Bölümler 41Şu an: Emanetin İzinde
- 1 Olay..1.490 kelime
- 2 Mahhalle Huzuru..1.285 kelime
- 3 BOŞ Dükanın Sırrı..1.352 kelime
- 4 Yarın Akşam1.515 kelime
- 5 Kıvılcım1.443 kelime
- 6 Eski Hesaplar1.355 kelime
- 7 Anahtarın Gölgesi1.831 kelime
- 8 Kapalı Kapılar1.414 kelime
- 9 Kapının Ardında2.032 kelime
- 10 Evin içindeki Gölge1.497 kelime
- 11 Geçmişin İzleri1.840 kelime
- 12 On İki Yıl Önce1.866 kelime
- 13 Unutulan Gece1.815 kelime
- 14 Fotoğrafın Gölgesi1.467 kelime
- 15 Eski Deponun Sırrı1.386 kelime
- 16 Hatırlanmayanlar1.614 kelime
- 17 Emanet1.642 kelime
- 18 İkinci Emanet1.527 kelime
- 19 Kayıt Dışı1.689 kelime
- 20 Bir Yabancı, Bir Mahalle1.555 kelime
- 21 İki İmza1.794 kelime
- 22 İsmin Ardındaki Sır1.948 kelime
- 23 Yerine Gelen1.488 kelime
- 24 Üç Saat1.715 kelime
- 25 Defterin Sahibi1.641 kelime
- 26 Kırılan Camın Ardında1.826 kelime
- 27 Emanetin İzinde1.746 kelime · Okuduğun bölüm
- 28 Kapının Ardında1.403 kelime
- 29 Bir Gecede Değişen Adam2.420 kelime
- 30 sessizliğin Bedeli1.719 kelime
- 31 Geri Dönmeyen Çocuk1.927 kelime
- 32 O Gece Orada Olan Adam1.647 kelime
- 33 Babanın Sakladığı Gece1.787 kelime
- 34 Üç Kişinin Sırrı1.808 kelime
- 35 Saatin Gösterdiği Yer1.476 kelime
- 36 Annenin Bıraktığı İz1.531 kelime
- 37 Geçmişin Kapısı1.776 kelime
- 38 Kardeşimin Adı1.466 kelime
- 39 Dönmeyenlerin Ardından1.722 kelime
- 40 Geçmişin Son Kapısı1.383 kelime
- 41 FİNAL..1.758 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte Alper'in aklına takılan tek şey, Efe'nin yıllar önce kendisine verdiği emanetti.
Gece boyunca aynı anıyı hatırlamaya çalışmış, gözlerini her kapattığında kendisini eski deponun içinde bulmuştu. Toz kokusu, loş ışık, uzaktan gelen metal sesleri… Bir de Efe'nin yüzü. Fakat hatırlamak istediği asıl şey, Efe'nin eline tutuşturduğu nesneydi. Ne kadar zorlasa da görüntü bir türlü tamamlanmıyordu.
Telefonuna uzandı. Murat'tan mesaj gelmişti:
“On birde buluşalım. Zehra'nın görüşme saatini değiştirmedim.”
Alper kısa bir cevap yazdı:
“Tamam. Kıvırcık gelmesin. Bu kez kalabalık olmayalım.”
Telefonu bıraktıktan sonra yüzünü yıkadı, üzerine koyu renk bir sweatshirt ve kot pantolon giydi. Evden çıkarken masanın üzerindeki fotoğrafı da yanına aldı. Belki Zehra, fotoğraftaki isimlerden biri hakkında bilmedikleri bir şey söyleyebilirdi.
Sokağa çıktığında Münevver Teyze kapısının önünde bekliyordu. Elinde bir tencere vardı.
“Alper!”
Alper durdu.
“Buyur Münevver Teyze.”
“Dün akşam yine bir şeyler olmuş. Ne zaman başını belaya sokmadan bir gün geçireceksin?”
“Benim başım belaya girmiyor teyze. Bela gelip beni buluyor.”
“Sen de kapıyı açıp içeri buyur ediyorsun herhâlde.”
Alper gülümsedi.
“Bu sefer dikkat edeceğim.”
Münevver Teyze tencereyi uzattı.
