Bölümler 41Şu an: Emanet
- 1 Olay..1.490 kelime
- 2 Mahhalle Huzuru..1.285 kelime
- 3 BOŞ Dükanın Sırrı..1.352 kelime
- 4 Yarın Akşam1.515 kelime
- 5 Kıvılcım1.443 kelime
- 6 Eski Hesaplar1.355 kelime
- 7 Anahtarın Gölgesi1.831 kelime
- 8 Kapalı Kapılar1.414 kelime
- 9 Kapının Ardında2.032 kelime
- 10 Evin içindeki Gölge1.497 kelime
- 11 Geçmişin İzleri1.840 kelime
- 12 On İki Yıl Önce1.866 kelime
- 13 Unutulan Gece1.815 kelime
- 14 Fotoğrafın Gölgesi1.467 kelime
- 15 Eski Deponun Sırrı1.386 kelime
- 16 Hatırlanmayanlar1.614 kelime
- 17 Emanet1.642 kelime · Okuduğun bölüm
- 18 İkinci Emanet1.527 kelime
- 19 Kayıt Dışı1.689 kelime
- 20 Bir Yabancı, Bir Mahalle1.555 kelime
- 21 İki İmza1.794 kelime
- 22 İsmin Ardındaki Sır1.948 kelime
- 23 Yerine Gelen1.488 kelime
- 24 Üç Saat1.715 kelime
- 25 Defterin Sahibi1.641 kelime
- 26 Kırılan Camın Ardında1.826 kelime
- 27 Emanetin İzinde1.746 kelime
- 28 Kapının Ardında1.403 kelime
- 29 Bir Gecede Değişen Adam2.420 kelime
- 30 sessizliğin Bedeli1.719 kelime
- 31 Geri Dönmeyen Çocuk1.927 kelime
- 32 O Gece Orada Olan Adam1.647 kelime
- 33 Babanın Sakladığı Gece1.787 kelime
- 34 Üç Kişinin Sırrı1.808 kelime
- 35 Saatin Gösterdiği Yer1.476 kelime
- 36 Annenin Bıraktığı İz1.531 kelime
- 37 Geçmişin Kapısı1.776 kelime
- 38 Kardeşimin Adı1.466 kelime
- 39 Dönmeyenlerin Ardından1.722 kelime
- 40 Geçmişin Son Kapısı1.383 kelime
- 41 FİNAL..1.758 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Alper, elindeki kâğıdı bir kez daha okudu.
Efe'yi o gece sen kurtardın. Ama onu kime teslim ettiğini hatırlamıyorsun.
Notun altına isim yazılmamıştı. Ne bir işaret vardı ne de onu bırakan kişiye dair herhangi bir iz. Yalnızca birkaç kelimeyle, yıllardır kapalı duran bir hatıranın tam ortasına dokunulmuştu.
Alper kâğıdı masanın üzerine bıraktı. Biraz önce yaşadıklarını düşünüyordu. Kapının altından bırakılan bu not, sıradan bir tehdide benzemiyordu. Bunu yazan kişi, onun çocukluğuna dair bir şeyler biliyor, üstelik hatırlamadığı ayrıntıları kendisinden önce öğrenmiş görünüyordu.
Telefonu yeniden çaldı.
Murat arıyordu.
“Kapıyı açma. Geliyorum.”
“Tamam.”
“Notu da olduğu yerde bırak. Polisle birlikte geleceğim.”
Alper, kapıya baktı.
“İçeri girildiğini sanmıyorum. Kilitte bir oynama yok.”
“Sen yine de dokunma. Bunu artık kendi başımıza araştırmayacağız.”
Telefon kapandı. Alper salondaki pencereye yürüdü. Sokak sakindi. Karşı apartmanın girişinde bir kedi çöp poşetlerini karıştırıyor, uzaktan bir motosikletin sesi duyuluyordu. Her şey olağan görünüyordu. Fakat Alper artık bu olağanlığın arkasında nelerin saklanabileceğini biliyordu.
