MAHALLE ABİSİ kitap kapağı

9. bölüm / 41

Kapının Ardında

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 41Şu an: Kapının Ardında

Sabah, mahallenin üzerine ağır ağır çökerken Alper’in aklı hâlâ gece gelen fotoğraftaydı. Telefonunun ekranında duran görüntüye kaçıncı kez baktığını kendisi de bilmiyordu. Eski deponun içindeki yıkılmış duvar, karanlığa açılan dar geçit ve üzerinde KARACA yazan metal kapı…

Bir de kapının üzerindeki işaret vardı.

Üçgenin içine yerleştirilmiş anahtar.

Fotoğrafın altında yazan cümle ise bütün gece zihninde dönüp durmuştu:

Aradığın kapı burada. Ama açarsan geri dönüşü olmayacak.

Alper yatağından kalktı. Üzerine siyah bir sweatshirt, koyu renk bir jean geçirdi. Aynanın karşısında saçını eliyle düzelttikten sonra telefonu cebine koydu. Murat’ın gece söylediği söz hâlâ kulağındaydı: Tek başına hiçbir yere gitmeyecekti.

Aslında gitmek gibi bir niyeti yoktu. En azından kendisine böyle söylüyordu.

Apartmandan çıktığında kapının önünde Münevver Teyze'yle karşılaştı. Kadın elindeki pazar çantasını merdivenin kenarına bırakmış, komşusuyla konuşuyordu.

— Alper, oğlum! Bir dakika bakar mısın?

Alper durdu.

— Buyur Münevver Teyze.

— Dün akşam yine geç geldin. Sabah da erkenden çıkmışsın. Hayırdır, evin yolunu unuttun sen?

— Teyze, evin yolunu unutursam sen bulursun zaten. Mahallenin navigasyonu gibisin.

Münevver Teyze gülümsemeye çalıştı ama yüzündeki endişe kaybolmadı.

— Dalga geçme. Dün gece de apartmanın önünde bir araba durmuş. İçinden iki kişi indi. Bir süre etrafa bakıp gittiler.

Alper’in yüzündeki gülümseme silindi.

— Ne zaman gördün?

— Gece yarısını biraz geçmişti. Ben de mutfağa su içmeye kalkmıştım. Perdeyi araladım, baktım. Arabayı tanımıyorum.

— Plakasını gördün mü?

— Evladım, ben o saatte plaka mı okuyacağım? Gözlüğümü bile bulamamıştım.

Alper başını salladı.

— Tamam Teyze, dikkat ederim. Sen de kapıyı tanımadığın kimseye açma.

— Benim kapımı açtıracak adam daha anasının karnından doğmadı.

— Ona hiç şüphem yok.

Alper uzaklaşırken arkasından Münevver Teyze'nin sesi geldi:

— Bir de kahvaltı etmeden gezme! İnsan gibi yaşa biraz!

Alper elini kaldırıp selam verdi. Fakat birkaç adım sonra yüzündeki ifade yeniden değişmişti. Demek ki yalnızca kendisini değil, yaşadığı apartmanı da gözlüyorlardı.

Mehmet Abi'nin kahvehanesine vardığında Murat çoktan gelmişti. Masanın üzerinde iki çay, bir de açık duran dizüstü bilgisayar vardı. Kıvırcık ise karşılarında oturmuş, önündeki tabağın son zeytinleriyle uğraşıyordu.

Alper sandalyeyi çekip oturdu.

— Günaydın. Benden habersiz kahvaltı mı yapıyorsunuz?

Kıvırcık ağzındaki lokmayı bitirmeye çalıştı.

— Senin geleceğin belli değildi. Biz de aç kalmayalım dedik.

— Sen zaten benim geleceğimden bağımsız olarak sürekli yemek yiyorsun.

Murat bilgisayarın ekranını Alper'e çevirdi.

— Fotoğrafı tekrar inceledim. Gönderen numara yine gizli. Görüntünün nerede çekildiğini kesin olarak belirleyemedim ama birkaç ayrıntı var.

Alper ekrana yaklaştı.

— Neymiş?

