Bölümler 41Şu an: Olay..
- 1 Olay..1.490 kelime · Okuduğun bölüm
- 2 Mahhalle Huzuru..1.285 kelime
- 3 BOŞ Dükanın Sırrı..1.352 kelime
- 4 Yarın Akşam1.515 kelime
- 5 Kıvılcım1.443 kelime
- 6 Eski Hesaplar1.355 kelime
- 7 Anahtarın Gölgesi1.831 kelime
- 8 Kapalı Kapılar1.414 kelime
- 9 Kapının Ardında2.032 kelime
- 10 Evin içindeki Gölge1.497 kelime
- 11 Geçmişin İzleri1.840 kelime
- 12 On İki Yıl Önce1.866 kelime
- 13 Unutulan Gece1.815 kelime
- 14 Fotoğrafın Gölgesi1.467 kelime
- 15 Eski Deponun Sırrı1.386 kelime
- 16 Hatırlanmayanlar1.614 kelime
- 17 Emanet1.642 kelime
- 18 İkinci Emanet1.527 kelime
- 19 Kayıt Dışı1.689 kelime
- 20 Bir Yabancı, Bir Mahalle1.555 kelime
- 21 İki İmza1.794 kelime
- 22 İsmin Ardındaki Sır1.948 kelime
- 23 Yerine Gelen1.488 kelime
- 24 Üç Saat1.715 kelime
- 25 Defterin Sahibi1.641 kelime
- 26 Kırılan Camın Ardında1.826 kelime
- 27 Emanetin İzinde1.746 kelime
- 28 Kapının Ardında1.403 kelime
- 29 Bir Gecede Değişen Adam2.420 kelime
- 30 sessizliğin Bedeli1.719 kelime
- 31 Geri Dönmeyen Çocuk1.927 kelime
- 32 O Gece Orada Olan Adam1.647 kelime
- 33 Babanın Sakladığı Gece1.787 kelime
- 34 Üç Kişinin Sırrı1.808 kelime
- 35 Saatin Gösterdiği Yer1.476 kelime
- 36 Annenin Bıraktığı İz1.531 kelime
- 37 Geçmişin Kapısı1.776 kelime
- 38 Kardeşimin Adı1.466 kelime
- 39 Dönmeyenlerin Ardından1.722 kelime
- 40 Geçmişin Son Kapısı1.383 kelime
- 41 FİNAL..1.758 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Mahallede sabah dediğin öyle sessiz sedasız başlamazdı.
Fırının önünde ekmek kuyruğu, bakkalın önünde veresiye kavgası, kahvehanenin önünde memleket meselelerini çözen üç beş adam… Bir de bütün bunları evinin balkonundan takip eden Fatoş Abla vardı.
Mahallenin resmî olmayan haber ajansı.
Saat daha dokuz olmadan sokağın yarısının ne yaptığını öğrenmişti.
Alper ise bütün bunlardan habersiz, evinin kapısını çekip sokağa çıktı. Üzerinde siyah bir tişört, rahat bir pantolon ve beyaz spor ayakkabıları vardı. Bir eli cebinde, diğerinde telefonuyla mesajlarına bakıyordu.
Tam merdivenlerden inerken karşı komşusu Münevver Teyze kapısını açtı.
"Alper!"
Alper başını kaldırdı.
"Buyur Münevver Teyze."
"Sabah sabah nereye böyle?"
"İşe gidiyorum teyze, nereye olacak?"
Münevver Teyze baştan aşağı süzdü.
"Senin işin gücün olsa bu saatte evden çıkmazsın zaten."
Alper güldü.
"Vallahi teyze, insanın çalışmasına da laf ediyorsunuz, yatmasına da. Nasıl bir hayat yaşayalım biz?"
"Sen önce kendine bir çeki düzen ver. Dün gece kaçta geldin eve?"
"Erken geldim."
"Kaçta?"
"Sabah ezanından önce."
"Alper!"
"Tamam tamam, . Kahvaltı yaptın mı sen?"
"Konuyu değiştirme."
"Değiştirmiyorum, aç kalma diye soruyorum. İnsanlık öldü mü?"
Münevver Teyze elindeki poşeti uzattı.
"Al, bunu İçinde börek var."
Alper poşeti aldı.
"Allah razı olsun. Bak, senin bu mahalledeki yerin ayrı."
"Yemeği görünce herkesin yeri ayrı oluyor zaten."
Alper gülerek uzaklaştı.
Tam köşeyi dönecekken yukarıdan bir ses duyuldu.
