Bölümler 48Şu an: Xl. Bölüm — Üç Yıl Sonra
- 1 Önsöz198 kelime
- 2 Bir Açıklama353 kelime
- 3 Sir Launcelot'un İki Devi Öldürüp — Bir Şatonun Halkını Özgürleştirmesi617 kelime
- 4 Yabancının Öyküsü603 kelime
- 5 Kayıp Ülkenin Öyküsü — Bölüm I. — Camelot543 kelime
- 6 Bölüm Iı. — Kral Arthur'un Sarayı1.353 kelime
- 7 Bölüm Iıı. — Yuvarlak Masa Şövalyeleri1.449 kelime
- 8 Bölüm Iv. — Mizahçı Sır Dınadan775 kelime
- 9 Bölüm V. — Bir Esinleniş1.317 kelime
- 10 Bölüm Vı. — Güneş Tutulması1.513 kelime
- 11 Vıı. Bölüm. — Merlin’in Kulesi1.628 kelime
- 12 Bölüm Vııı. — Patron1.471 kelime
- 13 Bölüm Ix. — Turnuva1.532 kelime
- 14 Bölüm X. — Uygarlığın Başlangıcı1.092 kelime
- 15 Bölüm Xı. — Macera Arayışındaki Yankee1.939 kelime
- 16 Bölüm Xıı. — Yavaş İşkence1.111 kelime
- 17 Bölüm Xııı. — Özgür İnsanlar2.098 kelime
- 18 Bölüm Xıv.909 kelime
- 19 Bölüm Xv. — Sandy’nin Öyküsü2.023 kelime
- 20 Bölüm Xvı. — Morgan Le Fay1.606 kelime
- 21 Bölüm Xvıı. — Kraliyet Ziyafeti2.191 kelime
- 22 Xvııı. Bölüm. — Kraliçenin Zindanlarında2.729 kelime
- 23 Xıx. Bölüm. — Şövalyeliği Meslek Edinmek780 kelime
- 24 Xx. Bölüm. — Devin Kalesi1.737 kelime
- 25 Xxı. Bölüm. — Hacılar2.965 kelime
- 26 Xxıı. Bölüm. — Kutsal Pınar2.587 kelime
- 27 Bölüm Xxııı. — Çeşmenin Yeniden Akıtılması1.799 kelime
- 28 Bölüm Xxıv. — Rakip Bir Büyücü2.427 kelime
- 29 Bölüm Xxv. — Yarışma Sınavı2.951 kelime
- 30 Bölüm Xxvı. — İlk Gazete2.193 kelime
- 31 Xxvıı. Bölüm. — Yankee ile Kral Kimliklerini Gizleyerek Yolculuk Ediyor1.990 kelime
- 32 Bölüm Xxvııı. — Krala Talim Vermek998 kelime
- 33 Bölüm Xxıx. — Çiçek Hastalığı Kulübesi1.563 kelime
- 34 Xxx. Bölüm — Malikâne Trajedisi2.348 kelime
- 35 Xxxı. Bölüm. — Marco1.677 kelime
- 36 Xxxıı. Bölüm — Dowley’nin Aşağılanışı1.480 kelime
- 37 Bölüm Xxxııı. — Altıncı Yüzyılın Siyasal İktisadı2.758 kelime
- 38 Xxxıv. Bölüm — Yankee ile Kral Köle Olarak Satılıyor2.638 kelime
- 39 Xxxv. Bölüm — Acıklı Bir Olay1.892 kelime
- 40 Xxxvı. Bölüm — Karanlıkta Bir Karşılaşma927 kelime
- 41 Xxxvıı. Bölüm — Korkunç Bir Çıkmaz1.620 kelime
- 42 Xxxvııı. Bölüm — Sır Launcelot ve Yardıma Gelen Şövalyeler623 kelime
- 43 Xxxıx. Bölüm — Yankee’nin Şövalyelerle Dövüşü2.442 kelime
- 44 Xl. Bölüm — Üç Yıl Sonra1.855 kelime · Okuduğun bölüm
- 45 Bölüm Xlı. — Kilise Yasağı996 kelime
- 46 Bölüm Xlıı. — Savaş!2.686 kelime
- 47 Xlııı. Bölüm — Kum Kuşağı Savaşı3.116 kelime
- 48 Bölüm Xlıv. — Clarence’ın Ek Notu852 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XL. BÖLÜM
ÜÇ YIL SONRA
O gün şövalye maceracılığının belini kırınca, artık gizlice çalışmak zorunda hissetmiyordum. Ertesi gün gizli okullarımı, madenlerimi ve geniş yeraltı fabrika ve atölye ağımı şaşkın dünyaya açtım. Yani on dokuzuncu yüzyılı altıncı yüzyılın incelemesine sundum.