Murat, yaklaşık yirmi dakika sonra geldi. Yanında daha önce tehdit mesajlarıyla ilgili görüştükleri polis memurlarından biri de vardı. Not incelendi, kapı ve kilit kontrol edildi. Dairede belirgin bir zorlama izi bulunamadı. Evin içinde de yeni bir dağınıklık yoktu.
Polis memuru notu dosyalamak üzere aldıktan sonra Alper'e döndü.
“Son günlerde evinize girildiğine dair başka bir bulgu oldu mu?”
“Daha önce gardırobumun açık olduğunu, aile fotoğraflarının karıştırıldığını fark etmiştim.”
“Bunları daha önce bildirmiştiniz. Bu not da dosyaya eklenecek. Ancak kâğıdın nereden geldiğini bulmak için çevredeki kamera kayıtlarına bakmamız gerekiyor.”
Murat söze girdi.
“Binanın girişinde kamera var. Apartman yöneticisinden kayıtları isteyebiliriz.”
“İyi olur. Ama görüntülere kendiniz müdahale etmeyin. Bize ulaştırın.”
Polis memuru ayrıldıktan sonra Murat kapının önünde bir süre bekledi.
“Bunu yapan kişi ya binaya girdi ya da içeriden birinden yardım aldı.”
Alper başını salladı.
“Bizi tanıyan biri.”
“Bizi tanıması şart değil. Seni takip ediyor olabilir.”
Alper, masanın üzerindeki fotoğraflara baktı.
“Efe'nin fotoğrafını gönderenle bu notu bırakan aynı kişi olabilir.”
“Olabilir. Ama henüz elimizde bunu doğrulayacak bir şey yok.”
Alper montunu aldı.
“Yarın Şahin'le tekrar görüşeceğiz.”
Murat kaşlarını çattı.
“Şahin'in bu işin içinde olduğunu mu düşünüyorsun?”
“Hayır. Ama Hasan'ın ona bıraktığı zarfın nerede olduğunu öğrenmemiz lazım. Belki de Hasan, aradığı kaydı o zarfın içine koymuştur.”
Ertesi sabah mahalle kahvehanesinde buluştular.
Mehmet Abi, tezgâhın arkasında bardakları dizerken Alper'i görünce başını kaldırdı.
“Senin yüzünden bu kahvehanenin kapısına kilit vuracağım.”
Alper sandalyesini çekti.
“Daha sabah sabah ne yaptık Mehmet Abi?”
“Ne yapmadınız ki? Her gün bir mesele, her gün bir telefon. Geçen gün polis geldi, dün gece de yine biri seni aramış. Ben kahveciyim oğlum, karakol değil burası.”
Kıvırcık çayını alırken araya girdi.
“Mehmet Abi, karakol olsa en azından çaylar ücretsiz olurdu.”
Mehmet Abi ona baktı.
“Sen önce kendi çayının parasını ver, sonra karakolun hesabını düşünürsün.”
Kıvırcık başını önüne eğdi.
“Her sohbetin sonu niye bana çıkıyor?”
Alper güldü. Birkaç gündür ilk defa yüzündeki gerginlik biraz olsun dağılmıştı. Ancak Murat'ın masaya bıraktığı telefonla yeniden ciddileşti.
“Şahin'le konuştum. Birazdan yanımıza gelecek.”
Alper şaşırdı.
“Sen mi çağırdın?”
“Dün geceki konuşmadan sonra tekrar aradım. Hasan'ın kendisine bıraktığı bir şey olup olmadığını ayrıntılı sordum. Önce tereddüt etti ama sonunda gelmeyi kabul etti.”
Kısa süre sonra Şahin kahvehaneye girdi. Alper'i görünce başıyla selam verdi. Biraz çekingen görünüyordu.
“Buyurun, oturun,” dedi Murat.
Şahin sandalyeye yerleşti.
“Dün gece Hasan'la tekrar konuştum. Bana bir şey söylemedi ama sesi çok telaşlıydı.”
