Bölümler 48Şu an: Bölüm Xxıv. — Rakip Bir Büyücü
- 1 Önsöz198 kelime
- 2 Bir Açıklama353 kelime
- 3 Sir Launcelot'un İki Devi Öldürüp — Bir Şatonun Halkını Özgürleştirmesi617 kelime
- 4 Yabancının Öyküsü603 kelime
- 5 Kayıp Ülkenin Öyküsü — Bölüm I. — Camelot543 kelime
- 6 Bölüm Iı. — Kral Arthur'un Sarayı1.353 kelime
- 7 Bölüm Iıı. — Yuvarlak Masa Şövalyeleri1.449 kelime
- 8 Bölüm Iv. — Mizahçı Sır Dınadan775 kelime
- 9 Bölüm V. — Bir Esinleniş1.317 kelime
- 10 Bölüm Vı. — Güneş Tutulması1.513 kelime
- 11 Vıı. Bölüm. — Merlin’in Kulesi1.628 kelime
- 12 Bölüm Vııı. — Patron1.471 kelime
- 13 Bölüm Ix. — Turnuva1.532 kelime
- 14 Bölüm X. — Uygarlığın Başlangıcı1.092 kelime
- 15 Bölüm Xı. — Macera Arayışındaki Yankee1.939 kelime
- 16 Bölüm Xıı. — Yavaş İşkence1.111 kelime
- 17 Bölüm Xııı. — Özgür İnsanlar2.098 kelime
- 18 Bölüm Xıv.909 kelime
- 19 Bölüm Xv. — Sandy’nin Öyküsü2.023 kelime
- 20 Bölüm Xvı. — Morgan Le Fay1.606 kelime
- 21 Bölüm Xvıı. — Kraliyet Ziyafeti2.191 kelime
- 22 Xvııı. Bölüm. — Kraliçenin Zindanlarında2.729 kelime
- 23 Xıx. Bölüm. — Şövalyeliği Meslek Edinmek780 kelime
- 24 Xx. Bölüm. — Devin Kalesi1.737 kelime
- 25 Xxı. Bölüm. — Hacılar2.965 kelime
- 26 Xxıı. Bölüm. — Kutsal Pınar2.587 kelime
- 27 Bölüm Xxııı. — Çeşmenin Yeniden Akıtılması1.799 kelime
- 28 Bölüm Xxıv. — Rakip Bir Büyücü2.427 kelime · Okuduğun bölüm
- 29 Bölüm Xxv. — Yarışma Sınavı2.951 kelime
- 30 Bölüm Xxvı. — İlk Gazete2.193 kelime
- 31 Xxvıı. Bölüm. — Yankee ile Kral Kimliklerini Gizleyerek Yolculuk Ediyor1.990 kelime
- 32 Bölüm Xxvııı. — Krala Talim Vermek998 kelime
- 33 Bölüm Xxıx. — Çiçek Hastalığı Kulübesi1.563 kelime
- 34 Xxx. Bölüm — Malikâne Trajedisi2.348 kelime
- 35 Xxxı. Bölüm. — Marco1.677 kelime
- 36 Xxxıı. Bölüm — Dowley’nin Aşağılanışı1.480 kelime
- 37 Bölüm Xxxııı. — Altıncı Yüzyılın Siyasal İktisadı2.758 kelime
- 38 Xxxıv. Bölüm — Yankee ile Kral Köle Olarak Satılıyor2.638 kelime
- 39 Xxxv. Bölüm — Acıklı Bir Olay1.892 kelime
- 40 Xxxvı. Bölüm — Karanlıkta Bir Karşılaşma927 kelime
- 41 Xxxvıı. Bölüm — Korkunç Bir Çıkmaz1.620 kelime
- 42 Xxxvııı. Bölüm — Sır Launcelot ve Yardıma Gelen Şövalyeler623 kelime
- 43 Xxxıx. Bölüm — Yankee’nin Şövalyelerle Dövüşü2.442 kelime
- 44 Xl. Bölüm — Üç Yıl Sonra1.855 kelime
- 45 Bölüm Xlı. — Kilise Yasağı996 kelime
- 46 Bölüm Xlıı. — Savaş!2.686 kelime
- 47 Xlııı. Bölüm — Kum Kuşağı Savaşı3.116 kelime
- 48 Bölüm Xlıv. — Clarence’ın Ek Notu852 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM XXIV.
