Kral Arthur'un Sarayında Connecticutlı Bir Yankee kitap kapağı

48. bölüm / 48

Bölüm Xlıv. — Clarence’ın Ek Notu

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 48Şu an: Bölüm Xlıv. — Clarence’ın Ek Notu
  1. 1 Önsöz198 kelime
  2. 2 Bir Açıklama353 kelime
  3. 3 Sir Launcelot'un İki Devi Öldürüp — Bir Şatonun Halkını Özgürleştirmesi617 kelime
  4. 4 Yabancının Öyküsü603 kelime
  5. 5 Kayıp Ülkenin Öyküsü — Bölüm I. — Camelot543 kelime
  6. 6 Bölüm Iı. — Kral Arthur'un Sarayı1.353 kelime
  7. 7 Bölüm Iıı. — Yuvarlak Masa Şövalyeleri1.449 kelime
  8. 8 Bölüm Iv. — Mizahçı Sır Dınadan775 kelime
  9. 9 Bölüm V. — Bir Esinleniş1.317 kelime
  10. 10 Bölüm Vı. — Güneş Tutulması1.513 kelime
  11. 11 Vıı. Bölüm. — Merlin’in Kulesi1.628 kelime
  12. 12 Bölüm Vııı. — Patron1.471 kelime
  13. 13 Bölüm Ix. — Turnuva1.532 kelime
  14. 14 Bölüm X. — Uygarlığın Başlangıcı1.092 kelime
  15. 15 Bölüm Xı. — Macera Arayışındaki Yankee1.939 kelime
  16. 16 Bölüm Xıı. — Yavaş İşkence1.111 kelime
  17. 17 Bölüm Xııı. — Özgür İnsanlar2.098 kelime
  18. 18 Bölüm Xıv.909 kelime
  19. 19 Bölüm Xv. — Sandy’nin Öyküsü2.023 kelime
  20. 20 Bölüm Xvı. — Morgan Le Fay1.606 kelime
  21. 21 Bölüm Xvıı. — Kraliyet Ziyafeti2.191 kelime
  22. 22 Xvııı. Bölüm. — Kraliçenin Zindanlarında2.729 kelime
  23. 23 Xıx. Bölüm. — Şövalyeliği Meslek Edinmek780 kelime
  24. 24 Xx. Bölüm. — Devin Kalesi1.737 kelime
  25. 25 Xxı. Bölüm. — Hacılar2.965 kelime
  26. 26 Xxıı. Bölüm. — Kutsal Pınar2.587 kelime
  27. 27 Bölüm Xxııı. — Çeşmenin Yeniden Akıtılması1.799 kelime
  28. 28 Bölüm Xxıv. — Rakip Bir Büyücü2.427 kelime
  29. 29 Bölüm Xxv. — Yarışma Sınavı2.951 kelime
  30. 30 Bölüm Xxvı. — İlk Gazete2.193 kelime
  31. 31 Xxvıı. Bölüm. — Yankee ile Kral Kimliklerini Gizleyerek Yolculuk Ediyor1.990 kelime
  32. 32 Bölüm Xxvııı. — Krala Talim Vermek998 kelime
  33. 33 Bölüm Xxıx. — Çiçek Hastalığı Kulübesi1.563 kelime
  34. 34 Xxx. Bölüm — Malikâne Trajedisi2.348 kelime
  35. 35 Xxxı. Bölüm. — Marco1.677 kelime
  36. 36 Xxxıı. Bölüm — Dowley’nin Aşağılanışı1.480 kelime
  37. 37 Bölüm Xxxııı. — Altıncı Yüzyılın Siyasal İktisadı2.758 kelime
  38. 38 Xxxıv. Bölüm — Yankee ile Kral Köle Olarak Satılıyor2.638 kelime
  39. 39 Xxxv. Bölüm — Acıklı Bir Olay1.892 kelime
  40. 40 Xxxvı. Bölüm — Karanlıkta Bir Karşılaşma927 kelime
  41. 41 Xxxvıı. Bölüm — Korkunç Bir Çıkmaz1.620 kelime
  42. 42 Xxxvııı. Bölüm — Sır Launcelot ve Yardıma Gelen Şövalyeler623 kelime
  43. 43 Xxxıx. Bölüm — Yankee’nin Şövalyelerle Dövüşü2.442 kelime
  44. 44 Xl. Bölüm — Üç Yıl Sonra1.855 kelime
  45. 45 Bölüm Xlı. — Kilise Yasağı996 kelime
  46. 46 Bölüm Xlıı. — Savaş!2.686 kelime
  47. 47 Xlııı. Bölüm — Kum Kuşağı Savaşı3.116 kelime
  48. 48 Bölüm Xlıv. — Clarence’ın Ek Notu852 kelime · Okuduğun bölüm

BÖLÜM XLIV.

