MAHALLE ABİSİ kitap kapağı

41. bölüm / 41

FİNAL..

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 41Şu an: FİNAL..

Silah sesinin yankısı odanın duvarlarında dolaşırken Alper, Efe'nin kolundan kurtulup annesine doğru koştu.

“Anne!”

Kadın yerdeydi. Bir eli göğsüne bastırılmış, diğer eli oğluna uzanmıştı. Alper dizlerinin üzerine çöktü. Annesinin yüzü bembeyazdı.

“Bana bak. Gözlerini kapatma. Duyuyor musun beni?”

Kadın güçlükle nefes aldı.

“Alper'im…”

“Buradayım anne. Yanındayım. Bir şey olmayacak.”

Annesi titreyen parmaklarıyla oğlunun yanağına dokundu. Yıllardır özlediği yüzü avuçlarının arasında tutmak ister gibi baktı ona.

“Ne kadar büyümüşsün…”

Alper'in gözleri doldu.

“Şimdi sırası mı bunun? Konuşma. Yardım çağıracağız.”

“Bir kere de… yüzüne doya doya bakayım istedim.”

Alper başını eğdi. Annesinin elini iki eliyle kavradı.

“Bana bakmak için daha çok zamanın olacak. Duydun mu? Daha anlatacağın çok şey var. Benim de sana soracağım…”

Sözünün gerisini getiremedi.

Biraz ötede Murat yerde yatıyordu. Zeynep hemen yanına çökmüş, omzundan akan kanı eliyle bastırmaya çalışıyordu.

“Murat! Beni duyuyor musun?”

Murat gözlerini araladı.

“Bağırma… Kulağımın dibinde konuşuyorsun.”

Zeynep'in gözlerinden yaşlar süzüldü.

“Şaka yapacak hâlin mi var?”

“İyiyim. Biraz canım yandı sadece.”

Doğrulmaya çalıştı ama yüzünü buruşturup yeniden yere uzandı.

Bu sırada Cemal, kapının yakınında duruyor, elindeki silahı onlara doğrultuyordu. Serkan ise masanın üzerindeki dosyayı almış, arka kapıya yönelmişti.

Alper başını kaldırdı.

“Serkan!”

Serkan durdu.

“Bunca yıldır neyin peşindesin sen?”

Serkan omzunun üzerinden baktı.

“Ben kimsenin peşinde değilim. Sadece doğru tarafta durmaya çalışıyorum.”

Alper acı bir tebessümle karşılık verdi.

“Doğru taraf dediğin, parayı verenin yanı mı?”

Serkan cevap vermedi. Dosyayı koltuğunun altına sıkıştırıp kapıya yöneldi.

Efe ayağa kalktı.

“Dosyayı bırak!”

Serkan silahını ona çevirdi.

“Bir adım daha atma.”

Cemal öfkeyle Serkan'a baktı.

“Dosyayı bana ver. Buradan kimse çıkmayacak.”

Serkan bir an duraksadı. Sonra silahını Cemal'e çevirdi.

“Senin için yeterince iş yaptım. Artık kimsenin emrinde değilim.”

Cemal'in yüzü gerildi.

“Bana ihanet mi ediyorsun?”

“Ben sana hiçbir zaman sadık olmadım. Sadece paranı aldım.”

Odadaki sessizlik bir anda bozuldu. Cemal silahını kaldırdı. Alper, annesinin yanından doğrulup ona doğru atıldı. İkisi masaya çarparak yere yuvarlandı. Silah birkaç metre öteye savruldu.

Efe, Serkan'ın üzerine yürüdü. Serkan tetiğe bastı. Silah patladı. Kurşun tavana isabet etti. Efe adamın bileğini yakalayıp silahı elinden aldı.

Zeynep, Murat'ın başında kalmıştı.

“Polisi aradım! Geliyorlar!”

Cemal, Alper'in elinden kurtulup yere düşen silaha uzandı. Alper de aynı anda hamle yaptı. Silah ikisinin arasında kaldı.

