Bölümler 41Şu an: Defterin Sahibi
- 1 Olay..1.490 kelime
- 2 Mahhalle Huzuru..1.285 kelime
- 3 BOŞ Dükanın Sırrı..1.352 kelime
- 4 Yarın Akşam1.515 kelime
- 5 Kıvılcım1.443 kelime
- 6 Eski Hesaplar1.355 kelime
- 7 Anahtarın Gölgesi1.831 kelime
- 8 Kapalı Kapılar1.414 kelime
- 9 Kapının Ardında2.032 kelime
- 10 Evin içindeki Gölge1.497 kelime
- 11 Geçmişin İzleri1.840 kelime
- 12 On İki Yıl Önce1.866 kelime
- 13 Unutulan Gece1.815 kelime
- 14 Fotoğrafın Gölgesi1.467 kelime
- 15 Eski Deponun Sırrı1.386 kelime
- 16 Hatırlanmayanlar1.614 kelime
- 17 Emanet1.642 kelime
- 18 İkinci Emanet1.527 kelime
- 19 Kayıt Dışı1.689 kelime
- 20 Bir Yabancı, Bir Mahalle1.555 kelime
- 21 İki İmza1.794 kelime
- 22 İsmin Ardındaki Sır1.948 kelime
- 23 Yerine Gelen1.488 kelime
- 24 Üç Saat1.715 kelime
- 25 Defterin Sahibi1.641 kelime · Okuduğun bölüm
- 26 Kırılan Camın Ardında1.826 kelime
- 27 Emanetin İzinde1.746 kelime
- 28 Kapının Ardında1.403 kelime
- 29 Bir Gecede Değişen Adam2.420 kelime
- 30 sessizliğin Bedeli1.719 kelime
- 31 Geri Dönmeyen Çocuk1.927 kelime
- 32 O Gece Orada Olan Adam1.647 kelime
- 33 Babanın Sakladığı Gece1.787 kelime
- 34 Üç Kişinin Sırrı1.808 kelime
- 35 Saatin Gösterdiği Yer1.476 kelime
- 36 Annenin Bıraktığı İz1.531 kelime
- 37 Geçmişin Kapısı1.776 kelime
- 38 Kardeşimin Adı1.466 kelime
- 39 Dönmeyenlerin Ardından1.722 kelime
- 40 Geçmişin Son Kapısı1.383 kelime
- 41 FİNAL..1.758 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Alper, telefonun ekranındaki isme bakmayı sürdürdü.
Z. Demir.
Bir süredir peşinde oldukları bu isim, şimdi karşılarına yeniden çıkmıştı. Üstelik bilinmeyen numaradan gönderilen mesaj, küçük siyah defterin de onunla bağlantılı olduğunu söylüyordu.
Murat, Alper'in elindeki telefonu aldı ve mesajı yeniden okudu.
"Defteri saklayan kişi, neden sakladığını bile bilmiyor..."
Kıvırcık kaşlarını çattı.
"Bu nasıl iş? İnsan neden sakladığını bilmediği bir şeyi niye saklar?"
Alper omuz silkti.
"Belki ona bir emanet verilmiştir. İçinde ne olduğunu bilmiyordur."
"İyi de o zaman defterin sahibi kim?"
"Onu bulmaya çalışıyoruz ya."
Murat telefonu geri verdi.
"Yarın Hasan'ın eski evine gidecektik. Bence planı değiştirmeyelim. Önce Şahin'in verdiği adrese bakalım. Belki defterle ilgili bir şey buluruz."
Alper başını salladı.
"Tamam. Ama bu mesajı da polise iletelim. Defterin fotoğrafını ve gelen yazışmaları dosyaya eklesinler."
Kıvırcık esnedi.
"Benim bir önerim var. Yarın sabah erkenden çıkalım. Şu işler bitsin, ben de iki gündür doğru düzgün uyuyamıyorum."
Alper ona baktı.
"Sen ne zamandır doğru düzgün uyuyorsun ki?"
