DAVETİYE

7 Mayıs - Perşembe
ÖĞLEDEN SONRA - MATBAA
Küçük bir yer.
Sessiz.
Camdan güneş vuruyor.
Masada örnek davetiyeler.
Utku ve Asya karşılıklı oturuyor.
İlk defa...
yalnızlar.
Ne tim var.
Ne kaos.
Sadece...
ikisi.

Asya kartlara bakıyor.
Parmaklarıyla kenarlarını düzeltiyor.
"...zor."

Utku:
"Evet."

Kısa.
Ama gözleri onda.
Asya birini aldı.
Sonra bıraktı.
Bir başkasını aldı.
"Bu çok sade."

Utku:
"Sen sade seviyorsun."

Asya baktı:
"Evet ama..."
Durdu.
"Bu... büyük bir şey."

Utku biraz öne eğildi.
"Evet."
Sessizlik.
Ama dolu.

Asya derin nefes aldı.
"...korkuyor musun?"

Utku bir an durdu.
Kaçmadı.
"...hayır."

Kısa durdu.
"Heyecanlıyım."

Asya hafif gülümsedi.
"Ben de."

Masadaki davetiyeler arasında...
o krem/gold olan çok güzel bir davetiye duruyordu.
Utku elini uzattı.
Aldı.
Uzun uzun baktı.
Sonra Asya'ya çevirdi.
"Bu."

Asya:
"Emin misin?"

Utku gözünü kaçırmadı:
"Evet."

Kısa durdu.
"Bu... bize benziyor."

Asya sustu.
Kartı aldı.
İnceledi.
Sade.
Ama güçlü.
Gereksiz hiçbir şey yok.
Tıpkı...
onlar gibi.

Asya başını salladı.
"...tamam."

Matbaa sahibi geldi.
"Karar verdiniz mi?"

Utku:
"Evet."

Kartı uzattı.
"Bu basılacak."

Adam not aldı.
"İsimler?"

Utku:
"Utku Yıldız."
Asya:
"Asya Yavuz."

Adam yazdı.
"Düğün tarihi?"

Utku:
"17 Haziran."

Asya ekledi:
"Altına 16 Haziran kına yazılacak."
"Ortasına iki alyans koyun."

Adam başını salladı:
"Tamamdır."

Asya kartın son halini gözünde canlandırdı.
Ve o an...
gerçekten hissetti.
"...oluyor."

Utku çok hafif:
"Oluyor."

AKŞAM - DAVETİYELER HAZIR
Kutular.
Taze basılmış davetiyeler.
Kurdeleli.
Temiz.
Asya bir tanesini aldı.

Açtı.
İçine baktı.
İsimler.
Tarih.
Her şey yerli yerinde.
Utku yanına geldi.
Omuz omuza.

İkisi de aynı davetiyeye bakıyor.
Asya fısıldadı:
"...gerçekten oldu."
Utku:
"Evet."

Kısa sessizlik.
Ama bu sefer...
kaçış yok.
Utku çok hafif:
"Hazır mısın?"

Asya baktı.
Gözlerinin içine.
"...sen?"

Utku:
"Hazırım."
Asya başını salladı.
"...ben de."

DAVETİYE DAĞITIMI - BAŞLANGIÇ
İlk adres.
Kapı çalındı.
Açıldı.
Gülüşler.
"Hoş geldiniz!"

Asya davetiyeyi uzattı.
"Biz..."
Kısa durdu.
Utku tamamladı:
"...davatiyeleri vermek için geldik."

İlk kez...
yüksek sesle.
Ev alkışla doldu.
Asya güldü.
Utku da.
Ve o an...
artık geri dönüş yoktu.



𝘈𝘚𝘠𝘈 𝘠𝘈𝘝𝘜𝘡
Karargahdaki herkese davetiye dağıttık biraz oturup utku ile beraber annemlere geçtik orayada daha davetiye vericektim daha utku'nun tarafı vardı çok işim vardı ama çok heycanlıydım
Utku da benim kadar heycanlı.

Bu beni o kadar mutlu ediyor ki
Bana yardım eden kızlara çok teşekkür ederim ya onlar olmasa yapamazdım asena olayı hep toparlayıp düzene sokuyordu ben de işleri hızlıca bitiren taraf ve böylece işimiz çok hızlı bitti çok az işim kaldı
Düğün ve kınada açılacak müzikler ve davulcu ekip
Aslında sahil kenarında yapıcam yani orda elenebilir mi ki millet?

Eğlenir ya utku Giresunlu
Ben ise Niğdeli düğünümüz
Perşembe sahil park'da yapmak istiyorum orası çok güzel gelinlikle orda fotoğraf çekinmek çok güzel olur.

Kına için bir düğün salonu tutucaz çünkü kınada baya çoşmak istiyorum sonuçta bir kere evleniyorum bir zahmet şık ve güzel bir düğün yapıyım.

Davetiyeleri dağıttık utku'yada yarı kısmı verdim oda kendi tarafına vericek

Odamdaki gelinliğimle bakışıyordum o kadar güzeldi ki çok heycanlıydım bir kaç hafta sonra kurban bayramı sonra haziran ayı ve düğünüme günler kalıcak o kadar heycanlıyım ki!

Utku ile ev tutucaz ortak sadece ona yüklenmek istemiyorum
O ısrar etsede sen karışma diye ben de ona destek olucam 3+1 ev tutucaz ikimizde asker olduğumuz için eve giren çıkan olmaz ama kendi evimizin olması daha iyi eşyaları seçmiştim zaten.

Bir tek talınmak kaldı düğünden önce taşınıcaz çünkü karışıklık olmasını istemiyorum utkuyuda
Benide zorlamamalı.
Bir duşa giriyim sonra düğün için müzik seçeceğim.

-30. BÖLÜM SONU-
BU BÖLÜMÜ BİLEREK AZ YAPTIM ÇÜNKÜ CANIM İSTEDİ!

nese diğer bölüm daha uzun olucakkk