Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 48Şu an: Bölüm Xıv.
  1. 1 Önsöz198 kelime
  2. 2 Bir Açıklama353 kelime
  3. 3 Sir Launcelot'un İki Devi Öldürüp — Bir Şatonun Halkını Özgürleştirmesi617 kelime
  4. 4 Yabancının Öyküsü603 kelime
  5. 5 Kayıp Ülkenin Öyküsü — Bölüm I. — Camelot543 kelime
  6. 6 Bölüm Iı. — Kral Arthur'un Sarayı1.353 kelime
  7. 7 Bölüm Iıı. — Yuvarlak Masa Şövalyeleri1.449 kelime
  8. 8 Bölüm Iv. — Mizahçı Sır Dınadan775 kelime
  9. 9 Bölüm V. — Bir Esinleniş1.317 kelime
  10. 10 Bölüm Vı. — Güneş Tutulması1.513 kelime
  11. 11 Vıı. Bölüm. — Merlin’in Kulesi1.628 kelime
  12. 12 Bölüm Vııı. — Patron1.471 kelime
  13. 13 Bölüm Ix. — Turnuva1.532 kelime
  14. 14 Bölüm X. — Uygarlığın Başlangıcı1.092 kelime
  15. 15 Bölüm Xı. — Macera Arayışındaki Yankee1.939 kelime
  16. 16 Bölüm Xıı. — Yavaş İşkence1.111 kelime
  17. 17 Bölüm Xııı. — Özgür İnsanlar2.098 kelime
  18. 18 Bölüm Xıv.909 kelime · Okuduğun bölüm
  19. 19 Bölüm Xv. — Sandy’nin Öyküsü2.023 kelime
  20. 20 Bölüm Xvı. — Morgan Le Fay1.606 kelime
  21. 21 Bölüm Xvıı. — Kraliyet Ziyafeti2.191 kelime
  22. 22 Xvııı. Bölüm. — Kraliçenin Zindanlarında2.729 kelime
  23. 23 Xıx. Bölüm. — Şövalyeliği Meslek Edinmek780 kelime
  24. 24 Xx. Bölüm. — Devin Kalesi1.737 kelime
  25. 25 Xxı. Bölüm. — Hacılar2.965 kelime
  26. 26 Xxıı. Bölüm. — Kutsal Pınar2.587 kelime
  27. 27 Bölüm Xxııı. — Çeşmenin Yeniden Akıtılması1.799 kelime
  28. 28 Bölüm Xxıv. — Rakip Bir Büyücü2.427 kelime
  29. 29 Bölüm Xxv. — Yarışma Sınavı2.951 kelime
  30. 30 Bölüm Xxvı. — İlk Gazete2.193 kelime
  31. 31 Xxvıı. Bölüm. — Yankee ile Kral Kimliklerini Gizleyerek Yolculuk Ediyor1.990 kelime
  32. 32 Bölüm Xxvııı. — Krala Talim Vermek998 kelime
  33. 33 Bölüm Xxıx. — Çiçek Hastalığı Kulübesi1.563 kelime
  34. 34 Xxx. Bölüm — Malikâne Trajedisi2.348 kelime
  35. 35 Xxxı. Bölüm. — Marco1.677 kelime
  36. 36 Xxxıı. Bölüm — Dowley’nin Aşağılanışı1.480 kelime
  37. 37 Bölüm Xxxııı. — Altıncı Yüzyılın Siyasal İktisadı2.758 kelime
  38. 38 Xxxıv. Bölüm — Yankee ile Kral Köle Olarak Satılıyor2.638 kelime
  39. 39 Xxxv. Bölüm — Acıklı Bir Olay1.892 kelime
  40. 40 Xxxvı. Bölüm — Karanlıkta Bir Karşılaşma927 kelime
  41. 41 Xxxvıı. Bölüm — Korkunç Bir Çıkmaz1.620 kelime
  42. 42 Xxxvııı. Bölüm — Sır Launcelot ve Yardıma Gelen Şövalyeler623 kelime
  43. 43 Xxxıx. Bölüm — Yankee’nin Şövalyelerle Dövüşü2.442 kelime
  44. 44 Xl. Bölüm — Üç Yıl Sonra1.855 kelime
  45. 45 Bölüm Xlı. — Kilise Yasağı996 kelime
  46. 46 Bölüm Xlıı. — Savaş!2.686 kelime
  47. 47 Xlııı. Bölüm — Kum Kuşağı Savaşı3.116 kelime
  48. 48 Bölüm Xlıv. — Clarence’ın Ek Notu852 kelime

BÖLÜM XIV.