Alper öne eğildi.
“Bize bıraktığı zarf meselesini biraz daha açabilir misiniz?”
Şahin ellerini dizlerinin üzerinde birleştirdi.
“Hasan, geçen ay beni aradığında bir zarf hazırladığını söyledi. İçinde eski bir belgeyle birkaç fotoğraf olduğunu anlattı. Bunları bir süre saklamamı istedi. Ama zarfı bana getirmedi.”
“Peki neden size bırakmak istedi?”
“Bilmiyorum. Belki evinde güvende olmadığını düşünüyordu.”
Murat dikkatle dinliyordu.
“Belgenin neyle ilgili olduğunu söyledi mi?”
Şahin başını salladı.
“Efe'nin kaybolduğu geceyle ilgili bir şey bulduğunu söyledi. Bir kayıt defterinden bahsetti. Eski şirketin sevkiyat kayıtlarıymış. O gece depoya giren ve çıkan araçların bilgileri varmış.”
Alper'in bakışları değişti.
“Yıldız Lojistik'ten önceki şirketin mi?”
“Evet. Hasan öyle söyledi. Hatta bir aracın kayıtlarda görünmediğini, ama o gece depodan çıktığını iddia etti.”
Murat hemen not aldı.
“Bunu nereden biliyormuş?”
“Bana anlatmadı. Sadece o kaydın yıllardır saklandığını ve sonunda eline geçtiğini söyledi.”
Alper bir süre sessiz kaldı.
“Peki Efe'yle bağlantısı ne?”
Şahin, Alper'e baktı.
“Hasan, oğlunun o gece depodan çıkarıldığını düşünüyordu. Ama kiminle gittiğini bilmiyordu. O kayıtta bir şey bulduğunu söyledi. Belki de onu götüren aracı öğrenmişti.”
Kıvırcık sandalyesinde doğruldu.
“Yani Hasan yıllardır oğlunu arıyor, şimdi de onu götüren aracın izini bulmuş olabilir.”
“Olabilir,” dedi Murat. “Ama kaydı görmeden kesin konuşamayız.”
Alper, Şahin'e döndü.
“Hasan size tekrar ulaşırsa hemen haber verin. Bir de o zarfla ilgili bir gelişme olursa saklamayın. Artık bu işin içinde yalnızca bizim geçmişimiz yok.”
Şahin başını salladı.
“Ben de kardeşimin başına bir şey gelmesini istemiyorum. Ne biliyorsam anlatırım.”
Şahin ayrıldıktan sonra Murat, Alper ve Kıvırcık kahvehanenin önüne çıktılar.
Murat notlarını gözden geçiriyordu.
“Bu sevkiyat defteri önemli olabilir. Eski şirkete ait kayıtların bir kısmı yıllar önce soruşturma dosyasına girmiş olabilir.”
“Yani poliste bulunabilir mi?” diye sordu Alper.
“Belki. Ama önce hangi şirketten bahsettiğimizi kesinleştirmemiz gerekiyor. Nihat'ın verdiği evraklarda eski ortaklık bilgileri vardı. Onları yeniden inceleyelim.”
Kıvırcık ellerini cebine soktu.
“Ben bir şey anlamadım. Depo, şirket, kayıt defteri, anahtar… Bütün bunlar niye on iki yıl sonra ortaya çıktı?”
Murat cevap verdi.
“Belki de hiç ortadan kaybolmadılar. Biz yalnızca şimdi fark ediyoruz.”
Alper başını salladı.
“Hasan bir şey buldu. Bunu öğrenenler de onu susturmaya çalışıyor olabilir.”
Kıvırcık etrafına baktı.
“Peki biz ne yapacağız?”
“Önce Nihat'ın verdiği evrakları tekrar inceleyeceğiz. Sonra eski şirketin kayıtlarına ulaşmaya çalışacağız.”
Alper telefonunu çıkardı.
“Ben de babamla konuşacağım.”
Murat ona baktı.
“Yine mi?”
