Bölümler 48Şu an: Bölüm Xxvııı. — Krala Talim Vermek
- 1 Önsöz198 kelime
- 2 Bir Açıklama353 kelime
- 3 Sir Launcelot'un İki Devi Öldürüp — Bir Şatonun Halkını Özgürleştirmesi617 kelime
- 4 Yabancının Öyküsü603 kelime
- 5 Kayıp Ülkenin Öyküsü — Bölüm I. — Camelot543 kelime
- 6 Bölüm Iı. — Kral Arthur'un Sarayı1.353 kelime
- 7 Bölüm Iıı. — Yuvarlak Masa Şövalyeleri1.449 kelime
- 8 Bölüm Iv. — Mizahçı Sır Dınadan775 kelime
- 9 Bölüm V. — Bir Esinleniş1.317 kelime
- 10 Bölüm Vı. — Güneş Tutulması1.513 kelime
- 11 Vıı. Bölüm. — Merlin’in Kulesi1.628 kelime
- 12 Bölüm Vııı. — Patron1.471 kelime
- 13 Bölüm Ix. — Turnuva1.532 kelime
- 14 Bölüm X. — Uygarlığın Başlangıcı1.092 kelime
- 15 Bölüm Xı. — Macera Arayışındaki Yankee1.939 kelime
- 16 Bölüm Xıı. — Yavaş İşkence1.111 kelime
- 17 Bölüm Xııı. — Özgür İnsanlar2.098 kelime
- 18 Bölüm Xıv.909 kelime
- 19 Bölüm Xv. — Sandy’nin Öyküsü2.023 kelime
- 20 Bölüm Xvı. — Morgan Le Fay1.606 kelime
- 21 Bölüm Xvıı. — Kraliyet Ziyafeti2.191 kelime
- 22 Xvııı. Bölüm. — Kraliçenin Zindanlarında2.729 kelime
- 23 Xıx. Bölüm. — Şövalyeliği Meslek Edinmek780 kelime
- 24 Xx. Bölüm. — Devin Kalesi1.737 kelime
- 25 Xxı. Bölüm. — Hacılar2.965 kelime
- 26 Xxıı. Bölüm. — Kutsal Pınar2.587 kelime
- 27 Bölüm Xxııı. — Çeşmenin Yeniden Akıtılması1.799 kelime
- 28 Bölüm Xxıv. — Rakip Bir Büyücü2.427 kelime
- 29 Bölüm Xxv. — Yarışma Sınavı2.951 kelime
- 30 Bölüm Xxvı. — İlk Gazete2.193 kelime
- 31 Xxvıı. Bölüm. — Yankee ile Kral Kimliklerini Gizleyerek Yolculuk Ediyor1.990 kelime
- 32 Bölüm Xxvııı. — Krala Talim Vermek998 kelime · Okuduğun bölüm
- 33 Bölüm Xxıx. — Çiçek Hastalığı Kulübesi1.563 kelime
- 34 Xxx. Bölüm — Malikâne Trajedisi2.348 kelime
- 35 Xxxı. Bölüm. — Marco1.677 kelime
- 36 Xxxıı. Bölüm — Dowley’nin Aşağılanışı1.480 kelime
- 37 Bölüm Xxxııı. — Altıncı Yüzyılın Siyasal İktisadı2.758 kelime
- 38 Xxxıv. Bölüm — Yankee ile Kral Köle Olarak Satılıyor2.638 kelime
- 39 Xxxv. Bölüm — Acıklı Bir Olay1.892 kelime
- 40 Xxxvı. Bölüm — Karanlıkta Bir Karşılaşma927 kelime
- 41 Xxxvıı. Bölüm — Korkunç Bir Çıkmaz1.620 kelime
- 42 Xxxvııı. Bölüm — Sır Launcelot ve Yardıma Gelen Şövalyeler623 kelime
- 43 Xxxıx. Bölüm — Yankee’nin Şövalyelerle Dövüşü2.442 kelime
- 44 Xl. Bölüm — Üç Yıl Sonra1.855 kelime
- 45 Bölüm Xlı. — Kilise Yasağı996 kelime
- 46 Bölüm Xlıı. — Savaş!2.686 kelime
- 47 Xlııı. Bölüm — Kum Kuşağı Savaşı3.116 kelime
- 48 Bölüm Xlıv. — Clarence’ın Ek Notu852 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM XXVIII.
