MAHALLE ABİSİ kitap kapağı

15. bölüm / 41

Eski Deponun Sırrı

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 41Şu an: Eski Deponun Sırrı

Murat'ın gösterdiği fotoğraf, kahvehanenin ortasında unutulmuş bir mesele gibi duruyordu. Masadaki çaylar soğumuş, Kıvırcık'ın önündeki şeker kâğıtları birikmişti. Alper ise gözlerini telefonun ekranından ayıramıyordu.

Eski Karaca deposu…

Yıllardır kapalı duran, çevresindeki binaların yarısı yıkılmış, diğer yarısı da unutulmaya terk edilmiş o yer. Alper oraya daha önce gitmişti. Hatta çocukluğundan kalma bazı anıların o binanın duvarlarına sinmiş olabileceğini düşünüyordu. Fakat fotoğrafın orada çekilmiş olması, artık yalnızca bir ihtimal değildi.

Murat telefonu cebine koydu.

“Bu gece oraya gitmeyeceğiz.”

Alper başını kaldırdı.

“Ben de öyle bir şey söylemedim.”

“Yüzünden belli.”

Kıvırcık araya girdi.

“Benim de yüzümden belli oluyor mu? Çünkü benim yüzümden şu an eve gitmek istediğim anlaşılıyor olmalı.”

Alper ona baktı.

“Sen zaten her olayda eve gitmek istiyorsun.”

“E, insanın evi var, yatağı var. Herkesin hayatı sokakta geçmiyor.”

Murat, Kıvırcık'ın sözlerine aldırmadan devam etti.

“Önce fotoğrafın çekildiği noktayı kesinleştirelim. Sonra da polise haber verelim. Evimize girildi, tehdit edildik, şimdi de geçmişimizle ilgili bir meseleye çekiliyoruz. Bu iş artık mahallede iki kişinin kavga etmesi meselesi değil.”

Alper itiraz etmedi. Murat'ın haklı olduğunu biliyordu. Yalnız, beklemek ona göre değildi. Birileri yıllardır saklanan bir şeyi önüne koyuyor, ardından da ne yapması gerektiğini söylüyordu. Alper'in asıl tahammül edemediği buydu.

“Yarın sabah gideriz,” dedi sonunda.

Kıvırcık rahat bir nefes aldı.

“Bak, bazen aklı başında davranabiliyorsun. İnsan umutlanıyor.”

Alper çay bardağını önüne çekti.

“Sen de bazen susabiliyorsun. O da insanı umutlandırıyor.”

Ertesi sabah mahalle, her zamanki telaşıyla uyanmıştı.

Fırının önünde ekmek kuyruğu uzamış, manav kasalarını kaldırıma çıkarmıştı. Bir apartmanın üçüncü katından çocuk ağlaması duyuluyor, karşı binanın önünde iki kadın, akşamdan beri çözülemeyen bir komşu meselesini konuşuyordu. Sokağın köşesinde ise Fatoş Abla, elinde çay bardağıyla çevreyi seyrediyordu.

Alper evden çıktığında onu daha ilk adımında yakaladı.

“Alper!”

Alper başını kaldırdı.

“Günaydın Fatoş Abla.”

“Günaydınla geçiştirme. Dün akşam kimlerleydin?”

“Arkadaşlarla.”

“Onu ben de gördüm. Ben başka şey soruyorum.”

Alper gülümsedi.

“Sen soruyu sorana kadar cevabını da bulmuş oluyorsun zaten.”

Fatoş Abla bardağını korkuluğa bıraktı.

“Bak, dalga geçme. Dün gece sokağın başında yine o siyah araba vardı.”

Alper'in yüzündeki gülümseme kayboldu.

“Kaçta?”

“Gece on bire doğru. İçinde iki kişi vardı. Bir süre beklediler, sonra ara sokağa girdiler.”

“Plakayı gördün mü?”

“Tamamını değil. Ama arabanın arka camında küçük bir çatlak var. Bir de sağ stop lambası yanmıyor.”

Alper bu ayrıntıları aklında tuttu.

“Birine haber verdin mi?”

“Önce sana söyleyeyim dedim. Sonra düşündüm, belki Murat'a da söylemişsindir.”

“Daha söylemedim.”

Fatoş Abla gözlerini kıstı.

“Demek yine bir şeylerin peşindesiniz.”

Alper cevap vermedi.

“Bak evladım,” dedi Fatoş Abla, bu defa daha yumuşak bir sesle. “Ben mahallede kimin ne yaptığını bilirim. Ama herkesin bildiği her şeyi söylemesi gerekmez. Bazen insanın başına iş açılır.”

Alper merdivenlerden inerken durdu.

“Senin başına bir şey gelmesin yeter. Bir şey görürsen kendini ortaya atma.”

Fatoş Abla hafifçe başını salladı.

“Ben aklımı peynir ekmekle yemedim. Sen kendine bak.”