“Al, bunu akşam yersin. İki gündür doğru düzgün yemek yemediğini duydum.”
“Kim söyledi?”
“Benim bilmem için birinin söylemesine gerek yok.”
Alper tencereyi aldı.
“Sağ ol teyze.”
“Bir de şu arkadaşlarına söyle. Senin peşinden sürüklenip durmasınlar. İnsan kendi başını yakar, başkasınınkini niye yakar?”
“Onlara da söylerim.”
Münevver Teyze arkasından seslendi:
“Bir de evlen artık! Belki aklın başına gelir.”
Alper yürürken başını çevirdi.
“Teyze, evlenince aklı başına geleni ilk defa senden duyuyorum.”
“Sen önce bir evlen de görürüz!”
Alper gülümseyerek yoluna devam etti. Mahallenin sıradan sabah telaşı, bir anlığına bütün sıkıntılarını unutturmuştu. Fakat köşeyi döndüğünde karşı kaldırımda duran koyu renkli otomobili fark etti. İçinde biri var mıydı, seçemedi. Birkaç saniye baktıktan sonra yürümeyi sürdürdü.
Murat, eski tren garının karşısındaki çay bahçesine Alper'den önce gelmişti. Bahçenin kenarındaki masalardan birine oturmuş, çevreyi gözlüyordu. Alper yanına geldiğinde başıyla selam verdi.
“Bir şey var mı?” diye sordu Alper.
“Şimdilik yok. Ama buraya gelirken arkamızda bir araç olduğunu düşündüm.”
“Emin misin?”
“Hayır. İki kez aynı otomobili gördüm. Başka bir yere dönünce kayboldu.”
Alper sandalyeyi çekip oturdu.
“Dün akşamki telefon görüşmesinden sonra şaşırmadım.”
“Bence Zehra'yla konuşurken dikkatli olmalıyız. Kadının bildikleri kadar bilmedikleri de önemli.”
“Bizi niye kabul ettiğini anlamaya çalışıyorum.”
Murat çayından bir yudum aldı.
“Belki de yıllardır anlatamadığı bir şeyi anlatmak istiyordur.”
“Ya da bizi bir yere yönlendiriyordur.”
“Onu da ihtimal dışında tutamayız.”
Garın karşısındaki yoldan birkaç araç geçti. Bir süre sonra orta yaşlı, sade giyimli bir kadın bahçenin girişinde göründü. Etrafına bakındıktan sonra doğrudan onların masasına yöneldi.
Zehra'ydı.
Alper ayağa kalktı.
“Hoş geldiniz.”
Zehra önce Alper'e, ardından Murat'a baktı.
“Merhaba. Başka kimse yok, değil mi?”
“Yok,” dedi Alper. “İstediğiniz gibi geldik.”
Zehra sandalyeye oturdu. Garın girişine doğru kısa bir bakış attıktan sonra çantasını yanına bıraktı.
“Dün akşam biri beni aradı,” dedi.
Alper'in yüzü ciddileşti.
“Kim?”
“Numarasını bilmiyorum. Kendini tanıtmadı. Sizinle görüşmemem gerektiğini söyledi.”
Murat öne doğru eğildi.
“Ne cevap verdiniz?”
“Telefonu kapattım. Yıllardır susmamı isteyen insanlardan yoruldum. Birinin daha beni korkutmasına izin vermeyeceğim.”
Alper, masanın üzerine fotoğrafı koydu.
“Bunları tanıyorsunuz.”
Zehra fotoğrafı eline aldı. Önce Hasan'a, sonra Nihat'a baktı. Serkan'ın üzerinde biraz daha uzun durdu.
“Evet,” dedi. “Üçünü de tanıyorum.”
“Serkan'la ilişkiniz neydi?”
“Hasan'ın çalıştığı dönemde birkaç kez karşılaştım. Nihat'ın yanında dolaşırdı. Her zaman konuşan biri değildi ama etrafında olan biteni dikkatle izlerdi.”
“Efe'yi tanıyor muydu?”
Zehra fotoğrafı masaya bıraktı.
“Efe'yi tanımayan çok az insan vardı. Hasan'ın oğlu olduğu için değil, çocuk herkesin gözüne girerdi. Meraklıydı, konuşkandı. Bazen de yaşından büyük laflar ederdi.”