KRALA TALİM VERMEK
Dördüncü günün sabahı, güneş henüz doğmuşken ve soğuk şafakta bir saattir yürümüşken bir karara vardım: Kral talim görmeliydi. Böyle devam edemezdi; onu ele alıp ciddi ve vicdanlı bir biçimde çalıştırmalıydım, yoksa bir eve girmeye asla cesaret edemezdik. Kediler bile bu maskeli kişinin sahtekâr olduğunu, köylü olmadığını anlardı. Bu yüzden durup dedim ki:
“Majesteleri, giysilerinizle yüzünüz birbirine uyuyor, aralarında bir çelişki yok; ama giysilerinizle tavrınız arasında büyük bir uyumsuzluk var. Askerce yürüyüşünüz, mağrur duruşunuz olmaz. Fazla dik duruyor, fazla yukarıya, fazla güvenle bakıyorsunuz. Bir krallığın dertleri omuzları çökertmez, çeneyi düşürmez, gözlerin yüksek bakışını aşağı indirmez; yüreğe kuşku ve korku salıp bunların işaretlerini sarkık bedenle, güvensiz adımlarla dışa vurmaz. Bunları yapan, alçak doğumluların sefil dertleridir. Bu numarayı öğrenmeli; yoksulluğun, sefaletin, zulmün, hakaretin ve insanın erkekliğini kemirip onu efendilerine bağlı, uygun, onaylanmış bir tebaa ve efendilerine hoşnutluk veren biri hâline getiren o sıradan insanlık dışı muamelelerin alametlerini taklit etmelisiniz. Yoksa kundaktaki bebekler bile kılığınızın altında daha üstün biri olduğunu anlar ve ilk uğradığımız kulübede mahvoluruz. Lütfen şöyle yürümeyi deneyin.”
Kral dikkatle dinledi, sonra taklit etmeyi denedi.
“Fena değil, fena değil. Çeneyi biraz daha aşağı, lütfen—evet, çok iyi. Gözler fazla yukarıda; lütfen ufka değil, on adım önünüzdeki yere bakın. Evet, daha iyi, çok iyi. Bir dakika, lütfen; fazla canlılık, fazla kararlılık belli ediyorsunuz. Biraz daha sürünür gibi yürümelisiniz. Lütfen bana bakın—kastettiğim bu... Şimdi kavrıyorsunuz; fikir bu—en azından bir parça yaklaştınız... Evet, fena değil. Ama! Kocaman bir şey eksik, ne olduğunu tam çıkaramıyorum. Lütfen otuz yarda yürüyün de uzaktan bakıp değerlendireyim... İşte şimdi: baş doğru, hız doğru, omuzlar doğru, gözler doğru, çene doğru, yürüyüş, duruş, genel tarz doğru—her şey doğru! Ama yine de sonuç yanlış. Hesap tutmuyor. Bir daha deneyin, lütfen... Sanırım şimdi ne olduğunu anlamaya başladım. Evet, buldum. Görüyorsunuz, sahici ruhsuzluk eksik; sorun bu. Her şey acemi işi—mekanik ayrıntılar kılı kırk yararcasına doğru; yanılsamanın her yanı kusursuz, ama kimseyi yanıltmıyor.”
“Öyleyse başarıya ulaşmak için ne yapmalı insan?”
“Bir düşüneyim... Tam çıkaramıyorum. Aslında bunu düzeltmenin tek yolu talim. Burası bunun için uygun: kökler ve taşlı zemin mağrur yürüyüşünüzü bozabilir; bölgeye pek uğrayan olmaz, göz alabildiğine yalnız bir tarla ile bir kulübe var ve onlar da bizi kimsenin göremeyeceği kadar uzakta. Yoldan biraz çekilip bütün günü size talim yaptırarak geçirmek iyi olur, Majesteleri.”
Bir süre talim yaptırdıktan sonra şöyle dedim:
“Şimdi, Majesteleri, şu ilerideki kulübenin kapısında olduğumuzu ve ailenin karşımızda durduğunu hayal edin. Buyurun—evin reisine seslenin.”
Kral farkında olmadan bir anıt gibi dimdik durdu ve buz gibi bir sertlikle şöyle dedi:
“Uşak, bir oturak getir; elindeki yiyeceklerden bana da sun.”
“Majesteleri, bu pek doğru olmadı.”
“Nesi eksik?”
“Bu insanlar birbirlerine uşak demez.”
“Yoksa öyle mi?”
“Evet; onlara yalnızca üsttekiler böyle seslenir.”
“Öyleyse bir daha denemeliyim. Ona toprak kölesi diyeceğim.”
“Hayır, çünkü özgür biri olabilir.”
“Öyle mi? O hâlde belki de iyi adam demeliyim.”
“Olur, Majesteleri; ama dostum ya da kardeşim deseniz daha iyi olur.”
“Kardeşim! Şu pisliğe mi?”
“Ama biz de o pisliktenmiş gibi davranıyoruz.”
“Doğru ya. Öyle söyleyeceğim. Kardeşim, bir oturak getir; yanında elindeki yiyeceklerden de sun. Şimdi oldu.”
“Tam değil, bütünüyle doğru değil. Yalnız kendiniz için istediniz, ikimiz için değil—bir kişiye yiyecek, bir kişiye oturak.”