"Alpeeeer!"
Başını kaldırdı. Fatoş Abla balkondaydı.
"Efendim Fatoş Abla?"
"Dün akşam yanında bir kız vardı, kimdi o?"
Alper hiç duraksamadı.
"Senin istihbarat teşkilatı yine mesaiye erken başlamış."
"Ben sana kimdi diye soruyorum!"
"Abla, sen önce bir kahvaltı yap. Aç karnına memleketin bütün sırlarını çözmeye çalışma."
Fatoş Abla ellerini beline koydu.
"Benimle dalga geçme. Kızın adını soruyorum."
"Vallahi abla, kızın adını ben bile zor öğrendim. Sen benden hızlısın."
Alper yürümeye devam etti.
Fatoş Abla arkasından seslendi:
"Akşama anneni arayacağım!"
Alper arkasına dönmeden elini kaldırdı.
"Numarasını vereyim mi, yoksa onu da mı biliyorsun?"
Sokağın başından kahkahalar yükseldi.
Fatoş Abla kendi kendine söylendi.
"Terbiyesiz!"
Mehmet Abi'nin kahvehanesi her zamanki gibi doluydu.
Kapının önündeki sandalyelerde oturanlar çaylarını yudumluyor, içeride televizyonun sesiyle tavla taşlarının şakırtısı birbirine karışıyordu.
Alper içeri girince Mehmet Abi tezgâhın arkasından seslendi.
"Gel bakalım, beyefendi hoş geldin Şeref verdin."
Alper etrafına baktı.
"Ne oldu Mehmet Abi? Düğün mü var, niye herkes burada?"
"Senin hesabı konuşuyoruz."
"Benim hesabı mı ? konuşacak başka konu bulamadınız mı?"
Mehmet Abi önündeki defteri açtı.
"Üç çay, iki kahve, bir tost..."
Alper elini kaldırdı.
"Abi, yavaş. Daha sabah sabah bir an vergi dairesine geldim sandım."
"Ödeyecek misin?"
"Ödeyeceğim de, şu rakamları görünce insanın kahve içesi kaçıyor."
Mehmet Abi güldü.
"Senin gibi müşteriye dükkân mı dayanır?"
"Abi, müşteri dediğin berekettir. Ben bereket getiriyorum."
"Sen bereket değil, masraf getiriyorsun."
Alper boş sandalyeye oturdu.
"Bir çay ver de şu bereketin tadına bakalım."
Kahvehanenin köşesinde oturan Şevket Abi gazetesini katladı.
"Gençlik işte... İnsan kazandığını bilmez, harcadığını hiç bilmez."
Alper ona döndü.
"Şevket Abi, sen de sabah sabah başladın yine."
Şevket Abi gözlüğünün üzerinden baktı.
"Hayat tecrübesi konuşuyor evladım."
"Geçen gün yanlış otobüse bindin, üç durak sonra fark ettin. Hangi hayatın tecrübesi bu?"
Kahvehanede kahkahalar yükseldi.
Şevket Abi hiç bozulmadı.
"Yanlış yola girmek de insanı doğru yola götürür."
Alper başını salladı.
"Vallahi senin lafların yüzünden milletin pusulası bozuldu."
Tam o sırada kapı açıldı. İçeri Kıvırcık girdi. Saçları her zamanki gibi dağınıktı. Etrafa bakındıktan sonra doğrudan Alper'in yanına geldi.
"Abi, bir sıkıntı var."
Alper çayından bir yudum aldı.
"Senin olduğun yerde sıkıntı eksik olmaz. Söyle bakalım, bu sefer ne yaptın?"
Kıvırcık sandalyeyi çekip oturdu.
"Bir şey yapmadım."
Alper gözlerini kıstı.
"En korktuğum cümle. Anlat."
"Dün gece çocuklarla oturuyorduk ya..."
"Hatırlıyorum."
"Sonra iki tane adam geldi."
"Ee?"
"Biraz ağız dalaşı oldu."
Alper bardağı masaya bıraktı.
"Biraz dediğin ne kadar?"
"Yani... Sesler biraz yükseldi."
"Sonra?"
"Arabalarının aynası kırılmış."
Alper birkaç saniye Kıvırcık'a baktı.
"Kim kırmış?"
Kıvırcık gözlerini kaçırdı.
"Şimdi abi, olayın o kısmı biraz karışık."
"Nasıl karışık? Ayna kırılmış, cam kırılmış. Arada kaybolan bir de araba mı var?"
Murat kapıdan girerken konuşmaya dahil oldu.
