BÖLÜM 1

Altı yaşındayken bir keresinde yağmur ormanlarıyla ilgili 'Histoires Vécues' adlı bir kitapta muhteşem bir resim görmüştüm. Vahşi bir hayvanı yutan bir boa yılanını gösteriyordu.

Kitapta şöyle yazıyor: 'Boa yılanları avlarını çiğnemeden bütün olarak yutarlar. Sonra artık hareket edemezler ve sindirimlerinin altı ayı boyunca uyurlar'.

Ormandaki maceralar hakkında çok düşündüm ve karşılığında renkli kalemle ilk resmimi çizmeyi başardım.

Başyapıtımı büyüklere gösterdim ve çizimimin onları korkutup korkutmadığını sordum.

Şöyle cevap verdiler: 'Bir şapka neden korkutucu olsun ki?

Çizimim bir şapka değildi. Bir fili sindiren bir boa yılanıydı. Daha sonra yetişkinlerin anlayabilmesi için boa yılanının içini çizdim. Her zaman açıklamaya ihtiyaç duyarlar.

Büyükler bana açık ya da kapalı boas yılanı çizimlerini bir kenara bırakmamı ve bunun yerine coğrafya, tarih, aritmetik ve dilbilgisiyle ilgilenmemi tavsiye ettiler. Böylece altı yaşındayken resim alanındaki muhteşem kariyerimden vazgeçtim. Bir numaralı ve iki numaralı çizimlerimin başarısız olması cesaretimi kırmıştı. Yetişkinler hiçbir şeyi kendi başlarına anlayamazlar ve çocuklara bir şeyleri tekrar tekrar açıklamak zorunda kalmak yorucudur.

Bu yüzden başka bir meslek seçmek zorunda kaldım ve uçak uçurmayı öğrendim. Dünyanın her yerinde uçtum. Ve coğrafya, doğru, benim için çok faydalı oldu. Çin ile Arizona'yı bir bakışta ayırt edebiliyordum, ki bu da gece kaybolduğunuzda çok işinize yarıyor.

Hayatım boyunca pek çok ciddi insanla temasım oldu. Yetişkinlerle çok yaşadım ve onları yakından gördüm, ancak bu benim fikrimi pek geliştirmedi.

Ne zaman biraz aklı başında görünen biriyle tanışsam, her zaman sakladığım 1 numaralı çizimimi onun üzerinde denerdim. Gerçekten anlayıp anlamadığını bilmek istiyordum. Bu yüzden onunla yılanlar, yağmur ormanları ya da yıldızlar hakkında konuşmadım. Kendimi onun ulaşabileceği bir yere koydum. Briç, golf, politika ve kravatlardan bahsettim. Ve yetişkin böyle makul bir adamı tanıdığı için çok mutluydu.