Bölümler 41Şu an: Hatırlanmayanlar
- 1 Olay..1.490 kelime
- 2 Mahhalle Huzuru..1.285 kelime
- 3 BOŞ Dükanın Sırrı..1.352 kelime
- 4 Yarın Akşam1.515 kelime
- 5 Kıvılcım1.443 kelime
- 6 Eski Hesaplar1.355 kelime
- 7 Anahtarın Gölgesi1.831 kelime
- 8 Kapalı Kapılar1.414 kelime
- 9 Kapının Ardında2.032 kelime
- 10 Evin içindeki Gölge1.497 kelime
- 11 Geçmişin İzleri1.840 kelime
- 12 On İki Yıl Önce1.866 kelime
- 13 Unutulan Gece1.815 kelime
- 14 Fotoğrafın Gölgesi1.467 kelime
- 15 Eski Deponun Sırrı1.386 kelime
- 16 Hatırlanmayanlar1.614 kelime · Okuduğun bölüm
- 17 Emanet1.642 kelime
- 18 İkinci Emanet1.527 kelime
- 19 Kayıt Dışı1.689 kelime
- 20 Bir Yabancı, Bir Mahalle1.555 kelime
- 21 İki İmza1.794 kelime
- 22 İsmin Ardındaki Sır1.948 kelime
- 23 Yerine Gelen1.488 kelime
- 24 Üç Saat1.715 kelime
- 25 Defterin Sahibi1.641 kelime
- 26 Kırılan Camın Ardında1.826 kelime
- 27 Emanetin İzinde1.746 kelime
- 28 Kapının Ardında1.403 kelime
- 29 Bir Gecede Değişen Adam2.420 kelime
- 30 sessizliğin Bedeli1.719 kelime
- 31 Geri Dönmeyen Çocuk1.927 kelime
- 32 O Gece Orada Olan Adam1.647 kelime
- 33 Babanın Sakladığı Gece1.787 kelime
- 34 Üç Kişinin Sırrı1.808 kelime
- 35 Saatin Gösterdiği Yer1.476 kelime
- 36 Annenin Bıraktığı İz1.531 kelime
- 37 Geçmişin Kapısı1.776 kelime
- 38 Kardeşimin Adı1.466 kelime
- 39 Dönmeyenlerin Ardından1.722 kelime
- 40 Geçmişin Son Kapısı1.383 kelime
- 41 FİNAL..1.758 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Siyah otomobil, kahvehanenin önünden geçip sokağın sonunda gözden kaybolduğunda Alper hâlâ elindeki fotoğrafa bakıyordu. Fotoğrafın arkasına yazılmış birkaç kelime, yıllardır kapalı duran bir kapıyı aralamıştı. Fakat kapının ardında ne olduğunu henüz bilmiyordu.
O gece anahtarı sana ben vermedim, Alper. Sen onu benden aldın.
Bu cümle, aklında dönüp duruyordu.
Murat, masanın karşısındaki sandalyeye oturdu.
“Şimdi ne yapmayı düşünüyorsun?”
Alper fotoğrafı masaya bıraktı.
“Önce bu fotoğrafı kimin gönderdiğini bulacağız.”
“Bunu gönderen kişi bizi tanıyor. Nerede olduğumuzu biliyor. Üstelik çocukluğundaki olaylara da hâkim.”
Kıvırcık, fotoğrafı eline alıp arkasını çevirdi.
“Belki de Efe gönderdi. Sonuçta fotoğrafta ikiniz varsınız. Bizi de oraya çekmeye çalışıyor olabilir.”
Murat başını iki yana salladı.
“Efe'nin gönderdiğini bilmiyoruz. Hatta fotoğrafın kimin elinden çıktığını bile bilmiyoruz. Hasan da ortada yok.”
Alper, arkadaşının sözlerini dikkatle dinledi.
