MAHALLE ABİSİ kitap kapağı

21. bölüm / 41

İki İmza

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 41Şu an: İki İmza

Sabah, mahalleye önce fırının kepenk sesi yayıldı. Ardından sokak yavaş yavaş canlandı. Bakkal kasaları dışarı çıkardı, karşı apartmanın önünde iki komşu ayaküstü sohbete daldı. Mehmet Abi ise kahvehanenin önüne sandalyeleri dizerken bir yandan da geçenleri selamlıyordu.

Alper, evinin kapısını çekip merdivenlerden indiğinde telefonuna baktı. Orhan'dan hâlâ haber yoktu. Bir önceki akşam gelen mesajın görüntüsünü Murat polise iletmiş, fakat henüz yeni bir bilgi ulaşmamıştı.

“Hasan'ın imzasını gördüğünde yalnızca kimin teslim aldığını değil, kimin teslim ettiğini de sor.”

Mesajı gönderen kişi, Orhan'ın elindeki belgeyi biliyordu. Üstelik Alper'le Murat'ın o belgeyi görmeye çalıştığından da haberdardı. Bu, artık tesadüf denilip geçilecek bir durum değildi.

Alper sokağa çıktığında karşı apartmanın kapısında Zeynep'i gördü. Elinde iki boş koli vardı. Birini kapının yanına bırakmış, diğerini katlamaya çalışıyordu. Karton bir türlü istediği gibi kapanmayınca biraz uğraştı, sonunda pes edip yere bıraktı.

Alper yanına yaklaştı.

“Taşınma işi bitmedi mi daha?”

Zeynep başını kaldırdı.

“Bitti sayılır. Sadece evin içindeki kolilerle mücadele ediyorum.”

“Yardım lazım mı?”

“Bu sefer kolileri kendim halledebilirim.”

Alper gülümsedi.

“Dün de öyle demiştin.”

“Dün koliler bana yenilmişti. Bugün durum farklı.”

“Anlaşıldı. Bugün araya girmiyoruz.”

Zeynep kartonlardan birini kaldırıp apartmanın içindeki geri dönüşüm kutusuna götürdü. Alper de diğerini aldı.

“Bunu da bırakayım. Sonra kahvehaneye geçeceğim.”

Zeynep teşekkür etti.

“Dün söylediğin kahvehane burası mı?”

Alper, sokağın başını gösterdi.

“Evet. Mehmet Abi'nin yeri. Bir çay içmek istersen uğra. Ama veresiye yazdırma, sonra peşini bırakmaz.”

“Ben kimseye borçlanmam.”

“Mehmet Abi'yle tanışınca bu konuda fikrin değişebilir.”

Zeynep güldü.

“Bunu da göreceğiz.”

Alper vedalaşıp yoluna devam etti. Birkaç adım sonra arkasından seslendi.

“Alper!”

Döndü.

“Şu mahallede gerçekten herkes birbirini tanıyor mu?”

“Az çok.”

“Peki insan biraz yalnız kalmak isterse?”

Alper omuz silkti.

“Perdeleri kapatır. Ama Fatoş Abla'nın bundan haberi olur mu, onu bilemem.”

Zeynep başını iki yana sallayarak güldü. Alper de elini kaldırıp selam verdi ve sokağın başına doğru yürüdü.

Kahvehaneye girdiğinde Kıvırcık, Mehmet Abi'nin tezgâhının önünde bir şey anlatıyordu.

“Ben sana diyorum Mehmet Abi, bu işin sonunda zarar eden hep küçük esnaf oluyor.”

Mehmet Abi çay bardağını tezgâha bıraktı.

“Sen hangi işte kâr ettin de küçük esnafın derdine düştün?”

“Benim ticari zekâmı anlamıyorsunuz.”

Alper masaya oturdu.

“Senin ticari zekân yüzünden geçen ay aldığın telefonun ekranını üç kere değiştirdik.”

Kıvırcık hemen döndü.

“O telefonun sorunu bende değil. Üretim hatası.”

“Telefon ikinci eldi.”

“İşte üretim hatası da oradan geliyor.”

Mehmet Abi başını salladı.

“Allah akıl fikir versin.”

Murat da arka masadan kalkıp yanlarına geldi. Elinde birkaç çıktı vardı.

“Orhan'dan haber geldi.”

Alper'in yüzü ciddileşti.

“Ne diyor?”

“Bugün saat ikide görüşmek istiyor. Belgeleri getirecekmiş.”

“Yer?”

“Yine belediye binasının karşısındaki çay ocağı.”

Kıvırcık sandalyesini çekti.

“Bu adamın başka bildiği yer yok mu? Hep aynı çay ocağı.”

Murat ona baktı.

“İstersen sen bir yer seç.”