"İnsan biraz anlayış bekliyor."
Murat gülerek ayağa kalktı.
"Yarın dokuzda buluşalım. Geç kalma."
Kıvırcık elini salladı.
"Ben geç kalmam. Sadece zaman zaman erken gelmekte zorlanıyorum."
Ertesi sabah Alper kahvehaneye geldiğinde Murat çoktan masaya oturmuştu. Önünde iki çay vardı. Kıvırcık ise henüz ortalıkta görünmüyordu.
Mehmet Abi, Alper'i görünce tezgâhın arkasından seslendi.
"Bugün erkencisin."
"Biraz işimiz var abi."
"İşiniz hiç bitmiyor zaten. Mahallenin bütün meselelerini siz çözeceksiniz."
Alper sandalyeye oturdu.
"Birileri de çözsün artık Mehmet Abi."
"Ben kendi meselemi çözemiyorum. Sen başkasınınkine karışma."
Murat gülümseyerek çayını bıraktı.
"Şahin adresi gönderdi. Hasan'ın eski evi sanayinin arka tarafında, küçük bir sokakta."
"Ev hâlâ duruyor mu?"
"Duruyor. Ama Hasan taşındıktan sonra satılmış. Şu an başka biri oturuyor."
"İçerideki insanlarla konuşmamız gerekecek."
"Önce kapıyı çalıp sorarız. Belki evin eski sahibiyle ilgili bir şey hatırlıyorlardır."
Alper başını salladı.
"Defterin orada olduğunu sanmıyorum. Ama Hasan'ın ne bıraktığını öğrenebiliriz."
Kapı açıldı. Kıvırcık içeri girdi. Elinde iki poşet vardı.
"Selamünaleyküm."
Alper poşetlere baktı.
"Hayırdır, market mi açıyorsun?"
"Yolda fırına uğradım. Kahvaltılık aldım."
Mehmet Abi hemen araya girdi.
"Burada kahvaltı mı yapacaksınız yine?"
Kıvırcık poşetleri masaya bıraktı.
"Mehmet Abi, sen de otur. Beraber yiyelim."
"Benim dükkânıma gelip bir de beni masaya çağırıyor. Şu rahatlığa bak."
Alper poşetten çıkan simidi aldı.
"Seninle arkadaşlık zor iş Kıvırcık."
"Niye?"
"İnsan senin yanında aç kalmıyor ama huzur da bulamıyor."
Kıvırcık simidinden bir parça kopardı.
"İkisi bir arada olmaz kardeşim."
Hasan'ın eski evi, sanayi bölgesinin arka tarafında, dar bir sokakta bulunuyordu. Tek katlı, küçük bahçeli, eski bir evdi. Bahçe kapısının boyası dökülmüş, duvarın kenarındaki sarmaşıklar neredeyse pencereye kadar uzanmıştı.
Alper kapıya yaklaşıp zili çaldı.
Bir süre sonra orta yaşlı bir kadın kapıyı açtı.
"Buyurun?"
"Merhaba. Biz eski ev sahibi Hasan Demir'i arıyoruz. Birkaç konuda bilgi almak istemiştik."
Kadın önce Alper'e, sonra arkasındaki Murat'a baktı.
"Hasan Bey'i tanımıyorum. Biz bu evi dört yıl önce aldık."
"Anladım. Kendisi burada uzun süre yaşamış mı?"
"Biz evi aldığımızda boştu. Önceki sahibi de pek bir şey anlatmadı."
Alper cebinden Hasan'ın fotoğrafını çıkardı.
"Şu kişiyi daha önce gördünüz mü?"
Kadın fotoğrafa dikkatle baktı.
"Hayır. Ama evi aldığımızda içeride bazı eski eşyalar vardı. Çoğunu attık. Birkaç parça da bodrumda duruyor."
Murat hemen sordu:
"Eski evraklar var mıydı?"
