daha var.”
Fatoş Abla bu kez Alper'e yaklaştı.
“Arabadan inen adamlardan biri başını kaldırıp benim balkona baktı.”
“Yüzünü gördün mü?”
“Gördüm. Hem de gayet iyi gördüm.”
Alper bir an bekledi.
“Tanıyor musun?”
Fatoş Abla başını salladı.
“Tanıyorum desem yalan olur. Ama dün gece dükkândan çıkan çantalı adamın aynısıydı.”
Alper'le Murat birbirine baktı.
Tam o sırada Alper'in telefonu çaldı. Numara kayıtlı değildi. Ekrana birkaç saniye baktıktan sonra açtı.
“Efendim?”
Karşıdaki ses, önceki aramalardaki aynı soğuklukla konuştu.
“Dün geceki mesajı anlamadın galiba.”
Alper'in çenesi gerildi.
“Senin anlatmak istediğin bir şey varsa açık açık anlat.”
“Mahallende bir yangın çıktı. Bir dahaki sefere bu kadar ucuz kurtulamazsınız.”
Alper bir adım öne çıktı.
“Bak beni iyi dinle. Mehmet Abi'nin dükkânına dokundunuz. Bunun hesabını vereceksiniz.”
Karşıdaki adam güldü.
“Sen hâlâ kendini bir şey sanıyorsun.”
Alper'in sesi sertleşti.
“Benim ne olduğumu boş ver. Sen kimsin, onu söyle.”
“Yakında öğrenirsin.”
Telefon kapandı.
Alper birkaç saniye ekrana baktı. Ardından başını kaldırıp Murat'a döndü.
“Bu iş burada bitmeyecek.”
Murat başını salladı.
“Belli ki bitmesini istemiyorlar.”
Alper yanmış tabelanın parçalarına baktı. Mehmet Abi sessizce onları topluyordu. Mahallede herkes kendi işine dönmeye çalışıyordu ama artık hiçbir şey eskisi gibi değildi.
Alper cebindeki telefonu sıkıca kavradı.
Bu kez mesele yalnızca boş bir dükkânın sırrını öğrenmek değildi.
Birileri onun mahallesine dokunmuştu.
Ve Alper, bunu yapanların kim olduğunu öğrenmeden geri adım atmaya niyetli değildi.
Bölüm etkileşimi