Alper'in zihninde Efe'nin yüzü belirdi.
“Efe kaybolduğu gece orada mıydınız?”
Zehra bir süre cevap vermedi.
“Hayır. O gece depoda değildim. Bunu daha önce de söyledim.”
“Peki o gece ne olduğunu nereden biliyorsunuz?”
“Hasan'dan öğrendiklerim var. Bir de Efe'nin bana anlattıkları…”
Alper'in bakışları keskinleşti.
“Efe size ne anlattı?”
Zehra ellerini birbirine kenetledi.
“Kaybolmadan birkaç hafta önce yanıma gelmişti. Çok huzursuzdu. Babasının bazı insanlarla tartıştığını, evde konuşulan şeyleri anlamadığını söyledi. Bir de küçük bir kutudan bahsetti.”
“Üçgen işaretli kutu mu?”
Zehra başını salladı.
“Evet. Kutuyu bir süre yanında taşıdığını söyledi. İçinde kâğıtlar ya da bir defter olduğunu sanıyordum. Ama bana gösterdiğinde bunların hiçbiri yoktu.”
Alper öne eğildi.
“Ne vardı?”
Zehra çantasını açtı. İçinden küçük, eski bir fotoğraf çıkardı. Fotoğrafın kenarları yıpranmıştı. Ön yüzünde iki çocuk görünüyordu. Biri Efe'ydi. Diğeri ise Alper.
Alper fotoğrafı eline aldığında nefesi bir an kesildi.
İkisi de on dört yaşlarındaydı. Arkalarında eski deponun duvarı vardı. Fotoğrafın alt köşesinde belli belirsiz bir tarih yazıyordu.
“Bunu nereden buldunuz?”
“Efe bana bırakmıştı. Kaybolmadan önceki günlerde. Bir süre sakladım. Sonra başıma bir şey gelmesinden korkup yerini değiştirdim.”
Alper fotoğrafı dikkatle inceledi.
“Bunu neden daha önce söylemediniz?”
“Çünkü kime güveneceğimi bilmiyordum. Hasan'a bile güvenemediğim bir dönemden bahsediyoruz.”
Murat araya girdi.
“Hasan size ne yaptı?”
Zehra'nın yüzü sertleşti.
“Efe kaybolduktan sonra bana verdiği sözü tutmadı. Oğlunu koruyacağını söylemişti. Ama çocuk ortadan kayboldu. Sonra da bana hiçbir şey anlatmadı.”
“Efe'nin başına gelenleri biliyor muydu?”
“Bildiğini sanmıyorum. Ama bir şeyleri sakladığını biliyordu. Ne zaman sorsam aynı cevabı veriyordu: ‘Böyle olması gerekiyordu.’”
Alper fotoğrafın arkasını çevirdi. Orada tek bir cümle vardı:
“İkimiz de unutursak, kimse bulamaz.”
Alper'in parmakları yazının üzerinde durdu. Bu cümle, zihninin derinlerinde bir yere dokunmuştu. Bir anda deponun içindeki soğuk duvarı, Efe'nin aceleyle kendisine uzattığı eli hatırladı.
“Bunu kaybetme.”
Bu kez ses daha netti.
Alper gözlerini fotoğraftan ayırmadan sordu:
“Efe bu fotoğrafı size verirken bir şey söyledi mi?”
Zehra başını salladı.
“‘Bir gün Alper hatırlarsa, ona ver,’ dedi. Ben de ne demek istediğini anlamadım.”
Murat, Alper'e baktı.
“Demek ki Efe, yıllar sonra bu fotoğrafın sana ulaşacağını düşünmüş.”
“Ya da ulaşmasını istemiş,” dedi Alper.
Zehra derin bir nefes aldı.
“Bir şey daha var. O kutuyu bana Efe vermedi. Efe'nin kaybolmasından sonra Hasan getirdi. İçinde fotoğraf yoktu. Küçük, sert bir şey vardı. Ne olduğunu bana söylemedi.”
Alper'in gözleri Zehra'ya döndü.
“Peki kutuyu neden sakladınız?”
“Hasan benden onu korumamı istedi. Bir süre sonra da kutuyu başka bir yere götürmem gerektiğini söyledi. Ben de tekstil atölyesinde çalıştığım dönemde onu Emine'ye bıraktım.”
