Bölümler 48Şu an: Xxxvıı. Bölüm — Korkunç Bir Çıkmaz
- 1 Önsöz198 kelime
- 2 Bir Açıklama353 kelime
- 3 Sir Launcelot'un İki Devi Öldürüp — Bir Şatonun Halkını Özgürleştirmesi617 kelime
- 4 Yabancının Öyküsü603 kelime
- 5 Kayıp Ülkenin Öyküsü — Bölüm I. — Camelot543 kelime
- 6 Bölüm Iı. — Kral Arthur'un Sarayı1.353 kelime
- 7 Bölüm Iıı. — Yuvarlak Masa Şövalyeleri1.449 kelime
- 8 Bölüm Iv. — Mizahçı Sır Dınadan775 kelime
- 9 Bölüm V. — Bir Esinleniş1.317 kelime
- 10 Bölüm Vı. — Güneş Tutulması1.513 kelime
- 11 Vıı. Bölüm. — Merlin’in Kulesi1.628 kelime
- 12 Bölüm Vııı. — Patron1.471 kelime
- 13 Bölüm Ix. — Turnuva1.532 kelime
- 14 Bölüm X. — Uygarlığın Başlangıcı1.092 kelime
- 15 Bölüm Xı. — Macera Arayışındaki Yankee1.939 kelime
- 16 Bölüm Xıı. — Yavaş İşkence1.111 kelime
- 17 Bölüm Xııı. — Özgür İnsanlar2.098 kelime
- 18 Bölüm Xıv.909 kelime
- 19 Bölüm Xv. — Sandy’nin Öyküsü2.023 kelime
- 20 Bölüm Xvı. — Morgan Le Fay1.606 kelime
- 21 Bölüm Xvıı. — Kraliyet Ziyafeti2.191 kelime
- 22 Xvııı. Bölüm. — Kraliçenin Zindanlarında2.729 kelime
- 23 Xıx. Bölüm. — Şövalyeliği Meslek Edinmek780 kelime
- 24 Xx. Bölüm. — Devin Kalesi1.737 kelime
- 25 Xxı. Bölüm. — Hacılar2.965 kelime
- 26 Xxıı. Bölüm. — Kutsal Pınar2.587 kelime
- 27 Bölüm Xxııı. — Çeşmenin Yeniden Akıtılması1.799 kelime
- 28 Bölüm Xxıv. — Rakip Bir Büyücü2.427 kelime
- 29 Bölüm Xxv. — Yarışma Sınavı2.951 kelime
- 30 Bölüm Xxvı. — İlk Gazete2.193 kelime
- 31 Xxvıı. Bölüm. — Yankee ile Kral Kimliklerini Gizleyerek Yolculuk Ediyor1.990 kelime
- 32 Bölüm Xxvııı. — Krala Talim Vermek998 kelime
- 33 Bölüm Xxıx. — Çiçek Hastalığı Kulübesi1.563 kelime
- 34 Xxx. Bölüm — Malikâne Trajedisi2.348 kelime
- 35 Xxxı. Bölüm. — Marco1.677 kelime
- 36 Xxxıı. Bölüm — Dowley’nin Aşağılanışı1.480 kelime
- 37 Bölüm Xxxııı. — Altıncı Yüzyılın Siyasal İktisadı2.758 kelime
- 38 Xxxıv. Bölüm — Yankee ile Kral Köle Olarak Satılıyor2.638 kelime
- 39 Xxxv. Bölüm — Acıklı Bir Olay1.892 kelime
- 40 Xxxvı. Bölüm — Karanlıkta Bir Karşılaşma927 kelime
- 41 Xxxvıı. Bölüm — Korkunç Bir Çıkmaz1.620 kelime · Okuduğun bölüm
- 42 Xxxvııı. Bölüm — Sır Launcelot ve Yardıma Gelen Şövalyeler623 kelime
- 43 Xxxıx. Bölüm — Yankee’nin Şövalyelerle Dövüşü2.442 kelime
- 44 Xl. Bölüm — Üç Yıl Sonra1.855 kelime
- 45 Bölüm Xlı. — Kilise Yasağı996 kelime
- 46 Bölüm Xlıı. — Savaş!2.686 kelime
- 47 Xlııı. Bölüm — Kum Kuşağı Savaşı3.116 kelime
- 48 Bölüm Xlıv. — Clarence’ın Ek Notu852 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXXVII. BÖLÜM
KORKUNÇ BİR ÇIKMAZ
Uyumak mı? İmkânsızdı. Uyuz, sarhoş, kavgacı ve şarkı söyleyen serserilerle dolu, pis kokulu bu mağara gibi hapishanede zaten uyunamazdı. Ama uykuyu iyice imkânsız kılan, buradan çıkıp köle barakasında benim o dayanılmaz beceriksizliğim yüzünden neler olmuş olabileceğini öğrenmek için duyduğum kahredici sabırsızlıktı.