“Benim seçtiğim yerde çay pahalı. Adamın cebini düşünmek lazım.”

Alper gülerek başını salladı.

“Sen önce kendi cebini düşün. Mehmet Abi'ye borcun var.”

Mehmet Abi uzaktan seslendi.

“Bak, onu unutma. Geçen haftadan iki tost, dört çay.”

Kıvırcık itiraz etti.

“Dört çay mı? Ben o kadar çay içmedim.”

“Yanında kim vardı?”

“Alper vardı.”

Alper hemen araya girdi.

“Benim adımı karıştırma. Ben kendi çayımı kendim ödedim.”

Mehmet Abi defterini kaldırdı.

“Burada yazıyor.”

Kıvırcık deftere baktı, sonra konuyu değiştirdi.

“Her neyse. Saat ikide ben de geliyorum.”

Murat başını salladı.

“Bu kez sessiz durabilirsen.”

“Ben zaten sessiz bir insanım.”

Alper güldü.

“Senin sessizliğin bile gürültülü.”

Saat ikiye doğru üçü buluşma yerine geldi. Orhan henüz görünmüyordu. Murat, çevredeki masaları ve sokağın girişini gözden geçirdi. Alper ise çay ocağının önünde ayakta bekliyordu.

Bir süre sonra Orhan karşı kaldırımda belirdi. Elinde kahverengi bir dosya vardı. Etrafına bakındıktan sonra yanlarına geldi.

“Beklettim mi?”

“Hayır,” dedi Alper. “Buyurun, oturalım.”

Orhan sandalyeye oturdu, dosyayı masanın üzerine koydu. Fakat hemen açmadı.

“Önce şunu söyleyeyim. Benim anlattıklarımın hepsi yıllar öncesine ait. Bazı tarihleri karıştırıyor olabilirim. O yüzden belgede ne yazıyorsa ona bakacağız.”

Murat başını salladı.

“Biz de zaten bunu istiyoruz.”

Orhan dosyayı açtı. İçinden birkaç fotokopi, eski bir sevkiyat çizelgesi ve kenarları yıpranmış bir kâğıt çıkardı.

Alper ilk sayfaya eğildi. Tarih, Efe'nin kaybolduğu haftaya aitti. Çizelgede araçların giriş ve çıkış saatleri, yük kodları ve teslim noktaları sıralanmıştı.

Orhan parmağını bir satırın üzerine koydu.

“Aradığınız gece bu. Şu araç depoya saat yirmi üçü on geçe girmiş. Çıkış saati boş bırakılmış.”

Murat belgeyi kendine doğru çekti.

“Plaka?”

“İlk iki hanesi okunuyor. Gerisi fotokopide kaybolmuş.”

Alper kâğıda yaklaştı.

“Teslim alan kim?”

Orhan diğer sayfayı çevirdi.

“Hasan Demir. İmza burada.”

Alper, imzaya dikkatle baktı. Soyadı açıkça yazılmıştı. İmzanın yanında bir de saat bulunuyordu. Ancak teslim edilen şeyin ne olduğu belirtilmemişti.

“Ne teslim edilmiş?”

Orhan başını iki yana salladı.

“Bu sayfada yalnızca sevkiyat kodu var. Malın ne olduğu başka bir listede yazılıydı.”

Murat hemen sordu:

“O liste nerede?”

“Bende yok. Nihat'ın tuttuğu ayrı bir kayıt vardı. Ben yalnızca muhasebe kopyasını saklamışım.”

Alper parmağıyla sayfanın altını gösterdi.

“Burada başka bir imza daha var.”

Orhan kâğıdı kendine çekti.

“Evet. Teslim eden kişinin imzası.”

“Kim?”

Orhan bir süre baktı. Sonra kâğıdı Alper'e çevirdi.

“Nihat.”

Alper'in yüzü gerildi.

“Yani Nihat teslim etmiş, Hasan teslim almış.”

“Belgede görünen bu.”

Murat dikkatle imzayı inceledi.

“Peki bu işlem şirketin olağan sevkiyatlarından biri mi?”

Orhan başını salladı.

“Hayır. Normalde teslim alan kişi, şirketin yetkili çalışanı olurdu. Hasan o dönemde şirket personeli değildi. Depoda da çalışmıyordu.”

Alper'in zihnindeki soru büyüdü.

“Peki neden onun imzası var?”

“Bilmiyorum. Belki Nihat ondan bir şeyi teslim almasını istedi. Belki de kayıt, gerçeği gizlemek için böyle düzenlendi.”

Kıvırcık ilk kez konuştu.

“Bir dakika. Hasan kendi oğlunu arıyor. Ama oğlunun kaybolduğu gece depoda bir şey teslim almış. Bu işin içinde başka bir şey var.”

Orhan ona baktı.

“Ben de yıllardır bunu düşünüyorum.”