"Ben sana dün gece bu işlere girme demedim mi?"
Kıvırcık hemen savunmaya geçti.
"Ya Murat, sen de bir dur. Sanki adamın arabasını ben yedim."
Murat sandalyeye oturdu.
"Senin ne yaptığın belli olmaz."
Alper ikisine de baktı.
"Biriniz baştan anlatsın. Ben burada bilmece çözmeye gelmedim."
Kıvırcık derin bir nefes aldı.
"İki adam geldi. Bize artistlik yaptılar. Ben de biraz konuştum. Sonra içlerinden biri üstüme yürüdü. İtiş kakış oldu. Arabanın aynası da o sırada kırıldı."
Alper başını salladı.
"Tamam. Güzel. Peki sen niye arabanın aynasına bu kadar yakın duruyordun?"
"Abi, adam üstüme geldi."
"Sen de aynaya mı sarıldın?"
Murat gülmeye başladı.
Kıvırcık suratını astı.
"Dalga geçmeyin ya."
Alper ayağa kalktı.
"Tamam, tamam. Adamlar kimmiş, biliyor musun?"
"Yok."
"Bir daha gelirlerse haber verin. Önce konuşuruz."
Mehmet Abi araya girdi.
"Konuşursunuz da benim kahvehanede konuşmayın. Geçen sefer üç bardak, bir masa gitti."
Alper kapıya yöneldi.
"Abi, sen de her şeyi paraya bağlıyorsun."
"Senin yüzünden bağlıyorum zaten!"
Kahvehanenin kapısı açıldı.
İçeri iki adam girdi.
Kıvırcık onları görür görmez sandalyesinde doğruldu.
"İşte bunlar."
Alper başını çevirdi.
Adamların biri uzun boylu, iri yapılıydı. Diğeri daha kısa ama oldukça sert bakışlıydı. İçeri girdiklerinde doğrudan Kıvırcık'a baktılar.
Uzun boylu olan adam öne çıktı.
"Sen misin dün gece bizim arabaya zarar veren?"
Kıvırcık hemen Alper'e baktı.
Alper araya girdi.
"Ne oldu kardeşim, hayırdır?"
Adam Alper'i süzdü.
"Sen karışma. Bununla konuşuyoruz."
Alper sakin bir şekilde cevap verdi.
"Konuşun tabii. Ama burası kahvehane. Bağırıp çağırmanıza gerek yok."
Adam bir adım yaklaştı.
"Sen kimsin?"
Alper hafifçe gülümsedi.
"Ben de onu soracaktım. Sabah sabah girdiniz, selam sabah yok. Bir çay bile söylemediniz."
Adamın yanındaki kısa boylu olanı araya girdi.
"Senin arkadaşın dün gece arabamıza zarar verdi."
Alper başını Kıvırcık'a çevirdi.
"Doğru mu?"
Kıvırcık başını salladı.
Alper tekrar adamlara döndü.
"Tamam. Zarar neyse karşılayalım. Ama insan gibi konuşalım. Burada kimsenin kimseyle bir derdi yok."
Uzun boylu adam güldü.
"Sen kimsin de bizimle böyle konuşuyorsun?"
Alper'in yüzündeki gülümseme hafifçe kayboldu.
"Bak kardeşim, ben sana gayet düzgün konuşuyorum. Sen de aynı şekilde konuş, işimizi halledelim."
Adam Alper'in omzuna sertçe dokundu.
"Sen bana akıl mı veriyorsun lan?"
Alper adamın eline baktı, sonra gözlerini kaldırdı.
"Elini çek."
Adam iterek karşılık verdi.
Alper bir adım geriye gitti. Sandalye devrildi. Kahvehanedeki herkes ayağa kalktı.
Murat hızla araya girdi.
"Ne yapıyorsunuz lan?"
Kısa boylu adam Murat'a hamle yaptı. Murat kolunu yakalayıp kendinden uzaklaştırdı. Uzun boylu adam tekrar Alper'e saldırınca Alper yumruğunu savurdu. Adam masaya çarparak yere düştü.
Kahvehanenin içi bir anda karıştı.
Kıvırcık da araya girmeye çalıştı ama yanlışlıkla sandalyeye takılıp yere kapaklandı.
Mehmet Abi tezgâhın arkasından bağırdı:
"Ulan! Bardaklara dikkat edin!"
Alper bir adamı kendinden uzaklaştırıp diğerine döndü.
"Yeter lan! Çıkın dışarı!"
