Kral Arthur'un Sarayında Connecticutlı Bir Yankee kitap kapağı

33. bölüm / 48

Bölüm Xxıx. — Çiçek Hastalığı Kulübesi

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 48Şu an: Bölüm Xxıx. — Çiçek Hastalığı Kulübesi
  1. 1 Önsöz198 kelime
  2. 2 Bir Açıklama353 kelime
  3. 3 Sir Launcelot'un İki Devi Öldürüp — Bir Şatonun Halkını Özgürleştirmesi617 kelime
  4. 4 Yabancının Öyküsü603 kelime
  5. 5 Kayıp Ülkenin Öyküsü — Bölüm I. — Camelot543 kelime
  6. 6 Bölüm Iı. — Kral Arthur'un Sarayı1.353 kelime
  7. 7 Bölüm Iıı. — Yuvarlak Masa Şövalyeleri1.449 kelime
  8. 8 Bölüm Iv. — Mizahçı Sır Dınadan775 kelime
  9. 9 Bölüm V. — Bir Esinleniş1.317 kelime
  10. 10 Bölüm Vı. — Güneş Tutulması1.513 kelime
  11. 11 Vıı. Bölüm. — Merlin’in Kulesi1.628 kelime
  12. 12 Bölüm Vııı. — Patron1.471 kelime
  13. 13 Bölüm Ix. — Turnuva1.532 kelime
  14. 14 Bölüm X. — Uygarlığın Başlangıcı1.092 kelime
  15. 15 Bölüm Xı. — Macera Arayışındaki Yankee1.939 kelime
  16. 16 Bölüm Xıı. — Yavaş İşkence1.111 kelime
  17. 17 Bölüm Xııı. — Özgür İnsanlar2.098 kelime
  18. 18 Bölüm Xıv.909 kelime
  19. 19 Bölüm Xv. — Sandy’nin Öyküsü2.023 kelime
  20. 20 Bölüm Xvı. — Morgan Le Fay1.606 kelime
  21. 21 Bölüm Xvıı. — Kraliyet Ziyafeti2.191 kelime
  22. 22 Xvııı. Bölüm. — Kraliçenin Zindanlarında2.729 kelime
  23. 23 Xıx. Bölüm. — Şövalyeliği Meslek Edinmek780 kelime
  24. 24 Xx. Bölüm. — Devin Kalesi1.737 kelime
  25. 25 Xxı. Bölüm. — Hacılar2.965 kelime
  26. 26 Xxıı. Bölüm. — Kutsal Pınar2.587 kelime
  27. 27 Bölüm Xxııı. — Çeşmenin Yeniden Akıtılması1.799 kelime
  28. 28 Bölüm Xxıv. — Rakip Bir Büyücü2.427 kelime
  29. 29 Bölüm Xxv. — Yarışma Sınavı2.951 kelime
  30. 30 Bölüm Xxvı. — İlk Gazete2.193 kelime
  31. 31 Xxvıı. Bölüm. — Yankee ile Kral Kimliklerini Gizleyerek Yolculuk Ediyor1.990 kelime
  32. 32 Bölüm Xxvııı. — Krala Talim Vermek998 kelime
  33. 33 Bölüm Xxıx. — Çiçek Hastalığı Kulübesi1.563 kelime · Okuduğun bölüm
  34. 34 Xxx. Bölüm — Malikâne Trajedisi2.348 kelime
  35. 35 Xxxı. Bölüm. — Marco1.677 kelime
  36. 36 Xxxıı. Bölüm — Dowley’nin Aşağılanışı1.480 kelime
  37. 37 Bölüm Xxxııı. — Altıncı Yüzyılın Siyasal İktisadı2.758 kelime
  38. 38 Xxxıv. Bölüm — Yankee ile Kral Köle Olarak Satılıyor2.638 kelime
  39. 39 Xxxv. Bölüm — Acıklı Bir Olay1.892 kelime
  40. 40 Xxxvı. Bölüm — Karanlıkta Bir Karşılaşma927 kelime
  41. 41 Xxxvıı. Bölüm — Korkunç Bir Çıkmaz1.620 kelime
  42. 42 Xxxvııı. Bölüm — Sır Launcelot ve Yardıma Gelen Şövalyeler623 kelime
  43. 43 Xxxıx. Bölüm — Yankee’nin Şövalyelerle Dövüşü2.442 kelime
  44. 44 Xl. Bölüm — Üç Yıl Sonra1.855 kelime
  45. 45 Bölüm Xlı. — Kilise Yasağı996 kelime
  46. 46 Bölüm Xlıı. — Savaş!2.686 kelime
  47. 47 Xlııı. Bölüm — Kum Kuşağı Savaşı3.116 kelime
  48. 48 Bölüm Xlıv. — Clarence’ın Ek Notu852 kelime

