MAHALLE ABİSİ kitap kapağı

10. bölüm / 41

Evin içindeki Gölge

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 41Şu an: Evin içindeki Gölge

Alper, telefonundaki fotoğrafa bir kez daha baktı.

Kahvehanenin içinden çekilmişti. Masalar, duvardaki saat, Mehmet Abi'nin yıllardır değiştirmediği eski tezgâh… Her şey yerli yerindeydi. Fotoğrafın çekildiği açıya bakılırsa görüntü, kahvehanenin arka tarafındaki masalardan birinden alınmıştı.

Fakat asıl mesele fotoğrafın nereden çekildiği değildi.

Fotoğrafın ne zaman çekildiğiydi.

Alper, birkaç dakika önce aynı sandalyede oturuyordu.

Murat telefonunu eline aldı.

— Kimse buradan ayrılmasın. Önce içeriyi kontrol edeceğiz.

Mehmet Abi ne olduğunu anlamaya çalışarak yanlarına geldi.

— Hayırdır? Yine ne çıktı başımıza?

Alper telefonu ona uzattı.

Mehmet Abi fotoğrafa baktı. Önce anlam veremedi, sonra yüzündeki ifade değişti.

— Bu fotoğrafı kim çekmiş?

— Onu bulmaya çalışıyoruz Mehmet Abi.

— Benim dükkânda mı çekilmiş bu?

— Evet.

Mehmet Abi bir süre fotoğrafı inceledi. Ardından başını kaldırıp kahvehaneye baktı.

— İçeride kimse yoktu ki. Sabah gelenler dışında…

Murat söze girdi.

— Bugün buraya tanımadığınız biri geldi mi?

— Çay içmeye gelen adamı nereden tanıyayım? Her gün onlarca kişi giriyor. Ama dikkatimi çeken biri olmadı.

Rıza Usta da yanlarına yaklaşmıştı.

— Arka tarafta çalışırken bir ara kapının orada biri vardı. Ben malzeme almaya çıkınca gitmişti. Genç bir adamdı, siyah montluydu. Müşteri sandım.

Alper hemen sordu:

— Yüzünü gördün mü?

— Tam değil. Başında kapüşon vardı.

Murat, Alper'e baktı.

— Önce senin eve gidelim. Sonra buraya dönüp kamera meselesini hallederiz.

Mehmet Abi itiraz etti.

— Benim dükkânı da öyle bırakıp gitmeyin. Birisi gelip fotoğraf çekiyorsa bunun hesabını soracağız.

Alper sakin bir sesle cevap verdi:

— Soracağız Mehmet Abi. Ama önce adamın ne kadar ileri gittiğini anlayalım.

Apartmana vardıklarında Alper kapının önünde durdu. Kilidi inceledi. Zorlama izi yoktu. Kapının kenarında çizik de görünmüyordu.

Murat çevreyi kontrol ederken Kıvırcık merdivenlerin başında bekliyordu.

— Bir şey söyleyeceğim, kızmayın.

Alper başını çevirdi.

— Söyle.

— Ben bu ev işlerinden pek anlamam ama insanın evine girilmesi, bence kahvehanede fotoğrafının çekilmesinden daha kötü.

— Güzel tespit. Biraz daha düşünürsen polis akademisine yazdıralım seni.

Kıvırcık cevap vermedi. Bu kez gerçekten endişeliydi.

Alper kapıyı açtı. İçeri ilk kendisi girdi. Evin salonunda her şey normal görünüyordu. Sehpanın üzerindeki kumanda, koltuğun kenarına bırakılmış sweatshirt, mutfaktaki bardak…

Murat odaları tek tek kontrol etti. Dolap kapaklarına, pencerelere, balkon kapısına baktı. Herhangi bir zorlama belirtisi yoktu.

— Bir şey bulamadım, dedi.

Alper mutfağa geçti. Tezgâhın üzerinde sabah evden çıkarken bıraktığı anahtarlık duruyordu. Yanında da küçük bir kâğıt parçası vardı.

Kâğıdı eline aldı.

Üzerinde yalnızca bir kelime yazıyordu:

KARACA.

Alper kâğıdı Murat'a uzattı.

Murat'ın yüzü gerildi.

— Bunu sen mi bıraktın?

— Hayır.

— Evde başka biri gördü mü?

— Bildiğim kadarıyla hayır.

Kıvırcık kapının yanında duruyordu.

— Yani adamlar eve kadar girmiş.

Murat kâğıdı dikkatle inceledi.

— Öyle görünüyor. Ama nasıl girdiklerini bilmiyoruz.

Alper'in bakışları evin içinde dolaştı. Sonra yatak odasının kapısına yöneldi. Gardırobun kapağı aralıktı. Sabah çıkarken kapalı bıraktığına emindi.

İçerideki kıyafetler karıştırılmış değildi. Çekmeceler de yerindeydi. Fakat komodinin üzerinde duran eski fotoğraf albümü açılmıştı.

Alper albümü eline aldı.