Bir avantajı vakit kaybetmeden sürdürmek her zaman iyi bir plandır. Şövalyeler geçici olarak yenilmişti; ama öyle kalmalarını istiyorsam onları felç etmem gerekiyordu—başka hiçbir şey yetmezdi. Görüyorsunuz, meydanda son sefer blöf yapmıştım; fırsat verirsem onların da bu sonuca varması doğaldı. O yüzden onlara zaman tanımamalıydım; tanımadım da.
Meydan okumamı yeniledim, pirinç levhaya kazıttım, herhangi bir rahibin onlara okuyabileceği bir yere astım; ayrıca gazetenin ilan sütunlarında da sürekli yayımlattım.
Yalnızca yinelemekle kalmadım, iddiasını da büyüttüm. “Günü siz belirleyin; elli yardımcı alıp bütün dünyanın şövalyeleriyle topluca karşı karşıya dikilir ve onları yok ederim,” dedim.
Bu kez blöf yapmıyordum. Söylediğimi kastediyor, vadettiğimi yapabiliyordum. Bu meydan okumanın sözlerini yanlış anlamanın yolu yoktu. Şövalyelerin en kafası basmayanı bile bunun açıkça “ya ortaya koy ya da sus” demek olduğunu anladı. Akıllı davrandılar ve sustular. Sonraki üç yıl boyunca kayda değer bir sorun çıkarmadılar.
Üç yılın geçtiğini düşünün. Şimdi İngiltere’ye bir bakın: Mutlu, müreffeh ve tuhaf biçimde değişmiş bir ülke. Her yerde okullar, birkaç da üniversite vardı; fena sayılmayacak gazeteler çıkıyordu. Yazarlık bile yeni yeni gelişiyordu; ilk sahneye çıkan Mizahçı Sir Dinadan, on üç yüzyıldır bildiğim bayat şakalardan oluşan bir kitap yayımladı. Konuşmacıyla ilgili o eski, kokuşmuş şakayı çıkarmış olsaydı sesimi çıkarmazdım; ama ona dayanamadım. Kitabı toplattım, yazarı astırdım.
Kölelik sona ermişti; yasa önünde herkes eşitti; vergiler eşitlenmişti. Telgraf, telefon, fonograf, daktilo, dikiş makinesi ve buharla elektriğin binlerce hevesli, kullanışlı hizmetkârı gözde olmaya başlamıştı. Thames’te bir iki buharlı gemimiz, buharlı savaş gemilerimiz ve buharlı ticaret filosunun ilk örnekleri vardı; Amerika’yı keşfetmek için bir sefer hazırlıyordum.
Birkaç demiryolu hattı inşa ediyorduk; Camelot’tan Londra’ya hattımız çoktan bitmiş ve işletmeye açılmıştı. Yolcu hizmetleriyle ilgili bütün görevleri yüksek ve saygın mevkiler haline getirecek kadar kurnazdım. Amacım şövalyeleri ve soyluları çekmek, onları işe yarar hale getirip başlarını beladan uzak tutmaktı. Plan çok iyi işledi; mevkilere girmek için kıyasıya rekabet vardı. 4.33 ekspresinin kondüktörü bir düktü; hatta kont rütbesinin altında tek bir yolcu kondüktörü yoktu. Hepsi iyi adamlardı, ama iyileştiremediğim ve görmezden gelmek zorunda kaldığım iki kusurları vardı: Zırhlarını çıkarmıyor ve ücreti cebe indiriyorlardı—yani şirketi soyuyorlardı.
