Bölümler 41Şu an: Kayıt Dışı
- 1 Olay..1.490 kelime
- 2 Mahhalle Huzuru..1.285 kelime
- 3 BOŞ Dükanın Sırrı..1.352 kelime
- 4 Yarın Akşam1.515 kelime
- 5 Kıvılcım1.443 kelime
- 6 Eski Hesaplar1.355 kelime
- 7 Anahtarın Gölgesi1.831 kelime
- 8 Kapalı Kapılar1.414 kelime
- 9 Kapının Ardında2.032 kelime
- 10 Evin içindeki Gölge1.497 kelime
- 11 Geçmişin İzleri1.840 kelime
- 12 On İki Yıl Önce1.866 kelime
- 13 Unutulan Gece1.815 kelime
- 14 Fotoğrafın Gölgesi1.467 kelime
- 15 Eski Deponun Sırrı1.386 kelime
- 16 Hatırlanmayanlar1.614 kelime
- 17 Emanet1.642 kelime
- 18 İkinci Emanet1.527 kelime
- 19 Kayıt Dışı1.689 kelime · Okuduğun bölüm
- 20 Bir Yabancı, Bir Mahalle1.555 kelime
- 21 İki İmza1.794 kelime
- 22 İsmin Ardındaki Sır1.948 kelime
- 23 Yerine Gelen1.488 kelime
- 24 Üç Saat1.715 kelime
- 25 Defterin Sahibi1.641 kelime
- 26 Kırılan Camın Ardında1.826 kelime
- 27 Emanetin İzinde1.746 kelime
- 28 Kapının Ardında1.403 kelime
- 29 Bir Gecede Değişen Adam2.420 kelime
- 30 sessizliğin Bedeli1.719 kelime
- 31 Geri Dönmeyen Çocuk1.927 kelime
- 32 O Gece Orada Olan Adam1.647 kelime
- 33 Babanın Sakladığı Gece1.787 kelime
- 34 Üç Kişinin Sırrı1.808 kelime
- 35 Saatin Gösterdiği Yer1.476 kelime
- 36 Annenin Bıraktığı İz1.531 kelime
- 37 Geçmişin Kapısı1.776 kelime
- 38 Kardeşimin Adı1.466 kelime
- 39 Dönmeyenlerin Ardından1.722 kelime
- 40 Geçmişin Son Kapısı1.383 kelime
- 41 FİNAL..1.758 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Alper, sabah gözlerini açtığında aklında yine aynı isim vardı: Orhan.
Murat'ın gece gönderdiği mesajdan sonra pek uyuyamamıştı. Eski şirketin muhasebecisi… Yıllar önce Cemal Karaca ve Nihat'la aynı iş yerinde çalışmış, Efe'nin kaybolduğu döneme ait sevkiyat kayıtlarını görmüş bir adam. Belki de Hasan'ın aradığı cevabın bir kısmı onun elindeydi.
Yatağından kalkıp salona geçti. Masanın üzerinde duran fotoğrafları yeniden inceledi. Birinde kendisiyle Efe çocukluklarının en güzel günlerinden birindeymiş gibi gülümsüyordu. Diğerinde ise Efe'nin yıllar sonraki hâli vardı. İki fotoğrafın arasında on iki yıl, sayısız soru ve yarım kalmış bir hikâye duruyordu.
Telefonunu alıp Murat'ı aradı.
“Orhan'ın adresini bulabildin mi?”
“Buldum. Eski kayıtlarda bir adresi var ama orada oturduğundan emin değilim. Bir de telefon numarasına ulaştım.”
“Aradın mı?”
“Aradım. Önce açmadı. Sonra mesaj attım. Şirketin eski kayıtlarıyla ilgili konuşmak istediğimizi söyledim.”
“Cevap verdi mi?”
“Bir süre sonra tek cümle yazdı. ‘Bu konuyu yıllar önce kapattım.’”
Alper pencerenin önüne yürüdü.
“Demek hâlâ hatırlıyor.”
“Hatırlaması başka, konuşmaya razı olması başka.”
“Adresini gönder. Önce yüz yüze görüşmeyi deneyelim.”