RAKİP BİR BÜYÜCÜ
Kutsallık Vadisi’ndeki nüfuzum artık olağanüstüydü. Onu işe yarar bir kazanca dönüştürmeye çalışmaya değeceğini düşündüm. Bu fikir ertesi sabah aklıma geldi; sabun işiyle uğraşan şövalyelerimden birinin at sürerek gelişini görünce doğmuştu. Tarihe bakılırsa, buradaki keşişler iki yüzyıl önce yıkanmayı isteyecek kadar dünyeviymiş. Belki bu günahkâr arzudan geriye hâlâ bir iz kalmıştır. Bir kardeşin nabzını yokladım:
“Yıkanmak istemez misin?”
Kuyuya getireceği tehlikeyi düşününce ürperdi; ama içtenlikle şöyle dedi:
“Çocukluğundan beri o kutlu ferahlığı tatmamış yoksul birine bunu sormaya gerek yok. Ah, yıkanabilsem! Ama olmaz, güzel efendim; beni ayartmayın, yasak.”
Sonra öyle kederli bir iç çekti ki, bütün nüfuzumu kullansam ve bütün servetimi batırsam bile derisinin en az bir katmanını üzerinden almaya karar verdim. Başrahibe gidip bu kardeş için izin istedim. Bu fikir karşısında benzi attı—ben derken, benzin attığını görebileceğinizden söz etmiyorum; elbette kazımadan göremezdiniz, ben de kazımaya değecek kadar önemsemiyordum. Ama benzi attığını yine de biliyordum; hem de yüzeyin hemen altında, bir kitap kapağı kalınlığındaydı—rengi attı, titredi. Şöyle dedi:
“Ah evladım, başka ne istersen iste, minnettar bir yürekle seve seve veririm; ama bunu, ah, bunu! Kutlu suyu yeniden mi kaçırmak istiyorsun?”
“Hayır, Peder; suyu kaçırmayacağım. Gizli bilgilerim bana o sefer bir yanlışlık yapıldığını, hamamın yapılmasının çeşmeyi kuruttuğunun sanılmasının hatalı olduğunu söylüyor.” Yaşlı adamın yüzünde büyük bir ilgi belirdi. “Bilgilerime göre o felakette hamamın suçu yoktu; felakete bambaşka bir günah yol açmıştı.”
“Cesur sözler bunlar… ama doğruysalar, duymaya çok memnun olurum.”
“Gerçekten doğru. Peder, hamamı yeniden yapmama izin verin. Yeniden yapayım, çeşme de sonsuza dek aksın.”
“Söz veriyor musun? Söz veriyor musun? Söyle, söz ver!”
“Söz veriyorum.”
“Öyleyse ilk hamama ben gireceğim! Haydi, işinin başına geç. Oyalanma, oyalanma; haydi!”
Ben ve delikanlılarım hemen işe koyulduk. Eski hamamın kalıntıları manastırın bodrumundaydı; tek bir taş bile eksilmemişti. Bütün bu ömürler boyunca öylece bırakılmış, lanetli şeylermiş gibi dindarca bir korkuyla onlardan uzak durulmuştu. İki günde her şeyi tamamladık, suyu da doldurduk: İçinde yüzülebilecek kadar geniş, berrak ve tertemiz bir havuz. Üstelik su akıyordu. Eski borulardan girip çıkıyordu. Yaşlı başrahip sözünü tuttu ve ilk deneyen o oldu. Aşağı indi; kapkara ve titrek hâliyle, yukarıda endişeli, kaygılı ve kötü bir şey olacağını sezen kapkara keşiş topluluğunu geride bıraktı. Ama bembeyaz, sevinçli bir hâlde geri döndü; işte o zaman iş tamamlandı! Bir zafer daha kazanılmıştı.
Kutsallık Vadisi’nde iyi bir sefer düzenlemiştik; çok memnundum ve artık yola çıkmaya hazırdım ama bir aksilik oldu. Ağır bir soğuk algınlığına yakalandım; bu da eski romatizmamı azdırdı. Romatizma elbette en zayıf yerimi bulup oraya yerleşti. Başrahibin minnettarlığını bana sarılarak göstermeye kalktığında kollarıyla beni ezdiği yerdi burası.
Sonunda dışarı çıkabildiğimde bir deri bir kemik kalmıştım. Ama herkes çevremde pervane olup iyilik gösterdi; bunlar içime yeniden neşe verdi, iyileşen birini hızla sağlığına ve gücüne kavuşturacak doğru ilaçtı. Bu yüzden çabucak toparlandım.
