İKİZLER

ASYA YILDIZ
Nişanın üzerinden tam beş hafta geçmişti.
Hayat kaldığı yerden devam ediyordu ama benim için artık hiçbir şey eskisi gibi değildi. Karnım henüz çok belli olmasa da içimde büyüyen bir can vardı. Ya da ben öyle sanıyordum.

Son günlerde mide bulantılarım azalmıştı ama bu sefer de farklı şeyler başlamıştı. Sürekli yoruluyordum. Bazen sebepsiz yere acıkıyor, bazen de en sevdiğim yemekleri görünce midem bulanıyordu.

Ve Utku...
Utku tamamen kafayı yemişti.
Sabah kalkıyorum.
"İyi misin?"
Öğlen.
"İyi misin?"
Akşam.
"İyi misin?"
Bir gün dayanamadım.
"Utku ben hamileyim, hasta değil."

Adam utanmadan:
"İkisi farklı şeyler."
demişti.
Gerçekten inanılmazdı.
Pazar sabahı gözlerimi açtığımda Utku çoktan uyanmıştı.
Mutfaktan gelen sesleri duyunca yataktan kalktım.

Mutfakta kahvaltı hazırlıyordu.
Beni görünce yüzü aydınlandı.
"Günaydın güzelim."
"Günaydın."
Yanına gidip yanağına öpücük kondurdum.

Tam masaya oturacakken karnıma hafif bir sancı girdi.
Bir elim refleks olarak karnıma gitti.
Utku bunu fark etti.
Yüzündeki gülümseme anında kayboldu.

"Asya?"
"Bir şey yok."
"Asya."
"Hafif bir sancı sadece."
Adamın rengi attı.
"Hastaneye gidiyoruz."
Gözlerimi devirdim.
"Utku abartma."
"Asya, hamilesin."
"Biliyorum."
"Ben bilmiyormuşum gibi davranıyorsun."

İster istemez güldüm.
Ama sancı birkaç dakika sonra tekrar girince Utku'nun dediğini kabul ettim.
Yarım saat sonra hastanedeydik.

AHU
Poliklinikte evraklarla uğraşırken kapı açıldı.
Başımı kaldırdığımda karşımda Asya ve Utku'yu gördüm.
Kaşlarım hafifçe çatıldı.
"Hayırdır?"

Utku hemen anlatmaya başladı.
"Asya'nın karnına sancı girdi."
Aynı anda Asya konuştu.
"Çok önemli bir şey değil."
İkisine sırayla baktım.

"Asya."
"Efendim?"
"Hamilesin."
"Onu biliyorum."
"O zaman kontrol edeceğiz."

Utku zafer kazanmış gibi bana baktı.
Asya da gözlerini devirdi.
Gerçekten evli bir çift oldukları her hallerinden belliydi.
"Gel bakalım."

ASYA YILDIZ
Kontrol odasında uzanırken kalbim heyecandan hızlanıyordu.
Aslında korkmuyordum.
Ama insan anne olacağını öğrenince ister istemez her şeyden endişe etmeye başlıyordu.

Ahu cihazı hazırladı.
Sonra ekrana baktı.
Birkaç saniye geçti.
Kaşları hafifçe kalktı.
Ben hemen gerildim.
"Ahu?"

Sessizlik.
"Ahu bir şey mi oldu?"
Utku'nun eli elimin üzerine geldi.
Ahu hâlâ ekrana bakıyordu.
Sonra birden yüzünde bir gülümseme oluştu.
Ve bize döndü.
"Asya..."

"Ne oldu?"
"Sanırım sana küçük bir sürprizim var."
Utku ile birbirimize baktık.
"Nasıl bir sürpriz?"

Ahu ekrana işaret etti.
"Buraya dikkatli bakın."
İkimiz de ekrana döndük.
Ama hiçbir şey anlamıyorduk.
Sonra Ahu gülmeye başladı.
"Utku."

"Efendim?"
"Bence biraz daha fazla bebek eşyası alman gerekecek."
Utku'nun kaşları çatıldı.
"Neden?"

Ahu derin bir nefes aldı.
Sonra o cümleyi söyledi.
"Tebrik ederim."
Kalbim duracak gibi oldu.
"İkiz bebek bekliyorsunuz."
...
Sessizlik.
Koskoca oda birkaç saniye sessizliğe gömüldü.
Ben duyduğuma emin olamadım.
Utku ise tamamen donmuştu.
"Ne?"

Ahu güldü.
"İki bebek."
Utku bana baktı.
Ben Utku'ya baktım.
Sonra tekrar Ahu'ya döndük.
"İki tane mi?"
"Evet."

Utku sandalyeye çöktü.
Ben ise ağlamaya başlamıştım.
Mutluluktan.
Şaşkınlıktan.
Heyecandan.
Hepsinden.

Utku gözleri dolu dolu bana baktı.
"İki tane..."
Sonra elini karnıma koydu.
Ve ilk kez gerçekten baba olduğunu hissetmiş gibiydi.

ALPARSLAN BOZKURT
Akşam saatlerinde hepimiz Asya ve Utku'nun evindeydik.
İkiz haberini alan tim resmen şoka girmişti.

Arda hâlâ inanamaz haldeydi.
"Bir tane değil mi?"
Utku gururla sırıttı.
"İki tane."
"Geçmiş olsun."

Herkes kahkahaya boğuldu.
Asya ise mutluluktan parlıyordu.
Tam o sırada Asena yanıma geldi.
Elinde çayı vardı.
Sessizce yanıma oturdu.
Bir süre kalabalığı izledik.
Sonra bana döndü.

"Aslan."
"Hı?"
"Düğünümüzü konuşmamız lazım."
Gülümsedim.
"Konuşalım."

Başını omzuma yasladı.
"Ben yaz düğünü istiyorum."
"Neden?"
"Haziran."
"Haziran mı?"
"Evet."
Başını kaldırıp bana baktı.
"Güneş olsun."
"Çayır olsun."
"Horon olsun."
"Tamam."

"Ve doğum günümden birkaç gün sonra olsun."
İster istemez güldüm.
"Bu kadar mı?"
"Daha ne olsun?"
Elini tuttum.
"Ne zaman istiyorsan o zaman."

Asena'nın yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.
"Haziran o zaman."
"Haziran."
Birkaç ay sonra evlenecektik.
Yıllardır beklediğimiz gün sonunda yaklaşıyordu.
Ve ilk kez ikimiz de bunun heyecanını gerçekten hissediyorduk.
— 61. BÖLÜM SONU — 🤍📖