BÖLÜM XXIX.

ÇİÇEK HASTALIĞI KULÜBESİ

Öğleden sonra ortalarında kulübeye vardığımızda çevrede yaşam belirtisi görmedik. Yakındaki tarlanın ekini bir süre önce kaldırılmıştı; baştan sona biçilip devşirildiğinden derisi yüzülmüş gibi görünüyordu. Çitler, barakalar, her şey harap görünüyordu; yoksulluğu dile getiriyordu. Etrafta hiçbir hayvan, göz önünde hiçbir canlı yoktu. Sessizlik korkunçtu, ölüm sessizliğine benziyordu. Kulübe tek katlıydı; saz çatısı yaşlılıktan kararmış, onarılmadığı için yırtılıp dökülmüştü.

Kapı biraz aralıktı. Gizlice yaklaştık—parmak uçlarında ve soluğumuzu tutarak—çünkü insan o anda kendini böyle davranırken bulur. Kral kapıyı çaldı. Bekledik. Yanıt yok. Bir daha çaldı. Yanıt yok. Kapıyı usulca itip açtım ve içeri baktım. Karanlıkta birkaç belirsiz şekil seçebildim. Bir kadın yerden doğrulup uykudan uyandırılmış biri gibi bana baktı. Bir süre sonra sesini buldu:

“Acıyın!” diye yalvardı. “Her şey alındı, hiçbir şey kalmadı.”

“Senden bir şey almaya gelmedim, zavallı kadın.”

“Rahip değil misiniz?”

“Hayır.”

“Malikânenin efendisinden de gelmediniz?”

“Hayır, yabancıyım.”

“Öyleyse, Tanrı aşkına, zararsız insanlara sefalet ve ölüm gönderen Tanrı aşkına, burada oyalanma, kaç! Burası onun laneti altında—Kilisesinin de.”

“İçeri girip sana yardım etmeme izin ver—hastasın, başın dertte.”

Artık loş ışığa alışmıştım. Çukur gözlerinin bana dikildiğini görebiliyordum. Ne kadar zayıf düştüğünü de.

“Sana söylüyorum, burası Kilisenin lanetinde. Kendini kurtar—git, bir başıboş seni burada görüp haber vermeden önce.”

“Benim için kaygılanma; Kilisenin laneti umurumda değil. İzin ver, sana yardım edeyim.”

“Şimdi bütün iyi ruhlar—öyleleri varsa—bu sözün için seni kutsasın. Tanrı biliyor, bir yudum suya hasretim! Ama dur, dur; bunu söylediğimi unut ve kaç. Çünkü burada, Kiliseden korkmayanın bile korkması gereken bir şey var: bizi öldüren bu hastalık. Bizi bırak git, cesur ve iyi yabancı; lanetlilerin verebileceği en içten, en sahici hayır duasını da yanında götür.”

Ama bundan önce tahta bir kâse almış, derenin yolunda kralın yanından geçip koşmaya başlamıştım. Dere on yarda ötedeydi. Geri dönüp içeri girdiğimde kral oradaydı; ışık ve hava girsin diye pencere boşluğunu kapatan kepengi açıyordu. İçerisi pis kokuyla doluydu. Kâseyi kadının dudaklarına götürdüm; kadın kâseyi aç gözlü pençeleriyle kavrarken kepenk açıldı ve güçlü bir ışık yüzüne vurdu. Çiçek hastalığı!

Kralın yanına atıldım, kulağına şöyle dedim:

“Derhâl dışarı çıkın, Majesteleri! Kadın, iki yıl önce Camelot’un çevresini kasıp kavuran hastalıktan ölmek üzere.”