“Emine'nin anlattığı adam gelip kutuyu aldı.”
Zehra'nın yüzü değişti.
“Ne adamı?”
Alper, Emine'nin tarifini anlattı. Sağ elinin üzerindeki yanık izinden, üçgen işaretini bilmesinden ve kutuyu Zehra'nın gönderdiğini söylemesinden bahsetti.
Zehra'nın rengi soldu.
“Ben kimseyi göndermedim.”
Murat hemen sordu:
“Emin misiniz?”
“Kesinlikle. Emine'ye kutuyu benden başka kimseye vermemesini söyledim. Eğer biri gelip benden gönderildiğini söyleseydi, önce benimle konuşması gerekirdi.”
Alper arkasına yaslandı.
“Demek ki biri sizin adınızı kullanarak kutuyu almış.”
Zehra başını salladı.
“Ya da kutuyu alacak kişinin kim olduğunu önceden biliyordu.”
Murat düşünceli bir şekilde masaya baktı.
“Peki kutunun içinde ne vardı?”
Zehra bir süre sustu. Sonra çantasından küçük bir kâğıt çıkardı.
“Bunu yıllardır saklıyorum. Kutunun içinden çıkmıştı. Üzerinde yalnızca birkaç işaret vardı. Ne anlama geldiğini hiç çözemedim.”
Kâğıdı Alper'e uzattı.
Üzerinde üç satır bulunuyordu. İlk satırda üçgen anahtar işareti, ikinci satırda “K-2” kodu, üçüncü satırda ise üç rakam yazılıydı:
14 – 23 – 10
Alper ve Murat birbirlerine baktılar.
“Bu rakamlar size bir şey ifade ediyor mu?” diye sordu Alper.
Zehra başını salladı.
“Hayır. Ama Efe'nin kaybolduğu geceyle ilgili olduğunu düşünüyorum.”
Alper kâğıdı dikkatle katladı.
“Bu belgeyi bize vermenizin bir sakıncası var mı?”
“Hayır. Zaten artık bende kalmasını istemiyorum.”
Görüşme sona erdiğinde Zehra, bir süre daha oturdu. Kalkmadan önce Alper'e döndü.
“Hasan'la konuşursanız ona fotoğrafı gösterin. Ama sakın her anlattığına inanmayın.”
“Onunla yeniden görüşmemiz gerekecek.”
“Bir de Serkan'dan uzak durun. O adamın ne kadar ileri gidebileceğini bilmiyorsunuz.”
Alper, Zehra'nın yüzüne baktı.
“Serkan hakkında bildiğiniz başka bir şey var mı?”
“Bir keresinde Hasan'la tartışırken duydum. Hasan ona, ‘Çocukların bu işte ne suçu var?’ diye bağırıyordu. Serkan ise yalnızca, ‘Artık çok geç,’ dedi.”
Zehra ayağa kalktı.
“Benden şimdilik bu kadar.”
Alper de ayağa kalktı.
“Bize anlattıklarınız için teşekkür ederim.”
Zehra kısa bir süre tereddüt etti.
“Alper…”
“Buyurun.”
“Efe seni çok severdi. Bunu bilmeni istedim. O gece ne yaşandıysa yaşansın, onun seni suçladığını düşünme.”
Alper'in yüzü gerildi. Bir şey söylemek istedi ama kelimeler boğazında düğümlendi.
Zehra çantasını alıp bahçeden ayrıldı.
Murat bir süre onun arkasından baktı.
“Kadın bazı şeyleri hâlâ saklıyor.”
“Evet,” dedi Alper. “Ama anlattıkları yalan gibi gelmedi.”
“Bize verdiği kâğıt önemli. On dört, yirmi üç, on…”
“On dört yaşındaydık. Saat de yirmi üç on olabilir. Depoya giren aracın saatiyle aynı.”
Murat başını salladı.
“Üçüncü rakamın ne olduğunu henüz bilmiyoruz.”
Alper fotoğrafı tekrar eline aldı.
“Bir de Efe'nin bana verdiği şeyi…”
“Artık hatırlamaya başladın.”
“Bir parçasını. Ama ne olduğunu hâlâ bilmiyorum.”