Murat kısa bir sessizlikten sonra konuştu.
“Alper, adamın bizi tanımaması mümkün. Ama bizimle konuşmak istemediği açık. Üzerine fazla gidersek tamamen ortadan kaybolabilir.”
“Biliyorum. Sadece konuşacağız.”
“Bu cümleyi daha önce de duydum. Sonunda kendimizi eski depoda bulduk.”
Alper gülümsedi.
“Bu sefer yanımızda polis olmadan hiçbir yere girmiyoruz.”
“İyi. Öğlene doğru buluşalım.”
Telefon kapandığında Alper, masadaki fotoğrafları çekmeceye koydu. Artık geçmişin peşinden giderken her gördüğüne inanmayacaktı. Birileri ona sürekli bir şeyler gösteriyor, fakat hiçbir zaman bütün resmi vermiyordu.
Bu defa sorularını kendisi soracaktı.
Öğleye doğru üç arkadaş sanayi bölgesine yakın eski bir mahallede buluştu. Orhan'ın adresi, yıllar önce şirketin muhasebe işlerini yürüttüğü binaya oldukça yakındı. Ancak verdikleri adreste artık başka bir işletme bulunuyordu.
Murat, telefonundaki numarayı yeniden aradı.
Bu kez karşı taraf açtı.
“Buyurun?”
Murat kendisini tanıttı.
“Sabah mesaj göndermiştim. Eski Yıldız Lojistik'in önceki şirket kayıtlarıyla ilgili görüşmek istiyoruz.”
Karşı taraftan ses gelmedi.
“Orhan Bey?”
“Ben o şirketle yıllar önce ilişkimi kestim.”
“Biliyoruz. Sizi rahatsız etmek istemiyoruz. Yalnızca o döneme ait bazı sevkiyat kayıtlarını anlamaya çalışıyoruz.”
“Benim anlatacak bir şeyim yok.”
Alper telefonu Murat'tan aldı.
“Orhan Bey, adım Alper Yılmaz. Nihat'ı tanırdınız. Hasan Demir'i de tanıdığınızı düşünüyorum.”
Bu defa sessizlik uzadı.
“Hasan'ın adını nereden duydunuz?”
“Onu arıyoruz. Kendisiyle ilgili bazı kayıtlara ulaştık.”
Orhan'ın sesi değişti.
“Ne kaydı?”
“Efe'nin kaybolduğu döneme ait sevkiyat çizelgeleri.”
Telefonun diğer ucundan derin bir nefes duyuldu.
“Bu konuşmayı telefonda yapmayalım.”
Alper, Murat'a baktı.
“Nasıl isterseniz.”
“Eski belediye binasının karşısında bir çay ocağı var. Bir saat sonra orada olun. Tek başınıza gelmeyin ama kalabalık da getirmeyin.”
Telefon kapandı.
Kıvırcık, konuşmanın bitmesini beklemişti.
“Ne dedi?”
“Görüşmeyi kabul etti.”
“Güzel. Peki adamın bizi bir yere çağırması normal mi?”
Murat telefonunu cebine koydu.
“Normal değil. O yüzden önce polisle konuşacağız.”
Bir saat sonra eski belediye binasının karşısındaki çay ocağında oturuyorlardı. Murat, görüşmenin yerini ve saatini polis memuruna bildirmiş, Orhan'ın kimliğinin doğrulanması için gerekli bilgileri paylaşmıştı. Polis, yakın çevrede bulunacağını ve herhangi bir şüpheli durum oluşursa kendilerine haber vermelerini istemişti.
Kıvırcık, çayından bir yudum aldı.
“Ben bu kadar gizli saklı işten yoruldum. Adam muhasebeciyse gelsin, defterini açsın, anlatsın. Ne diye buluşma yeri seçiyoruz?”
Alper masadaki şekerliği ona doğru itti.
“Belki adam da korkuyordur.”
“Ben de korkuyorum. Ama kimse beni çay ocağına çağırıp sorguya çekmiyor.”
Murat sokağın karşısına baktı.
“Geliyor.”