Yerinden kıpırdamadı.

“Gerçekten de kalacağım—ve yardım edeceğim.”

Yeniden fısıldadım:

“Kralım, olmaz. Gitmelisiniz.”

“İyi niyetlisin, söylediklerin de akılsızca değil. Ama bir kralın korkması, kuşak kuşanmış bir şövalyenin yardıma muhtaç olanlardan elini esirgemesi utanç verici olur. Sus, gitmeyeceğim. Gitmesi gereken sensin. Kilisenin yasağı benim üzerimde değil; ama senin burada bulunmanı yasaklıyor ve buraya izinsiz girdiğini haber alırsa sana ağır davranacaktır.”

İçinde bulunduğu durum korkunçtu ve hayatına mal olabilirdi ama onunla tartışmanın faydası yoktu. Şövalye onurunun tehlikede olduğunu düşünürse tartışma bitmiş demekti; kalır, kimse de onu engelleyemezdi. Bunu biliyordum. Konuyu kapattım. Kadın konuştu:

“Saygıdeğer efendi, lütfedip şu merdivenden çıkar ve bulduklarınızı bana haber verir misiniz? Söylemekten korkmayın; öyle zaman gelir ki bir annenin yüreği kırılacak hâli kalmaz—zaten kırılmıştır.”

“Bekle,” dedi kral. “Kadına yiyecek ver. Ben gideceğim.” Heybesini yere bıraktı.

Ben dönüp yola koyulacaktım ki kral çoktan hareket etmişti. Durdu; loş ışıkta yatan, şimdiye dek bizi fark etmemiş ve konuşmamış adama baktı.

“Kocan mı?” diye sordu kral.

“Evet.”

“Uyuyor mu?”

“Tanrı’ya şükür, şu tek lütfu için—evet, üç saattir. Şimdi uyuduğu için yüreğim minnetle dolup taşıyor; bu şükranımı nerede, nasıl ödeyebilirim ki!”

Şöyle dedim:

“Dikkatli oluruz. Onu uyandırmayız.”

“Ah, hayır, uyandırmazsınız; çünkü öldü.”

“Öldü mü?”

“Evet, bunu bilmek ne büyük bir zafer! Artık kimse ona zarar veremez, kimse ona hakaret edemez. Şimdi cennette, mutlu; ya da orada değilse cehennemde, huzurludur; çünkü o yerde ne başrahip ne de piskopos bulacak. Birlikte büyüdük, oğlanla kızdık; yirmi beş yıldır karı kocaydık ve bugüne dek hiç ayrılmadık. Birlikte sevmek, birlikte acı çekmek ne uzun bir zaman, bir düşünün. Bu sabah aklını yitirmişti; düşünde yeniden oğlanla kız olmuş, mutlu kırlarda dolaşıyorduk. O da bu masum, neşeli sohbet içinde gittikçe uzaklaştı; hafifçe konuşmayı sürdürerek bilmediğimiz öteki diyarlara vardı ve ölümlü gözlerden silindi. Böylece ayrılık olmadı; düşünde ben de onunla gittim. Elimi eline vermiş, yanında olduğumu sanıyordu—bu buruşmuş pençemi değil, genç, yumuşak elimi. Ah, evet; gittiğini bilmeden gitmek, ayrıldığını bilmeden ayrılmak… İnsan bundan daha huzurlu nasıl gidebilir? Sabırla katlandığı zalim hayatın ödülü buydu.”