"Hatırlamıyorum. Bodrumda kutular vardı. Bir kısmını önceki sahipleri almıştı. Kalanları da biz ayırdık."
Alper kadına teşekkür etti.
"Rahatsız ettiğimiz için kusura bakmayın. Bodrumdaki kutulara bakmamız mümkün olur mu? Belki eski sahibine ait bir evrak bulabiliriz."
Kadın tereddüt etti.
"Bir dakika."
İçeri girip eşiyle konuştu. Birkaç dakika sonra geri döndü.
"Buyurun. Ama çok dağınıktır."
Üçü birlikte evin yan tarafındaki dar merdivenlerden bodruma indiler.
Bodrumda eski bir dolap, birkaç plastik kutu ve kullanılmayan eşyalar vardı. Kadın, köşedeki kutuları gösterdi.
"Şunlar önceki evden kalmış olabilir. Biz hiç açmadık."
Alper eldivenlerini takıp ilk kutuyu açtı. İçinden eski faturalar, birkaç gazete ve kullanılmış defterler çıktı. Murat diğer kutuya yöneldi. Kıvırcık ise etrafı dikkatle inceliyordu.
"Şu evin bodrumu bayağı genişmiş," dedi.
Alper cevap vermeden kutunun içindeki kâğıtları ayırmaya devam etti.
Bir süre sonra Murat'ın sesi duyuldu.
"Alper, şuna bak."
Murat'ın elinde küçük bir zarf vardı. Üzerinde herhangi bir isim yazmıyordu. Zarfın içinden eski bir fotoğraf çıktı.
Fotoğrafta Hasan Demir, bir kadının yanında duruyordu. İkisi de gençti. Arka tarafta ise aynı evin bahçesi görünüyordu.
Alper fotoğrafı çevirdi.
Arkasında bir tarih vardı. Efe'nin kaybolmasından yaklaşık bir yıl önce.
"Bu kadın kim olabilir?" diye sordu Kıvırcık.
Murat fotoğrafı inceledi.
"Şahin'in bahsettiği eski eşi olabilir."
Alper fotoğrafın altındaki küçük yazıyı fark etti.
Zehra Demir.
Üçü birbirine baktı.
"Z. Demir..." dedi Murat.
Alper fotoğrafı dikkatle cebine koydu.
"Aradığımız isim bu olabilir."
Evden ayrıldıktan sonra doğrudan Şahin'i aradılar. Fotoğrafı gönderince Şahin bir süre cevap vermedi.
"Bu kadın Zehra," dedi sonunda. "Hasan'ın eski eşi."
"Ne zaman ayrılmışlar?" diye sordu Alper.
"Tam tarihini bilmiyorum. Efe kaybolmadan birkaç yıl önce ayrıldılar. Hasan o dönem çok içine kapanmıştı."
"Zehra'nın soyadı hâlâ Demir mi?"
"Öyle kalmış olabilir. Ama yıllardır görüşmüyorlar."
"Şu an nerede yaşadığını biliyor musun?"
"Son duyduğumda başka bir şehre taşınmıştı. Ama nereye gittiğini bilmiyorum."
Alper bir an düşündü.
"Şahin Abi, Hasan'ın eski evinde onunla çekilmiş bir fotoğraf bulduk. Fotoğrafın arkasında tarih var. Efe kaybolmadan bir yıl önce çekilmiş."
"Demek saklamış."
"Zehra'nın Efe'yle ilişkisi nasıldı?"
Şahin içini çekti.
"İyiydi. Efe küçükken ona çok düşkündü. Ayrıldıktan sonra da bir süre görüşmüşler. Ama sonradan araları açıldı mı, bilmiyorum."
Murat araya girdi.
"Zehra'nın o gece depoda bulunmuş olma ihtimali var mı?"
Şahin'in sesi sertleşti.
"Ne demek istiyorsunuz?"
"Elimizde bir sevkiyat belgesi var. Z. Demir adı geçiyor. Bir de bize gönderilen fotoğrafın arkasında Serkan'ın Ziya'nın yerine geldiği yazıyor. Kim olduğunu kesinleştirmeye çalışıyoruz."