Murat da karşısındakini kapıya doğru itti. İki adam daha fazla uğraşmadan geri çekildi.
Uzun boylu olan kapıdan çıkarken Alper'e parmağını salladı.
"Bu iş burada bitmedi!"
Alper nefesini toparlayıp cevap verdi.
"Tamam kardeşim, kapıyı da çarpmayın. Zaten yeterince masraf çıkardınız."
Adamlar dışarı çıktı.
Kahvehanede birkaç saniyelik sessizlik oldu.
Ardından Mehmet Abi'nin sesi duyuldu.
"Alper!"
Alper gözlerini kapattı.
"Başladık yine."
"İki bardak kırılmış!"
Alper arkasını döndü.
"Abi, adamlar saldırdı. Sen hâlâ bardak diyorsun."
"Bardakların suçu ne oğlum?"
Alper Kıvırcık'ı gösterdi.
"Onun suçu. Zaten olayın başı da o."
Kıvırcık yerden kalkarken itiraz etti.
"Abi, ben ne yaptım şimdi?"
"Sen doğdun, gerisi geldi."
Murat gülmemek için başını çevirdi.
Kahvehanedeki gerginlik yavaş yavaş dağılırken Alper'in telefonu çaldı.
Ekranda kayıtlı olmayan bir numara vardı.
Alper telefonu kulağına götürdü.
"Alo?"
Karşı taraftan kalın bir erkek sesi geldi.
"Alper sen misin?"
"Yok, onun ikiziyim. Hangimizle görüşecektin?"
"Dalga geçme lan. Bugün kahvehanede adamlarıma saldırmışsın."
Alper'in yüzündeki gülümseme silindi.
"Sen kimsin?"
"Sen bizim kim olduğumuzu biliyor musun lan?"
Alper hiç düşünmeden cevap verdi.
"Kilimcinin kör oğlu, nereden bileyim? Nüfus müdürü müyüm ben?"
Murat başını öne eğip gülmemeye çalıştı.
Karşıdaki adamın sesi sertleşti.
"Ağzını topla, karşında çocuk yok."
Alper sandalyesine yaslandı.
"İyi, ben de kreş öğretmeni değilim zaten. Ne istiyorsun, onu söyle."
"Bugün bizim adamlarımıza bulaşmışsın."
"Bulaşmadım kardeşim, geldiler kendileri. Ben de misafir ağırlamayı pek beceremem, kusura bakmasınlar."
"Bak, bu iş burada kapanmayacak."
Alper'in sesi bu kez daha ciddi çıktı.
"Seninle bir derdim yok. Adamların gelir, düzgünce konuşur, zararları neyse öderim. Ama bir daha gelip de burada kimseye el kaldırmasınlar."
Karşı taraftan kısa bir sessizlik geldi.
"Sen kendini ne sanıyorsun?"
Alper ayağa kalktı.
"Ben kendimi biliyorum da sen hâlâ kendini anlatamadın. Kimsin sen?"
Adam cevap vermeden telefonu kapattı.
Alper birkaç saniye ekrana baktı. Sonra telefonu cebine koydu.
Murat yanına geldi.
"Kimdi?"
Alper başını iki yana salladı.
"Bilmiyorum. Bugün dövdüğümüz arkadaşların patronuymuş."
"Ne istiyormuş?"
"Onu da pek anlatamadı. Daha çok bağırdı."
Kıvırcık araya girdi.
"Abi, bence bunlar sıkıntılı tipler."
Alper ona döndü.
"Senin yüzünden zaten sabah sabah bütün mahalle sıkıntıya girdi. Bir de yorum yapma."
Kıvırcık dudaklarını büktü.
"Ben bir şey demiyorum."
"En iyisi."
Şevket Abi gazetesini yeniden eline aldı.
"Evlat, bazı insanlar kapıyı çalmadan gelir. Bela da onlardan biridir."
Alper kapıya doğru baktı.
"Şevket Abi, sen de bir kere normal bir şey söyle be."
Şevket Abi gözlüğünü düzeltti.
"Normal şeyleri herkes söyler."
Alper hafifçe güldü ama aklı hâlâ telefondaki sesteydi.
Mahallede bugüne kadar çok kavga görmüştü. Fakat bu seferki farklıydı. Adamların kim olduğunu bilmiyordu. Ne istediklerini de.
Tek bildiği, birilerinin mahallede kendine yer açmaya çalıştığıydı.
Ve Alper, mahallesinde olup bitenlere öylece seyirci kalacak biri değildi.
Bölüm etkileşimi