Cemal dişlerini sıkarak konuştu:

“Bütün bunlar senin yüzünden oldu. O gece çocuk aklınla karışmasaydın hiçbir şey yaşanmayacaktı.”

Alper, Cemal'in elini silahın üzerinden çekmeye çalıştı.

“Ben çocukken bile senin yaptıklarının yanlış olduğunu biliyordum.”

“Sen hiçbir şey bilmiyorsun!”

“Artık biliyorum.”

Alper bütün gücüyle Cemal'i itti. Silah odanın öteki ucuna savruldu.

Serkan, Efe'nin elinden kurtulup kapıya yöneldi. Tam çıkacakken Alper'in annesi ayağa kalkmaya çalıştı.

“Serkan! Dur!”

Serkan dönüp ona baktı.

Kadın, acısına rağmen sesini yükseltti.

“Yıllar önce de böyle kaçmıştın. Bir çocuğu geride bırakıp gitmiştin. Şimdi yine aynısını yapıyorsun.”

Serkan'ın yüzü değişti.

“Ben kimseyi geride bırakmadım.”

“Efe'yi depodan çıkardıktan sonra kime teslim ettiğini biliyorum. Nihat'ın kaybolmasından sonra kiminle görüştüğünü de…”

Serkan'ın eli titredi.

“Sus!”

“Artık korkmuyorum.”

Serkan silahını ona çevirdi.

Alper annesinin önüne geçti.

“Silahını indir!”

Serkan'ın gözleri Alper'e kilitlendi.

“Sen de hep böyleydin. Herkesin hayatına karışan, kendini herkesi kurtarmak zorunda sanan biri.”

Alper annesini arkasına aldı.

“Belki de bazı insanların birinin karşısına dikilmesi gerekiyordur.”

Serkan'ın parmağı tetiğe bastı.

Silah sesi duyuldu.

Alper'in bedeni geriye doğru savruldu.

“ALPER!”

Zeynep'in çığlığı odanın içinde yankılandı.

Alper birkaç adım attı. Bir eli göğsüne gitti. Önce ne olduğunu anlayamamış gibi aşağıya baktı. Parmaklarının arasındaki kana gözleri takıldı.

Sonra dizlerinin üzerine çöktü.

Efe, Serkan'a doğru atıldı. Onu yere yatırıp silahını elinden aldı. Fakat odadaki kimsenin gözü artık Serkan'da değildi.

Zeynep, Alper'in yanına koştu.

“Hayır… Hayır, hayır!”

Alper'i kollarının arasına aldı. Başını dizlerine yerleştirdi.

“Bana bak. Gözlerini kapatma. Ne olur bana bak!”

Alper gözlerini araladı. Zeynep'in yüzünü seçmeye çalıştı.

“Yine… ağlıyorsun.”

Zeynep hıçkırdı.

“Sus. Konuşma. Yardım geliyor.”

“Bana kızacaktın… Daha çok şey söyleyecektin.”

“Sonra söylerim. Hepsini sonra söylerim. Yeter ki gözlerini kapatma.”

Alper güçlükle gülümsedi.

“Beni… çok beklettin.”

Zeynep başını salladı.

“Ben mi? Sen beni haftalarca beklettin. Seni öldü sandım ben. Her sabah uyandığımda bir mucize olsun diye dua ettim. Bir gün kapı çalacak, sen içeri gireceksin sandım. Şimdi buradasın. Şimdi de gidemezsin.”

Alper konuşmak istedi ama nefesi yetmedi.

“Zeynep…”

“Buradayım.”

“Ben… seni bulduğumda…”

“Ne?”

“Bir daha kaybetmeyeceğimi sanmıştım.”

Zeynep onun elini dudaklarına götürdü.

“Kaybetmeyeceksin. Duyuyor musun? Beni bırakmayacaksın.”

Alper gözlerini ondan ayırmadan bir süre baktı. Sanki yüzünü hafızasına kazımak ister gibiydi.

