Bölümler 41Şu an: Üç Saat
- 1 Olay..1.490 kelime
- 2 Mahhalle Huzuru..1.285 kelime
- 3 BOŞ Dükanın Sırrı..1.352 kelime
- 4 Yarın Akşam1.515 kelime
- 5 Kıvılcım1.443 kelime
- 6 Eski Hesaplar1.355 kelime
- 7 Anahtarın Gölgesi1.831 kelime
- 8 Kapalı Kapılar1.414 kelime
- 9 Kapının Ardında2.032 kelime
- 10 Evin içindeki Gölge1.497 kelime
- 11 Geçmişin İzleri1.840 kelime
- 12 On İki Yıl Önce1.866 kelime
- 13 Unutulan Gece1.815 kelime
- 14 Fotoğrafın Gölgesi1.467 kelime
- 15 Eski Deponun Sırrı1.386 kelime
- 16 Hatırlanmayanlar1.614 kelime
- 17 Emanet1.642 kelime
- 18 İkinci Emanet1.527 kelime
- 19 Kayıt Dışı1.689 kelime
- 20 Bir Yabancı, Bir Mahalle1.555 kelime
- 21 İki İmza1.794 kelime
- 22 İsmin Ardındaki Sır1.948 kelime
- 23 Yerine Gelen1.488 kelime
- 24 Üç Saat1.715 kelime · Okuduğun bölüm
- 25 Defterin Sahibi1.641 kelime
- 26 Kırılan Camın Ardında1.826 kelime
- 27 Emanetin İzinde1.746 kelime
- 28 Kapının Ardında1.403 kelime
- 29 Bir Gecede Değişen Adam2.420 kelime
- 30 sessizliğin Bedeli1.719 kelime
- 31 Geri Dönmeyen Çocuk1.927 kelime
- 32 O Gece Orada Olan Adam1.647 kelime
- 33 Babanın Sakladığı Gece1.787 kelime
- 34 Üç Kişinin Sırrı1.808 kelime
- 35 Saatin Gösterdiği Yer1.476 kelime
- 36 Annenin Bıraktığı İz1.531 kelime
- 37 Geçmişin Kapısı1.776 kelime
- 38 Kardeşimin Adı1.466 kelime
- 39 Dönmeyenlerin Ardından1.722 kelime
- 40 Geçmişin Son Kapısı1.383 kelime
- 41 FİNAL..1.758 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Alper, telefonundaki fotoğrafı masanın üzerine bıraktı. Görüntüde eski bir defterin sararmış sayfası vardı. Üç isim, üç ayrı saat ve en altta tek bir cümle...
Nihat – 22.40
Hasan – 23.10
Serkan – 23.35
Emanet teslim edilmedi. Teslim alan değiştirildi.
Kahvehanenin içindeki sesler yavaş yavaş azalmıştı. Mehmet Abi, tezgâhın arkasında bardakları dizerken arada bir masalarına bakıyor, konuşulanları merak etse de şimdilik karışmıyordu.
Murat, fotoğrafı yeniden büyüttü.
"Şu saatlere dikkat et. Orhan'ın getirdiği sevkiyat çizelgesinde araç 23.10'da depoya girmişti."
Alper başını salladı.
"Hasan'ın adının karşısında da 23.10 yazıyor. Ama bu, Hasan'ın araca o saatte teslim aldığı anlamına gelmiyor. Defterdeki saat başka bir şeyi gösteriyor olabilir."
"Doğru. Bir de Nihat'ın 22.40'ta orada olduğu anlaşılıyor. Serkan ise 23.35'te."
Kıvırcık, fotoğrafa biraz daha yaklaştı.
"Yani üçü de aynı gece depoya gelmiş. Peki bu emanet dediğiniz şey ne? Para mı, mal mı, insan mı?"
Alper gözlerini defterden ayırmadı.
"Bilmiyoruz."
"İyi, en azından bir konuda hemfikiriz."
Murat, Kıvırcık'a dönmeden konuştu.
"Şu cümle önemli. Emanet teslim edilmemiş, teslim alan değiştirilmiş. Demek ki başlangıçta birinin teslim alması planlanmış ama sonradan başka biri devreye girmiş olabilir."