— Kapının üzerindeki boya yeni değil. Metalin kendisi de eski. Ama kilit mekanizması değiştirilmiş. Yani kapı yıllardır orada olabilir fakat son dönemde yeniden kullanılmaya başlanmış.

Kıvırcık araya girdi.

— Yani kapı eski, kilit yeni. Bunu anlamak için bilgisayar mı açtın Murat?

Murat gözlerini ekrandan ayırmadı.

— Senin anlaman için açtım.

Alper hafifçe güldü.

— Devam et.

Murat fotoğrafı büyüttü.

— Bir de yerdeki izler var. Kapının önünde birkaç koli, plastik ambalaj ve ayak izleri görünüyor. Burası terk edilmiş bir depo gibi durmuyor. Birileri düzenli olarak girip çıkıyor.

— Peki içeride ne var?

— Onu öğrenmenin tek yolu kapının arkasına bakmak.

Alper çayından bir yudum aldı.

— Güzel. O zaman gidiyoruz.

Murat bilgisayarı kapattı.

— Önce bir şey daha var. Gece gönderilen fotoğrafı polise iletmeliyiz. Daha önceki tehditleri de düşünürsek bu artık yalnızca merak meselesi değil.

Alper itiraz etmedi.

— Tamam. Görüntüleri ve mesajları teslim ederiz. Ama depoya da bakacağız.

Kıvırcık sandalyesinde doğruldu.

— Ben de geleceğim ama baştan söyleyeyim, bu sefer kimse kapıyı kırmaya kalkmasın. Geçen sefer kahvehanenin masası gitti, şimdi deponun kapısına girersek Mehmet Abi bizi evlatlıktan reddeder.

Mehmet Abi tezgâhın arkasından seslendi:

— Ben sizi evlatlıktan reddetmedim, hesabı kestim. Arada fark var!

Alper başını çevirdi.

— Mehmet Abi, o masa zaten sallanıyordu.

— Sen oturunca sallanmayı bıraktı, yere yattı.

Kıvırcık kahkaha attı. Alper ise ellerini kaldırdı.

— Tamam, tamam. Borcumuz borç.

Mehmet Abi önündeki defteri açtı.

— Güzel. Şu borçları da bir gün hatırlarsan memnun olurum.

Öğleye doğru üçü eski sanayi bölgesine doğru yola çıktı. Bu kez acele etmiyorlardı. Önce çevreyi gözlemleyecek, ardından polise bildirdikleri bilgileri de dikkate alarak hareket edeceklerdi.

Depoya yaklaştıklarında sokak her zamanki sessizliğindeydi. Birkaç dükkân kepenklerini açmış, ilerideki tamirhaneden metal sesleri yükselmeye başlamıştı.

Rıza Usta'nın anlattığı eski bina, sanayi yolunun sonunda, iki boş arsanın arasında kalıyordu. Dışarıdan bakıldığında yıllardır kullanılmıyormuş gibi görünüyordu. Duvarların sıvası dökülmüş, pencerelerin bir kısmı tahtalarla kapatılmıştı.

Murat, karşı kaldırımdaki çay ocağının önünde durdu.

— Önce bir bakalım. Arabayı buraya yakın bırakmamız iyi olmadı. Plakası görünmesin diye sokağın başında bıraktım.

Kıvırcık etrafa bakındı.

— Şu karşıdaki adam bize mi bakıyor?

Alper adamın bulunduğu yöne göz attı.

— Herkes sana bakmıyor Kıvırcık. Belki adamın gözü bozuk.

— Ben de zaten gözünün bozuk olduğunu düşünüyorum. Çünkü benim gibi yakışıklı bir adamı görüp dönüp bakmaması normal değil.

Murat istemeden gülümsedi.

— Hadi yürü.

Depoya vardıklarında kapının önünde yeni bir kilit gördüler. Alper fotoğraftaki ayrıntıyı hatırladı. Kilit gerçekten de eski kapının üzerinde sonradan takılmış gibiydi.

Murat kapıya dokunmadan çevresini inceledi.

— Burada yeni ayakkabı izleri var.