CLARENCE’IN EK NOTU

Bunu onun yerine ben, Clarence, yazmalıyım. Yaralılara yardım edilebilir mi diye ikimizin dışarı çıkıp bakmasını önerdi. Bu düşünceye kesinlikle karşı çıktım. Çok sayıda yaralı varsa onlara ancak pek az yardım edebileceğimizi söyledim; zaten aralarına girmemiz de akıllıca olmazdı. Ama kararını bir kez veren adamı fikrinden döndürmek kolay değildi. Bu yüzden çitlerin akımını kestik, yanımıza bir koruma aldık, ölü şövalyelerden oluşan çevre setini aştık ve meydana çıktık. Yardım isteyen ilk yaralı, ölü bir yoldaşına sırtını dayamış oturuyordu. Patron onun üzerine eğilip konuşunca adam onu tanıdı ve bıçakladı. Miğferini çıkarınca o şövalyenin Sir Meliagraunce olduğunu öğrendim. Artık kimseden yardım istemeyecek.

Patron’u mağaraya taşıdık ve pek ciddi olmayan yarasını elimizden geldiğince iyi tedavi ettik. Bu işte Merlin de bize yardım etti, ama bunu bilmiyorduk. Kadın kılığına girmişti; saf, yaşlı bir köylü karısı gibi görünüyordu. Yüzünü kahverengiye boyamış, tıraş olmuş bu kılıkla, Patron yaralandıktan birkaç gün sonra çıkagelmiş ve bize yemek pişirmeyi önermişti. Halkının düşmanın kurmakta olduğu yeni kamplardan birine katılmaya gittiğini, kendisinin de açlıktan ölmek üzere olduğunu söylemişti. Patron iyileşiyordu; bir yandan da kaydını tamamlayarak vakit geçiriyordu.

Bu kadının yanımızda olmasına sevindik, çünkü elimiz çok dardı. Bir tuzağa düşmüştük; kendi kurduğumuz bir tuzağa. Bulunduğumuz yerde kalırsak ölülerimiz bizi öldürecekti; savunmamızdan çıkarsak artık yenilmez olmayacaktık. Fethetmiştik; şimdi sıra bizi fethetmeye gelmişti. Patron bunu anlamıştı; hepimiz anlamıştık. Yeni kamplardan birine gidip düşmanla bir tür anlaşma yapabilsek... Evet, ama Patron gidemiyordu; ben de gidemezdim, çünkü o ölü binlercesinin saldığı zehirli hava yüzünden hastalanan ilk kişiler arasındaydım. Başkaları da yatağa düştü, sonra başkaları... Yarın—

Yarın. İşte geldi. Ve onunla birlikte son da. Gece yarısına doğru uyandım; o cadının Patron’un başı ve yüzü çevresinde havada tuhaf el hareketleri yaptığını gördüm, ne anlama geldiğini merak ettim. Dinamo nöbetçisi dışında herkes derin uykudaydı; çıt çıkmıyordu. Kadın gizemli saçmalıklarına son verdi ve parmaklarının ucunda kapıya doğru yürümeye başladı. Seslendim:

“Dur! Ne yapıyordun?”

Durdu ve kötü niyetli bir memnuniyetle şöyle dedi:

“Fetheden sizdiniz; fethedilen siz oldunuz! Ötekiler ölüyor; siz de. Hepiniz burada öleceksiniz—tek bir kişi dışında. O şimdi uyuyor ve on üç yüzyıl boyunca uyuyacak. Ben Merlin’im!”

Sonra öylesine çılgınca, aptalca bir kahkaha krizine tutuldu ki sarhoş gibi sendeleyip durdu; sonunda tellerimizden birine çarptı. Ağzı hâlâ açık; anlaşılan hâlâ gülüyor. Sanırım cesedi toza dönüşene dek yüzünde o taş kesilmiş kahkaha kalacak.

Patron hiç kıpırdamadı; taş gibi uyuyor. Bugün uyanmazsa bunun nasıl bir uyku olduğunu anlayacağız. O zaman bedeni mağaranın uzak bir köşesindeki, kimsenin onu bulup kirletemeyeceği bir yere taşınacak. Geri kalanımıza gelince... İçimizden biri buradan sağ çıkarsa bu gerçeği buraya yazacağına ve bu El Yazması’nı sevgili, iyi şefimiz Patron’un yanına, onun malı olarak sadakatle saklayacağına karar verdik; sağ olsun ya da ölü.