Gece uzundu ama sonunda sabah oldu. Mahkemeye her şeyi açık ve dürüstçe anlattım. Büyük Earl Grip’in kölesi olduğumu; efendimin suyun öte yakasındaki köyün Tabard Hanı’na hava karardıktan hemen sonra geldiğini ve tuhaf, ansızın başlayan ağır bir hastalığa yakalandığı için geceyi orada, mecburen geçirdiğini söyledim. Bana, en iyi hekimi getirmek üzere kente hemen gitmem emredilmişti; elimden geleni yapıyordum, doğal olarak var gücümle koşuyordum. Gece karanlıktı; buradaki sıradan adama çarptım. Bana boğazımdan yapışıp yumruklamaya başladı; ne iş için yolda olduğumu anlattığım ve büyük efendim Earl’ün ölüm kalım meselesi uğruna yalvardığım hâlde—
Sıradan adam sözümü kesip bunun yalan olduğunu söyledi; kendisine tek kelime etmeden saldırıp üstüne atladığımı anlatmaya girişti—
“Sus, densiz!” diye çıkıştı mahkeme. “Götürün şunu, bir soylunun hizmetkârına başka türlü davranmayı öğrensin diye birkaç değnek vurun. Gidin!”
Sonra mahkeme benden özür diledi ve bu küstahça olayda kendi kusurları olmadığını lordluğuna mutlaka anlatmamı umduğunu söyledi. Her şeyi düzelteceğimi söyledim, böylece ayrıldım. Tam zamanında da ayrıldım; tutuklandığım anda bunları neden anlatmadığımı soracaktı. Aklıma gelseydi anlatacağımı söyledim—doğruydu—ama o adam beni öyle bir hırpalamıştı ki aklım başımdan çıkmıştı, falan filan; hâlâ mırıldanarak oradan sıvıştım.
Kahvaltıyı beklemedim. Ayaklarım yere değmeden köle barakasına vardım. Bomboştu; herkes gitmişti! Herkes derken bir kişi hariç: köle efendisi. Bedeni orada, ezilip pelteye dönmüş hâlde yatıyordu; çevrede korkunç bir kavganın izleri vardı. Kapıda, bir arabanın üzerinde kaba tahtalardan yapılmış bir tabut duruyordu. İşçiler polislerin yardımıyla, tabutu içeri sokabilmek için ağzına kadar dolu kalabalığı yarıp bir yol açıyordu.
Benim gibi üstü başı dökük biriyle konuşmaya tenezzül edecek kadar düşük konumlu bir adam seçtim, olayın nasıl geliştiğini ona sordum.
“Burada on altı köle vardı. Gece efendilerine karşı ayaklandılar; sonucun ne olduğunu görüyorsun.”
“Evet. Peki nasıl başladı?”
“Kölelerden başka tanık yokmuş. En değerli kölenin zincirlerinden kurtulup tuhaf bir yolla kaçtığını söylemişler; anahtarı olmadığı, kilitler kırılmadığı ve hiçbir biçimde zarar görmediği için büyüyle kaçtığı sanılmış. Efendi kaybını öğrenince kederden deliye dönmüş; ağır sopasıyla adamlarının üstüne atılmış. Onlar da karşı koyup sırtını kırmış, ayrıca türlü türlü yaralar açarak onu çabucak ölüme göndermişler.”
“Korkunç. Duruşmada kölelerin işi zor olacak, kuşkusuz.”
“Hay hay, duruşma bitti bile.”
“Bitti mi!”