“TANRI SENİ KORUSUN”

Kahvaltıma üç peni ödedim; bu, bir düzine kişiye yetecek kahvaltının parasını düşününce, aşırı yüksek bir ücretti. Ama o sırada keyfim yerindeydi ve zaten hep biraz savurgan olmuşumdur. Üstelik bu insanlar, erzakları kıt olmasına rağmen yiyeceklerini bana bedava vermek istemişlerdi. Minnettarlığımı ve içten teşekkürümü, paranın miğferimde durmasından çok daha faydalı olacağı yerde, cömert bir maddi katkıyla göstermek hoşuma gitti. Bu peniler demirden yapılmıştı ve ağırlıklarından da çalınmamıştı; yarım dolarlık değeri miğferimde epey yük ediyordu. O günlerde gerçekten de parayı biraz fazla savuruyordum; bunun bir nedeni, Britanya’da bunca uzun süre kaldıktan sonra bile değer ölçülerini henüz tam olarak oturtamamış olmamdı. Arthur’un ülkesinde bir peniyle Connecticut’ta birkaç doların aşağı yukarı aynı şey olduğunu, satın alma gücü bakımından ikiz sayılabileceklerini henüz kavrayamamıştım. Camelot’tan ayrılışım birkaç gün ertelenebilseydi, bu insanlara darphanemizden çıkmış güzel, yepyeni madeni paralarla ödeme yapabilirdim; bu beni sevindirirdi, onları da az sevindirmezdi. Yalnızca Amerikan değerlerini benimsemiştim. Bir iki hafta içinde sentler, beşlikler, onluklar, yirmi beşlikler, yarım dolarlar ve biraz da altın, krallığın ticaret damarlarında ince ama durmadan akan akıntılar hâlinde dolaşmaya başlayacaktı; bu yeni kanın ülkenin yaşamını canlandıracağını umuyordum.

Çiftçiler, istesem de istemesem de cömertliğimi dengelemek için bana bir şey vermek zorunda hissettiler; ben de çakmaktaşıyla çeliği almalarına izin verdim. Sandy’yle beni atımıza güzelce yerleştirir yerleştirmez pipomu yaktım. Miğferimin parmaklıklarının arasından ilk duman püskürünce herkes ormana doğru kaçıştı; Sandy de geriye doğru düşüp tok bir sesle yere çarptı. Şövalyelerden ve öteki profesyonel yalancılardan çok duydukları, ateş püskürten ejderhalardan biri olduğumu sanmışlardı. Onları açıklama yapabileceğim kadar yakına dönmeye ikna etmek için çok uğraşmam gerekti. Sonra bunun, düşmanlarımdan başkasına zarar vermeyecek küçük bir büyü olduğunu söyledim. Elimi kalbime koyup bana düşmanlık beslemeyen herkesin öne çıkıp önümden geçmesi hâlinde, yalnızca geride kalanların öleceğini görme sözü verdim. Alay hiç oyalanmadan harekete geçti. Bildirilecek kayıp yoktu; ne olacağını görmek için geride kalacak kadar meraklı kimse çıkmamıştı.

Şimdi biraz vakit kaybettim; korkuları geçince bu koca çocuklar, hayranlık uyandıran havai fişeklerime öyle kapıldılar ki gitmeme izin vermeden önce orada birkaç pipo içmem gerekti. Yine de gecikme bütünüyle boşa gitmedi; Sandy yanımda olduğundan, yeni duruma iyice alışması bütün bu zamanı aldı. Üstelik konuşma değirmenini epey bir süreliğine susturdu; bu da kazançtı. Ama bütün öteki yararların üstünde, bir şey öğrenmiştim: Artık karşıma çıkabilecek her devle, her ogreyle baş etmeye hazırdım.

O gece kutsal bir münzevinin yanında kaldık; fırsatım ertesi gün öğleden sonra geldi. Kestirme yoldan uçsuz bucaksız bir çayırı geçiyorduk. Ben dalgın dalgın düşüncelere dalmış, hiçbir şey duymuyor, görmüyordum ki Sandy o sabah başladığı bir sözü ansızın kesip şöyle haykırdı:

“Tanrı seni korusun, lordum! Ölüm tehlikesi yaklaşıyor!”