Ülkede işe yarar bir işte çalışmayan şövalye neredeyse yoktu. Her tür yararlı misyonerlik görevinde ülkenin bir ucundan öbür ucuna gidiyorlardı; gezginlik merakları ve bu konudaki deneyimleri onları uygarlığı yayma işinde sahip olduğumuz en etkili kişiler haline getirmişti. Çelik zırhlar içinde, kılıç, mızrak ve savaş baltasıyla donanmış halde geziyorlardı. Birini taksitle dikiş makinesi, melodon, dikenli tel çit, içki yasağını savunan gazete ya da pazarladıkları binbir şeyden birini almaya ikna edemezlerse, adamı ortadan kaldırıp yollarına devam ediyorlardı.
Çok mutluydum. Her şey, içten içe uzun zamandır özlediğim bir noktaya doğru düzenli biçimde ilerliyordu. Görüyorsunuz, kafamda bütün projelerimin en büyüğü olan iki tasarı vardı. Biri Katolik Kilisesi’ni devirmek ve yıkıntıları üzerinde Protestan inancını kurmaktı—resmî bir Kilise olarak değil, herkesin dilediğince davranabildiği bir inanç olarak. Öteki tasarımsa, Arthur’un ölümünden sonra sınırsız oy hakkının getirilmesini emreden bir kararı zamanla çıkartmaktı; bu hak kadın erkek herkese—her halükârda akıllı olsun olmasın bütün erkeklere ve orta yaşına geldiğinde yirmi bir yaşındaki oğulları kadar bilgili olduğu görülen bütün annelere—verilecekti. Arthur’un ömründe daha otuz yıl vardı; yaşı benimki kadardı, yani kırkındaydı. O süre içinde, o günün etkin nüfusunu dünya tarihinde benzeri görülmemiş bir olay için kolayca hazır ve hevesli hale getirebileceğime inanıyordum: Kan dökülmeden gerçekleşecek, eksiksiz ve köklü bir yönetim devrimi. Sonuç cumhuriyet olacaktı. İtiraf etmeliyim, bunu düşününce utanıyorum: İlk başkanı kendim olma arzusu içimde belirmeye başlamıştı. Evet, az çok insan doğasından payım vardı; bunu öğrenmiştim.
Devrim konusunda Clarence benimle aynı fikirdeydi, ama onun fikri biraz farklıydı. O, ayrıcalıklı sınıfların olmadığı bir cumhuriyet istiyor, başına seçimle gelen bir devlet başkanı yerine kalıtsal bir kraliyet ailesi koyuyordu. Kraliyet ailesine tapınmanın sevincini tatmış bir ulusun ondan mahrum bırakılıp melankoli içinde sönerek ölmeden yaşayamayacağına inanıyordu. Kralların tehlikeli olduğunu söyledim. “Öyleyse kediler olsun,” dedi. Kedilerden oluşan bir kraliyet ailesinin her amaca yeteceğinden emindi. Başka kraliyet aileleri kadar işe yarar olurlar, onlar kadar bilirler, aynı erdemlere ve ihanetlere sahip olurlar, başka kraliyet kedileriyle kavga çıkarmaya aynı ölçüde heves ederler, gülünç derecede kendini beğenmiş ve saçma olurlar ama bunu asla fark etmezlerdi; üstelik masrafları yok denecek kadar az olurdu. Son olarak, başka hanedanlar kadar sağlam bir ilahi hakka sahip olurlardı; “Tanrı’nın inayetiyle Yedinci Tom, On Birinci Tom ya da On Dördüncü Tom Kral” unvanı, tayt giymiş sıradan