Alper sokağın köşesine doğru yürüdü. Fatoş Abla arkasından bir süre daha baktı. Sonra bardağını eline alıp içeri girdi.

Murat ve Kıvırcık, eski sanayi bölgesinin girişinde Alper'i bekliyordu.

Kıvırcık'ın elinde poğaça dolu bir kâğıt torba vardı.

“Sabah sabah insanı buraya getirdiniz. Bari kahvaltımızı yapalım.”

Alper torbaya uzandı.

“Senin elinden bir şey eksik olmuyor.”

“Hayat zor kardeşim. İnsan kendine bakacak.”

Murat telefonundaki fotoğrafı açtı.

“Şahin'in evinden çıktıktan sonra fotoğrafı tekrar inceledim. Arka taraftaki tabela, eski deponun yanındaki atölyeye ait. Çekim açısına göre fotoğraf, deponun arka bahçesinden alınmış.”

“Yani biri oraya girmiş,” dedi Alper.

“Ya da içeriden çekmiş.”

Üçü, eski deponun bulunduğu sokağa ilerledi. Bina, gündüz gözüyle daha da bakımsız görünüyordu. Duvarların sıvası dökülmüş, demir kapının alt kısmı paslanmıştı. Bir zamanlar mal indirilen geniş avlunun girişinde artık yabani otlar büyüyordu.

Alper, binaya bakarken bir an durdu.

Gözlerinin önüne belli belirsiz bir görüntü geldi. Kendisinden biraz kısa bir çocuk, avlunun ortasında duruyordu. Elinde küçük, parlak bir metal parçası vardı. Bir şey söylüyordu ama sesi duyulmuyordu.

Alper gözlerini kırpıştırdı.

“İyi misin?” diye sordu Murat.

“İyiyim.”

“Bir an duraksadın.”

“Tanıdık geldi sadece.”

Kıvırcık çevresine bakındı.

“Benim de burası tanıdık geldi. Geçen sefer burada az kalsın başımıza iş açılıyordu.”

Alper kapının yanındaki duvarı inceledi. Fotoğrafta görünen paslı kapı, binanın arka tarafındaki dar geçide açılıyordu. Oraya ulaşmak için deponun yanından dolaşmaları gerekiyordu.

Murat, telefonunu çıkarıp fotoğrafla çevreyi karşılaştırdı.

“Burası. Kapının üstündeki çizik bile aynı.”

Alper kapıya yaklaştı. Kilit yeniydi. Üstelik demirin çevresinde yakın zamanda yapılmış kaynak izleri vardı.

“Burayı kullanıyorlar,” dedi.

“İçeri girmiyoruz,” diye karşılık verdi Murat. “Önce fotoğrafını çekelim.”

Kıvırcık telefonunu çıkardı.

“Ben de çekeyim. Sonra birimiz kaybederse diğerinde kalır.”

Alper gülümsedi.

“Bak, akıllıca bir şey söyledin.”

“Benim aklım var da siz kullanmama fırsat vermiyorsunuz.”

Murat kapının altındaki boşluğa eğildi. İçeriden hafif bir sürtünme sesi geliyordu. Üçü de sustu. Ardından metal bir şey yere düştü.

Kıvırcık hemen geri çekildi.

“İçeride biri var.”

Alper elini kaldırarak onu susturdu.

Birkaç saniye sonra kapının arkasından bir gölge geçti. Ardından birinin telefonla konuştuğu duyuldu.

“Hayır, henüz gelmedi… Bekliyoruz.”

Murat, Alper'e baktı. İkisi de ses çıkarmadan kapıdan uzaklaştı.

Tam sokağın köşesine vardıklarında kapı açıldı.

Dışarı çıkan adam, etrafına bakındı. Orta boylu, ince yapılıydı. Üzerinde koyu renk bir mont vardı. Bir elinde telefon, diğerinde küçük bir poşet taşıyordu. Sokağın boş olduğunu görünce kapıyı kilitledi ve hızlı adımlarla karşı kaldırıma geçti.

Alper, adamın yüzünü seçebilmek için biraz geride kaldı.

“Tanıyor musun?” diye fısıldadı Kıvırcık.

“Hayır.”

Murat telefonunu çıkarıp adamın fotoğrafını çekti. Adam bir araca binmeden önce başını çevirdi. Bir an göz göze geldiler. Sonra hızla otomobile atlayıp uzaklaştı.

“Peşinden gitmeyelim,” dedi Murat. “Plakayı aldım.”

Alper başını salladı.

“Şimdi polise gidiyoruz.”

Öğleye doğru kahvehanede toplandıklarında Murat, çektiği fotoğrafları ve plaka bilgisini polise iletmişti. Daha önce yaşanan tehditler ve izinsiz giriş olaylarıyla birlikte yeni görüntülerin de dosyaya eklenmesini istemişlerdi. Ancak henüz bir sonuç yoktu.

Mehmet Abi masaya çayları bırakırken Alper'in yüzüne baktı.