"Ya da defterdeki kayıt sonradan değiştirilmiştir," dedi Alper. "Bu fotoğrafın nerede, ne zaman çekildiğini bilmiyoruz. Sayfanın tamamını da görmüyoruz. Önce bunun gerçek bir kayıt olduğundan emin olmalıyız."
Murat başını salladı.
"Ben de onu düşünüyorum. Fotoğrafı gönderen kişi bize yalnızca işine yarayan kısmı gösteriyor."
Kıvırcık arkasına yaslandı.
"Bir de bu fotoğrafı nereden çektiğini bilsek iyi olacak. Adamın elinde bizim bilmediğimiz bir sürü belge var."
Alper telefonunu cebine koydu.
"Önce defterin kendisini bulacağız. Sonra sayfanın tamamına bakacağız. Belki diğer kayıtlar bize bu üç saatin ne anlama geldiğini anlatır."
Mehmet Abi masaya yaklaştı. Ellerini önlüğüne silerek boş bardakları topladı.
"Çayları tazeleyeyim mi?"
"Olur abi," dedi Alper.
Mehmet Abi bardakları alırken fotoğrafı gördü.
"Yine mi eski kâğıtlar?"
"Biraz öyle."
Mehmet Abi başını salladı.
"İnsan bazen eski kâğıtlarla uğraşacağına önündeki işi halletse daha iyi eder. Şu masanın ayağı sallanıyor, üç gündür söylüyorum."
Kıvırcık hemen araya girdi.
"Mehmet Abi, onu ben hallederim."
Mehmet Abi şüpheyle baktı.
"Sen mi?"
"Ne var? Elimden her iş gelir."
"Geçen gün sandalyeyi tamir edecektin, sırtlığı elinde kaldı."
"Malzeme kalitesizdi."
"Sandalyenin suçu oldu şimdi."
Alper gülümseyerek ayağa kalktı.
"Sen otur Kıvırcık, masayı da sandalyeyi de rahat bırak."
Murat, öğleden önce eski şirket kayıtlarını incelemek üzere ayrıldı. Alper de fotoğrafı gönderen numarayla ilgili daha önce aldıkları bütün mesajları yeniden gözden geçirmeye karar verdi.
Eve gitmeden önce Şahin'i aradı.
"Şahin Abi, müsait misin?"
"Buyur Alper."
"Dün konuştuğumuz Serkan meselesi var ya... Hasan'ın o adamla ilgili söylediği başka bir şey hatırlıyor musun?"
Şahin bir süre düşündü.
"Bir keresinde Hasan'ın evindeydim. Efe daha kaybolmamıştı. Hasan telefonla konuşuyordu. Ben içeri girdiğimde kapattı. Sonra kimin aradığını sordum. Serkan dedi."
"Ne konuşmuşlar?"
"Onu bilmiyorum. Ama Hasan çok sinirliydi. Bana, 'Bu adam yine eski defteri açıyor,' dedi."
Alper'in dikkati arttı.
"Eski defter mi?"
"Öyle söyledi. Ben de ne olduğunu sordum. Cevap vermedi."
"Bu olay Efe kaybolmadan ne kadar önceydi?"
"Bir iki hafta olabilir. Kesin hatırlamıyorum."
Alper telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik bıraktı.
"Şahin Abi, Hasan'ın o gece depoda bulunduğunu biliyor muydu?"
"Ne demek istiyorsun?"
"Elimizde bir sevkiyat kaydı var. Hasan'ın adı teslim alan kısmında geçiyor. Bir de başka bir belgede Z. Demir yazıyor."
Şahin'in sesi değişti.
"Hasan'ın adı mı?"
"Evet."
"Alper, o adam yıllarca kendini suçladı. Ama ne yaptığını hiçbir zaman anlatmadı. Bir keresinde bana, 'O gece başka türlü davranabilirdim,' demişti. Ne demek istediğini sorduğumda sustu."
"Belki de o gece bir karar vermek zorunda kaldı."
"Olabilir. Ama Hasan'ın ne yaptığını bilmeden onu suçlamanı istemem."