“Bir hafta mı sürecekti sanırsın, mesele bu kadar basitken? Çeyrek saatin yarısı kadar bile sürmedi.”
“Ama bu kadar kısa sürede suçluların hangileri olduğunu nasıl belirleyebildiler, anlamıyorum.”
“Hangileri mi? Doğrusu, o tür ayrıntıları düşünmemişler. Hepsini birden mahkûm ettiler. Yasayı bilmiyor musun? Romalılar buradan giderken bırakmış derler: Kölelerden biri efendisini öldürürse o adamın bütün köleleri bunun cezasını canıyla öder.”
“Doğru. Unutmuşum. Peki bunlar ne zaman ölecek?”
“Muhtemelen yirmi dört saat içinde; ama kimi, belki arada kayıp olanı bulurlar diye iki gün daha bekleyeceklerini söylüyor.”
Kayıp olan! İçimi huzursuzluk kapladı.
“Onu bulmaları mümkün mü?”
“Gün bitmeden mi? Evet. Her yerde arıyorlar. Kent kapılarında, gelirse onu teşhis edecek kölelerden bazılarıyla bekliyorlar; dışarı çıkan herkes önce sorgulanacak.”
“Ötekilerin tutulduğu yeri görebilir miyim?”
“Dışını mı? Evet. İçini mi? Onu görmek istemezsin.”
Daha sonra başvurmak için hapishanenin adresini aldım, sonra da ağır ağır uzaklaştım. Arka sokaklardan birindeki ikinci el giysi dükkânına girdim; soğuk bir yolculuğa çıkacak sıradan bir denizciye uygun, kaba saba bir kılık edindim. Yüzümün en kötü berelerini gizlesin diye başıma bolca sargı sardım ve diş ağrım olduğunu söyledim. Büsbütün değişmiştim; artık eski hâlime benzemiyordum. Sonra telgraf hattını arayıp buldum, izini sürerek yuvasına vardım. Bir kasabın dükkânının üstündeki küçük bir odaydı; demek telgraf işleri pek kesat gidiyordu. Başındaki delikanlı masasında kestiriyordu. Kapıyı kilitleyip kocaman anahtarı göğsüme koydum. Genç adam telaşlandı, ses çıkarmaya yeltendi; ama ben şöyle dedim:
“Nefesini sakla; ağzını açarsan kesin ölürsün. Aletinin başına geç. Haydi, çabuk! Camelot’u ara.”
“Bu beni hayrete düşürdü! Sizin gibi biri böyle işlerden nasıl anlar ki—”
“Camelot’u ara! Kaybedecek bir şeyi olmayan bir adamım. Camelot’u ara, yoksa aletin başından çekil de kendim arayayım.”
“Ne—siz mi?”
“Evet, elbette. Gevezeliği bırak. Sarayı ara.”
Aramayı yaptı.
“Şimdi de Clarence’ı ara.”
“Hangi Clarence?”
“Hangi Clarence olduğunun önemi yok. Clarence’ı istediğini söyle; yanıt verir.”
Dediğimi yaptı. Sinirleri yıpratan beş dakika, on dakika bekledik; vakit ne uzun gelmişti! Sonra, benim için insan sesi kadar tanıdık bir tıkırtı duyuldu; Clarence benim öğrencim olmuştu.
“Şimdi çekil bakalım delikanlı. Belki benim dokunuşumu tanırlardı; bu yüzden aramayı senin yapman en garantisiydi. Ama artık sorun yok.”
Delikanlı yerinden çekilip kulak kabarttı; ama işe yaramadı. Şifre kullandım. Clarence’la laflayarak vakit kaybetmedim; hemen konuya girdim:
“Kral burada ve tehlikede. Yakalanıp köle olarak buraya getirildik. Kimliğimizi kanıtlayamayız; doğrusu, ben bunu deneyecek durumda değilim. Buradaki saray için inandırıcı bir telgraf gönder.”
Yanıtı hemen geldi:
“Telgraf hakkında hiçbir şey bilmiyorlar; hattın Londra bağlantısı çok yeni, daha deneyim kazanmadılar. Bunu denemesen iyi olur. Seni asabilirler. Başka bir şey düşün.”