“Bu kez yalnızca Efe'yi soracağım. Babamın o gün depoda kimlerin olduğunu daha iyi hatırlaması gerekiyor.”
Alper, öğleden sonra babasının evine gitti.
Kapıyı açan babası, oğlunu görünce şaşırdı.
“Hayırdır? Bir şey mi oldu?”
“Konuşmamız lazım.”
Babası kenara çekildi.
“Gel.”
Salona geçtiklerinde Alper fazla oyalanmadı. Masanın üzerine çocukluk fotoğrafını bıraktı.
“Bunu hatırlıyor musun?”
Babası fotoğrafı eline aldı. Bir süre baktı.
“Evet. Depoda çekilmişti.”
“Efe'yi de hatırlıyorsun.”
“Hatırlıyorum.”
“Bana o gün Efe'nin yanımda olduğunu söylemiştin. Ama depodan çıktıktan sonra ne olduğunu anlatmadın.”
Babası fotoğrafı masaya bıraktı.
“Çünkü ben de bilmiyorum.”
“Sen beni eve götürdün. Peki Efe nerede kaldı?”
Babası derin bir nefes aldı.
“Alper, o gün seni depoda bulduğumda tek başına değildin. Nihat da oradaydı. Efe'yi görmedim. Sana ne olduğunu sorduğumda cevap vermedin.”
“Peki Cemal?”
“Cemal daha önce oradaydı. Ben seni bulduğum sırada depoda değildi.”
Alper, babasının gözlerine baktı.
“Bana neden bunları daha önce anlatmadın?”
“Çünkü sen o gün eve geldiğinde çok kötü durumdaydın. Birkaç gün boyunca doğru düzgün konuşmadın. Sonra şehir dışına gittik. Ben de o defteri kapatmak istedim.”
“Efe'nin ailesi ne yaptı?”
“Hasan geldi. Oğlunu sordu. Ben de sana baktığımı, fakat Efe'yi görmediğimi söyledim. Bana inanmadı. Nihat'la tartıştı. Sonra bir daha uzun süre karşılaşmadık.”
Alper'in zihninde yeni bir bağlantı oluştu.
“Hasan yıllarca Nihat'ı suçladı.”
Babası başını salladı.
“Evet. Ama Nihat'ın ne bildiğini bilmiyorum.”
Alper ayağa kalktı.
“Baba, o gece depodan çıkan araçla ilgili bir şey duydun mu?”
Babası düşünürken kaşlarını çattı.
“Bir kamyonet vardı. Bunu hatırlıyorum. Ama kime ait olduğunu bilmiyorum. O gece herkes birbirine karışmıştı.”
“Plakasını?”
“Hayır.”
Alper fotoğrafı cebine koydu.
“Peki anahtar?”
Babası başını kaldırdı.
“Hangi anahtar?”
“Boynumdaki kolye değil. Efe'nin elinde olduğunu hatırladığım metal parça.”
Babası bir süre sustu.
“Ben o anahtarı hiç görmedim.”
Alper, babasının gerçekten hatırlamadığını mı yoksa yine bir şeyleri sakladığını mı anlayamadı. Daha fazla üstelemedi. Bu kez konuşmanın sonuna gelmişti.
Kapıya yönelirken babası arkasından seslendi.
“Alper.”
Döndü.
“Hasan'ı bulursan ona şunu sor. O gece Nihat'ın depodan neden ayrıldığını biliyor mu?”
Alper şaşırdı.
“Sen bunu nereden biliyorsun?”
Babası gözlerini kaçırdı.
“Çünkü Nihat o gece benden önce ayrılmıştı. Ertesi gün de ortadan kayboldu.”
Alper'in yüzü gerildi.
Nihat'ın kayboluşu, Efe'nin kayboluşundan ayrı bir mesele olmayabilirdi.
Akşam kahvehaneye döndüğünde Murat, eski evrakları masaya yaymıştı. Nihat'ın verdiği belgelerin fotokopileri, şirket kayıtları ve depo krokisi yan yana duruyordu.