“Seninle… daha çok şey yaşayacaktık.”

“Yaşayacağız. Söz veriyorum. Birlikte gideceğimiz yerler vardı. Bana anlatacağın şeyler vardı. Daha doğru dürüst kavga bile etmedik seninle.”

Alper'in dudaklarında belli belirsiz bir tebessüm belirdi.

“Sen kavga etmeyi… seviyorsun zaten.”

Zeynep ağlarken gülümsemeye çalıştı.

“Sen de insanı çileden çıkarmayı.”

Alper'in eli gevşemeye başladı.

Zeynep bunu fark edince daha sıkı tuttu.

“Alper, bana bak. Ne olur!”

Alper'in annesi yanlarına sürünerek geldi. Oğlunun başını okşadı.

“Yavrum…”

Alper gözlerini annesine çevirdi.

Kadın ağlıyordu. Yıllardır içinde biriktirdiği bütün pişmanlıklar yüzüne vurmuştu.

“Ben seni koruyamadım oğlum.”

Alper güçlükle başını salladı.

“Sen… beni hep korudun.”

“Hayır. Seni yalnız bıraktım. Yıllarca senden uzak durdum. Bana kızmakta haklısın.”

Alper annesinin elini tuttu.

“Ben… sana hiç kızamadım ki.”

Kadın gözlerini kapattı. Bir damla yaş yanağından süzüldü.

“Bunca yıl seni bekledim. Bir gün karşıma çıkacağını, bana hesap soracağını düşündüm. Ama şimdi…”

“Anne…”

“Efendim oğlum?”

“Bana… o günkü gibi sarıl.”

Kadın eğildi. Oğlunun başını göğsüne yasladı. Alper gözlerini kapatmadan önce annesinin kokusunu içine çekmeye çalıştı. Çocukluğundan beri özlediği, yıllardır hatırlamakta zorlandığı o tanıdık kokuyu…

“Biraz daha…” diye fısıldadı.

Annesi onu bırakmadı.

Efe de yanlarına çöktü.

“Alper, buradayım.”

Alper gözlerini açtı.

“Sen de buradasın…”

“Hiçbir yere gitmiyorum.”

“Bir daha… kaybolma.”

Efe'nin gözleri doldu.

“Kaybolmayacağım. Söz veriyorum.”

Alper bir süre ona baktı.

“Yıllarca seni aradım. Bazen kızdım sana. Bazen de başına bir şey geldi diye korktum.”

“Biliyorum.”

“Şimdi buldum seni. Geç kaldım biraz.”

Efe başını iki yana salladı.

“Geç değil. Ben buradayım.”

Alper'in bakışları yumuşadı.

“İyi ki…”

Cümlesini tamamlayamadı.

Murat, yerde sürünerek biraz daha yaklaştı.

“Alper…”

Alper başını çevirdi.

Murat'ın yüzünde acı vardı. Yıllardır birlikte yürüdüğü, en zor anında arkasını döndüğünde göreceğini bildiği dostu karşısındaydı.

“Sen kalkınca konuşacağız,” dedi Murat. “Daha yarım kalan işlerimiz var.”

Alper hafifçe gülümsedi.

“Sen… şu Kıvırcık'a göz kulak ol.”

Murat'ın gözleri doldu.

“Onu ben mi çekip çevireceğim? Sen daha iyi biliyorsun.”

“Mehmet Abi'ye de…”

“Ne?”

“Borç defterini… söyleme.”

Murat gülmekle ağlamak arasında kaldı.

“Senin derdin hâlâ o defter mi?”

“Adamın… emeği var.”

Murat başını eğdi. Gözyaşlarını saklamaya çalıştı.

“Tamam. Söylemem. Ama sen kalkınca kendin anlatırsın.”

Alper onun eline uzandı. Murat da elini tuttu.

“İyi ki varsın kardeşim.”

Murat'ın dudakları titredi.

