BÖLÜM 14

Beşinci gezegen çok ilginçti. İçlerinde en küçük olanıydı. Sadece bir elektrik direği ve bir lambacıyı barındıracak kadar yer vardı. Küçük prens, gökyüzünde bir yerde, evi ve nüfusu olmayan bir gezegende bir elektrik direği ve bir lambacının ne amaca hizmet edebileceğini kendi kendine açıklayamadı. Ama kendi kendine şöyle dedi:

- Belki de bu adam saçmadır. Ama kraldan, kibirli adamdan, iş adamından ve içkiciden daha az saçma. En azından yaptığı iş mantıklı. Elektrik direğini yaktığında, sanki başka bir yıldız ya da başka bir çiçek doğuruyor gibidir. Işığı söndürdüğünde, çiçeği ya da yıldızı uyutuyor. Bu çok güzel bir uğraş. Güzel olduğu için gerçekten faydalıdır.

Gezegene yaklaşırken ateşleyiciyi saygıyla selamladı:

-Herkese günaydın. Neden az önce elektrik direğini kapattın?

-Emir böyle,' diye yanıtladı ateşleyici. Merhaba.

-Talimatlar nedir?

-Elektrik direğimi söndürmek için. İyi akşamlar. İyi akşamlar.

Ve tekrar açtı.

-Ama neden tekrar açtın?

-Emir böyle,' diye yanıtladı ateşleyici.

-'Anlamıyorum,' demiş küçük prens.

-'Anlaşılacak bir şey yok' diyor ateşleyici. Talimatlar talimatlardır. Merhaba.

Ve elektrik direğini kapattı.

Sonra kırmızı kareli bir mendille alnını sildi.

-Bu berbat bir iş. Eskiden makuldü. Işıkları sabah kapatır, akşam açardım. Günün geri kalanında dinlenirdim, gecenin geri kalanında da uyurdum.

-O zamandan beri talimatlar değişti mi?

-'Talimatlar değişmedi' diyor ateşleyici. İşte trajedi bu! Gezegen her yıl daha da hızlı dönüyor ve talimatlar değişmiyor!

-Öyle mi? dedi küçük prens.

-Artık dakikada bir devir yaptığı için bir saniye bile dinlenemiyorum. Dakikada bir kez açıp kapatıyorum!

-İşte bu komik! Günlerin bir dakika sürüyor!

-'Hiç komik değil,' diyor kreş sahibi. Zaten bir aydır konuşuyoruz.

-Bir ay mı?

-Evet. Otuz dakika. Otuz gün! İyi akşamlar. İyi akşamlar.

Ve lamba direğini tekrar yaktı.

Küçük prens ona baktı ve talimatlarına bu kadar sadık olan bu lambacıyı sevdi. Bir zamanlar kendisinin de sandalyesini çekerek getirdiği gün batımlarını hatırladı ve arkadaşına yardım etmek istedi:

-Biliyorsun... Ne zaman istersen dinlenmen için bir yol biliyorum.

-Hâlâ istiyorum,' diyor çakmak.

Çünkü aynı anda hem sadık hem de tembel olabilirsiniz.

Küçük prens devam etti:

-Gezegeniniz o kadar küçük ki etrafında üç adımda yürüyebilirsiniz. Tek yapmanız gereken sürekli güneşte kalacak kadar yavaş yürümek. Dinlenmek istediğinizde yürürsünüz... ve gün istediğiniz kadar uzun sürer.

-'Bana pek iyi gelmiyor,' diyor Kindle. Hayatta en sevdiğim şey uyumak.

-'Bu kötü şans getirir,' dedi küçük prens.

-'Bu kötü şans,' diyor ateşleyici. Merhaba.

Ve elektrik direğini kapattı.

Küçük prens yolculuğuna devam ederken kendi kendine, 'Bu,' dedi, 'diğerleri tarafından, kral tarafından, kibirli adam tarafından, içkici tarafından, iş adamı tarafından hor görülürdü. Yine de bana gülünç gelmeyen tek kişi o. Belki de kendinden başka bir şeyi önemsediği içindir.

Pişmanlıkla iç çekti ve kendi kendine tekrar söyledi:

-Arkadaşım yapabileceğim tek kişi bu. Ama onun gezegeni gerçekten çok küçük. İki kişiye yer yok.

Küçük prensin kendine itiraf etmeye cesaret edemediği şey, bu kutsanmış gezegeni özlediğiydi, her şeyden önce her yirmi dört saatte bir bin dört yüz kırk gün batımı yüzünden!