Merdivenin bulunduğu loş köşeden hafif bir ses geldi. Kral aşağı iniyordu. Bir koluyla bir şey taşıdığını, öteki koluyla da kendine destek olduğunu gördüm. Işığa doğru geldi; göğsünde on beş yaşında, incecik bir kız yatıyordu. Kız yarı baygındı; çiçek hastalığından ölüyordu. İşte kahramanlığın erişebileceği en son, en yüce nokta buydu: silahsız, bütün ihtimaller aleyhineyken, ödül vaat edilmeyen ve ipeklerle, altın işlemeli kumaşlarla donanmış hayran bir kalabalığın seyredip alkışlamadığı açık bir alanda ölüme meydan okumak. Oysa kralın duruşu, şövalyenin şövalyeyle eşit dövüştüğü, çelik zırhın koruduğu o daha kolay sınavlardaki kadar dingin ve cesurdu. Şimdi gerçekten yüceydi; görkemli bir yüceliğe erişmişti. Sarayındaki atalarının kaba yontulmuş heykellerine bir yenisi eklenmeliydi—bunu ben sağlayacaktım; ötekiler gibi zırhlı bir kralın dev ya da ejderha öldürdüğü bir heykel değil, bir köylü anne son kez çocuğuna bakıp teselli bulabilsin diye sıradan giysiler içindeki bir kralın ölümü kollarında taşıdığı bir heykel olacaktı.

Kızı annesinin yanına yatırdı. Annesi taşan yüreğinin şefkatini ve okşayışlarını kızına sundu; çocuğun gözlerinde karşılık veren cılız, titrek bir ışık seziliyordu, hepsi buydu. Kadın kızının üzerine eğildi; onu öptü, okşadı, konuşması için yalvardı. Ama dudakları yalnızca kıpırdadı, ses çıkmadı. Heybemden içki matarama uzandım, fakat kadın beni durdurup şöyle dedi:

“Hayır—acı çekmiyor; böylesi daha iyi. Belki onu yeniden hayata döndürür. Sizin kadar iyi ve merhametli hiç kimse ona o zalim acıyı yaşatmaz. Bir düşünün—yaşamak için geriye ne kaldı? Erkek kardeşleri gitti, babası gitti, annesi de gidiyor; Kilisenin laneti üzerinde ve yolda can çekişse bile ona kimse barınak veremez, dost olamaz. Yapayalnız. İyi yürekli dostum, yukarıda, üst kattaki kız kardeşinin hâlâ yaşayıp yaşamadığını sormadım; gerek yoktu. Yoksa geri dönmüş, zavallı yavruyu kimsesiz bırakmamış olurdunuz—”

“Huzur içinde yatıyor,” diye alçak sesle araya girdi kral.

“Değiştirmek istemezdim. Bugün mutluluk bakımından ne zengin bir gün! Ah, benim Annis’im, yakında kız kardeşine kavuşacaksın—yoldasın; önüne geçmeyecek merhametli dostların da var.”

Sonra yeniden kızın üzerine eğilip mırıldanmaya, onu avutmaya koyuldu; yüzünü, saçlarını usulca okşayıp öptü, ona sevgi sözcükleriyle seslendi. Ama donuklaşan gözlerinde artık karşılık verdiğine dair hemen hiç belirti yoktu. Kralın gözlerinden yaşların süzüldüğünü, yüzünden aşağı aktığını gördüm. Kadın da onları fark edip şöyle dedi:

“Ah, bu işareti bilirim: Evinde bir karın var, zavallı adam; küçükleriniz ekmek yiyebilsin diye sen de o da nice kez aç yattınız. Yoksulluğu, sizden üstünlerin her gün ettiği hakaretleri, Kilisenin ve kralın ağır elini bilirsin.”

Kral bu tesadüfi, tam evinin ortasına isabet eden söz karşısında irkildi ama sesini çıkarmadı; rolünü öğreniyordu ve üstelik oldukça iyi oynuyordu—biraz ağırkanlı bir acemi için hayli iyi. Dikkatini başka yöne çektim. Kadına yiyecek ve içki ikram ettim ama ikisini de reddetti. Ölümün kurtuluşuyla arasına hiçbir şey girmesini istemiyordu. Sonra sessizce uzaklaşıp yukarıdaki ölü çocuğu getirdim ve annesinin yanına yatırdım. Kadın yine yıkıldı; yürek parçalayıcı bir sahne daha yaşandı. Bir süre sonra dikkatini yeniden başka yöne çekip onu oyalarak hikâyesini anlatmaya razı ettim.