"Ben de zaten gerçeği arıyorum."
Şahin derin bir nefes aldı.
"Bir şey daha var. Hasan, Efe kaybolduktan sonra bir süre eski evrakları aradı. Hatta bir defasında bana, 'Nihat'ın tuttuğu defter ortaya çıkarsa her şey anlaşılacak,' demişti."
Alper'in eli telefonun üzerinde sıkılaştı.
"Nihat'ın defteri mi?"
"Öyle söyledi. Ama hangi defter olduğunu bilmiyorum."
Alper teşekkür edip telefonu kapattı. Şimdi ellerindeki fotoğrafın önemi biraz daha artmıştı. Hasan'ın yıllar önce sözünü ettiği defter, kendilerine gönderilen fotoğraftaki defter olabilirdi. Yine de bunu doğrulayacak bir şey yoktu.
Öğleden sonra Murat kahvehaneye döndüğünde yanında birkaç sayfa fotokopi vardı. Kıvırcık da masada oturmuş, önündeki tostla uğraşıyordu.
"Bir şey buldun mu?" diye sordu Alper.
Murat belgeleri masaya bıraktı.
"Eski şirketin personel kayıtlarını ve sevkiyat çizelgelerini karşılaştırdım. Fotoğraftaki üç ismin o dönemde şirketle bağlantısı var. Nihat şirket ortağı, Hasan bir dönem depoda çalışmış. Serkan'ın ise personel kaydı bulunuyor."
"Ziya?"
"Ziya Demir'in kaydı, Efe'nin kaybolduğu tarihten önce sona ermiş. Ama şirketten ayrıldıktan sonra başka bir görevle çalışıp çalışmadığını gösteren bir belge yok."
Alper fotokopileri inceledi.
"Serkan'ın görevi ne?"
"Resmî kayıtta yazmıyor. Sadece personel listesinde adı var. Bir de maaş ödemelerine ilişkin iki kayıt buldum. Biri olaydan üç ay önce, diğeri olaydan sonraki ay."
"Yani şirketle ilişkisi o gece de devam ediyor olabilir."
"Evet. Ama bu, depoda bulunduğunu kanıtlamaz."
Kıvırcık tostunu bıraktı.
"Şu defterin fotoğrafındaki saatleri de araştırdın mı?"
"Biraz. Sevkiyat çizelgesindeki 23.10, aracın depoya giriş saati. Defterde Hasan'ın karşısında yazan 23.10 da aynı saate denk geliyor. Ancak bunun tesadüf olup olmadığını bilmiyoruz."
Alper kâğıtlara baktı.
"Belki Hasan o saatte depoya geldi. Araçla birlikte."
"Olabilir. Fakat çizelgede aracın sürücüsü yazmıyor. Teslim eden Nihat. Teslim alan hanesinde Hasan'ın adı var. Bu da yalnızca kaydın o şekilde tutulduğunu gösteriyor."
"Serkan'ın 23.35'te gelmesi?"
"Aracın girişinden yirmi beş dakika sonra. Eğer fotoğraftaki kayıt doğruysa Serkan depoya daha sonra gelmiş."
Kıvırcık kaşlarını kaldırdı.
"Yani araç gelmiş, Hasan gelmiş, sonra Serkan gelmiş. Emanet de ortada yok."
Murat ona baktı.
"Özetin yanlış değil."
"İyi bari. Bir işe yarıyorum."
Alper, fotoğrafı yeniden açtı.
"Bir ihtimal daha var. Defterdeki saatler geliş saatleri değil de işlem saatleri olabilir. Nihat önce kaydı açmış, Hasan'ın adı sonradan yazılmış, Serkan da başka bir işlem için gelmiş olabilir."
Murat başını salladı.
"Bu ihtimali de araştıracağız. Ama bunun için defterin tamamına ihtiyacımız var."
"Orhan'a ulaşalım. Belki o dönemde başka defterler de görmüştür."
Murat telefonunu çıkardı.
"Ben arayayım."
Orhan telefonu açtığında sesi yorgun geliyordu.
"Buyurun Murat Bey."