İkili çay bahçesinden ayrılıp arabaya doğru yürüdü. Alper, yolun karşısında duran koyu renkli otomobili fark etti. İçinde birinin bulunduğu seçiliyordu.
“Şu araca bak,” dedi Murat.
Murat başını çevirdi. Otomobilin ön camından bir siluet görünüyordu. Alper birkaç saniye bekledi. Ardından araç hareket etti ve kavşağa doğru ilerledi.
“Plakasını gördün mü?” diye sordu Murat.
“Hayır.”
Murat telefonunu çıkarıp Kıvırcık'ı aradı.
“Neredesin?”
“Sanayideyim. Ne oldu?”
“Şu eski kırtasiye dükkânının oraya gidebilir misin? Ama tek başına yaklaşma. Sadece çevrede bir hareket var mı bak.”
Kıvırcık'ın sesi telaşlandı.
“Yine mi bir şey çıktı?”
“Bir şey çıkmadı. Sadece kontrol etmeni istiyoruz.”
“Tamam. Ama bir daha böyle haber vermeden beni işe sürmeyin.”
Murat telefonu kapattı.
Alper otomobilin uzaklaştığı yöne baktı.
“Bizi görüşmeye kadar takip etmişler.”
“Büyük ihtimalle.”
“Zehra'yı da takip ediyor olabilirler.”
“Öyleyse onu uyarmalıyız.”
Alper hemen telefonunu çıkardı. Zehra'nın numarasını aradı ancak cevap alamadı. Bir mesaj gönderdi:
“Görüşmeden sonra çevrenize dikkat edin. Sizi takip eden biri olabilir. Bir şey fark ederseniz hemen haber verin.”
Mesajın iletildiğini gördü ama cevap gelmedi.
Akşam üzeri Murat ve Alper, kahvehaneye döndüklerinde Kıvırcık onları kapıda karşıladı.
“Geldiniz mi? Ben de tam sizi arayacaktım.”
Alper kaşlarını çattı.
“Ne oldu?”
Kıvırcık telefonunu uzattı. Ekranda eski kırtasiye dükkânının önünde çekilmiş bulanık bir fotoğraf vardı. Fotoğrafta, kapının önünde duran bir adam görünüyordu. Sağ elini cebine sokmuştu. Fakat kolunun üzerinden bileğin üstüne kadar uzanan koyu renkli bir iz seçilebiliyordu.
Alper fotoğrafı büyüttü.
“Bu adam mı?”
“Tamirciye gösterdiğim kişi. Aynı adam olduğunu düşünüyorum.”
Murat fotoğrafı aldı.
“Yüzü görünmüyor.”
“Ben de yüzünü çekemedim. Adam birden döndü. Telefonu indirdim.”
Alper, fotoğrafı bir kez daha inceledi. Sağ elindeki izin şekli, Emine'nin tarifine benziyordu.
“Peki dükkâna girdi mi?”
“Hayır. Bir süre kapının önünde bekledi. Sonra telefonla konuştu ve gitti.”
Murat düşünceli bir şekilde sordu:
“Ne zaman?”
“Yaklaşık yarım saat önce.”
Alper fotoğrafı telefonuna gönderdi.
“Demek hâlâ orayla ilgileniyorlar.”
Tam o sırada Alper'in telefonu titredi. Bilinmeyen numaradan yeni bir mesaj gelmişti.
“Zehra size her şeyi anlatmadı.”
Alper mesajı Murat'a gösterdi. Ardından ikinci mesaj geldi:
“Fotoğraftaki çocuklardan biri o gece depodan hiç çıkmadı.”
Alper'in yüzündeki ifade değişti.
“Ne demek istiyor bu?” diye sordu Kıvırcık.
Alper cevap vermedi. Fotoğrafı yeniden eline aldı. Efe'nin yanında duran kendisine baktı.
Yıllardır hatırlayamadığı o gece, zihninde yeniden canlanmaya başlamıştı. Fakat bu kez hatırladığı şey, Efe'nin kendisine uzattığı eşya değildi.
Depoda kapanan bir kapı vardı.
Ve kapının diğer tarafında biri, Alper'in adını söylüyordu.
Bölüm etkileşimi