Atından inip biraz ileride durdu. Başımı kaldırdığımda, uzakta bir ağacın gölgesinde yarım düzine silahlı şövalye ve yaverlerini gördüm. Hemen aralarında bir telaş başladı; ata binmek için eyer kayışlarını sıkılaştırıyorlardı. Pipom hazırdı, yakılmayı bekliyordu; ama bu ülkeyi kimseyi gücendirmeden baskıdan nasıl kurtaracağımı, çalınmış haklarını ve insanlıklarını halkına nasıl geri vereceğimi düşüncelere dalmıştım. Hemen yaktım; içimde yeterince buhar birikmişti ki şövalyeler üstümüze geldi. Üstelik hepsi birden! Okuyup durduğumuz o şövalyece yüce davranışlardan eser yoktu—bir seferde yalnızca bir nazik haydut gelir, ötekiler de adil dövüşü izlemek üzere kenarda durur. Hayır, topluca geldiler; uğultu ve hışımla, bir bataryadan fırlayan gülleler gibi. Başları öne eğik, sorguçları arkaya savrulmuş, mızrakları ileri uzanmıştı. Güzel bir manzaraydı, harika bir manzara—bir ağacın tepesindeki adam için. Mızrağımı hücuma hazır tutup yüreğim çarparak bekledim. Demir dalga üzerime yıkılmak üzereyken miğferimin parmaklıklarının arasından beyaz bir duman sütunu püskürttüm. Dalganın nasıl dağılıp parçalandığını görmeliydiniz! Bu, öteki manzaradan da güzeldi.

Ama bu insanlar iki üç yüz yarda ötede durdu; bu beni kaygılandırdı. Memnuniyetim söndü, yerini korku aldı; işimin bittiğini düşündüm. Sandy ise ışıl ışıldı; güzel sözler söylemeye hazırlanıyordu ama onu durdurup büyümün nedense tutmadığını söyledim. Hemen ata binmeli, canımızı kurtarmak için kaçmalıydık. Hayır, binmeyecekti. Büyümün şövalyeleri etkisiz hâle getirdiğini, ilerleyememelerinin sebebinin bu olduğunu söyledi. Birazdan eyerlerinden düşeceklerdi; atlarıyla koşumlarını alabilecektik. Böyle güvenen bir saflığı kandıramazdım, bu yüzden yanıldığını söyledim. Havai fişeklerim öldürecekse anında öldürürdü; hayır, adamlar ölmeyecekti, düzeneğimde bir sorun vardı ama ne olduğunu bilmiyordum. Bu insanlar bir dakika içinde yeniden saldıracaktı, hemen kaçmalıydık. Sandy güldü ve şöyle dedi:

“Yazık, efendim, onların soyu öyle değildir! Sir Launcelot ejderhalarla savaşır, karşılarında durur, onlara yeniden, sonra yeniden, tekrar tekrar saldırır; sonunda onları yenip yok edene dek. Sir Pellinore, Sir Aglovale ve Sir Carados da öyle yapar; belki başkaları da vardır, ama avareler ne derse desin, buna cesaret edecek başka kimse yoktur. Şu aşağılık kabadayılara gelince, doymadıklarını, hâlâ daha fazlasını istediklerini mi sanıyorsunuz?”

“Peki, öyleyse ne bekliyorlar? Neden gitmiyorlar? Onları tutan yok. Allah aşkına, geçmişi geçmişte bırakmaya hazırım, eminim.”

“Gitmek mi? Ah, bunun için hiç kaygılanma. Akıllarından bile geçmiyor, hayır, hiç geçmiyor. Teslim olmak için bekliyorlar.”

“Dur, gerçekten mi? Sizin deyiminizle, bu ‘hakikat’ mi? İstiyorlarsa neden gelmiyorlar?”

“Çok isterlerdi; ama ejderhaların nasıl görüldüğünü bilseniz, onları suçlu bulmazdınız. Gelmeye korkuyorlar.”

“Peki, o zaman ben yanlarına gitsem ve—”

“Ah, emin olun, gelişinize dayanamazlardı. Ben gideyim.”

Öyle de yaptı. Bir akına çıkarken yanında bulunması işe yarayan biriydi. Ben olsam bu işi şüpheli bulurdum. Çok geçmeden şövalyelerin uzaklaştığını, Sandy’nin de geri geldiğini gördüm. İçim rahatladı. Herhalde ilk sözü söyleme fırsatını bir şekilde kaçırdığını düşündüm—yani konuşmada; yoksa görüşme bu kadar kısa sürmezdi. Ama işin üstesinden iyi, hatta hayranlık uyandıracak kadar iyi gelmişti. Onlara Patron olduğumu söylediğinde bunun yüreklerine işlediğini anlattı: “Korku ve dehşetle onları fena hâlde vurdu,” dedi; sonra da ondan ne isterse yapmaya razı olmuşlar. İki gün içinde Arthur’un sarayında hazır bulunup kendilerini atları ve koşum takımlarıyla birlikte teslim edeceklerine, bundan böyle benim şövalyelerim olup buyruğuma gireceklerine yemin ettirmiş. Bu işi benden ne kadar iyi halletmişti! Tam bir harikaydı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…