bir erkek kedi için kullanıldığında ne kadar iyi tınlıyorsa o kadar iyi tınlardı. “Üstelik,” dedi, düzgün modern İngilizcesiyle, “bu kedilerin karakteri ortalama bir kralınkinden epey üstün olurdu; bu da ulusa muazzam bir ahlaki üstünlük sağlardı, çünkü uluslar ahlaklarını her zaman hükümdarlarına göre biçimlendirir. Kraliyete tapınma akıl dışı temellere dayandığından, bu zarif ve zararsız kediler başka kraliyet aileleri kadar kutsal, hatta daha da kutsal hale gelirdi. Çünkü kısa süre içinde kimseyi asmadıkları, kimsenin kafasını uçurmadıkları, kimseyi hapse atmadıkları, hiçbir türden zulüm ya da haksızlık yapmadıkları fark edilirdi; bu yüzden alışılmış insan kraldan daha derin bir sevgi ve saygıyı hak ettikleri anlaşılır, bunu da kesinlikle görürlerdi. Ezilip hırpalanmış dünyanın gözleri kısa zamanda bu insancıl, nazik sisteme çevrilirdi; kraliyet kasapları birer birer ortadan kaybolurdu. Boşalan tahtlara kendi hanedanımızdan yavru kediler yerleştirilirdi; biz bir fabrika olurduk, dünyanın tahtlarını biz tedarik ederdik. Kırk yıl içinde bütün Avrupa’yı kediler yönetirdi; kedileri de biz sağlardık. Evrensel barışın hükümranlığı o zaman başlar, bir daha hiç sona ermezdi... Miyavvvvv—fıst!—vau!”
Allah kahretsin, ciddi olduğunu sanmış, neredeyse ona kanmaya başlamıştım; derken bir kedi uluması koparıp beni neredeyse yerimden sıçrattı. Ama o hiçbir zaman ciddi olamazdı. Ciddiyet nedir bilmezdi. Anayasal monarşiye belirgin, son derece akılcı ve uygulanabilir bir alternatif tasarlamıştı; ama bunu bilecek ya da umursayacak kadar aklı başında değildi. Ona çıkışacaktım ki Sandy o anda dehşet içinde içeri daldı; hıçkırıklardan öylesine boğulmuştu ki bir dakika boyunca sesini çıkaramadı. Koşup onu kollarıma aldım, sevgiyle okşadım ve yalvarırcasına şöyle dedim:
“Konuş, sevgilim, konuş! Ne oldu?”
Başı göğsüme gevşekçe düştü; neredeyse duyulmayacak bir sesle nefes nefese şöyle dedi:
“Alo, santral!”
“Çabuk!” diye bağırdım Clarence’a. “Kralın homeopat doktorunu telefonla çağır!”
İki dakika içinde çocuğun beşiğinin yanında diz çökmüştüm; Sandy de sarayın her yanına, şuraya buraya hizmetkârlar yolluyordu. Durumu bir bakışta anladım—membranlı krup! Eğilip fısıldadım:
“Uyan, tatlım! Alo, santral.”
Yumuşak gözlerini ağır ağır açtı ve güçlükle şunu söyleyebildi:
“Babacığım.”
Bu içimi rahatlattı. Ölmesine daha çok vardı. Kükürt hazırlığı için adam yolladım; krup kazanını kendim ortaya çıkardım. Sandy ya da çocuk hastayken doktorları bekleyip oturmam. İkisine de nasıl bakacağımı biliyordum, deneyimim vardı. Bu küçük yavru, kısa ömrünün büyük bölümünü kollarımda geçirmişti; çoğu zaman dertlerini yatıştırıp göz kapaklarındaki yaş damlalarının arasından güldürebilirdim, annesi bile bunu başaramazken.