Orhan, ellili yaşlarının sonlarında, zayıf yapılı bir adamdı. Saçları iyice seyrelmiş, yüzüne yılların yorgunluğu yerleşmişti. Etrafına bakınarak çay ocağına girdi. Önce Murat'ı, sonra Alper'i süzdü.
“Alper Yılmaz hanginiz?”
Alper ayağa kalktı.
“Benim.”
Orhan elini uzatmadı. Masaya oturup garsona çay söyledi.
“Ne biliyorsunuz?”
Alper doğrudan konuya girdi.
“Nihat'ın sakladığı eski sevkiyat kayıtlarını bulduk. Bir defterden söz ediliyor. Hasan Demir'in de bu defterin peşinde olduğunu öğrendik.”
Orhan'ın yüzünde belli belirsiz bir değişiklik oldu.
“Hasan nerede?”
“Biz de onu bulmaya çalışıyoruz.”
“Peki Nihat?”
“Onun nerede olduğunu da bilmiyoruz.”
Orhan, masanın üzerindeki çay bardağına baktı.
“Demek hâlâ kimse bulunamamış.”
Murat öne eğildi.
“Bu insanların nerede olduğunu biliyor musunuz?”
“Hayır. Ama o yıllarda neler yaşandığını az çok biliyorum.”
Alper, Nihat'ın deposunda buldukları notu çıkardı.
“Bu yazıyı tanıyor musunuz?”
Orhan kâğıda baktı. Yazıyı dikkatle inceledikten sonra başını kaldırdı.
“Nihat'ın el yazısı.”
“Peki ikinci emanet ne demek?”
Orhan bir süre cevap vermedi. Sonra çevresine bakındı.
“Ben o şirkette muhasebe kayıtlarını tutardım. Nihat işleri yürütürdü, Cemal de sevkiyat tarafıyla ilgilenirdi. Bir dönem her şey kayıtlı görünürdü. Fakat bazı yükler defterlere hiç girmezdi.”
“Kaçak sevkiyat mı?” diye sordu Murat.
Orhan başını salladı.
“Bunu ben yapmadım. Benim görevim bana verilen belgeleri kaydetmekti. Fakat zamanla bazı kayıtların değiştirildiğini fark ettim. Özellikle gece yapılan sevkiyatlarda.”
Alper'in bakışları sertleşti.
“Efe'nin kaybolduğu gece de sevkiyat var mıydı?”
Orhan gözlerini Alper'e çevirdi.
“Sen o çocuksun demek.”
Alper cevap vermedi.
Orhan devam etti:
“O geceyi hatırlıyorum. Çünkü ertesi sabah Nihat ofise geldi. Normalde kayıtları ben teslim alırdım. O gün elinde birkaç belge vardı. Bir aracın giriş kaydı bulunuyordu ama çıkış kaydı yoktu.”
“Nasıl yani?” dedi Murat.
“Depoya girmişti. Fakat şirket kayıtlarına göre oradan hiç çıkmamıştı. Oysa aracın o gece depodan ayrıldığını bilenler vardı.”
Alper masaya doğru eğildi.
“Aracın plakası?”
“Tamamını hatırlamıyorum. Defterde bulunuyordu. Fakat o sayfa sonradan değiştirilmişti.”
“Kim değiştirdi?”
Orhan cevap vermeden önce bir süre düşündü.
“Cemal'in talimatıyla yapıldığını duydum. Ama bunu kimin yaptığını görmedim.”
Murat hemen sordu:
“Hasan bu kaydı mı arıyordu?”
“Evet. Yıllar sonra bir gün yanıma geldi. Oğlunun kaybolduğu geceyle ilgili bir şeyler öğrenmeye çalışıyordu. Ben de ona bildiklerimi anlattım. Fakat elimde kanıt yoktu.”
“Sonra ne oldu?”
“Bir süre sonra Nihat geldi. Benden eski kayıtların bir kopyasını istedi. Ona bazı belgeleri verdim. Bir kısmını da kendim sakladım.”
Alper'in gözleri büyüdü.
“Yani sizde hâlâ kayıt var mı?”
Orhan çayından bir yudum aldı.
“Bende yalnızca bir fotokopi var. Orijinal defter Nihat'taydı. Hasan'ın da o defteri bulduğunu düşündüm.”