Kralın kafası karışmıştı—zihinsel açıdan pek ağır siklet sayılmazdı. Kafası kum saati gibiydi: Bir düşünceyi içine alabilirdi ama hepsini birden değil, tane tane.
“Sen de oturak ister misin—ve oturur musun?”
“Oturmasaydım, adam eşitmişiz gibi davranmaktan ibaret olduğumuzu—hem de bu aldatmacayı pek beceriksizce yürüttüğümüzü—anlardı.”
“Çok doğru söyledin! Hakikat ne şaşırtıcı bir şey; hangi beklenmedik biçimde çıkagelirse gelsin! Evet, ikimiz için de oturak ve yiyecek getirmeli; bize hizmet ederken ibrik ve peçeteyi birimize ötekinden daha büyük saygı gösterecek biçimde sunmamalı.”
“Düzeltilmesi gereken bir ayrıntı daha var. Dışarı hiçbir şey getirmemeli; içeri, pisliğin arasına, belki başka iğrenç şeylerin yanına gireceğiz; yiyeceği ev halkıyla birlikte, evin usulünce ve eşit koşullarda yiyeceğiz. Adam serf sınıfındansa tabii. Son olarak, ister serf ister özgür olsun, ibrik de peçete de olmayacak. Lütfen yeniden yürüyün, efendim. İşte—daha iyi, şimdiye kadarki en iyisi; ama kusursuz değil. Omuzlarınız demir zırhtan daha aşağı bir yük tanımamış; bu yüzden çökmüyorlar.”
“Öyleyse çantayı ver. Onursuz yüklerin getirdiği ruh hâlini öğreneceğim. Sanırım omuzları çökerten ağırlığı değil, yükün ruhudur; çünkü zırh ağırdır ama gurur verici bir yüktür, insan onun içinde dimdik durur... Hayır, ama’sı yok, itiraz da istemem. O çantayı alacağım. Sırtıma bağla.”
Heybe sırtındayken artık tam bir köylü olmuştu; gördüğüm hiçbir adam krala bundan az benzememişti. Ama omuzları inatçıydı; aldatıcı bir doğallıkla çökmeyi bir türlü öğrenemiyorlardı. Ben yönlendirip düzelterek talime devam ettim:
“Şimdi, borç içinde olduğunu ve acımasız alacaklıların seni iliğine kadar sömürdüğünü hayal et; işsizsin—diyelim nalbantsın—ve iş bulamıyorsun; karın hasta, çocukların açlıktan ağlıyor...”
Böyle sürüp gitti. Şansı yaver gitmeyen, korkunç yoksunluklar ve talihsizlikler çeken her türden insanı sırayla canlandırarak ona talim yaptırdım. Ama Tanrım, bunlar yalnızca sözcüklerdi, sözcükler—onun için hiçbir anlam taşımıyorlardı; ona ıslık çalsam da olurdu. Sözcükler, anlattıkları şeyi kendi başınızdan geçirmedikçe hiçbir şeyi gözünüzde canlandırmaz, hiçbir şeye hayat vermez. “Emekçi sınıflar” hakkında çok bilmiş ve kendinden hoşnut bir tavırla konuşan, bir günlük yoğun zihinsel emeğin bir günlük ağır beden işinden çok daha zor olduğuna ve bu nedenle çok daha yüksek ücret almayı hak ettiğine kendini inandıran bilge kişiler vardır. İnanın, gerçekten böyle düşünüyorlar; çünkü birini çok iyi biliyor, ötekiniyse hiç denememişler. Bense her ikisini de iyi bilirim; bana kalırsa otuz gün kazma sallamam için evrendeki hiçbir para yetmez. Ama en ağır zihinsel işi, neredeyse hiçbir şey etmeyecek kadar düşük bir ücret karşılığında yaparım—hem de bundan hoşnut kalırım.
Zihinsel “iş”e yanlış ad verilmiş; bu bir zevk, bir tür kendinden geçiştir ve en büyük ödülünü kendi içinde taşır. En düşük ücretli mimar, mühendis, general, yazar, heykeltıraş, ressam, konferansçı, avukat, yasa koyucu, oyuncu, vaiz ve şarkıcı çalışırken mecazen cennettedir. Elinde keman yayıyla büyük orkestranın ortasında oturan, ilahi sesin yükselip alçalan dalgalarının üzerine döküldüğü müzisyene gelince—evet, buna iş demek istiyorsanız çalışıyordur ama Tanrım, bu yine de alay gibi bir şey. İş yasası düpedüz adaletsiz görünüyor—ama yapacak bir şey yok, onu değiştirmek olanaksız: çalışan işinden ne kadar çok haz alıyorsa, nakit ücreti de o kadar yüksek olmalı. Aynı yasa, kuşaktan kuşağa aktarılan soyluluk ve krallık gibi şeffaf dolandırıcılıkların da yasasıdır.
Bölüm etkileşimi