Sir Launcelot, en gösterişli zırhı içinde, şimdi borsa kuruluna doğru büyük salonda yürüyordu. Borsa kurulunun başkanıydı ve Sir Galahad’dan satın aldığı Tehlikeli Koltuk’ta oturuyordu; çünkü borsa kurulu Yuvarlak Masa Şövalyelerinden oluşuyordu ve artık masayı iş yapmak için kullanıyorlardı. Oradaki koltukların değeri—eh, rakamı söylesem inanmazdınız, o yüzden söylemeye gerek yok. Sir Launcelot borsada düşüş bekleyen taraftaydı; yeni hatlardan birinde köşe tutmuş, bugün açığa satış yapanları sıkıştırmaya hazırlanıyordu. Ama ne olmuş yani? O, bildiğimiz eski Launcelot’tu. Kapıdan geçerken içeri bakıp sevgili çocuğunun hasta olduğunu öğrenmesi ona yetmişti; boğalarla ayılar kendi aralarında ne yaparsa yapsın, gelip küçük Alo, Santral’in başında elinden geleni yapacaktı. Öyle de yaptı. Miğferini köşeye fırlattı; yarım dakika geçmeden ispirto lambasına yeni bir fitil takmış, krup kazanını yakıyordu. O sırada Sandy beşiğin üzerine battaniyeden bir gölgelik kurmuş, her şeyi hazır etmişti.
Sir Launcelot da ateşi körükledi. İkimiz kazanı sönmemiş kireç ve karbolik asitle doldurduk, üstüne biraz laktik asit ekledik; ardından içini suyla tamamlayıp buhar borusunu gölgeliğin altına soktuk. Artık her şey yolundaydı. Beşiğin iki yanına oturup nöbet tutmaya koyulduk. Sandy öylesine minnettar ve rahattı ki bize söğüt kabuğu ve sumak tütünüyle dolu birkaç kilise bekçisi piposu hazırlattı; istediğimiz kadar içebileceğimizi, dumanın gölgeliğin altına giremeyeceğini söyledi. Zaten kendisi de sigara içmeye alışkındı; ülkede havaya üflenen bir bulutu görmüş ilk hanımdı. Doğrusu, Sir Launcelot’un görkemli zırhıyla, bir yarda uzunluğundaki bembeyaz kilise bekçisi piposunu huzurla tüttürürken oturmasından daha gönül rahatlatıcı, daha hoş bir manzara olamazdı. Yakışıklı, sevimli bir adamdı; bir eşle çocuklarını mutlu etmek için yaratılmış gibiydi. Ama Guenever tabii ki… Neyse, olup bitmiş ve değiştirilemeyecek şeyler için ağlamanın faydası yok.
Üç gün üç gece boyunca sırayla nöbet tuttuk; çocuk tehlikeyi atlatınca Launcelot onu koca kollarına alıp öptü. Tüyleri altın sarısı başının çevresine döküldü. Sonra onu usulca yeniden Sandy’nin kucağına bıraktı ve hayran hayran bakan silahlı adamlarla hizmetkârların arasından, uçsuz bucaksız salonda ağır ağır yürüyüp gözden kayboldu. Bir daha bu dünyada onu hiç göremeyeceğimi hiçbir içgüdüm haber vermedi! Tanrım, bu dünya ne yürekler parçalıyor.
Doktorlar, çocuğu yeniden sağlığına ve gücüne kavuşturmak istiyorsak onu başka yere götürmemiz gerektiğini söylediler. Deniz havası almalıydı. Bir savaş gemisine, iki yüz altmış kişilik maiyetimizi de alıp denize açıldık. On beş gün kadar dolaştıktan sonra Fransa kıyısına çıktık; doktorlar orada bir süre kalmanın iyi olacağını düşündüler. O bölgenin küçük kralı bizi ağırlamayı teklif etti; biz de seve seve kabul ettik. Kralın imkânları eksikleri kadar çok olsaydı, fazlasıyla rahat ederdik; yine de gemiden getirdiğimiz konfor ve lüks eşyalar sayesinde tuhaf, eski şatosunda gayet iyi idare ettik.