Murat hemen araya girdi.
“Hasan'ın elinde olduğuna dair bir kanıtınız var mı?”
Orhan başını iki yana salladı.
“Hayır. Ama geçen ay beni aradı. Nihat'ın yıllar önce kendisine bir şey bıraktığını söyledi. O şeyin ne olduğunu sordu. Ben de bildiklerimi anlattım.”
Alper, Murat'a baktı.
Hasan'ın kayıp kayıtları bulduğuna dair söyledikleri artık daha anlamlıydı.
“Fotokopi nerede?” diye sordu Alper.
Orhan bir süre sessiz kaldı.
“Evde.”
“Bize gösterebilir misiniz?”
“Bugün olmaz.”
Alper'in sabrı azalmaya başlamıştı.
“Orhan Bey, bu kayıtlar bir çocuğun kaybolduğu geceyle ilgili. Yıllardır ailesi onu arıyor. Şimdi Hasan da ortada yok. Daha ne kadar bekleyeceğiz?”
Orhan başını kaldırdı.
“Ben de yıllarca sustum. Çünkü o gün konuşanların başına neler geldiğini gördüm. Nihat'ın kayboluşunu, Hasan'ın yıllarca sokak sokak oğlunu aramasını biliyorum. Benim de ailem var.”
Alper sesini yükseltmedi.
“Kimse sizden kahramanlık yapmanızı istemiyor. Yalnızca bildiklerinizi saklamamanızı istiyoruz.”
Orhan, Alper'in yüzüne uzun uzun baktı.
“Yarın size ulaşacağım. Önce elimdeki belgeleri kontrol etmem gerekiyor.”
Murat başını salladı.
“Size bir numara bırakacağız. Ama lütfen ortadan kaybolmayın.”
Orhan ayağa kalktı.
“Benim de istediğim bu.”
Orhan gittikten sonra üçü bir süre konuşmadı.
Kıvırcık, önündeki çay bardağını çevirdi.
“Ben bu adamın anlattıklarına pek güvenemedim.”
Murat ona baktı.
“Neden?”
“Çünkü herkes bir şey biliyor ama kimse bir şey bilmiyormuş gibi davranıyor. Nihat biliyor, Hasan biliyor, Orhan biliyor. Bir tek biz bilmiyoruz.”
Alper hafifçe gülümsedi.
“Zaten bu yüzden buradayız.”
Murat notlarını kontrol etti.
“Orhan'ın anlattıkları, elimizdeki sevkiyat çizelgesiyle örtüşüyor. Eksik araç kaydı, Hasan'ın aradığı kayıt olabilir. Fakat fotokopiyi görmeden kesin bir sonuca varamayız.”
Alper ayağa kalktı.
“Bir de şu mesele var. Orhan, Hasan'la geçen ay görüştüğünü söyledi. Hasan'ın ona ulaşmış olması, bizim sandığımızdan daha fazla bilgiye sahip olduğunu gösteriyor.”
“Belki de bu yüzden ortadan kayboldu,” dedi Murat.
Kıvırcık çantasını omzuna attı.
“Peki şimdi ne yapıyoruz?”
“Bekleyeceğiz. Orhan yarın belgeyi getirecek.”
Kıvırcık yüzünü buruşturdu.
“Hayatımda ilk defa birinin gelmesini bu kadar istemiyorum. Çünkü gelirse yine bir şey çıkacak.”
Akşamüstü Alper, kahvehaneye uğradı. Mehmet Abi tezgâhın arkasında hesap defterini karıştırıyor, Rıza Usta da kapının önünde tamir ettiği eski bir sandalyeyi kontrol ediyordu.
“Alper, gel hele,” diye seslendi Rıza Usta.
Alper yanına gitti.
“Hayırdır Rıza Usta?”
“Şu sandalye var ya, üç gündür bununla uğraşıyorum. Bir türlü ayağını tutturamadım.”
Alper sandalyeye baktı.
“Usta, sen sanayide araba tamir ediyorsun. Bir sandalyeyle mi uğraşacaksın?”
Rıza Usta güldü.