“Şu an üç ihtimal var. Efe hayatta ve bize ulaşmaya çalışıyor olabilir. Onu elinde tutan biri bizi yönlendirmeye çalışıyor olabilir. Ya da bütün bunlar, eski meseleleri yeniden açmak isteyen başka birinin işi.”
Kıvırcık kaşlarını kaldırdı.
“Üç ihtimalin de sonu pek hayırlı değil.”
“Senin için hayırlı olan tek ihtimal eve gidip uyumak zaten.”
“En azından orada kimse bana geçmişimi hatırlatmaya çalışmıyor.”
Alper gülümsemedi. Fotoğrafı dikkatlice katlayıp cebine koydu.
“Yarın ilk iş Hasan'ın kardeşine ulaşacağız. Belki zarf meselesiyle ilgili yeni bir şey öğreniriz.”
Murat itiraz etmedi.
“Ben de fotoğrafı ve aldığımız mesajları polise ileteceğim. Özellikle şu siyah araç meselesini.”
“Plakayı alabildin mi?”
“Tamamını değil. Ama Fatoş Abla'nın tarif ettiği araçla aynı. Daha önce çektiğimiz görüntülerle karşılaştırılması için polise vereceğim.”
Alper başını salladı. O akşam başka bir şey yapmadılar. Murat eve gitmeden önce fotoğrafın bir kopyasını aldı. Kıvırcık ise kahvehaneden çıkarken Mehmet Abi'nin seslenmesiyle yeniden içeri dönmek zorunda kaldı.
“Bir dakika Kıvırcık!”
Kıvırcık durdu.
“Hayırdır Mehmet Abi?”
“Şu masanın hesabı kaldı.”
Kıvırcık şaşkınlıkla masaya baktı.
“Benim ne alakam var?”
Mehmet Abi kalemi kulağının arkasına sıkıştırdı.
“Sen de oturdun, çay içtin.”
“Benim içtiğim çayın hesabını niye bana soruyorsun? Alper burada!”
Mehmet Abi hiç istifini bozmadı.
“Alper'in hesabı zaten ayrı defterde. Seninkini de açmayalım mı?”
Kıvırcık çaresizce Alper'e döndü.
“Bir gün bu kahvehaneyi kapatacağım. Yemin ediyorum, ilk işim bu olacak.”
Alper kapıya yönelirken güldü.
“Önce kendi hesabını kapat, sonra kahvehane kapatırsın.”
Ertesi sabah Alper, Murat ve Kıvırcık yeniden bir araya geldiler. İlk işleri Şahin Demir'i aramak oldu.
Murat telefonu hoparlöre aldı. Birkaç kez çaldıktan sonra karşı taraftan uykulu bir ses geldi.
“Efendim?”
“Şahin Bey, dün evinize gelen kişiler. Hasan Bey'le ilgili konuşmuştuk.”
Şahin'in sesi biraz daha dikkatli bir hâl aldı.
“Evet, hatırladım. Bir şey mi oldu?”
“Size bir şey soracağız. Hasan Bey'in saklamanızı istediği zarfla ilgili başka bir bilgi var mı?”
Karşı tarafta kısa bir sessizlik oldu.
“Ben de size söyleyecektim. Dün gece Hasan aradı.”
Alper hemen Murat'a baktı.
“Ne zaman?” diye sordu.
Murat telefonu kendisine yaklaştırdı.
“Gece mi aradı?”
“Evet. Saat on ikiye doğru. Sesi çok kötüydü. Uzun konuşamadık. Bana bir süre kimseyle görüşmememi söyledi.”
“Peki nerede olduğunu söyledi mi?”
“Hayır. Sadece bir şey bulduğunu söyledi.”
Alper öne eğildi.
“Ne bulmuş?”
Şahin bir süre düşündü.
“Efe'yle ilgili eski bir kayıt. Yıllar önce kaybolduğu günle ilgili olduğunu söyledi. Ama ayrıntı vermedi.”
Murat'ın yüzü ciddileşti.
“Size tekrar arayacağını söyledi mi?”