Bizi asabilirler! Gerçeğe ne kadar yaklaştığımı bilmiyordu. O an aklıma bir şey gelmedi. Sonra bir fikir geldi ve yazmaya başladım:
“Launcelot önde olacak şekilde seçme beş yüz şövalye gönder; hemen yola çıksınlar. Güneybatı kapısından girsinler ve sağ koluna beyaz bez bağlamış adamı gözetsinler.”
Yanıt gecikmedi:
“Yarım saat içinde yola çıkacaklar.”
“Pekâlâ Clarence; şimdi şu delikanlıya benim dostun ve bedavacı yolcun olduğumu söyle. Ziyaretim hakkında ağzını sıkı tutması gerektiğini de ekle.”
Alet delikanlıyla konuşmaya başladı, ben de aceleyle uzaklaştım. Hesap yapmaya koyuldum. Yarım saate saat dokuz olacaktı. Zırhları ağır şövalyelerle atları pek hızlı yol alamazdı. Ellerinden gelen en iyi hızı yaparlardı; yol da şimdi düzgün, kar ve çamur yoktu, saatte yedi mil kadar gidebilirlerdi. Birkaç kez at değiştirmeleri gerekecekti. Altı gibi, belki biraz sonra varırlardı; hâlâ ortalık aydınlık olurdu. Sağ koluma bağlayacağım beyaz bezi görür, komutayı ben alırdım. Hapishaneyi kuşatıp kralı hemen çıkarırdık. Her şeyi hesaba katınca gösterişli ve göz alıcı bir iş olacaktı; yine de daha tiyatral görünmesi için öğle vakti olmasını yeğlerdim.
Şimdi, elimdeki kozları artırmak için, eskiden tanıdığım insanlardan bazılarını bulup kendimi tanıtmayı düşündüm. Bu, şövalyelere gerek kalmadan başımızı beladan kurtarabilirdi. Ama dikkatli davranmalıydım; tehlikeli bir işti. Görkemli giysilere bürünmem gerekiyordu; koşup bir anda giyinmek olmazdı. Hayır, aşama aşama ilerlemeli; birbirinden uzak dükkânlardan takım takım giysiler almalı, her değişimde biraz daha iyisini seçmeli, sonunda ipek ve kadifeye ulaşınca planımı uygulamaya hazır olmalıydım. Ben de işe koyuldum.
Ama plan şıp diye suya düştü! Döndüğüm ilk köşede, gece bekçisiyle etrafı kolaçan eden kölelerimizden birine rastladım. Tam o sırada öksürdüm; bana öyle bir baktı ki bakışları iliklerime işledi. Galiba bu öksürüğü daha önce duyduğunu düşündü. Hemen bir dükkâna girdim; tezgâh boyunca ilerleyip fiyat soruyor, göz ucuyla etrafı kolluyordum. O adamlar durmuş, konuşuyor ve kapıdan içeri bakıyordu. Arka kapı varsa oradan kaçmaya karar verdim. Dükkândaki kadına arka tarafa çıkıp kaçak köleyi arayabilir miyim diye sordum; kaçak kölenin orada bir yerde saklandığına inanıldığını söyledim. Kılık değiştirmiş bir görevli olduğumu, ortağımın kapıda katillerden birini gözetim altında tuttuğunu anlattım. Oraya gidip ona beklemesine gerek olmadığını, hemen arka sokağın öbür ucuna giderek köleyi saklandığı yerden çıkardığımda önünü kesmeye hazır olmasını söyler miydi acaba?
Adı şimdiden dillere düşmüş katillerden birini görmeye can atıyordu; hemen bu işi yapmaya koyuldu. Arka kapıdan süzüldüm, kapıyı arkamdan kilitleyip anahtarı cebime koydum ve keyifle kıkırdayarak oradan uzaklaştım.