“Arabada parça belli, arıza belli. İnsanın hayatı gibi değil. Bazen neyin nereden kırıldığını bulamıyorsun.”
Alper bir an durdu.
“Doğru söylüyorsun.”
Rıza Usta, Alper'in yüzündeki düşünceli ifadeyi fark etti.
“Yine bir şey mi var?”
“Biraz geçmişle uğraşıyoruz.”
“Geçmiş dediğin şey, insanın peşinden geliyorsa dönüp bakmak gerekir. Ama her gelen sesin de peşine düşülmez.”
Alper başını salladı.
Rıza Usta'nın sözleri basit görünüyordu ama son günlerde yaşadıklarının tam ortasına dokunmuştu.
Kahvehanenin içinden Mehmet Abi'nin sesi duyuldu.
“Alper! Şu hesabı da bir konuşalım.”
Alper gözlerini kapattı.
“Rıza Usta, şu sandalyenin ayağını tamir ettin ya, bir de benim şu hesabın ayağını tamir et.”
Rıza Usta kahkaha attı.
“Ben o işe karışmam. Mehmet Abi'nin hesabı kaynak tutmaz.”
Gece saat ona doğru Alper'in telefonu çaldı.
Orhan arıyordu.
“Alper Bey, belgeleri buldum.”
Alper hemen doğruldu.
“Yarın getirebilir misiniz?”
“Getireceğim. Fakat bir şey var.”
“Nedir?”
“Fotokopinin bir kısmı eksik. O geceye ait sayfanın tamamı bende değil.”
“Eksik kısmında ne yazıyordu?”
Orhan'ın sesi alçaldı.
“Bir araç plakası ve teslim alan kişinin imzası. Ama ben yıllar önce o sayfada gördüğüm ismi unutmadım.”
Alper'in kalbi hızlandı.
“Kimdi?”
Orhan cevap vermeden önce derin bir nefes aldı.
“Hasan Demir.”
Alper bir an konuşamadı.
“Hasan mı?”
“Evet. Ama şunu yanlış anlamayın. Bu, Hasan'ın Efe'yi götürdüğü anlamına gelmez. Kayıtta yalnızca teslim alan bölümünde onun imzası vardı. Belki bir belgeyi teslim aldı, belki de başka bir şey. Ben o gün ne olduğunu bilmiyorum.”
Alper'in zihninde sorular birbirine karıştı.
Hasan, oğlunu arayan bir babaydı. Yıllarca Efe'yi bulmak için uğraşmıştı. Şimdi ise kaybolduğu geceye ait bir kayıtta adı geçiyordu.
“Orhan Bey, yarın bu belgeyi mutlaka görmemiz gerekiyor.”
“Getireceğim.”
Telefon kapandı.
Alper, birkaç dakika boyunca olduğu yerde kaldı. Ardından Murat'ı aradı ve duyduklarını anlattı.
Murat bir süre sessiz kaldı.
“Bu önemli. Ama Hasan'ın imzası tek başına hiçbir şeyi kanıtlamaz. Önce belgenin aslını, tarihini ve imzanın neyin karşılığı olduğunu görmeliyiz.”
“Biliyorum.”
“Bir de Orhan'ın güvenliğini düşünmeliyiz. Adam yıllar sonra konuşmaya başladı. Birileri bunu öğrenirse onu da susturmaya çalışabilir.”
Alper pencereye yürüdü.
“Yarın buluşma yerine birlikte gideriz. Gerekirse polise de haber veririz.”
Murat kabul etti.
Telefon kapandığında Alper'in aklında tek bir soru vardı:
Hasan Demir, yıllardır aradığı oğlunun kaybolduğu gece neden bir teslim belgesine imza atmıştı?
Belki de Hasan, Efe'yi kaybettiği gece yaşananların yalnızca mağduru değildi.
Belki de yıllardır sakladığı gerçek, onu bulmalarından korkmasının asıl sebebiydi.
Alper henüz karar vermemişti. Bir insanı, yalnızca eski bir kayıttaki imzasıyla suçlayamazdı.
Ama artık Hasan'la yüzleşmeden bu hikâyenin bir adım daha ilerlemesi mümkün görünmüyordu.
Bölüm etkileşimi