Alper eğilip yere baktı. Tozun üzerinde birbirine karışmış birkaç iz seçiliyordu. Kapının önündeki toprakta tekerlek izleri de vardı.

— Demek ki içerisi boş değil.

Tam o sırada deponun arka tarafından metal bir ses geldi.

Üçü de aynı anda o yöne döndü.

Kıvırcık fısıldadı:

— Ben demiştim. Bu işte bir iş var.

Alper ona baktı.

— Sen ne zaman bir iş olmadığını söyledin?

Arka tarafa doğru ilerlediler. Binanın yan duvarında, fotoğrafta görünmeyen dar bir kapı vardı. Kapının önüne eski tahtalar yığılmıştı. Murat tahtaların arasından gelen ışığı fark etti.

— İçeride biri var.

Alper kapıya yaklaşacakken içeriden bir ses duyuldu.

— Orada durun.

Kapı açıldı.

Karşılarında sol kaşında ince bir yara izi bulunan iri yapılı adam duruyordu. Volkan'dı.

Adamın bakışları önce Alper'e, sonra Murat'a kaydı. Kıvırcık'ı görünce yüzünde küçümseyen bir ifade belirdi.

— Yine siz.

Alper ellerini cebine soktu.

— Biz de seni görünce aynı şeyi düşündük.

Volkan kapının önünden ayrılmadı.

— Burada ne arıyorsunuz?

— Sanayi bölgesinde gezmek yasak mı oldu?

— Fazla dolaşmayın. Başınıza iş alırsınız.

Murat bir adım öne çıktı.

— Burası kime ait?

Volkan'ın yüzündeki ifade değişmedi.

— Sana ne?

— Burası eskiden Nihat'ın deposuydu. Şimdi kim kullanıyor, onu soruyorum.

Volkan kısa bir süre sustu. Sonra Alper'e döndü.

— Senin derdin ne? Söyle de bilelim.

Alper'in sesi sakindi.

— Benim derdim, mahalleme kadar gelip insanları tehdit edenlerle. Bir de etrafta dükkân yakanlarla.

Volkan'ın çenesi gerildi.

— Ne diyorsun sen?

— Anlamadıysan tekrar anlatayım. Ama bu sefer daha yavaş konuşurum.

Murat, Alper'in koluna hafifçe dokundu. Bu, burada daha fazla ileri gitmemesi gerektiğini anlatan sessiz bir uyarıydı.

Volkan kapının arkasına doğru baktı. İçeriden başka birinin sesi duyuldu.

— Volkan! Ne oluyor orada?

Volkan başını çevirmeden cevap verdi:

— Bir şey yok.

Fakat Alper o sesi tanımıştı. Birkaç gün önce depoda gördükleri adamlardan birinin sesiydi.

Volkan yeniden onlara döndü.

— Son kez söylüyorum. Buradan gidin.

Alper geri çekildi.

— Merak etme. Şimdilik gidiyoruz.

Volkan kapıyı kapatırken Alper'in gözleri bir an içerideki duvara takıldı. Duvarın dibinde üst üste dizilmiş karton kutular vardı. Kutulardan birinin üzerinde Yıldız Lojistik yazıyordu.

Kapı kapandı.

Kıvırcık, birkaç adım uzaklaştıktan sonra konuştu:

— Şimdi söyleyin, ben mi paranoyak oldum, yoksa adamın bizi burada istemediği açık mı?

Murat cevap verdi:

— Kutuları gördünüz mü?

Alper başını salladı.

— Gördüm. Yıldız Lojistik.

— Demek ki iki yer arasındaki bağlantı yalnızca eski bir şirket kaydından ibaret değil. Hâlâ aynı malzemeler kullanılıyor.

Alper arkasına baktı.

— O kutuların içinde ne olduğunu öğrenmemiz lazım.

Depodan ayrıldıktan sonra sanayi yolunun başındaki küçük çay ocağına oturdular. Murat, polise teslim ettikleri görüntülerle ilgili bilgi almak için telefonla görüştü. Görüşme kısa sürdü. Telefonu kapattığında yüzü eskisinden daha ciddiydi.