Eh, yine kendi işimi kendim bozmuş, bir hata daha yapmıştım. Aslında iki hata birden. O görevliyi basit ve inandırıcı bir yolla atlatmanın pek çok yolu vardı; ama hayır, ille de gösterişli olanı seçmeliydim. Karakterimin en berbat kusuru bu. Üstelik planımı, insan olduğu için görevlinin doğal olarak ne yapacağı varsayımı üzerine kurmuştum. Oysa insan hiç beklemediğiniz anda, arada bir, doğal olmayan şeyi yapıverir. Bu durumda görevlinin doğal olarak yapacağı şey peşimden gitmekti; aramızda sıkıca kilitlenmiş sağlam bir meşe kapı bulacaktı. Kapıyı kırana kadar ben çoktan uzaklaşmış, peşime düşen Britanya yasaköpeklerine karşı sırf masumiyet ve temiz karakterden çok daha sağlam koruma sağlayan bir kılık edinmek için art arda şaşırtıcı giysiler değiştirmeye koyulmuş olacaktım. Ama görevli doğal olanı yapmak yerine sözüme uyup talimatımı izledi. Böylece kendi zekâmdan hoşnut, çıkmaz sokağın sonundan koşarak çıkarken köşeyi döndü ve kendimi kelepçelerine teslim etmiş oldum. Çıkmaz sokak olduğunu bilseydim—ama böyle bir gafın bahanesi yok, neyse, geçelim. Zarar hanesine yaz.
Elbette öfkelenip uzun bir yolculuktan yeni karaya çıktığımı falan söyledim; sırf o köleyi kandırabilecek miyim diye denemek için, bilirsiniz. Ama kandıramadım. Beni tanımıştı. Sonra beni ele verdiği için onu payladım. O, incinmekten çok şaşırmış görünüyordu. Gözlerini kocaman açıp şöyle dedi:
“Bunca insan arasından bir tek senin kaçmana, bizimle birlikte asılmamana izin mi verecektim? Asılmamıza yol açan doğrudan sensin! Hadi oradan!”
“Hadi oradan”, onların “Güldürme beni!” ya da “Pes doğrusu!” demesiydi. Garip konuşan insanlardı.
Eh, onun davaya bakışında bir tür eğri büğrü adalet vardı; konuyu kapattım. Bir felaketi tartışarak düzeltemiyorsanız tartışmanın ne yararı var? Benim tarzım değil. Yalnızca şunu söyledim:
“Asılmayacaksın. Hiçbirimiz asılmayacağız.”
İki adam da güldü; köle şöyle dedi:
“Daha önce seni aptal saymamıştık. Bu kadar kısa sürecek bir yükü taşıyabileceğine göre itibarını korusan iyi edersin.”
“Sanırım dayanır. Yarına kalmadan hapisten çıkmış, üstelik istediğimiz yere gitmekte özgür olacağız.”
Nüktedan görevli başparmağıyla sol kulağını çekiştirdi, boğazından hırıltılı bir ses çıkardı ve şöyle dedi:
“Hapisten çıkacaksınız, evet, doğru söylersin. Aynı zamanda, Hazretleri Şeytan’ın kavurucu diyarından dışarı çıkıp gitmediğiniz sürece, istediğiniz yere gitmekte de özgürsünüz.”
Öfkeme hâkim olup kayıtsızca sordum:
“Yani gerçekten bir iki güne kalmadan asılacağımızı düşünüyorsun, öyle mi?”
“Birkaç dakika önce öyle düşünüyordum; çünkü karar verilmiş ve ilan edilmişti.”
“Demek fikrini değiştirdin, öyle mi?”
“Evet, aynen öyle. O zaman yalnızca düşünüyordum; şimdi biliyorum.”
İğneleyici konuşasım geldi, şöyle dedim:
“Ey yasanın bilge hizmetkârı, bildiklerini bize lütfedip anlatır mısın?”
“Hepiniz bugün, öğleden sonranın ortasında asılacaksınız! Oho! Bu laf tam yerine oturdu! Yaslan bana.”
Doğrusu birine yaslanmam gerekiyordu. Şövalyelerim zamanında yetişemezdi; üç saate kadar gecikeceklerdi. İngiltere Kralı’nı dünyada hiçbir şey kurtaramazdı; beni de—ki bu daha önemliydi. Yalnız benim için değil, ulus için de daha önemliydi: yeryüzünde uygarlığa çiçek açmaya hazır tek ulus için. Fenalaşmıştım. Bir şey daha söylemedim; söylenecek bir şey yoktu. Adamın ne demek istediğini anlamıştım: Kayıp köle bulunursa erteleme kararı geri alınacak, infaz bugün yapılacaktı. Eh, kayıp köle bulunmuştu.
Bölüm etkileşimi