Sandy bakıcılıktan bitap düşmüştü. Ben de onu dinlenmesi için manastırda bırakıp tek başıma kısa bir yolculuğa çıkmaya karar verdim. Kendimi köylü sınıfından özgür bir yurttaş kılığına sokup bir iki hafta yaya olarak ülkeyi dolaşmayı düşünüyordum. Böylece özgür yurttaşların en alt ve yoksul sınıfından insanlarla eşit koşullarda yiyip barınabilecektim. Onların gündelik hayatını ve yasaların üzerlerindeki etkisini eksiksiz öğrenmenin başka yolu yoktu. Aralarına bir beyefendi olarak katılsaydım, özel sevinçlerine ve dertlerine erişmemi engelleyen kısıtlamalarla görgü kuralları olurdu; dış kabuğun ötesine geçemezdim.
Bir sabah, yolculuğum için kondisyon kazanmak üzere uzun bir yürüyüşe çıkmış, vadinin kuzey ucunu çevreleyen sırtı aşmıştım ki alçak bir uçurumun yüzünde insan eliyle açılmış bir oyuk gördüm. Yerinden, bunun daha önce uzaktan sık sık gösterilen; pisliği ve çileciliğiyle ün salmış bir münzevinin ini olduğunu anladım. Yakınlarda, aslanların ve kum sineklerinin münzevi hayatını pek çekici ve zorlu kıldığı Büyük Sahra’da bir görev teklif edildiğini, münzevinin de orayı sahiplenmek üzere Afrika’ya gittiğini öğrenmiştim. Ben de bu inin havası şöhretine uyuyor mu diye bakmak için içeri uğramaya karar verdim.
Şaşkınlıktan donakaldım: içerisi daha yeni süpürülüp ovulmuştu. Ardından bir başka şaşkınlık yaşadım. Mağaranın loş arka tarafından küçük bir çanın şıngırtısı duyuldu, sonra biri şöyle haykırdı:
“Alo, santral! Sen misin, Camelot?—İşte görüyorsun, beklenmedik kılığa bürünüp imkânsız yerlerde karşına çıktığında mucizelere inanıyorsan yüreğin sevinsin; karşında bizzat haşmetli Patron duruyor ve onu kendi kulaklarınla konuşurken duyacaksın!”
İşte bu, her şeyi kökünden tersine çeviren ne acayip bir durumdu; akıl almaz uyumsuzluklar nasıl da birbirine karışmıştı; birbirine zıt ve bağdaşmaz şeylerin ne fantastik bir buluşmasıydı bu: sahte mucizelerin yuvası gerçek bir mucizenin yuvasına, Orta Çağ münzevisinin ini de telefon santraline dönüşmüştü!
Telefon santralinin görevlisi ışığa çıktı; genç adamlarımdan birini tanıdım. Şöyle dedim:
“Bu santrali buraya ne zaman kurdunuz, Ulfius?”
“Gece yarısından beri, yüce Patron’um, izninizle. Vadide birçok ışık gördük; bu kadar ışığın mutlaka büyükçe bir kasabaya işaret edeceğini düşünüp buraya bir istasyon kurmanın iyi olacağına karar verdik.”
“Pekâlâ. Bildiğimiz anlamda bir kasaba değil ama yine de iyi bir nokta. Nerede olduğunu biliyor musun?”
“Bunu araştırmaya fırsatım olmadı. Arkadaşlarım işlerinin başına geçmek üzere buradan ayrılıp beni sorumlu bıraktıklarında, gerekli dinlenmeye çekildim. Uyanınca sorup yerin adını öğrenmeyi ve kayda geçilmesi için Camelot’a bildirmeyi düşünüyordum.”
“Burası Kutsallık Vadisi.”
Tepki vermedi; yani tahmin ettiğim gibi adı duyunca irkilmedi. Yalnızca şöyle dedi:
“Öyleyse bunu bildiririm.”
“Ama çevredeki bölgeler, burada yakın zamanda yaşanan mucizelerin gürültüsüyle çınlıyor! Hiç duymadın mı?”
“Ah, geceleri yol aldığımızı ve herkesle konuşmaktan kaçındığımızı unutmayın. Camelot’tan telefonla öğrendiklerimiz dışında hiçbir şey öğrenmeyiz.”
“Bu olanları orada herkes biliyor. Kutsal bir çeşmenin yeniden akıtılmasıyla ilgili büyük mucizeden sana hiç söz etmediler mi?”