EL YAZMASININ SONU

M. T.’NİN SON NOTU

El yazmasını bir kenara bıraktığımda şafak sökmüştü. Yağmur neredeyse dinmişti; dünya gri ve kederliydi, gücü tükenmiş fırtına dinlenmeye çekilirken iç çekip hıçkırıyordu. Yabancının odasına gittim; hafif aralık kapısının ardından dinledim. Sesini duyabiliyordum, ben de kapıyı tıklattım. Yanıt gelmedi ama ses hâlâ duyuluyordu. İçeri göz attım. Adam yatakta sırtüstü yatmış, kesik kesik ama canlılıkla konuşuyordu; hastaların sayıkladıkları sırada yaptığı gibi, kollarını huzursuzca savurup sözlerine eşlik ediyordu. Sessizce içeri süzüldüm ve üzerine eğildim. Mırıltıları ve haykırışları sürüyordu. Dikkatini çekmek için yalnızca bir sözcük söyledim. Cam gibi gözleri ve kül rengi yüzü bir anda hazla, minnetle, sevinçle, hoş geldin der gibi aydınlandı:

“Ah Sandy, sonunda geldin—seni nasıl da özledim! Yanıma otur—beni bırakma—bir daha hiç bırakma, Sandy, bir daha asla. Elin nerede? Ver bana, sevgilim, tutayım—işte böyle—şimdi her şey yolunda, her yer sakin; yeniden mutluyum—biz yine mutluyuz, değil mi Sandy? Çok belirsizsin, çok siliksin; bir sis, bir bulut gibisin ama buradasın, bu da başlı başına bir mutluluk. Elin elimde; çekme—ona yalnızca kısacık bir süre ihtiyacım olacak, yakında artık gerekmeyecek... Çocuk muydu o?... Alo, Santral!... Yanıt vermiyor. Belki uyuyordur? Uyanınca onu getir de ellerine, yüzüne, saçlarına dokunup ona hoşça kal diyeyim... Sandy! Evet, oradasın. Bir an kendimi kaybettim, gittiğini sandım... Uzun zamandır mı hastayım? Öyle olmalı; bana aylar sürmüş gibi geliyor. Ne düşler gördüm! Ne tuhaf, ne korkunç düşler, Sandy! Gerçek kadar sahici düşler—elbette sayıkladım ama öyle gerçektiler ki! Kralın öldüğünü sandım; senin Galya’da olduğunu ve eve dönemediğini sandım; bir devrim çıktığını sandım. Bu düşlerin fantastik çılgınlığında Clarence’la, bir avuç öğrencimle birlikte İngiltere’nin bütün şövalyelerini savaşıp yok ettiğimizi sandım! Ama en tuhafı bu bile değildi. Çok uzak, henüz doğmamış bir çağdan gelmiş bir yaratık olduğumu sanıyordum; yüzyıllar sonrasından. O da ötekiler kadar gerçekti! Evet, o çağdan geriye, bizim çağa uçmuş; sonra yeniden ileriye gitmiş, seninle aramda on üç yüzyıllık bir uçurum açılmış o tuhaf İngiltere’de yabancı ve yapayalnız kalmıştım! Evimle, dostlarımla aramda! Sevgili olan, yaşamayı değerli kılan her şeyle aramda! Korkunçtu—hayal bile edemeyeceğin kadar korkunçtu, Sandy. Ah, başucumda dur, Sandy—her an yanımda kal—bir daha aklımı yitirmeme izin verme; ölüm hiçbir şey, gelsin, ama o düşler olmasın; o korkunç düşlerin işkencesi olmasın—buna bir daha dayanamam... Sandy?...”

Bir süre daha anlaşılmaz şeyler mırıldandı; sonra bir süre sessiz yattı ve ölümün eşiğine yaklaşıyor gibiydi. Az sonra parmakları örtüyü telaşla eşelemeye başladı; bu işaretten sonunun geldiğini anladım. Boğazında ölüm hırıltısının ilk belirtisi duyulunca hafifçe doğruldu ve dinler gibi oldu; sonra şöyle dedi:

“Borazan mı?... Kral geliyor! Şuradaki asma köprüyü indirin! Surlara çıkın!—Siz de—”

Son “etkileyici sahnesini” hazırlıyordu; ama bitiremedi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…