“Sen de… iyi ki varsın.”

Dışarıdan siren sesleri duyulmaya başladı. Zeynep başını kaldırıp kapıya baktı.

“Ambulans geliyor. Dayan Alper. Biraz daha dayan.”

Alper'in nefesi giderek zayıflıyordu. Gözleri bir açılıyor, bir kapanıyordu.

Zeynep yüzünü ona yaklaştırdı.

“Beni duyuyor musun?”

Alper çok hafif başını salladı.

“Bana bir şey söyle.”

Alper cevap vermedi.

“Ne olur bir şey söyle. Bana kız. Bağır. Her zamanki gibi bir şey de. Ama susma.”

Alper'in dudakları kıpırdadı.

“Gül…”

“Ne?”

“Gülmeni… özleyeceğim.”

Zeynep'in yüzü dağıldı.

“Ben seninle güleceğim. Seninle kavga edeceğim. Seninle yaşlanacağım. Daha hiçbir şey bitmedi.”

Alper onun gözlerinden akan yaşları başparmağıyla silmek istedi. Eli biraz yükseldi ama gücü yetmedi.

Zeynep hemen elini tuttu, kendi yanağına bastırdı.

“Bak. Buradayım. Elin yüzümde. Beni hissediyorsun, değil mi?”

Alper gözlerini ona çevirdi.

“Bir şey… isteyeceğim.”

“Ne istersen.”

“Beni… kötü hatırlama.”

Zeynep başını iki yana salladı.

“Ben seni nasıl hatırlayacağımı değil, seninle nasıl yaşayacağımı düşünüyordum.”

Alper'in gözleri doldu.

“Keşke…”

“Keşke deme. Daha vaktimiz var.”

Alper derin bir nefes almaya çalıştı.

“Bazen insan… her şeyi düzelteceğini sanıyor.”

Zeynep onun elini öptü.

“Sen her şeyi düzeltmek zorunda değildin.”

Alper'in bakışları yavaşça odadakilerin üzerinde dolaştı. Annesi, Efe, Murat… Sonra yeniden Zeynep'e döndü.

Sanki hepsine ayrı ayrı veda etmek istiyordu.

Dudaklarından son bir söz döküldü:

“Ben… sizi buldum ya…”

Nefesi kesildi.

Zeynep onun yüzüne dokundu.

“Alper?”

Cevap gelmedi.

“Alper, gözlerini aç.”

Efe kardeşinin omzuna dokundu.

“Alper…”

Annesi oğlunun elini tuttu.

“Yavrum…”

Murat başını öne eğdi.

Zeynep, Alper'i kendine doğru çekti.

“Hayır… Ne olur…”

Bir kez daha adını söyledi.

“Alper…”

Ama Alper artık cevap vermiyordu.

Odanın içinde herkes susmuştu.

Dışarıdaki sirenler yaklaştı. Birileri içeri girdi. Birileri Zeynep'i Alper'in yanından kaldırmaya çalıştı. Fakat o, elini bırakmadı.

“aç gözünü …” diye fısıldadı. “Ne olur ölme beni sensiz bırakma…”

Kimse ona cevap veremedi.

“KESTİK!”

Yönetmenin sesiyle birlikte odadaki bütün hareketlilik durdu.

Kameraların kayıt ışıkları söndü. Set ekibi harekete geçti. Birkaç kişi ışıkları kapatırken diğerleri dekorları toplamaya başladı.

Az önce ölümün sessizliğine gömülen oda, birkaç saniye içinde yeniden bir film setine dönüşmüştü.

Alper Rolünü oynayan Uraz gözlerini açıp doğruldu. Üzerindeki sahte kanı temizlemek için kendisine uzatılan havluyu aldı.

Zeynep rolüni oynayan Melisa yerden kalkarak saçlarını düzeltti.

Yönetmen senaryosunu koltuğunun altına sıkıştırıp oyuncuların yanına geldi.

