Kral Arthur'un Sarayında Connecticutlı Bir Yankee kitap kapağı

9. bölüm / 48

Bölüm V. — Bir Esinleniş

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 48Şu an: Bölüm V. — Bir Esinleniş
  1. 1 Önsöz198 kelime
  2. 2 Bir Açıklama353 kelime
  3. 3 Sir Launcelot'un İki Devi Öldürüp — Bir Şatonun Halkını Özgürleştirmesi617 kelime
  4. 4 Yabancının Öyküsü603 kelime
  5. 5 Kayıp Ülkenin Öyküsü — Bölüm I. — Camelot543 kelime
  6. 6 Bölüm Iı. — Kral Arthur'un Sarayı1.353 kelime
  7. 7 Bölüm Iıı. — Yuvarlak Masa Şövalyeleri1.449 kelime
  8. 8 Bölüm Iv. — Mizahçı Sır Dınadan775 kelime
  9. 9 Bölüm V. — Bir Esinleniş1.317 kelime · Okuduğun bölüm
  10. 10 Bölüm Vı. — Güneş Tutulması1.513 kelime
  11. 11 Vıı. Bölüm. — Merlin’in Kulesi1.628 kelime
  12. 12 Bölüm Vııı. — Patron1.471 kelime
  13. 13 Bölüm Ix. — Turnuva1.532 kelime
  14. 14 Bölüm X. — Uygarlığın Başlangıcı1.092 kelime
  15. 15 Bölüm Xı. — Macera Arayışındaki Yankee1.939 kelime
  16. 16 Bölüm Xıı. — Yavaş İşkence1.111 kelime
  17. 17 Bölüm Xııı. — Özgür İnsanlar2.098 kelime
  18. 18 Bölüm Xıv.909 kelime
  19. 19 Bölüm Xv. — Sandy’nin Öyküsü2.023 kelime
  20. 20 Bölüm Xvı. — Morgan Le Fay1.606 kelime
  21. 21 Bölüm Xvıı. — Kraliyet Ziyafeti2.191 kelime
  22. 22 Xvııı. Bölüm. — Kraliçenin Zindanlarında2.729 kelime
  23. 23 Xıx. Bölüm. — Şövalyeliği Meslek Edinmek780 kelime
  24. 24 Xx. Bölüm. — Devin Kalesi1.737 kelime
  25. 25 Xxı. Bölüm. — Hacılar2.965 kelime
  26. 26 Xxıı. Bölüm. — Kutsal Pınar2.587 kelime
  27. 27 Bölüm Xxııı. — Çeşmenin Yeniden Akıtılması1.799 kelime
  28. 28 Bölüm Xxıv. — Rakip Bir Büyücü2.427 kelime
  29. 29 Bölüm Xxv. — Yarışma Sınavı2.951 kelime
  30. 30 Bölüm Xxvı. — İlk Gazete2.193 kelime
  31. 31 Xxvıı. Bölüm. — Yankee ile Kral Kimliklerini Gizleyerek Yolculuk Ediyor1.990 kelime
  32. 32 Bölüm Xxvııı. — Krala Talim Vermek998 kelime
  33. 33 Bölüm Xxıx. — Çiçek Hastalığı Kulübesi1.563 kelime
  34. 34 Xxx. Bölüm — Malikâne Trajedisi2.348 kelime
  35. 35 Xxxı. Bölüm. — Marco1.677 kelime
  36. 36 Xxxıı. Bölüm — Dowley’nin Aşağılanışı1.480 kelime
  37. 37 Bölüm Xxxııı. — Altıncı Yüzyılın Siyasal İktisadı2.758 kelime
  38. 38 Xxxıv. Bölüm — Yankee ile Kral Köle Olarak Satılıyor2.638 kelime
  39. 39 Xxxv. Bölüm — Acıklı Bir Olay1.892 kelime
  40. 40 Xxxvı. Bölüm — Karanlıkta Bir Karşılaşma927 kelime
  41. 41 Xxxvıı. Bölüm — Korkunç Bir Çıkmaz1.620 kelime
  42. 42 Xxxvııı. Bölüm — Sır Launcelot ve Yardıma Gelen Şövalyeler623 kelime
  43. 43 Xxxıx. Bölüm — Yankee’nin Şövalyelerle Dövüşü2.442 kelime
  44. 44 Xl. Bölüm — Üç Yıl Sonra1.855 kelime
  45. 45 Bölüm Xlı. — Kilise Yasağı996 kelime
  46. 46 Bölüm Xlıı. — Savaş!2.686 kelime
  47. 47 Xlııı. Bölüm — Kum Kuşağı Savaşı3.116 kelime
  48. 48 Bölüm Xlıv. — Clarence’ın Ek Notu852 kelime

BÖLÜM V.