“Bugün konuşacaktık. Fakat telefonuna ulaşamıyorum.”
Alper dayanamadı.
“Şahin Bey, Hasan'ın bize ulaşması önemli. Sizinle tekrar irtibata geçerse mutlaka haber verin. Bir de konuştuğunuz saati ve numarayı bize gönderin.”
“Gönderirim. Ama siz de dikkatli olun. Hasan telefonda birilerinin peşinde olduğunu söyledi.”
Telefon kapandığında Alper sandalyesine yaslandı.
“Demek bir şey bulmuş.”
Murat notlarını kontrol etti.
“Evet. Üstelik Efe'nin kaybolduğu güne ait bir kayıt.”
Kıvırcık, ikisine baktı.
“Bir dakika. Hasan yıllardır oğlunu arıyor. Şimdi bir kayıt buluyor, sonra ortadan kayboluyor. Bize de Efe'nin fotoğrafı geliyor. Sizce bu kadar şeyin aynı zamana denk gelmesi normal mi?”
“Değil,” dedi Murat.
Alper ayağa kalktı.
“Önce Hasan'ın aradığı numarayı inceleteceğiz. Sonra o kaydın ne olduğunu bulacağız.”
Öğleden sonra Murat, polisle yaptığı görüşmenin ardından yanlarına geldi. Hasan'ın aradığı numara ve son mesajlar ilgili birimlere iletilmişti. Ancak numaranın kime ait olduğu henüz belirlenememişti.
Alper, kahvehanenin önünde onu bekliyordu.
“Bir şey çıktı mı?”
Murat başını salladı.
“Henüz değil. Ama eski depo ve Karaca bağlantısıyla ilgili dosyaya yeni görüntüler de eklendi. Bizim yapmamız gereken, eldeki bilgileri toparlamak.”
Kıvırcık kahvehanenin kapısından çıktı.
“Ben de bir şey buldum.”
Alper kaşlarını kaldırdı.
“Sen mi?”
“Evet, şaşırma. İnsan bazen işe yarar.”
Murat sabırla sordu:
“Neyi buldun?”
“Şahin'in söylediği zarf meselesi aklıma takıldı. Hasan zarfı kardeşine bırakacağını söylemiş ama zarf hiç gelmemiş. Belki de zarfı başka birine teslim etti.”
Alper düşündü.
“Olabilir. Ama kime?”
Kıvırcık omuzlarını kaldırdı.
“Onu da siz bulun. Ben fikri verdim.”
Alper başını iki yana salladı.
“Senin fikirlerin de veresiye gibi. Başkasına bırakıyorsun.”
Üçü kahvehanenin önünde konuşurken karşı kaldırımdan Münevver Teyze geldi. Elinde ağzı bağlanmış bir yemek kabı vardı.
“Alper!”
Alper gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.
“Buyur Münevver Teyze.”
“Dün verdiğim kabı getirmedin.”
“Akşam getirecektim, unuttum.”
“Senin aklın başka yerde tabii. İnsan bir kap için de mi uğramaz?”
Kıvırcık hemen araya girdi.
“Ben götüreyim Münevver Teyze.”
Münevver Teyze ona baktı.
“Sen götürme. Geçen sefer kapağını kırdın.”
Kıvırcık mahcup bir ifadeyle geri çekildi.
“Bir kere oldu.”
“Bir kere dediğin üç kap, evladım.”
Alper gülmemek için başını çevirdi.
Münevver Teyze yemek kabını ona uzattı.
“Al, bunu da götür. Aç kalmayın. Suratınızdan belli, yine bir şeylerin peşindesiniz.”
Alper kabı aldı.
“Sağ ol Teyze.”
“Bir de anneni ara. İnsan annesini aramayı unutmaz.”
Alper başını salladı. Münevver Teyze uzaklaşırken Murat hafifçe gülümsedi.
“Mahallede herkesin senden bir beklentisi var.”
Alper yemek kabına baktı.
“Bir tek şu kabın peşimi bırakmasını istiyorum.”