“Bunu siz de iyi bilirsiniz, çünkü çektiniz—Britanya’da bizim durumumuzda olan hiç kimse bundan kaçamaz. Eski, bitmek bilmeyen hikâye işte. Savaştık, çabaladık ve başardık; başarıdan kastım, hayatta kalıp ölmemiş olmamız. Daha fazlasını iddia edemeyiz. Bu yıla dek başımıza, sağ çıkamayacağımız bir dert gelmedi; sonra hepsi birden geldi, denebilir ki, ve bizi ezdi. Yıllar önce malikânenin efendisi çiftliğimize birkaç meyve ağacı dikti; hem de en iyi yerine. Büyük bir haksızlık, büyük bir utanç—”

“Ama bu onun hakkıydı,” diye araya girdi kral.

“Elbette, bunu kimse inkâr etmiyor; yasa bir anlam taşıyorsa, efendinin olan onundur, benim olan da onundur. Çiftliğimiz kirayla bizimdi; dolayısıyla o da efendinindi, dilediğini yapabilirdi. Bir süre önce o ağaçlardan üçünün kesildiği anlaşıldı. Üç yetişkin oğlumuz korku içinde koşup suçu haber verdi. İşte şimdi efendisinin zindanında yatıyorlar. Efendileri, itiraf edene kadar orada yatıp çürümelerini buyurmuş. Suçsuz olduklarından itiraf edecek bir şeyleri yok; öyleyse ölene dek orada kalacaklar.”

Bunu pekâlâ bilirsiniz sanırım. Bize ne kaldığını düşünün: bir adam, bir kadın ve iki çocuk; bunca güçlü birinin ektiği ürünü kaldıracak, üstelik onu gece gündüz güvercinlerden ve bizim gibilerin dokunmaya bile hakkı olmayan kutsal başıboş hayvanlardan koruyacaklar. Efendimin ürünü hasada yaklaşırken bizimki de yaklaştı. Efendinin tarlalarına gidip ürününü bedavaya biçmemiz için çanı çaldığında, ben ve iki kızım tutsak üç oğlumuzun yerine sayılmadık; yalnızca ikimizin yerini tutabileceğimiz söylendi. Eksik kalan bir kişi için her gün para cezası kestiler. Bütün bu süre boyunca kendi ürünümüz bakımsızlıktan çürüyordu; sonra hem rahip hem efendisi, onların ürünlerinden zarar gördükleri gerekçesiyle bize ceza kesti. Sonunda cezalar ürünümüzü yuttu—hepsini aldılar; hepsini alıp bize, açlıktan kırılırken, karşılığında para ya da yiyecek vermeden kendi ürünlerini hasat ettirdiler. Sonra en kötüsü oldu: Açlıktan, oğullarımı yitirmekten, kocamı ve küçük kızlarımı paçavralar içinde, sefalet ve umutsuzluk içinde görmekten aklımı yitirmiştim; Kiliseye, Kilisenin yöntemlerine karşı koyu bir küfür savurdum—ah, binlercesini! On gün önceydi. Bu hastalığa yakalanmıştım; sözleri rahibe söyledim, çünkü Tanrı’nın cezalandıran eli karşısında yeterince alçakgönüllü olmadığım için beni azarlamaya gelmişti. Suçumu üstlerine iletti; ben de inat ettim. Bunun üzerine Roma’nın laneti başıma, sevdiğim herkesin başına çöktü.”

“O günden beri bizden uzak duruyor, dehşetle kaçıyorlar. Yaşıyor muyuz diye öğrenmek için bu kulübeye kimse yaklaşmadı. Geri kalanlarımızın da hastalığı tuttu. Sonra kendime gelip kalktım; kadın ve anne olan kalkar işte. Zaten yiyebilecekleri pek bir şey yoktu; yiyecekleri neredeyse hiçbir şey kalmamıştı. Ama su vardı, onlara su verdim. Nasıl da istiyorlardı; nasıl da dua ederek içiyorlardı! Ama dün son geldi; gücüm tükendi. Kocamı ve bu en küçük çocuğumu canlı gördüğüm son gündü dün. Bütün bu saatlerdir—çağlar denebilir—burada yatıp yukarıdan bir ses gelsin diye dinliyorum, dinliyorum; şu—”

En büyük kızına birden keskin bir bakış attı, sonra “Ah, yavrum!” diye haykırıp kasılmaya başlayan bedeni güçsüzce koruyucu kollarının arasına aldı. Ölüm hırıltısını tanımıştı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…