Alper gözlerini belgeden ayırmadı.

“Hasan'ın imzasını gördüğünüzde ne yaptınız?”

“Önce Nihat'a sordum. Bana bunun eski bir teslimat olduğunu söyledi. Ayrıntı vermedi. Sonra Hasan geldiğinde bu kaydı gösterdim. Çok sinirlendi. İmzayı tanımadığını söyledi.”

“Peki imza onun değil mi?”

Orhan cevap vermeden önce kâğıdı tekrar inceledi.

“Bana göre onun imzası. Ama kesin konuşamam. O gün yanında değildim.”

Murat diğer sayfayı aldı. Kenarında küçük bir not vardı. Üçgen içindeki anahtar işaretinin yanında iki harf yazıyordu: “C.K.”

“Bu ne demek?”

Orhan'ın yüzü değişti.

“Cemal Karaca.”

Alper başını kaldırdı.

“Cemal'in parafı mı?”

“Şirket içindeki bazı belgelerde bu şekilde kullanırdı. Ama bu işaretin neden burada olduğunu bilmiyorum.”

Murat not aldı.

“Belgenin tamamını incelememiz gerekiyor. Mümkünse asıllarını da görmek isteriz.”

Orhan dosyayı kapatmadı.

“Bunlar elimdeki kopyalar. Asılları Nihat'taydı. Ben yıllar önce kendi güvenliğim için fotokopilerini almıştım.”

Alper, Orhan'ın yüzüne baktı.

“Hasan size geçen ay geldiğinde bu imzadan söz etti mi?”

“Evet. Özellikle teslim eden kişinin kim olduğunu sordu. Ben de Nihat olduğunu söyledim. O zaman yüzü bembeyaz kesildi.”

“Başka bir şey söyledi mi?”

Orhan başını eğdi.

“Yalnızca, ‘Demek o gece bana söylenen doğru değilmiş,’ dedi.”

Alper'in içinden soğuk bir şey geçti.

“Ne söylenmişti ona?”

“Bilmiyorum. Sormaya çalıştım ama cevap vermedi.”

Görüşme bittikten sonra Orhan, belgelerin fotokopilerini Murat'a bıraktı. Asılları olmadığını özellikle belirtti. Ayrıca elinde bulunan diğer kayıtları da inceleyip ertesi gün haber vereceğini söyledi.

Üç arkadaş çay ocağından çıktığında Kıvırcık'ın yüzü her zamankinden daha ciddiydi.

“Ben Hasan'ı artık anlamıyorum,” dedi.

Murat cevap verdi.

“Anlamadığımız çok şey var. Ama bir imzayla adamı suçlayamayız.”

Alper ellerini cebine soktu.

“Belki de Hasan, Efe'nin başına ne geldiğini biliyordu. Belki de o gece kendisine verilen şeyin ne olduğunu yıllarca sakladı.”

“Peki neden oğlunu aradı?” diye sordu Kıvırcık.

“Belki de aradığı şey Efe değil, o gece yaşananların gerçeğiydi.”

Murat durdu.

“Bir şey daha var. Hasan, Orhan'a geçen ay ulaşmış. Bizim Şahin üzerinden öğrendiğimiz kadarıyla o sırada bir defter arıyordu. Şimdi bu imza ortaya çıktı. Bence önce Hasan'ın nerede olduğunu bulmalıyız.”

Alper başını salladı.

“Şahin'i arayalım.”

Şahin telefonu açtığında dükkânından gelen metal sesleri duyuluyordu.

“Alper, hayırdır?”

“Hasan'la ilgili yeni bir şey öğrendik. Orhan'la görüşmüş. Eski sevkiyat kaydında imzası varmış.”

Şahin'in sesi bir anda değişti.

“Ne imzası?”

“Efe'nin kaybolduğu gece depodan çıkan bir teslimatın alıcısı olarak görünüyor.”

Şahin uzun süre konuşmadı.

“Hasan bunu biliyor muydu?”

“Bilmiyoruz. Orhan, kendisine gösterdiğinde çok sinirlendiğini söylemiş.”

Şahin'in nefesi duyuldu.

“Hasan yıllardır o geceyi anlatmaktan kaçındı. Bir defasında bana, ‘Benim yaptığım şeyin bedelini Efe ödedi,’ demişti.”

Alper'in kaşları çatıldı.

“Ne demek istemiş?”

“Ben de sordum. Cevap vermedi. Sonra bir daha bu konuyu açmadı.”

“Şahin, Hasan'ın nerede olabileceğine dair bir fikrin var mı?”

“Yok. Ama kaybolmadan önce eski bir adresten söz etmişti. Nihat'ın yıllar önce kullandığı bir yer. Tam neresi olduğunu söylemedi.”