Akşamüstü Alper, evde tek başına oturuyordu. Masanın üzerine çocukluk fotoğrafını, Efe'nin son gönderilen görüntüsünü ve eski evraklardan kalan notların kopyalarını yaymıştı.
İki fotoğrafı yan yana koydu.
İlkinde çocuklukları vardı. İkincisinde ise Efe'nin yıllar sonra çekilmiş hâli.
Aralarında geçen zaman, fotoğrafların arasındaki boşluk kadar kolay kapatılacak değildi.
Alper, eski fotoğrafı eline aldı. Efe'nin omzuna koyduğu eli, yüzündeki gülümseme… O gün ikisi de çocuktu. Birbirlerine güveniyorlardı. Peki ne olmuştu da Efe ortadan kaybolmuş, Alper de o geceyi hatırlayamaz hâle gelmişti?
Gözlerini kapattı.
Bu kez görüntü daha belirgindi.
Dar bir koridor. Duvarlarda nem lekeleri. Uzakta metal bir kapı. Efe, elinde küçük bir anahtar tutuyordu.
“Bunu sakla,” diyordu.
Alper'in çocuk sesi duyuldu:
“Niye ben saklıyorum?”
“Çünkü sana güveniyorum.”
Ardından başka bir ses…
“Çocuklar! Orada ne yapıyorsunuz?”
Alper gözlerini açtı. Kalbi hızlanmıştı. Hatırladığı şeyin tamamı bu kadardı. Kimin seslendiğini, kapının arkasında ne olduğunu bilmiyordu.
Telefonu çaldı.
Arayan babasıydı.
“Efendim?”
“Ne yapıyorsun oğlum?”
“Evdeyim. Bir şey mi oldu?”
“Yok. Sesini duymak istedim. Bir süredir aramıyorsun.”
Alper, masadaki fotoğrafa baktı.
“Baba, sana bir şey soracağım.”
“Dinliyorum.”
“On dört yaşındayken depoya gittiğim günü hatırlıyor musun?”
Telefonun diğer ucunda sessizlik oldu.
“Ne oldu yine?”
“Efe'yi hatırladım. Biraz daha fazla şey.”
Babası derin bir nefes aldı.
“Ne hatırladın?”
“Bir koridor vardı. Metal bir kapı. Efe'nin elinde bir anahtar…”
Babası sözünü kesti.
“Alper, o günle ilgili konuşmuştuk.”
“Biliyorum. Ama bana her şeyi anlatmadın.”
“Hatırladığım kadarını anlattım.”
“Peki o gün depoda başka kim vardı?”
Bu kez sessizlik daha uzun sürdü.
“Cemal vardı,” dedi babası sonunda. “Nihat vardı. Bir de birkaç kişi daha. Ama hepsini hatırlamıyorum.”
“Efe'yi oradan kim çıkardı?”
Babası cevap vermedi.
Alper'in sesi sertleşti.
“Baba, beni duyuyor musun?”
“Duyuyorum.”
“Efe'yi kim çıkardı?”
“Bilmiyorum oğlum. O gün seni eve getirdiğimde çok korkmuştun. Bir süre kimseyle konuşmadın. Ben de seni o işlerden uzak tutmaya çalıştım.”
Alper gözlerini masadaki fotoğrafa dikti.
“Peki kolyem?”
“Ne olmuş kolyene?”
“Fotoğraftaki kolye. Onu neden kaybettiğimizi söylemiştin. Ama ben şimdi başka bir şey hatırlıyorum. Efe'nin elinde de ona benzeyen bir şey vardı.”
Babası uzun süre konuşmadı.
“Alper, bazı şeyleri hatırlamak insanı rahatlatmaz. Bazen daha fazla soru çıkarır.”
“Ben zaten cevap arıyorum baba.”
“Biliyorum. Ama dikkatli ol. Cemal Karaca'nın adını yeniden duyuyorsan, bu iş kapanmamış demektir.”