“O mu? Elbette ettiler. Ama bu vadinin adı ötekinin adından epey farklı; bundan daha da farklı olması mümkün de—”
“Peki ötekinin adı neydi?”
“Cehennemlik Vadisi.”
“Demek mesele bu. Kahrolası telefon! Ses benzerliklerini, anlam benzerliğinden mucizevi ölçüde uzaklaştırmakta tam bir şeytan. Neyse, artık buranın adını biliyorsun. Camelot’u ara.”
Aradı, Clarence’ı da hatta çağırttı. Oğlumun sesini yeniden duymak güzeldi. Eve dönmüş gibiydim. Biraz özlem dolu konuşup son hastalığımdan söz ettikten sonra sordum:
“Yeni ne var?”
“Kral, kraliçe ve saray halkının çoğu, onardığınız sulara dindarca saygılarını sunmak, günahlarından arınmak ve cehennem ruhunun gerçek cehennem alevlerini bulutlara püskürttüğü yeri görmek üzere bu saatlerde vadinize doğru yola çıkıyor. Dikkatle dinlerseniz göz kırptığımı, bir de gülümsediğimi duyarsınız; o alevleri stokumuzdan seçip sizin emrinizle gönderen bendim.”
“Kral buraya giden yolu biliyor mu?”
“Kral mı? Hayır, belki kendi ülkesindeki başka hiçbir yere giden yolu da bilmiyordur. Ama mucizenizde size yardım eden delikanlılar ona kılavuzluk edecek; yolu gösterecek, öğleyin dinlenecek, gece de yatacak yerleri belirleyecekler.”
“Buraya ne zaman ulaşırlar?”
“Üçüncü gün öğleden sonra, hatta daha geç.”
“Başka haber var mı?”
“Kral, kendisine önerdiğiniz daimî orduyu kurmaya başladı; bir alay tamamlandı ve subayları atandı.”
“Hay aksi! Bu işte benim de önemli bir rolüm olsun istiyordum. Krallıkta düzenli bir orduya subay sağlayabilecek nitelikte yalnızca tek bir insan topluluğu var.”
“Evet; şimdi şaşıracaksınız ama o alayda tek bir West Pointli bile yok.”
“Ne diyorsun? Ciddi misin?”
“Söylediğim kesinlikle doğru.”
“Bu beni huzursuz etti. Kimleri seçmişler, yöntem neymiş? Yarışma sınavı mı?”
“Yöntemini bilmiyorum. Bildiğim tek şey, subayların hepsinin soylu ailelerden geldiği ve doğuştan—ne diyordunuz?—kafasız oldukları.”
“Bir terslik var, Clarence.”
“Öyleyse için rahat olsun; teğmenlik için yarışan iki aday da kralla birlikte buradan yola çıkıyor—ikisi de genç soylu. Burada beklersen sorguya çekildiklerini duyarsın.”
“İşte bu işe yarar bir haber. Yine de bir West Pointliyi içeri sokacağım. Bir adamı ata bindirip bu okula bir mesajla gönder; gerekirse atları çatlatıp öldürsün ama bu akşam gün batmadan orada olsun ve şunu söylesin—”
“Gerek yok. Okula bir doğrudan hat çektim. Müsaade ederseniz sizi bağlayayım.”
Bu kulağa hoş gelmişti! Telefonların ve uzak yerlere anında ulaşmanın olduğu bu ortamda, uzun süre havasız kaldıktan sonra yeniden hayat soluğu alıyordum. O zaman anladım: Bunca yıldır bu ülke benim için ne ürpertici, ne donuk, cansız bir kâbustu; zihnim öylesine boğulmuştu ki neredeyse fark edemeyecek kadar alışmıştım.
Akademi müdürüne talimatımı bizzat verdim. Biraz kâğıt, dolma kalem ve bir iki kutu kibrit de getirmesini istedim. Bu kolaylıklardan yoksun kalmaktan bıkmıştım. Artık zırh giymeyeceğim için ceplerime erişebilecektim; bunları da yanıma alabilirdim.
Manastıra döndüğümde ilginç bir olayla karşılaştım. Başrahiple keşişleri büyük salonda toplanmış, yeni gelmiş bir sihirbazın gösterisini çocukça bir hayranlık ve inançla izliyorlardı. Üstü başı alabildiğine acayipti; bir Kızılderili şamanın giydiği türden gösterişli ve gülünç şeyler kuşanmıştı. Homurdanıyor, mırıldanıyor, el kol hareketleri yapıyor; havaya ve yere esrarlı şekiller çiziyordu—her zamanki numaralar işte. Asyalı bir ünlüymüş; kendisi öyle diyordu, bu da yetiyordu. Bu tür kanıtlar altın değerindeydi, her yerde geçer akçeydi.