Bir ayın sonunda gemiyi yeni erzak ve haber getirmesi için eve yolladım. Üç dört güne döneceğini umuyorduk. Bana başka haberlerin yanı sıra başlattığım bir deneyin sonucunu da getirecekti. Şövalyelerin fazla enerjisini atabilecekleri, bu delikanlıları oyalayıp başlarını beladan uzak tutacak, aynı zamanda en iyi yanlarını, yani yiğitçe rekabet ruhlarını koruyacak bir şey bulup turnuvanın yerine koymayı tasarlamıştım. Bir süredir aralarından seçtiğim bir grubu gizlice çalıştırıyordum; artık ilk halka açık gösterilerinin zamanı gelmişti.
Bu deney beyzboldu. Oyuna daha başından rağbet kazandırmak ve eleştirilerin erişemeyeceği bir yere koymak için takımlarımı yeteneklerine göre değil, rütbelerine göre seçtim. İki takımdan hiçbir şövalye, elinde asa taşıyan bir hükümdardan aşağı değildi. Arthur’un çevresinde bu türden insan zaten bol bol bulunurdu. Hangi yöne tuğla atsanız bir kralı sakatlayabilirdiniz. Elbette bu insanlara zırhlarını çıkarttıramadım; yıkanırken bile çıkarmazlardı. Takımları birbirinden ayırt edebilmek için zırhlarını farklılaştırmayı kabul ettiler, ama hepsi bu kadardı. Takımlardan biri zincir zırhtan yapılmış uzun üstlükler, öteki benim yeni Bessemer çeliğimden yapılmış levha zırhlar giydi. Sahada yaptıkları antrenman gördüğüm en akıl almaz şeydi. Top geçirmez olduklarından kenara kaçmıyor, oldukları yerde durup topun sonucunu karşılıyorlardı. Bessemer zırhı giyen biri sopayla vuruş yaparken top ona çarparsa bazen yüz elli yarda uzağa sıçrıyordu. Bir oyuncu koşarken kalesine kaymak için karnının üstüne atıldığında da limana giren zırhlı bir gemiyi andırıyordu. İlk başta hakemlik etmeleri için rütbesiz adamlar atadım, ama bundan vazgeçmek zorunda kaldım. Bu adamları memnun etmek de başka takımları memnun etmekten kolay değildi. Hakemin ilk kararı genellikle son kararı oluyordu; onu sopayla ikiye bölüyor, arkadaşları da bir kepenk üzerinde eve taşıyordu. Hiçbir hakemin maçı sağ atlatamadığı anlaşılınca hakemlik gözden düştü. Ben de onu hükümet içindeki rütbesi ve yüksek konumu sayesinde koruyabilecek birini atamak zorunda kaldım.
İşte takımların adları:
BESSEMERLER
UZUN ÜSTLÜKLÜLER
KRAL ARTHUR.
İMPARATOR LUCIUS.
LOTHIAN KRALI LOT.
LOGRIS KRALI.
NORTHGALIS KRALI.
İRLANDA KRALI MARHALT.
KRAL MARSIL.
MORGANORE KRALI.
KÜÇÜK BRİTANYA KRALI.
CORNWALL KRALI MARK.
KRAL LABOR.
GARLOT KRALI NENTRES.
LISTENGESE KRALI PELLAM.
LIONES KRALI MELIODAS.
KRAL BAGDEMAGUS.
GÖLÜN KRALI.
KRAL TOLLEME LA FEINTES.
SURİYE SULTANI.
Hakem—CLARENCE.
İlk halka açık maç kesinlikle elli bin kişi çekecekti; sırf eğlencesi için bile dünyanın öbür ucundan gelip izlemeye değerdi. Her şey lehimizeydi; şimdi ılık, güzel bir bahar havası vardı ve Doğa yeni giysilerini kuşanmıştı.
Bölüm etkileşimi