“Arkadaşlar, gerçekten harika bir iş çıkardınız. Hepinizin eline sağlık. Özellikle son sahnede istediğimiz duyguyu fazlasıyla aldık. Güzel bir final oldu.”

Uraz gülümseyerek karşılık verdi.

“Teşekkür ederiz. Açıkçası son sahne biraz ağırdı. İnsan ister istemez kendini kaptırıveriyor .”

Melisa, Uraz'a dönerek güldü.

“Bir ara gerçekten öldüğünü sandık . :).”

Uraz havluyla yüzündeki sahte kanı silerken cevap verdi.

“Sen de az ağlamadın. Bir ara sahnenin bittiğini unutup devam edecektin.”

Melisa gülümseyerek omuz silkti.

“Ne yapayım? Güzel oynayıncavbende kendimi kaptırı verdim .”

Biraz ileride Atakan , Onurun yanına gelmişti.

“Onur, iyi misin? Omzunu tutuyorsun.”

Onur gülerek cevap verdi.

“İyiyim. Ama yerde yatmaktan belim tutuldu. Bir daha böyle sahnelerde beni vurmasınlar.”

Atakan kahkaha attı.

“Senin karakter zaten her bölüm bir şekilde olayların içinde normal değilmi böyle sahneler .”

Burak de sohbete katıldı.

“Bence hepimiz bugün iyi iş çıkardık. Özellikle final sahnesi çok etikleyiciydi.”

Uraz başını salladı.

“Umarım. Bunca emeğin karşılığını alırız.”

Bu sırada yönetmen yeniden yanlarına geldi.

“Arkadaşlar, hepinize tekrar teşekkür ediyorum. Güzel bir ekiple çalıştık. Bu hikâyeyi birlikte tamamladık.”

Oyuncular birbirlerine bakıp gülümsediler.

Set ekibi son hazırlıklarını yaparken Uraz biraz ilerideki sandalyenin üzerine bırakılmış senaryosunu fark etti.

Yanına gidip senaryoyu eline aldı.

Sayfaları yavaşça çevirmeye başladı.

Biraz önce annesine sarıldığı, kardeşiyle vedalaştığı, Murat'a son sözlerini söylediği ve Zeynep'in kollarında gözlerini kapattığı sahneler...

Hepsi birkaç sayfadan ibaretti.

Son sayfaya geldiğinde durdu.

Sayfanın üst kısmında büyük harflerle şu yazıyordu:

MAHALLE ABİSİ

SON SAHNE

Uraz bir süre yazıya baktı. Ardından senaryoyu kapattı.

Melisa yanına yaklaştı.

“Ne oldu, neye bakıyorsun?”

Uraz senaryoyu ona gösterdi.

“. Son sayfa.”

Melisa senaryoya göz attı.

“Güzel bir hikâyeydi.”

Uraz başını salladı.

“Öyleydi. Bazı hikâyeler bitince insanın içinde ukte kalıyor.”

Melisa gülümsedi.

“Bence önemli olan da bu. İnsanların aklında kalabilmek.”

Uraz senaryoyu koltuğunun altına sıkıştırdı.

Biraz ileride oyuncular birbirleriyle vedalaşıyor, set çalışanları ekipmanları topluyordu.

Kameralar kapanmıştı.

Işıklar söndü.

Oyuncular rollerini geride bırakıp kendi hayatlarına dönüyordu.

Ve geriye yalnızca tamamlanmış bir hikâye kaldı.

Herkes kendi hikâyesinin başrolüdür.

Hayat sahnemiz bittiğinde, bize biçilen rolün sonuna geldiğimizde, o son ses duyulur:

“KESTİK!”

İşte o an herkes gerçek kimliğine bürünür. Kimi maskesini çıkarır, kimi rolünü geride bırakır. Ve böylece bize ayrılan dakikalar sona erer, sahne kapanır.

Çünkü her hikâyenin bir sonu, her sahnenin bir bitişi vardır.

**SON**

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

15okunma 8beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…