Şahin birkaç saniye sustu.
"Hasan'ın eski eşi olabilir. Ama o gece depoda ne işi olur, bilmiyorum."
Alper telefonu kapattığında Murat'a döndü.
"Zehra'yı bulmamız gerekiyor."
"Önce adresini araştıracağım. Şahin'in bildiği bir şey yok."
Kıvırcık başını kaşıdı.
"Yani Z. Demir diye aradığımız kişi Hasan'ın eski eşi çıktı. Peki fotoğraftaki Ziya ne olacak?"
Alper durdu.
"İşte onu da açıklamamız gerekiyor. Belki iki ayrı Z. Demir var. Belki belgelerden biri sonradan değiştirilmiş. Şu an hiçbir ihtimali eleyemeyiz."
Murat başını salladı.
"Orhan'a yeniden soralım. O dönemde Ziya ve Zehra'nın isimleri kayıtlarda nasıl geçiyormuş, öğrenelim."
Öğleden sonra Orhan'la telefonla görüştüler. Murat, sevkiyat kayıtlarında görünen Z. Demir adını sordu.
Orhan bir süre düşündükten sonra konuştu.
"Benim hatırladığım kadarıyla Ziya Demir şirketin eski çalışanıydı. Zehra Demir'in ise şirketle resmî bir bağlantısı yoktu."
"Yani aynı soyadını taşıyan iki farklı kişi olabilir mi?" diye sordu Murat.
"Elbette. Ama sevkiyat defterinde yalnızca Z. Demir yazıyorsa bunu kesinleştiremeyiz."
Alper telefonu aldı.
"Orhan Bey, Nihat'ın defterinde isimler açık mı yazılırdı, yoksa baş harf mi kullanılırdı?"
"Bazen baş harf kullanırdı. Özellikle şirket dışında kalan kişiler için."
"Zehra'nın şirket dışında olduğunu söylediniz. Peki onun adı böyle bir kayıtta geçebilir mi?"
"Geçebilir. Ama nedenini bilmiyorum."
Alper, Murat'a baktı.
"Teşekkür ederiz. Bir şey daha öğrenirsek tekrar ararız."
Telefon kapandığında Alper'in kafası daha da karışmıştı.
"Ziya'nın şirket çalışanı olması, Zehra'nın da aynı kayıtta yer almasına engel değil. Nihat dışarıdan biri için de baş harf kullanmış olabilir."
Murat, fotoğrafı masaya koydu.
"Zehra'yı bulmadan bu konuda ilerleyemeyiz."
Akşam saatlerinde Alper kahvehaneye uğradı. Münevver Teyze de oradaydı. Elinde bir tencere vardı.
"Alper, gel bakayım."
Alper kapının önünde durdu.
"Hayırdır teyze?"
"Akşam yemeği yaptım. Eve götür."
"Sağ ol, sonra alırım."
"Sonra m sonra! İki gündür doğru düzgün yemek yediğin yok. Suratından belli."
Mehmet Abi gülerek araya girdi.
"Münevver Abla, bu çocuk burada her gün tost yiyor."
Münevver Teyze ona döndü.
"Sen de önüne ne gelirse yedirme. Sonra gençlerin midesi bozuluyor."
Kıvırcık masadan seslendi.
"Ben de alabilir miyim Münevver Teyze?"
"Senin evde yemek yok mu?"
"Var da seninki daha güzel."
"Sen önce biraz kilo ver. Sonra konuşuruz."
Kıvırcık başını eğdi.
"Benim de herkesle bir derdim var."
Alper tencereyi aldı.
"Sağ ol teyze. Yarın kabını getiririm."
"Yarın değil, temizleyip getir. İçinde yemek kalmasın."
Alper gülerek kahvehaneden çıktı.
Sokağın başında Zeynep'le karşılaştı. Elinde birkaç kitap vardı.