BİR ESİNLENİŞ

O kadar yorgundum ki korkularım bile beni uzun süre uyanık tutamadı.

Kendime geldiğimde çok uzun zamandır uyuyor gibiydim. İlk düşüncem şuydu: “Ne şaşırtıcı bir rüya gördüm! Herhalde tam vaktinde uyanıp asılmaktan, boğulmaktan, yakılmaktan ya da başka bir şeyden kurtuldum... Düdük çalana dek biraz daha kestireyim; sonra silah fabrikasına inip Herkül'le hesaplaşırım.”

Ama tam o sırada paslı zincirlerin ve sürgülerin sert müziğini duydum, gözlerime bir ışık vurdu ve şu kelebek Clarence karşımda duruyordu! Şaşkınlıktan soluk soluğa kaldım; nefesim neredeyse kesilecekti.

“Ne!” dedim. “Hâlâ burada mısın? Rüyanın geri kalanına karış! Dağıl!”

Ama o yalnızca neşeyle güldü ve zavallı halimle dalga geçmeye koyuldu.

“Pekâlâ,” dedim, boyun eğmişçesine. “Rüya sürsün; acelem yok.”

“Ne rüyasıymış o?”

“Ne rüyası mı? Arthur'un sarayında olduğum rüya; hiç var olmamış bir kişi olduğum ve hayal gücünün ürünü olmaktan başka bir şey olmayan seninle konuştuğum rüya.”

“Aman, ne hoş! Yarın yakılacak olman da rüya mı? Hadi bakalım, buna cevap ver!”

İçimden geçen sarsıntı korkunçtu. Durumumun rüya da olsa olmasa da son derece ciddi olduğunu düşünmeye başladım; çünkü geçmiş deneyimlerimden rüyaların canlılığını biliyordum. Rüyada bile olsa diri diri yanmak hiç de şaka değildi; tasarlayabileceğim her yola, doğru ya da yanlış, başvurarak bundan kaçınmalıydım. Bu yüzden yalvarırcasına şöyle dedim:

“Ah, Clarence, iyi çocuk, tek dostum; dostumsun, değil mi? Beni yüzüstü bırakma, buradan kaçmanın bir yolunu bulmama yardım et!”

“Bir de kendini dinle! Kaçmak mı? Be adam, koridorlar silahlı adamlarca tutuluyor.”

“Elbette, elbette. Ama kaç kişiler Clarence? Çok değillerdir, umarım?”

“Tam yirmi kişi. Kaçmayı ummak mümkün değil.” Bir süre duraksadıktan sonra, tereddütle ekledi: “Bir de başka nedenler var... Daha önemlileri.”

“Başka nedenler mi? Neler?”

“Şey, diyorlar ki... Ah, ama söylemeye cesaret edemem, gerçekten edemem!”

“Ne oldu zavallı çocuk? Neden betin benzin attı? Niye böyle titriyorsun?”

“Ah, korkmakta haklıyım! Sana anlatmak istiyorum ama...”

“Hadi, hadi, cesur ol, erkek ol; açıkça söyle, haydi bakalım!”

Bir yana söyleme isteği, öte yana korkusu çekiştirirken tereddüt etti; sonra kapıya sokulup dışarı baktı, kulak kabarttı. Sonunda yanıma sokuldu, ağzını kulağıma dayayıp korkunç haberi fısıldadı; dehşet verici bir alana adım atan, anılması bile ölüm getirebilecek şeylerden söz eden birinin bütün ürkek tedirginliği içindeydi.

“Merlin, kötülük edip bu zindanın çevresine bir büyü örmüş; bu krallıklarda seninle birlikte o sınırları aşmaya kalkışacak kadar gözü kara kimse yok! Tanrı bana acısın, söyledim işte! Ah, bana iyi davran, zavallı bir çocuğa merhamet et; sana iyilik etmekten başka niyetim yok. Beni ele verirsen mahvolurum!”

Bir süredir içimi gerçekten ferahlatan ilk kahkahayı attım ve haykırdım:

“Merlin büyü yapmış! Merlin, öyle mi? O ucuz, yaşlı sahtekâr, saçmalayan ihtiyar eşek mi? Zırva, düpedüz zırva; dünyanın en aptalca zırvası! Yahu, bütün şu çocuksu, ahmakça, kafasızca, ödlekçe batıl inançların hepsi—ah, kahretsin Merlin’i!”

