BÖLÜM 2

Bu yüzden, altı yıl önce Sahra Çölü'nde bir arıza geçirene kadar, gerçekten konuşacak kimsem olmadan yalnız yaşadım. Motorumda bir şey bozulmuştu. Yanımda tamirci ya da yolcu olmadığı için kendimi zor bir tamiri tek başıma yapmaya hazırladım. Bu benim için bir ölüm kalım meselesiydi. Sekiz gün boyunca zar zor yetecek kadar su içebildim.

Böylece o ilk gece, herhangi bir yerleşim yerinden binlerce mil uzakta, kumların üzerinde uykuya daldım. Okyanusun ortasında bir salın üzerindeki kazazededen daha izole bir durumdaydım. Gün ağarırken küçük, komik bir ses beni uyandırdığında yaşadığım şaşkınlığı tahmin edebilirsiniz. Şöyle diyordu:

-Lütfen bana bir koyun çiz!

-Huh!

-Bana bir koyun çiz.

Sanki yıldırım çarpmış gibi ayağa fırladım. Gözlerimi ovuşturdum. İyice baktım. Ve bana ciddiyetle bakan olağanüstü küçük bir adam gördüm. Daha sonra onun bir portresini çizdim. Ama benim çizimim, elbette, modelden çok daha az çekici. Bu benim hatam değil. Altı yaşındayken büyükler tarafından resim kariyerimde cesaretim kırılmıştı ve kapalı boalar ve açık boalar dışında çizim hakkında hiçbir şey öğrenmemiştim.

Şaşkın gözlerle bu görüntüye baktım. Yerleşim alanlarından binlerce mil uzakta olduğumu unutmayın. Ama küçük dostum bana kaybolmuş, yorgunluktan ölmüş, açlıktan ölmüş, susuzluktan ölmüş ya da korkudan ölmüş gibi görünmüyordu. Herhangi bir yerleşim bölgesinden binlerce mil uzakta, çölün ortasında kaybolmuş bir çocuğa hiç benzemiyordu. Sonunda konuşmayı başardığımda ona şöyle dedim:

-Burada ne yapıyorsun?

Ve sonra çok ciddi bir şeymiş gibi, çok yumuşak bir şekilde bana tekrar söyledi:

-Lütfen bana bir koyun çiz.

Bana ne kadar saçma gelse de, herhangi bir yerleşim yerinden binlerce mil uzakta ve ölümcül bir tehlike içinde, cebimden bir kâğıt ve bir kalem çıkardım. Ama sonra esas olarak coğrafya, tarih, aritmetik ve dilbilgisi çalıştığımı hatırladım ve küçük adama (biraz kötü bir mizahla) nasıl çizileceğini bilmediğimi söyledim. O da cevap verdi:

-Sorun değil. Bana bir koyun çiz.

Daha önce hiç koyun çizmemiş olduğumdan, onun için yapabildiğim iki çizimden birini yaptım. Kapalı boa. Ve küçük dostumun bana cevap verdiğini duyunca çok şaşırdım:

-Boa içinde bir fil istemiyorum. Boa içinde bir fil istemiyorum. Boa çok tehlikeli, fil ise çok hantal. Benim evim çok küçük. Bir koyuna ihtiyacım var. Bana bir koyun çiz.

Ben de çizdim.

Sonra dikkatlice baktı:

-Hayır! Bu zaten çok hasta. Başka bir tane yap.

Yeni bir tane daha çizdim.

Arkadaşım nazikçe, hoşgörüyle gülümsedi:

-Görüyorsun... Bu bir koyun değil, bu bir koç. Boynuzları var.

Bu yüzden çizimimi tekrar yaptım: ama öncekiler gibi reddedildi:

-Bu çok yaşlı. Uzun süre yaşayacak bir koyun istiyorum.

Sabrım tükenirken, yeni bir çizim daha karaladım, koyun çiznek yerine kağıdın üstüne kocaman bir sandık yerleştirmiştim. Ona gösterdim.

-Bu bir sandık. İstediğin koyun ise içinde.

Ama genç yargıcın yüzünün aydınlandığını görmek beni şaşırttı:

-Tam da istediğim gibi! Sence bu koyunun çok ot yemeye ihtiyacı var mı?

-Bu neden?

-Çünkü evde çok küçük.

-Eminim bu yeterli olacaktır. Sana küçük bir koyun verdim.

Başını resme doğru eğdi:

-O kadar da küçük değil... İşte! Uyuyakalmış.

İşte küçük prensle böyle tanıştım.