"Orhan Bey, eski sevkiyat kayıtlarıyla ilgili bir şey soracaktık."
"Yine mi?"
"Bu kez farklı bir belge var. Nihat'ın tuttuğu bir defterden söz ediyoruz. Böyle bir kayıt sistemi hatırlıyor musunuz?"
Orhan kısa süre sustu.
"Defter vardı. Ama şirketin resmî muhasebe defteri değildi. Nihat bazı özel sevkiyatları ayrıca kaydederdi."
Alper hemen Murat'a yaklaştı.
"Ne tür sevkiyatlar?" diye sordu.
Murat telefonu hoparlöre aldı.
Orhan cevap verdi:
"Ben o defterin tamamını görmedim. Birkaç kez Nihat'ın masasında durduğunu gördüm. Normal sevkiyat çizelgelerinden farklıydı. Bazı kayıtlar kodlarla tutulurdu. Ne taşındığını yazmaz, yalnızca kimin teslim aldığını ve kimin teslim ettiğini belirtirdi."
Alper, fotoğraftaki cümleyi düşündü.
"Emanet diye bir ifade kullanılır mıydı?"
"Hatırladığım kadarıyla evet. Ama bunun ne anlama geldiğini bilmiyorum."
"Defter hâlâ şirkette olabilir mi?"
"Sanmıyorum. Nihat onu yanında taşırdı. Şirketten ayrıldıktan sonra da kendisinde kalmış olabilir."
Murat araya girdi.
"Orhan Bey, Efe'nin kaybolduğu geceye ait kayıtları hatırlıyor musunuz? Üç isimden söz ediyoruz: Nihat, Hasan ve Serkan."
Orhan'ın sesi birden ciddileşti.
"Serkan'ın adı mı geçiyor?"
"Evet."
"Ben onun o gece depoda olduğunu bilmiyordum."
"Tanıyor muydunuz?"
"Elbette. Cemal Karaca'nın yanında çalışırdı. Ama muhasebe işlerine karışmazdı. Daha çok dışarıdaki işlerle ilgilenirdi."
Alper'in aklına Niyazi'nin anlattıkları geldi.
"Serkan'ın Ziya Demir'in yerine geçtiğini duydunuz mu?"
"Hayır. Ziya'nın adı o dönem kayıtlarda vardı ama onun yerine kimin geçtiğini bilmiyorum."
Orhan biraz duraksadı.
"Size bir şey söyleyeyim. Efe'nin kaybolduğu geceyle ilgili bazı kayıtların sonradan değiştirildiğini fark etmiştim. Ama hangi satırların değiştirildiğini o zaman anlayamamıştım. Defterdeki kayıtlar da bunlardan biri olabilir."
"Elinizde başka belge var mı?" diye sordu Alper.
"Hayır. Size verdiğim fotokopiler dışında bir şey kalmadı."
"Yine de sağ olun."
Telefon kapandığında Murat, Alper'e döndü.
"Demek defter gerçekten varmış."
"Evet. Ama fotoğraftaki defterin Nihat'ın tuttuğu defter olduğunu henüz bilmiyoruz."
"Orhan'ın anlattıklarıyla örtüşüyor."
Alper ayağa kalktı.
"Nihat'ı bulmamız gerekiyor."
Murat da kalktı.
"Önce polise elimizdeki yeni bilgileri aktaralım. Nihat'ın kayıp olması, bu işi kendi başımıza çözmeye çalışmamızı gerektirmiyor."
Alper itiraz etmedi.
Akşamüstü polis merkezine giderek ellerindeki fotoğrafı, mesajları ve yeni belgeleri teslim ettiler. Murat, fotoğrafın kaynağının bilinmediğini özellikle belirtti. Polis memuru da üç isim ve saatleri not aldı.
"Bu defterin gerçek olup olmadığını araştıracağız," dedi. "Serkan'ın adı da dosyaya eklenecek. Ancak yalnızca bir fotoğrafla kimseyi suçlayamayız."
Alper başını salladı.
"Biz de zaten bunu istiyoruz. O gece ne olduğunu öğrenmek."