Bu adamın koşullarında büyük bir sihirbaz olmak ne kolay, ne ucuzdu. Uzmanlık alanı, yeryüzündeki herhangi bir kişinin o anda ne yaptığını; geçmişte herhangi bir zamanda ne yaptığını ve gelecekte herhangi bir zamanda ne yapacağını söylemekti. Şark İmparatoru’nun o sırada ne yaptığını öğrenmek isteyen var mı diye sordu. Işıl ışıl gözler, sevinçle ovuşturulan eller açık bir yanıt veriyordu: Bu muhterem kalabalık, hükümdarın tam o anda ne yaptığını öğrenmek istiyordu. Dolandırıcı birkaç büyü gösterisi daha yaptı, sonra ciddi bir açıklamada bulundu:
“Haşmetli Şark İmparatoru şu anda kutsal bir dilenci keşişin avucuna para koyuyor—bir, iki, üç sikke; hepsi de gümüş.”
Dört bir yandan hayranlık dolu sesler yükseldi:
“Müthiş!” “Harika!” “Böyle şaşırtıcı bir güç kazanmak için ne çok çalışmış, ne çok emek vermiş olmalı!”
Hint Diyarı’nın Yüce Efendisi’nin ne yaptığını öğrenmek isterler miydi? Evet. Onlara Hint Diyarı’nın Yüce Efendisi’nin ne yaptığını söyledi. Sonra Mısır Sultanı’nın ne yaptığını, Uzak Denizler Kralı’nın neyle meşgul olduğunu anlattı. Böyle sürüp gitti; her yeni mucizeyle adamın isabetine duyulan şaşkınlık biraz daha arttı. Onun da bir gün bilemeyeceği bir şey çıkacağını düşünüyorlardı ama hayır: Hiç duraksamıyor, hep biliyordu ve her defasında şaşmaz bir kesinlikle. Böyle devam ederse üstünlüğümü kaybedeceğimi, bu adamın taraftarlarımı kendine çekeceğini, benimse dışarıda kalacağımı anladım. Çarkına hemen bir çomak sokmalıydım. Şöyle dedim:
“İzin verirseniz, belli bir kişinin şu anda ne yaptığını gerçekten öğrenmek isterim.”
“Buyurun, çekinmeden sorun. Size söylerim.”
“Zor olacak—belki de imkânsız.”
“Sanatımda böyle bir sözcük yoktur. Ne kadar zorsa size açıklamam da o kadar kesindir.”
Görüyorsunuz, merakı iyice kabartıyordum. Hayli yükselmişti de; dört bir yandaki uzanan boyunlardan, yarıda kesilmiş nefeslerden belliydi. Şimdi zirveye taşıdım:
“Hiç yanılmaz, öğrenmek istediğim şeyi doğru söylerseniz size iki yüz gümüş peni vereceğim.”
“Servet benim! Öğrenmek istediğiniz şeyi söyleyeceğim.”
“Öyleyse sağ elimle ne yaptığımı söyleyin.”
“Aah!” Kalabalık şaşkınlıkla hep bir ağızdan soluk aldı. Kalabalıktan hiç kimsenin aklına, on binlerce kilometre uzakta olmayan birini sormak gibi basit bir numara gelmemişti. Sihirbaz ağır bir darbe almıştı; deneyiminde hiç karşılaşmadığı bu acil durum onu dumura uğrattı. Ne yapacağını bilemedi. Şaşkın, afallamış görünüyordu; ağzından tek kelime çıkmıyordu. “Haydi,” dedim, “ne bekliyorsunuz? Dünyanın öbür ucundaki herhangi birinin o anda ne yaptığını hemen söyleyebiliyorsunuz da üç adım ötenizdeki bir kişinin ne yaptığını söyleyemiyor musunuz? Arkamda duranlar sağ elimle ne yaptığımı biliyor; doğru söylerseniz sizi doğrularlar.” Hâlâ susuyordu. “Pekâlâ, neden konuşup söylemediğinizi anlatayım: Bilmiyorsunuz. Siz sihirbaz ha! İyi insanlar, bu serseri düpedüz dolandırıcı ve yalancının teki.”