Alper içeri girdi.
“Bir şey buldun mu?”
Murat elindeki kâğıdı gösterdi.
“Eski şirketin ortaklık kaydını buldum. Nihat ve Cemal'in ortak olduğu dönemden kalan bir sevkiyat çizelgesi var. Tarih, Efe'nin kaybolduğu haftaya denk geliyor.”
Alper masaya yaklaştı.
“Ne yazıyor?”
Murat çizelgenin bir bölümünü gösterdi.
“Üç araç kaydedilmiş. İkisinin teslim noktası belli. Üçüncüsünün karşısında yalnızca bir kod var.”
Kıvırcık da masaya eğildi.
“Ne kodu?”
“Depo numarası gibi görünüyor. Ama karşılığını bulamadım.”
Alper çizelgeye dikkatle baktı. Kodun yanında küçük bir işaret vardı: üçgenin içinde stilize edilmiş bir anahtar.
Aynı sembol.
Murat, Alper'in yüzüne baktı.
“Bu işaretin eski şirketin evraklarında bulunması tesadüf değil.”
Alper kâğıdı eline aldı.
“Demek anahtar yalnızca bir kolye değildi.”
“Bunu henüz bilmiyoruz,” dedi Murat. “Ama şirket kayıtlarında kullanıldığı kesin.”
Kıvırcık sandalyesine yaslandı.
“Yani bir işaret. Bir de gerçek anahtar var. İkisi aynı şey mi, ayrı mı, onu da bilmiyoruz.”
Alper çizelgeyi masaya bıraktı.
“Hasan'ın bulduğu kayıt bu olabilir. Belki de eksik olan sevkiyatın peşindeydi.”
Murat başını salladı.
“Bunu doğrulamak için kayıtların aslına ulaşmamız gerekiyor.”
Tam o sırada Alper'in telefonu titredi.
Bilinmeyen numaradan gelen mesajda bir fotoğraf vardı.
Fotoğrafta eski bir defterin açık sayfası görünüyordu. Sayfanın üzerinde tarih, araç plakalarının bir kısmı ve aynı üçgen anahtar işareti bulunuyordu.
Alper fotoğrafı büyüttü.
Sayfanın alt kısmında el yazısıyla bir isim yazılmıştı:
Nihat.
Mesajın devamı ise tek cümleydi:
Hasan doğru şeyi buldu. Ama Nihat'ın sakladığı asıl kaydı henüz görmedin.
Alper telefonu Murat'a uzattı.
Murat fotoğrafı dikkatle inceledi.
“Bu, sevkiyat defterinin başka bir sayfası olabilir.”
“Gönderen kim?”
“Yine bilinmeyen numara.”
Kıvırcık başını iki yana salladı.
“Biri bize sürekli parça parça bilgi veriyor. Ama neden?”
Alper, fotoğraftaki Nihat imzasına baktı.
“Çünkü bir yere ulaşmamızı istiyor.”
“Peki nereye?” diye sordu Murat.
Alper cevap vermedi.
Gözleri, masadaki eski krokiye takılmıştı. Kırtasiye dükkânıyla sanayi deposu arasındaki eski geçidi gösteren çizginin yanında, daha önce dikkat etmedikleri küçük bir not vardı.
İkinci emanet, geçidin çıkışında.
Alper krokiyi kendisine çekti.
Murat da eğilip notu okudu.
Bir süre ikisi de konuşmadı.
Sonunda Alper başını kaldırdı.
“Sanırım Nihat'ın neden kaybolduğunu anlamaya başlıyoruz.”
Fakat henüz bilmedikleri bir şey vardı: O gece eski depodan çıkarılan araç, kayıtlarda görünen araçlardan biri değildi. Sevkiyat defterine sonradan eklenen o küçük işaret, yıllardır saklanan başka bir gerçeğin izini taşıyordu.
Ve o gerçeğe ulaşmak için önce Nihat'ın sakladığı emaneti bulmaları gerekiyordu.
Bölüm etkileşimi