“Adresin bir kısmını hatırlıyor musun?”

“Sanayi tarafında, eski tren yolunun arkasında bir depo vardı. Belki orasıdır. Ama emin değilim.”

Alper, Murat'a baktı. Murat hemen not aldı.

“Tamam. Biz araştırırız.”

Telefon kapandıktan sonra üçü bir süre sessiz kaldı.

Eski tren yolunun arkasındaki depo, daha önce karşılarına çıkan yerlerden biri değildi. Fakat artık her yeni bilgi, başka bir kapıyı aralıyordu.

Akşamüstü mahalleye döndüklerinde Alper'in telefonu yeniden çaldı. Bu kez arayan tanımadığı bir numaraydı.

“Efendim?”

Karşıdaki ses bir kadın sesiydi.

“Merhaba, Alper Bey. Ben Zeynep. Numaranızı dün vermiştiniz.”

Alper kısa bir şaşkınlık yaşadı.

“Merhaba. Bir sorun mu oldu?”

“Yok, aslında bir şey soracaktım. Şu kahvehanenin yerini tarif etmiştiniz ama sokağı karıştırdım galiba.”

Alper gülümsedi.

“Şu an neredesiniz?”

“Fırının önündeyim.”

“Oradan dümdüz yürüyün, köşeyi dönünce sol tarafta kalıyor.”

“Tamam, buldum galiba. Teşekkür ederim.”

“Rica ederim.”

Zeynep telefonu kapatmadan önce ekledi:

“Bu arada dün yardım ettiğiniz için tekrar teşekkür ederim.”

“Ne demek. Görüşürüz.”

Telefon kapandı.

Murat, Alper'e baktı.

“Kimdi?”

“Yeni komşu. Kahvehaneyi soruyor.”

Kıvırcık hemen araya girdi.

“Yeni komşu mu?”

Alper ona döndü.

“Evet. Ne var?”

“Bir şey yok. Sadece mahallemize yeni insanlar gelmesi güzel.”

Murat gülümseyerek başını salladı.

“Senin için özellikle güzel galiba.”

Alper ikisine de baktı.

“İkiniz de işinize bakın.”

Kıvırcık kahkaha attı.

“Daha dün tanıştınız. Biz bir şey demiyoruz ki.”

Alper cevap vermedi. Kahvehaneye doğru yürümeye devam etti.

Akşam, Mehmet Abi'nin kahvehanesi her zamanki kalabalığına kavuşmuştu. Şevket Abi köşedeki masada gazetesini okuyor, Fatoş Abla ise kapının önünden geçenleri izliyordu.

Alper içeri girince Fatoş Abla hemen seslendi.

“Alper, yeni komşun kahvehaneyi bulabilmiş mi?”

Alper durdu.

“Fatoş Abla, senin haberin benden hızlı gidiyor.”

“Ben sadece mahallede olup bitenden haberdarım.”

Şevket Abi gazetesini indirdi.

“İnsanın haberdar olması başka, her şeyi bilmeye çalışması başka Fatoş Hanım.”

Fatoş Abla ona döndü.

“Şevket Abi, sen de gazeteyi bırak da etrafında neler oluyor, biraz ona bak.”

Şevket Abi gözlüğünü düzeltti.

“Ben etrafı görüyorum. Yalnızca her gördüğümü anlatmıyorum.”

Mehmet Abi araya girdi.

“İyi yapıyorsun Şevket Abi. Yoksa bu kahvehanede kimse oturamaz.”

Alper gülerek masaya geçti. Birkaç dakika sonra telefonu titredi. Murat'tan mesaj gelmişti.

“Orhan'ın verdiği belgeleri yeniden inceledim. İmza satırının altında silinmiş bir teslim noktası var. Büyütmeye çalışıyorum.”

Alper mesajı okurken yeni bir bildirim daha geldi.

Bilinmeyen numara.

Bu kez bir fotoğraf gönderilmişti.

Fotoğrafta eski sevkiyat belgesinin başka bir kopyası vardı. Orhan'ın verdiği sayfadan farklıydı. Aynı tarih, aynı araç kodu… Fakat bu kopyada teslim alan kısmı boştu.

Altında tek cümle yazıyordu:

“Hasan o gece yalnızca bir şey teslim almadı. Birini de teslim etti.”

Alper'in yüzündeki gülümseme silindi.

Telefonu Murat'a uzatmak üzereyken yeni bir mesaj daha geldi:

“Nihat'ın imzasının yanındaki ismi araştır. Çünkü o isim, Efe'nin son görüldüğü yerdeydi.”

Alper ekrana baktı.

Belgedeki silik yazıyı büyüttü. Harfler güçlükle seçiliyordu.

İlk bakışta bir isim gibi görünüyordu.

“Z. Demir.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

12okunma 7beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…