Daha sözümü yarılamadan Clarence dizlerinin üzerine yığılmıştı; korkudan aklını kaçıracak gibiydi.

“Ah, sakın! Bunlar korkunç sözler! Böyle şeyler söylersen her an şu duvarlar üstümüze çökebilir. Ah, çok geç olmadan onları geri çağır!”

Bu tuhaf gösteri bana iyi bir fikir verdi, düşünmeye koyuldum. Buradaki herkes Merlin’in sözde büyüsünden Clarence kadar içtenlikle korkuyorsa, benim gibi üstün bir adam da bu durumdan yararlanmanın bir yolunu bulacak kadar kurnaz olmalıydı. Düşünmeye devam ettim ve bir plan kurdum. Sonra dedim ki:

“Ayağa kalk. Kendine gel; gözlerimin içine bak. Neden güldüğümü biliyor musun?”

“Hayır... Ama kutlu Meryem aşkına, bir daha yapma.”

“Peki, neden güldüğümü söyleyeyim: Çünkü ben de bir büyücüyüm.”

“Sen mi!” Çocuk bir adım geri çekilip nefesini tuttu; sözüm onu hazırlıksız yakalamıştı. Ama yüzünde beliren ifade son derece saygılıydı. Bunu hemen fark ettim: Bu akıl hastanesinde bir sahtekârın tanınmış olması gerekmiyordu; insanlar sözüne inanmaya zaten hazırdı. Devam ettim.

“Merlin’i yedi yüz yıldır tanıyorum, o da...”

“Yedi yüz...”

“Sözümü kesme. On üç kez ölüp yeniden dirildi, her defasında yeni bir adla dolaştı: Smith, Jones, Robinson, Jackson, Peters, Haskins, Merlin; ortaya her çıkışında başka bir takma ad kullanıyor. Üç yüz yıl önce Mısır’da tanıyordum onu; beş yüz yıl önce Hindistan’da da tanıyordum. Nereye gitsem, her yerde yoluma çıkıp duruyor; insanı bezdiriyor. Büyücü olarak beş para etmez; eski, sıradan numaralardan birkaçını bilir ama başlangıç düzeyini hiç aşamadı, aşamayacak da. Taşra için idare eder; bir gecelik gösteriler falan, bilirsin. Ama aman Tanrım, kendini uzman diye tanıtmaya kalkmamalı; hele karşısında gerçek bir sanatçı varken. Şimdi dinle Clarence, hep dostun olacağım; karşılığında sen de benim dostum olacaksın. Senden bir iyilik istiyorum. Krala, benim de bir büyücü olduğumu iletmeni istiyorum; üstelik Yüce Büyük Yüksek-yu-Muck-amuck, kabilenin başı olduğumu da söyle. Bir de ona şunu anlat: Sir Kay’in planı uygulanır ve bana bir zarar gelirse bu diyarlarda ortalığı birbirine katacak küçük bir felaketi sessizce hazırlıyorum. Bunu benim için krala iletir misin?”

Zavallı çocuk öyle bir haldeydi ki bana zar zor cevap verebildi. Bu kadar korkmuş, sinirleri bu kadar bozulmuş, morali bu kadar çökmüş birini görmek acınasıydı. Yine de her şeyi yapacağına söz verdi; benden de tekrar tekrar dostu kalacağıma, ona asla düşman olmayacağıma ve üzerine büyü yapmayacağıma dair söz aldı. Sonra elini duvar boyunca sürerek, bir hastanın yürüyüşüyle güçlükle dışarı çıktı.

Az sonra aklıma şu geldi: Ne kadar düşüncesiz davranmıştım! Çocuk sakinleşince, benim gibi büyük bir büyücünün buradan kaçmama yardım etsin diye neden onun gibi bir çocuktan yardım istediğini merak edecekti. Bütün bunları bir araya getirip benim sahtekâr olduğumu anlayacaktı.

Bu düşüncesiz hatam için bir saat boyunca kaygılandım, o sırada kendime bir sürü ağır laf ettim. Ama sonunda birden aklıma geldi: Bu hayvanlar akıl yürütmüyordu; bir şeyleri bir araya getirip sonuç çıkarmıyorlardı; bütün konuşmaları, bir tutarsızlık gördüklerinde onu fark etmediklerini gösteriyordu. İçim rahatladı.