Sayfaların arasında ailesiyle çekilmiş eski bir fotoğraf vardı. Fotoğrafın arkasına tükenmez kalemle bir tarih yazılmıştı. Tarihin altında ise daha önce hiç görmediği bir not bulunuyordu:

Bazı kapılar geçmişte açılır, hesabı bugün sorulur.

Alper'in yüzündeki ifade değişti.

Murat yanına geldi.

— Ne yazıyor?

Alper fotoğrafı ona uzattı.

Murat notu okudu, sonra albümü kapattı.

— Bu işi artık kendi başımıza araştırmayacağız.

Alper başını kaldırdı.

— Murat…

— Hayır, dinle beni. Adamlar evine girmiş. Ne aradıklarını bilmiyoruz. Üstelik geçmişinle ilgili bir şey biliyor olabilirler. Bu noktadan sonra polis devreye girecek.

Alper itiraz etmek üzereydi ama sustu.

Murat haklıydı. Öfkeyle hareket etmek, karşı tarafın istediği hatayı yapmak demekti.

Akşam saatlerinde kahvehanenin önünde yeniden toplandılar. Murat, elindeki fotoğrafları ve mesajları ilgili polise iletmek üzere hazırlamıştı. Alper de evinde bulduğu kâğıt parçasını ayrı bir poşete koymuştu.

Kıvırcık, Mehmet Abi'nin hazırladığı tostun yarısını bitirmişti.

— Benim bir fikrim var.

Alper ona baktı.

— Hayırdır, bu sefer ne satacaksın?

— Ciddiyim. Adamlar bizim evlere kadar girebiliyorsa biz de onların evlerine girelim.

Murat çayını masaya bıraktı.

— Senin aklına gelen ilk çözüm neden hep birinin evine girmek?

— Eşitlik olsun diye.

Mehmet Abi tezgâhın arkasından seslendi:

— Önce benim hesabı eşitleyin. Üç gündür tost yiyorsunuz, para veren yok.

Alper cebinden para çıkarıp tezgâha bıraktı.

— Al Mehmet Abi, bugünlük devlet desteği.

Mehmet Abi parayı aldı.

— Senin desteğin de böyle olsun. Arada bir gelsin, az olsun, öz olsun.

Masada kısa bir gülüşme oldu. Ancak Alper'in aklı başka yerdeydi.

Bir süre sonra Fatoş Abla kahvehaneye girdi. Elinde küçük bir poşet vardı.

— Münevver Teyze gönderdi. Alper'e yemek yapmış, yine aç geziyordur diye düşünmüş.

Alper poşeti aldı.

— Sağ olsun. Kendisi nerede?

— Evinde. Ama sana söylememi istediği bir şey var.

Alper'in yüzü ciddileşti.

— Ne olmuş?

Fatoş Abla sandalyeye oturdu.

— Dün gece apartmanın önünde gördüğüm siyah araba var ya… Bugün öğleden sonra bir daha gördüm. Bu defa senin sokağın başında değildi. Biraz ilerideki boş arsaya park etmişti.

Murat hemen sordu:

— İçinde kim vardı?

— Bir kişi. Arabadan inmedi. Ben perdeyi araladığımda telefonla konuşuyordu. Sonra yanına başka biri geldi. Bir şey verdiler birbirlerine.

— Ne verdiler?

Fatoş Abla omuzlarını kaldırdı.

— Evladım, dürbünüm yok ki. Ama küçük bir zarf gibiydi.

Alper, Murat'a baktı.

— Aynı araba mı?

— Plakasının sonunu seçebildim. Yine 42.

Murat not aldı.

— Fotoğraf çekebildin mi?

Fatoş Abla telefonunu çıkardı.

— Çektim. Ama uzaktan olduğu için pek net değil.

Görüntüde siyah aracın bir kısmı ve yanında duran iki kişi seçiliyordu. Birinin yüzü görünmüyordu. Diğerinin ise omuzları ve yürüyüşü tanıdık geliyordu.

Alper fotoğrafı büyüttü.

— Bu adam…

Murat ekrana yaklaştı.

— Serkan olabilir.

Fatoş Abla şaşırdı.

— Yine mi bu adam? Mahalleye musallat oldular resmen.

Alper telefonu geri verdi.

— Fatoş Abla, bundan sonra gördüğün hiçbir şey için dışarı çıkma. Fotoğraf çekmek için de kendini tehlikeye atma. Bize haber vermen yeter.

Fatoş Abla başını salladı.

— Ben de zaten evimden çıkmıyorum. Her şeyi buradan görüyorum.

Kıvırcık araya girdi:

— Abla, senin evin mahalle karakolu gibi oldu.

— Sen de çok konuşma. Geçen gün Niyazi'nin dükkânında oturup kendi sırrını kendin anlattın.

Kıvırcık'ın yüzü düştü.

— Benim ne sırrım varmış?

— Onu sen daha iyi bilirsin.

Alper güldü. Fakat gülüşü uzun sürmedi. Çünkü Murat, fotoğrafı telefonuna kaydetmiş ve dikkatle incelemeye başlamıştı.