“Yine mi o eski depo?”

Alper şaşırdı.

“Sen nereden biliyorsun?”

“Benim kahvehanede oturup da hiçbir şey duymadığını sanıyorsan yanılıyorsun. Murat telefonda konuşuyordu.”

Kıvırcık hemen araya girdi.

“Mehmet Abi, senin kulağın var ya, mahalledeki bütün telefonlardan daha iyi çekiyor.”

Mehmet Abi tepsiyi kolunun altına sıkıştırdı.

“Benim kulağım çekiyor da sizin hesaplar niye çekmiyor? Alper, şu geçen haftaki borcu kapat artık.”

Alper başını geriye yasladı.

“Mehmet Abi, insanın başında dünya kadar mesele var.”

“Benim de başımda dünya kadar borç var. Ama kimse benim hesabımı kapatmıyor.”

Murat gülümseyerek çayını aldı.

“Seninle uğraşılmaz Mehmet Abi.”

“Uğraşmayın zaten. Borcunuzu ödeyin, mesele kalmasın.”

Mehmet Abi uzaklaşınca Kıvırcık masaya eğildi.

“Şimdi ne olacak?”

Murat cevap verdi.

“Polis adamın kimliğini araştıracak. Eski depoyla bağlantısını da inceleyecekler.”

Alper telefonunu masaya koydu.

“Bir de Hasan'ın kardeşine tekrar ulaşmamız lazım. Belki o zarf meselesinde yeni bir şey hatırlar.”

“Ben ararım,” dedi Murat.

Tam o sırada kahvehanenin kapısında Niyazi belirdi. Elinde küçük, kahverengi bir zarf vardı.

“Alper, bu sana bırakılmış.”

Alper zarfı aldı.

“Kim bıraktı?”

“Dükkâna bir çocuk getirdi. Adını söylemedi. Senin eline vermemi istedi.”

Murat hemen ayağa kalktı.

“Çocuğu tanıyor musun?”

“Hayır. On beş, on altı yaşlarında bir şeydi. Bisikletle geldi, bıraktı, gitti.”

Alper zarfı çevirdi. Üzerinde yalnızca kendi adı yazıyordu.

Zarfı açtığında içinden eski, yıpranmış bir fotoğraf çıktı.

Fotoğrafta iki çocuk vardı.

Biri Alper'di.

Diğeri Efe.

İkisi de eski deponun önünde duruyordu. Alper'in boynunda üçgen içindeki anahtar işaretini taşıyan kolye vardı. Efe ise elini Alper'in omzuna koymuştu. Fotoğrafın arkasında tarih bulunuyordu.

On iki yıl öncesi.

Altında da kısa bir not:

O gece anahtarı sana ben vermedim, Alper. Sen onu benden aldın.

Alper'in parmakları fotoğrafın kenarında sıkılaştı.

Murat notu okudu.

“Bunu kim yazmış olabilir?”

Alper cevap veremedi.

Çünkü fotoğrafa baktıkça zihninde yeni bir görüntü beliriyordu. Eski deponun arka tarafında, dar bir koridorda iki çocuk vardı. Efe bir şeyden korkmuş, Alper'in kolunu tutmuştu. Uzakta bir kapı gürültüyle kapanmıştı.

Sonra Efe'nin sesi…

Beni burada bırakma.

Alper bir adım geri çekildi.

“Ben onu orada bırakmadım,” diye mırıldandı.

Murat koluna dokundu.

“Alper?”

Alper başını kaldırdı. Gözlerinde öfke kadar şaşkınlık da vardı.

“Ben Efe'yi orada bırakmadım, Murat. Onu çıkarmaya çalıştım.”

Kıvırcık, ilk defa hiçbir şey söylemeden fotoğrafa baktı.

Kahvehanenin dışından bir otomobil geçti. Alper başını çevirdi. Aracın arka camında küçük bir çatlak vardı. Sağ stop lambası yanmıyordu.

Fatoş Abla'nın tarif ettiği siyah araçtı.

Araç yavaşlamadı. Kahvehanenin önünden geçip sokağın sonuna doğru kayboldu.

Murat hemen kapıya yöneldi ama Alper elini kaldırdı.

“Bırak.”

“Peşlerinden gitmeyecek miyiz?”

“Hayır. Bu sefer onların peşinden koşmayacağız.”

Alper fotoğrafı dikkatle katlayıp cebine koydu.

Artık geçmişinde yalnızca kayıp bir çocuk yoktu. O çocuğun başına gelenlerde kendi payı olabileceğine dair ilk gerçek işaret de vardı.

Ve biri, on iki yıl boyunca sakladığı bu gerçeği ona hatırlatmak için yeniden ortaya çıkmıştı.

Alper'in bilmediği tek şey, fotoğrafı gönderen kişinin kendisine yardım mı ettiği, yoksa onu çok daha büyük bir tuzağa mı çektiğiydi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

12okunma 8beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…