Ama insan bu dünyada rahatlar rahatlamaz başka bir şey için kaygılanmaya başlar. Bir başka hata yaptığım aklıma geldi: Çocuğu, büyüklerini bir tehditle telaşlandırmaya göndermiştim; oysa felaketi canımın istediği zaman uydurmayı düşünüyordum. Mucizelere inanmaya en hazır, en hevesli ve en gönüllü kişiler, onları görmeye de en çok can atanlardır. Ya benden bir örnek göstermem istenirse? Ya felaketimin ne olduğunu söylemem beklenirse? Evet, hata etmiştim; felaketimi önce uydurmalıydım. “Ne yapacağım? Biraz zaman kazanmak için ne diyebilirim?” Yine başım dertteydi; hem de fena halde...

“Ayak sesleri! Geliyorlar. Düşünmek için yalnızca bir anım olsaydı... Güzel, buldum. İşim tamam.”

Anlatayım: Güneş tutulmasıydı. Tam zamanında aklıma geldi; Kolomb ya da Cortez, yahut onlardan biri, bir zamanlar bir tutulmayı vahşilere karşı kurtarıcı bir koz olarak kullanmıştı. Ben de fırsatımı gördüm. Şimdi ben de aynısını yapabilirdim; üstelik intihal sayılmazdı, çünkü o adamlardan neredeyse bin yıl önce davranmış olacaktım.

Clarence içeri girdi; sesi kısık, yüzü kederliydi. Şöyle dedi:

“Mesajı efendimiz krala hemen ilettim; o da beni derhal huzuruna çağırdı. İliklerine kadar korkmuştu; sizi hemen serbest bırakmamızı, güzel giysiler giydirip böylesi büyük birine yaraşır biçimde ağırlamamızı buyuracaktı. Ama sonra Merlin geldi ve her şeyi bozdu; krala deli olduğunuzu, ne söylediğinizi bilmediğinizi kabul ettirdi. Tehdidinizin boş, budalaca bir böbürlenmeden ibaret olduğunu söyledi. Uzun uzun tartıştılar; sonunda Merlin alay ederek, ‘Öyleyse neden yiğit felaketinin ne olduğunu söylemedi? Çünkü söyleyemez de ondan,’ dedi. Bu söz kralı öylesine hazırlıksız yakaladı ki ağzını kapattı; karşılık verecek hiçbir şey bulamadı. Bu yüzden gönülsüzce, size haksızlık etmekten hiç hoşlanmadığı halde, durumunu anlamanızı ve işlerin nasıl göründüğünü dikkate almanızı rica ediyor; felaketin niteliğine ve ne zaman geleceğine karar verdiyseniz bunu söylemenizi istiyor. Ah, lütfen gecikmeyin; böyle bir zamanda gecikmek, çevrenizi saran tehlikeleri ikiye, üçe katlar. Ah, akıllı davranın; felaketi söyleyin!”

Etkileyici bir hava takınmak için sessizliğin biraz uzamasına izin verdim, sonra dedim ki:

“Bu çukurda ne zamandır kapalıyım?”

“Dün gün iyice ilerlemişken kapatıldınız. Şimdi sabah dokuz.”

“Hayır! Demek iyi uyumuşum. Şimdi sabah dokuz, öyle mi? Ama ortalık gece yarısı kadar karanlık. Bugün ayın yirmisi, öyleyse?”

“Yirmisi, evet.”

“Yarın diri diri yakılacağım.” Çocuk ürperdi.

“Saat kaçta?”

“Öğle vakti.”

“Şimdi sana ne söyleyeceğini anlatacağım.” Durup büzülmüş çocuğun başında bir dakika boyunca korkunç bir sessizlik içinde dikildim. Sonra sesi derin, ölçülü ve felaket habercisi bir tonda konuşmaya başladım; dramatik basamaklarla görkemli doruk noktasına yükseldim ve hayatımda böylesine yüce, böylesine soylu bir biçimde söylediğim olmamıştı: “Geri dön ve krala söyle: O saatte bütün dünyayı gece yarısının ölü karanlığına boğacağım; güneşi söndüreceğim, bir daha hiç parlamayacak. Yeryüzünün meyveleri ışıksız ve sıcaklıksız çürüyecek; dünyanın halkları son kişiye kadar açlıktan kırılıp ölecek!”

Çocuk öyle çökmüştü ki onu dışarı kendim taşımak zorunda kaldım. Askerlere teslim edip geri döndüm.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…