"Kolay gelsin," dedi Alper.
Zeynep tencereye baktı.
"Yine mahalle mutfağından mı?"
"Biraz öyle."
"Anlaşılan burada aç kalmak mümkün değil."
"Kolay kolay bırakmazlar. Münevver Teyze özellikle."
Zeynep gülümsedi.
"Ben de bugün ona rastladım. Bana da yemek vermeye çalıştı."
"Vermiştir."
"Verdim demekle kalmadı, ne zaman yiyeceğimi de söyledi."
"Onun kuralı öyle. Yemeği verir, saatini de belirler."
Zeynep hafifçe güldü.
"Senin de sözünden çıkmadığın belli."
"Benimle uğraşmaktan yoruldu artık."
Zeynep, Alper'in elindeki tencereye yeniden baktı.
"Bu kadar işin arasında yemek taşımak da sana kaldı demek."
"Mahallede görev dağılımı var. Benim payıma bu düştü."
"Kolay gelsin o zaman."
"Sağ ol. Sen de bir şeye ihtiyaç duyarsan haber ver."
Zeynep başını salladı.
"Şimdilik iyiyim. Ama şu apartmanın kapısıyla aramız hâlâ düzelmedi."
"Bir gün onu da ikna ederiz."
Zeynep gülümseyerek yoluna devam etti. Alper de evine doğru yürüdü.
Gece Murat'tan bir telefon geldi.
"Zehra'yla ilgili bir bilgi buldum."
Alper hemen doğruldu.
"Ne buldun?"
"Şahin'in eski bir tanıdığı, Zehra'nın yıllar önce şehir değiştirdiğini doğruladı. Şu an nerede yaşadığını bilmiyor ama bir süre önce başka bir ilçede görüldüğünü söylemiş."
"Adres var mı?"
"Henüz yok. Ama yarın oraya gidip araştırabiliriz."
"Tamam. Bir de şu defterin fotoğrafını gönderen kişiyi düşünelim. Zehra'nın adını bilerek mi öne çıkardı, yoksa gerçekten onunla mı bağlantılı?"
"Onu da öğrenmemiz gerekiyor."
Alper telefonu kapatıp masadaki fotoğrafı yeniden eline aldı.
Hasan ve Zehra yan yana duruyordu. İkisinin de yüzünde sakin bir ifade vardı. Fotoğrafın çekildiği günün, Efe'nin kaybolmasından bir yıl önce olması dikkat çekiciydi.
Alper fotoğrafın arkasını çevirdi. Tarihin hemen altında daha önce fark etmediği küçük bir yazı vardı.
“Efe'ye bırakılacak.”
Bir süre yazıya baktı.
Sonra telefonunu aldı ve Murat'a fotoğrafı gönderdi.
Murat kısa süre sonra aradı.
"Bu ne demek?"
"Henüz bilmiyorum."
"Zehra'nın Efe'ye bırakmak istediği bir şey olabilir."
"Ya da Nihat'ın ona emanet ettiği bir şey."
Murat sustu.
Alper fotoğrafı masaya bıraktı.
"Yarın Zehra'yı bulacağız. Ondan önce başka bir yere gitmeye gerek yok."
Telefonu kapatmak üzereyken bilinmeyen numaradan yeni bir mesaj geldi.
“Zehra'yı bulursanız ona defteri sormayın.”
Alper'in bakışları sertleşti.
Ardından ikinci mesaj düştü:
“Önce Efe'ye ne verdiğini sorun. Çünkü o gece saklanan şey defter değildi.”
Alper telefonu elinde tuttu.
Yıllardır aradıkları emanetin ne olduğu hâlâ belirsizdi. Fakat ilk kez, defterin yalnızca gerçeğe ulaşmalarını sağlayacak bir araç olabileceğini düşünüyordu.
Belki de asıl emanet, bir insanın elinden başka bir insanın eline geçmişti.
Ve o insan, Zehra Demir'di.
Bölüm etkileşimi