Merkezden çıktıklarında hava kararmıştı. Alper telefonunu kontrol etti. Şahin'den cevapsız bir arama vardı. Geri aradı.
"Şahin Abi, aramışsın."
"Alper, az önce aklıma bir şey geldi."
"Söyle."
"Hasan'ın evinde yıllar önce bir defter görmüştüm. Küçük, siyah kapaklıydı. Üzerinde hiçbir şey yazmıyordu. Efe kaybolduktan sonra birkaç kez o defteri aradığını hatırlıyorum."
Alper durdu.
"Defter onda mıydı?"
"Bilmiyorum. Ama bir keresinde bana, 'Nihat'ın defterini bulmadan bu iş bitmeyecek,' demişti."
"Defterin Nihat'a ait olduğundan emin miydi?"
"Öyle söylemişti."
Alper, Murat'a baktı. İkisi de aynı şeyi düşünüyordu.
"Şahin Abi, o defteri nerede gördüğünü hatırlıyor musun?"
"Hasan'ın eski evinde. Ama o ev artık başkasında. Yıllar önce taşındı."
"Adresi biliyor musun?"
"Biliyorum. Sana gönderirim."
Alper teşekkür edip telefonu kapattı.
Murat ellerini cebine soktu.
"Demek Hasan da defterin peşindeymiş."
"Belki de defterin bir kopyası onda vardı."
"Ya da defterin kendisi."
Alper, Şahin'in göndereceği adresi beklerken fotoğrafı yeniden açtı. Üç isme baktı. Nihat, Hasan, Serkan...
Artık bir şey daha belliydi: Bu üç adam aynı gece depoda bulunmuş olabilir, ancak oraya aynı sebeple gelmemişlerdi. Hasan'ın yıllardır taşıdığı suçluluk, Serkan'ın eski defter meselesi ve Nihat'ın sakladığı kayıt birbirine bağlanıyordu.
Fakat hâlâ cevaplanmamış bir soru vardı.
Emanet kime teslim edilecekti?
Gece kahvehaneye döndüklerinde Kıvırcık onları bekliyordu. Mehmet Abi çoktan kepenkleri indirmeye hazırlanmıştı.
"Ne oldu, bir şey bulabildiniz mi?"
Alper montunu sandalyenin arkasına astı.
"Hasan'ın eski evinin adresini bulduk. Yarın oraya bakacağız."
Kıvırcık hemen ayağa kalktı.
"Ben de geliyorum."
"Senin başka işin yok mu?"
"Var. Ama ertelerim."
Murat gülümsedi.
"Bu defa gerçekten işe yarayabilirsin."
Kıvırcık gururla göğsünü kabarttı.
"Zaten ben olmasam bu işler yürümez."
Mehmet Abi uzaktan seslendi:
"Sen olmasan benim bardaklar daha az kırılır, orası kesin."
Kıvırcık cevap vermedi. Alper gülerek başını iki yana salladı.
Tam o sırada telefonu titredi.
Bilinmeyen numaradan tek bir mesaj gelmişti:
“Defterin tamamını aramayın. Eksik olan sayfa Hasan'da değil.”
Alper mesajı Murat'a gösterdi.
Ardından bir fotoğraf daha geldi.
Bu kez siyah kapaklı küçük bir defter görünüyordu. Kapağının sağ alt köşesinde üçgen içindeki anahtar işareti vardı.
Alper fotoğrafı büyüttü.
Defterin kenarından görünen sayfada tek bir kelime okunuyordu:
“Emanetçi.”
Alper'in yüzü ciddileşti.
Murat yavaşça konuştu:
"Bu defter, Nihat'ın sözünü ettiği defter olabilir."
Alper telefonu cebine koydu.
"Olabilir. Ama artık kimin elinde olduğunu öğrenmemiz gerekiyor."
Mesajın gönderildiği numaraya cevap yazdı.
“Defter kimde?”
Cevap birkaç saniye sonra geldi:
“Yanlış kişiye soruyorsun. Defteri saklayan kişi, onu neden sakladığını bile bilmiyor.”
Alper ekrana baktı.
Bu kez mesajın altında bir isim vardı:
Z. Demir.
Bölüm etkileşimi