Gece ilerlediğinde kahvehane yavaş yavaş boşaldı. Alper, Murat ve Kıvırcık dışarı çıktılar. Sokak lambalarının sarı ışığı kaldırıma düşüyor, uzaktan gelen köpek sesleri sessizliği bölüyordu.

Murat telefonuna gelen aramayı açtı.

— Efendim?

Karşı tarafı bir süre dinledi.

— Anladım. Fotoğrafları da göndereceğim. Evde bulunan notu da teslim edeceğiz.

Telefonu kapattığında Alper sordu:

— Ne dediler?

— Yarın sabah ifadelerimizi almak istiyorlar. Ayrıca evinle ilgili inceleme yapılacak. Fotoğrafın çekildiği kahvehanenin de kamera kayıtlarını araştıracağız.

— İyi.

Murat bir süre sustu.

— Bir şey daha var. Karaca ismini araştırırken eski bir kayda rastladım. Cemal Karaca'nın adı, yıllar önce kapanmış bir soruşturmada geçiyor. Dosyanın ayrıntılarına ulaşamadım ama aynı dosyada başka bir isim daha var.

— Kim?

— Nihat.

Alper kaşlarını çattı.

— Eski deponun sahibi olan Nihat mı?

— Evet. İsmail'in bahsettiği kişi.

Kıvırcık başını iki yana salladı.

— Bir dakika. Şimdi bu adamlar yıllar önce aynı dosyadaymış, sonra depo meselesi çıkmış, şimdi de bizim evimize girmişler. Benim kafam karıştı.

Murat sakin bir sesle cevap verdi:

— Henüz neyin ne olduğunu bilmiyoruz. Ama Nihat ile Cemal Karaca'nın geçmişte aynı soruşturmada yer alması tesadüf olmayabilir.

Alper ellerini cebine soktu.

— Peki dosya neden kapanmış?

— Onu da öğrenmeye çalışıyorum.

Tam o sırada sokağın karşısında bir otomobil yavaşladı.

Üçü de dönüp baktı.

Siyah araçtı.

Farları yanıyordu. Ön camın arkasındaki kişi seçilmiyordu. Araç birkaç saniye durduktan sonra yeniden hareket etti. Fakat sokağın sonuna gelmeden fren yaptı.

Arka cam yavaşça açıldı.

İçeriden bir telefon fırlatıldı.

Telefon kaldırımın kenarına düşüp birkaç kez sekti. Araba hızlanarak uzaklaştı.

Kıvırcık şaşkınlıkla arkasından baktı.

— Bunlar telefonlarını da mı sokağa atıyor artık?

Murat, Alper'den önce davranıp telefonu yerden aldı. Ekran kırılmıştı ama cihaz çalışıyordu. Üzerinde herhangi bir kilit yoktu.

Ekranda tek bir video dosyası açıktı.

Alper videoyu başlattı.

Görüntü karanlıktı. Birkaç saniye sonra eski bir depo odası belirdi. Kamera, duvarın önündeki metal kapıya doğru ilerliyordu. Kapının üzerindeki yazı açıkça görünüyordu:

KARACA.

Ardından görüntü değişti. Bu defa kapının önünde iki adam vardı. Biri Volkan'dı. Diğerinin yüzü gölgede kalmıştı.

Volkan, kameraya doğru konuştu:

— Bu işi daha fazla uzatamayız. Anahtar onda değilse, nerede olduğunu bulmamız lazım.

Diğer adam cevap verdi:

— Ya çocukta varsa?

Volkan kısa bir süre sustu.

— O zaman önce onun ne bildiğini öğreniriz.

Video burada kesildi.

Kıvırcık'ın yüzü bembeyaz olmuştu.

— Çocuk dedikleri kim?

Murat, Alper'e baktı.

Alper ise ekrandaki görüntüyü tekrar başlattı. Volkan'ın son cümlesini yeniden dinledi.

O zaman önce onun ne bildiğini öğreniriz.

Bir süre kimse konuşmadı.

Sonra Alper telefonu cebine koydu.

— Yarın o eski dosyanın peşine düşüyoruz.

Murat başını salladı.

— Önce polise teslim edeceğiz. Sonra dosyanın izini süreceğiz.

Alper bu kez itiraz etmedi.

Fakat zihninde tek bir soru vardı.

Anahtar dedikleri şey neydi?

Ve daha önemlisi…

Neden birilerinin onu kendisinde aradığını düşünüyordu?

Sokağın öteki ucunda siyah otomobil çoktan gözden kaybolmuştu. Geriye yalnızca kırık ekranlı bir telefon ve cevaplanmayı bekleyen sorular kalmıştı.

Alper, apartmanının ışığına baktı. Birkaç saat önce kendi evinde bulduğu notu düşündü.

Bazı kapılar geçmişte açılır, hesabı bugün sorulur.

Belki de bütün bu hikâye, kendisinin hiç bilmediği bir geçmişten başlamıştı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

32okunma 11beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…