Telefon kapandığında Alper'in zihnindeki sorular biraz daha ağırlaşmıştı. Babası yine bir şeyleri saklıyordu. Belki korktuğu için, belki de geçmişte verdiği bir söz yüzünden.
Geceye doğru Murat'tan telefon geldi.
“Alper, bir gelişme var.”
Alper hemen doğruldu.
“Hasan mı?”
“Hayır. Şahin'in gönderdiği arama kaydını inceledik. Hasan'ın aradığı numara, eski bir şirket hattına kayıtlı görünüyor.”
“Hangi şirket?”
“Yıldız Lojistik'in eski kayıtlarında geçen bir numara. Şirketin faaliyet adreslerinden biri de eski Karaca deposuyla bağlantılı.”
Alper bir süre sustu.
“Yani Hasan o depoyla ilgili bir şey bulmuş.”
“Büyük ihtimalle. Ama bu, onun orada olduğu anlamına gelmiyor.”
“Peki numaranın kime ait olduğunu bulabildiniz mi?”
“Henüz değil. Kayıtlar eski. Araştırılıyor.”
Alper pencereye yürüdü. Sokağın lambaları yanmış, karşı apartmanın birkaç penceresinde ışıklar belirmişti.
“Yarın yeniden depoya bakacağız.”
Murat hemen karşı çıktı.
“Polisle görüşmeden hiçbir yere girmiyoruz. Bunu konuştuk.”
“Girmekten bahsetmedim. Çevresine bakacağız.”
“Tamam. Sabah haberleşiriz.”
Telefon kapandı.
Alper, masanın üzerindeki fotoğrafları toplarken kapının altından içeri doğru itilmiş küçük bir kâğıt gördü.
Önce yerinden kıpırdamadı.
Sonra kapıya yaklaştı, eğilip kâğıdı aldı. Üzerinde tek bir cümle vardı:
Efe'yi o gece sen kurtardın. Ama onu kime teslim ettiğini hatırlamıyorsun.
Alper'in yüzündeki ifade değişti.
Kâğıdı yeniden okudu. Bu kez kelimelerin üzerinde daha uzun durdu.
Eğer yazılanlar doğruysa, Efe'yi depodan çıkaran kişi kendisiydi. Fakat onu kime teslim etmişti? Babasına mı, Nihat'a mı, yoksa o gece orada bulunan başka birine mi?
Telefonunu çıkarıp Murat'ı aradı.
Murat daha ilk çalışta açtı.
“Ne oldu?”
Alper kâğıdı elinde tutarak konuştu.
“Biri yine evime girmiş olabilir.”
Murat'ın sesi sertleşti.
“Ne demek olabilir?”
“Kapının altından bir not bırakılmış. İçeri girildi mi bilmiyorum. Ama bu notu yazan kişi benim ne hatırladığımı da biliyor.”
“Dokunma hiçbir şeye. Geliyorum. Polise de haber vereceğiz.”
Alper kâğıdı masanın üzerine bıraktı.
Bir süre sonra apartman koridorundan ayak sesleri duyuldu. Alper kapıya yaklaştı ama açmadı.
Telefonu yeniden titredi.
Bilinmeyen numaradan bir mesaj gelmişti.
Bu defa doğru hatırladın. Ama Efe'yi sana teslim eden kişiyi hatırlarsan, asıl tehlikenin kim olduğunu da öğreneceksin.
Alper mesajı okudu.
O geceye dair hatıraları ilk kez birbirine bağlanmaya başlamıştı. Fakat her yeni hatıra, geçmişin üzerindeki karanlığı biraz daha koyulaştırıyordu.
Ve artık mesele yalnızca Efe'yi bulmak değildi.
Alper, yıllar önce kendi elleriyle birini bir başkasına teslim etmiş olabilirdi.
Kimin eline bıraktığını hatırladığı gün, belki de bütün bu hikâyenin gerçek yüzü ortaya çıkacaktı.
Bölüm etkileşimi