Alper sordu:

— Ne dediler?

— Fotoğrafı ve mesajları dosyaya eklemişler. Yangınla ilgili inceleme de sürüyormuş. Ama şu an depoya girip arama yapmaları için ellerinde yeterli gerekçe olup olmadığını değerlendirecekler.

Kıvırcık çayını masaya bıraktı.

— Yani biz yine bekleyeceğiz.

Murat ona baktı.

— Evet. Çünkü kafamıza göre içeri girersek hem kendimizi tehlikeye atarız hem de elde ettiğimiz bilgileri boşa çıkarırız.

Alper bir süre sessiz kaldı.

— Haklısın.

Kıvırcık şaşkınlıkla ona döndü.

— Bir dakika. Sen az önce Murat'a haklısın mı dedin?

— Ne var?

— Yok, tarihi bir ana tanıklık ediyorum. Bunu Fatoş Abla'ya anlatacağım.

Alper gülümsedi ama aklı hâlâ depodaydı.

Bir süre sonra telefonu titredi.

Bilinmeyen numaradan yeni bir mesaj gelmişti.

Kapının önüne kadar geldin. İçeri girmemeyi akıl etmişsin. Demek ki hâlâ öğrenebiliyorsun.

Alper mesajı Murat'a gösterdi.

Murat'ın yüzü sertleşti.

— Bizi izliyorlar.

Kıvırcık etrafına bakındı. Çay ocağındaki birkaç kişi kendi hâlinde oturuyordu. Yolun karşısında bir kamyonet yük indiriyor, sanayi dükkânlarından birinde radyo çalıyordu. Her şey sıradan görünüyordu.

Fakat artık sıradan hiçbir şeyden emin olamıyorlardı.

Alper mesajın devamını açtı. İkinci bir cümle daha vardı:

Karaca'nın kapısını açmaya kalkarsan, bu kez yalnızca dükkânlar yanmaz.

Alper telefonu masaya bıraktı.

Murat, sesini alçaltarak konuştu:

— Bunu da kaydediyoruz. Artık doğrudan tehdit ediyorlar.

Alper gözlerini depoya giden yola çevirdi.

— Demek ki doğru yere bakıyoruz.

— Alper, bunu bir meydan okuma olarak görme. Adamlar ne yaptıklarını biliyor olabilir. Bizimse hâlâ ne aradıklarını bile tam olarak bilmiyoruz.

— O zaman öğreniriz.

— Önce nasıl hareket edeceğimizi belirleriz.

Alper başını salladı. Bu defa Murat'a karşı çıkmadı. Çünkü onun da bildiği bir şey vardı: Bu iş yalnızca birkaç adamla kavga edip meseleyi kapatabilecekleri türden değildi.

Akşamüstü mahalleye döndüklerinde kahvehanenin önünde Mehmet Abi ile Rıza Usta çalışıyordu. Tabela yeniden yerine takılmış, dış cephedeki hasarlı bölümün tamiri büyük ölçüde tamamlanmıştı.

Mehmet Abi onları görünce elindeki tornavidayı bıraktı.

— Nerelerdeydiniz siz? Sabah beri arıyorum, biriniz de telefonunu açmıyor.

Kıvırcık hemen araya girdi.

— Ben açtım abi.

— Sen açtın da ne oldu? Telefonu açıp nefes alıyorsun, konuşmuyorsun.

Rıza Usta güldü.

— Bunlardan bir haber almak için önce mahalleye ilan asmak lazım.

Alper kahvehanenin önünde durdu.

— İşler nasıl Rıza Usta?

— Tabela tamam. Ama şu duvarın işi biraz uzayacak. Eski sıva dökülmüş, altından başka bir katman çıktı. Uğraşacağız.

Murat başını kaldırdı.

— Hangi duvar?

Rıza Usta kahvehanenin yan tarafını gösterdi.

— Şu arka bölüm. Yangından sonra çatlaklar büyümüş. Bir de eski bir tesisat hattı varmış, onu bulduk.

Alper ile Murat birbirlerine baktılar.

Rıza Usta bu bakışı fark etti.

— Hayırdır? Bir şey mi oldu?

Alper fazla ayrıntıya girmedi.

— Yok Usta. Eski binaların içinde neler çıkıyor, insan şaşırıyor.

Rıza Usta başını salladı.

— Hele bu mahallede… Her taşın altında ayrı bir hikâye var.

O sırada Fatoş Abla karşı kaldırımdan seslendi:

— Alper! Bir dakika gelsene.

Alper başını çevirdi.

— Buyur Fatoş Abla.

Fatoş Abla yanlarına yaklaştı. Elindeki telefonun ekranını açtı.

— Dün gece gördüğüm arabayı hatırlıyor musun? Apartmanın önünde duran siyah araba…

Alper'in yüzü ciddileşti.

— Evet. Ne olmuş?

— Bugün öğleden sonra yine gördüm. Bu defa kahvehanenin sokağının başında duruyordu. İçinde kimse yoktu. Bir süre sonra bir adam geldi, arabaya bindi.

— Adamı tanıdın mı?

Fatoş Abla fotoğrafı büyüttü.

— Yüzünü tam çekemedim ama şu omuzlarına bak. Ben bunu daha önce gördüm.

Alper ekrana eğildi. Görüntü bulanıktı. Yine de adamın yüzünün bir kısmı seçiliyordu.

Murat fotoğrafı dikkatle inceledi.

— Bu Serkan olabilir.

Fatoş Abla gözlerini büyüttü.

— Ben de tanıdık geldiğini söylüyordum zaten. Demek ki doğru görmüşüm.

Alper fotoğrafı telefonuna gönderdi.

— Fatoş Abla, bunu kimseye anlatma. Özellikle de o adamları gördüğünü kimse bilmesin.

Fatoş Abla hafifçe alındı.

— Ben ne yaptığımı bilirim evladım. Her gördüğümü anlatmam.

Kıvırcık araya girdi:

— Abla, sen geçen hafta Niyazi'nin müşterisinin nişanını adamın kendisinden önce öğrendin.

— O başka mesele. O çocuk zaten söyleyecekti.

Alper gülmemek için kendini tuttu.

— Tamam, dikkatli ol yeter.

Fatoş Abla uzaklaşırken Murat fotoğrafı bir kez daha inceledi.

— Serkan'ın mahallede ne işi var?

Alper gözlerini sokağın başına çevirdi.

— Bence artık mesele yalnızca eski depo değil.

Tam o sırada Alper'in telefonu yeniden titredi.

Bu defa mesaj yoktu.

Ekranda bir fotoğraf vardı.

Fotoğraf, Mehmet Abi'nin kahvehanesinin içinden çekilmişti. Masalar, tezgâh, duvardaki saat… Hepsi görünüyordu. Görüntünün ortasında ise Alper'in oturduğu boş sandalye vardı.

Fotoğrafın çekildiği yer, kahvehanenin içiydi.

Alper başını kaldırıp etrafa baktı. Kahvehanenin kapısı açıktı. İçeride birkaç müşteri vardı. Mehmet Abi tezgâhın arkasındaydı. Rıza Usta aletlerini topluyordu.

Kimse onlara bakmıyordu.

Fotoğrafın altında tek bir cümle yazıyordu:

Kapının ardında ne olduğunu merak ediyorsun. Önce kendi evinin kapısını kontrol et.

Alper'in yüzündeki bütün ifade silindi.

Murat telefonu elinden aldı. Mesajı okuduktan sonra başını kaldırdı.

— Eve gidiyoruz.

Kıvırcık bu defa hiçbir şey söylemedi.

Alper, kahvehanenin kapısına doğru baktı. Biraz önce sıradan görünen sokak, şimdi başka bir yere dönüşmüştü.

Çünkü biri yalnızca onları izlemiyordu.

Nerede olduklarını, ne zaman oturduklarını, hatta hangi sandalyeye oturduklarını bile biliyordu.

Ve o biri, artık saklanmaya ihtiyaç duymuyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

43okunma 11beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…