Bu, keşişleri kederlendirdi, dehşete düşürdü. Bu korkunç varlıkların aşağılandığını duymaya alışık değillerdi; bunun ne gibi bir sonucu olacağını da bilmiyorlardı. Şimdi ortalıkta ölüm sessizliği vardı; herkesin aklı batıl korkularla dolmuştu. Sihirbaz kendini toparlamaya başladı. Az sonra rahat ve umursamaz bir gülümsemeyle gülümseyince etrafa büyük bir rahatlama yayıldı; çünkü öfkesinin yıkıcı olmadığını gösteriyordu. Şöyle dedi:
“Bu kişinin sözlerindeki hafiflik beni şaşkına çevirdi. Bilinsin ki, benim derecemdeki büyücüler yalnızca kralların, prenslerin, imparatorların, erguvanlar içinde doğmuş kişilerin işleriyle ilgilenmeye tenezzül eder; başkalarınınkiyle asla. Büyük Kral Arthur’un ne yaptığını sorsaydınız, o başka; size söylerdim. Ama sıradan birinin ne yaptığı ilgimi çekmez.”
“Demek sizi yanlış anlamışım. ‘Herkes’ dediniz sanıyordum; ben de ‘herkes’in—nasıl desem—herkesi, yani bütün insanları kapsadığını düşünmüştüm.”
“Kapsar—soylu doğmuş herkesi; hele kraliyet ailesinden olursa daha da iyi.”
Fırsatı görüp ortamı yumuşatmaya ve felaketi önlemeye çalışan başrahip, “Bu doğru olabilir,” dedi. “Böylesine harika bir yeteneğin, yüceliğin zirvesine yakın doğanlardan daha aşağı kişilerin hâlini açıklamak için bahşedilmesi pek akla yatkın olmazdı. Kralımız Arthur—”
“Onu mu öğrenmek istersiniz?” diye araya girdi büyücü.
“Hem de büyük bir memnuniyet ve minnetle.”
Düzelmez aptallar, herkes hemen yeniden hayranlık ve merakla doldu. Büyü sözlerini büyülenmişçesine izlediler; açıklama geldiğinde, “Hah, bakalım şimdi ne diyeceksin?” der gibi bana baktılar:
“Kral avdan yorgun düşmüş; iki saattir sarayında yatmış, rüyasız bir uyku çekiyor.”
“Tanrı onu kutsasın!” dedi başrahip, haç çıkararak. “Bu uyku bedenini ve ruhunu dinlendirsin.”
“Uyuyor olsaydı belki öyle olurdu,” dedim, “ama kral uyumuyor; at üstünde gidiyor.”
Yine sorun çıkmıştı—bir otorite çatışması. Kime inanacaklarını kimse bilmiyordu; benim de hâlâ biraz itibarım vardı. Büyücü öfkelendi ve şöyle dedi:
“Ömrüm boyunca nice harika kâhin, peygamber, sihirbaz gördüm; ama büyü sözüne başvurmadan öylece oturup işin özünü görebilenine rastlamadım.”
“Ormanda yaşamışsınız da çok şey kaçırmışsınız. Ben de büyü sözleri kullanırım; bu iyi kardeşler topluluğu bilir. Ama yalnızca önemli durumlarda.”
İğnelemeye gelince, sanırım karşılık vermeyi bilirim. Bu lafım adamı kıvrandırdı. Başrahip kraliçeyle sarayın geri kalanını sordu ve şu yanıtı aldı:
“Kral gibi onlar da yorgunluktan bitap düşmüş, hepsi uyuyor.”
Şöyle dedim:
“Bu da başka bir yalan. Yarısı eğlencesinde; kraliçe ve öteki yarısı uyumuyor, ata binmiş gidiyorlar. Şimdi bakalım biraz marifet gösterip kralın, kraliçenin ve şu anda onlarla birlikte at sürenlerin hepsinin nereye gittiğini söyleyebilecek misiniz?”
“Dediğim gibi, şimdi uyuyorlar; ama yarın yola çıkacaklar, denize doğru bir yolculuğa gidiyorlar.”
“Peki öbür gün akşam duası vaktinde nerede olacaklar?”
“Camelot’un çok kuzeyinde; yolun yarısını almış olacaklar.”
“Bu da yüz elli mil farkla başka bir yalan. Yollarının yarısı değil, tamamı bitmiş olacak; burada, bu vadide bulunacaklar.”
Bu harika bir atıştı! Başrahiple keşişleri heyecan içinde altüst etti, büyücüyü de temellerinden sarstı. Hemen devam ettim:
“Kral gelmezse beni bir sırığın üstüne bindirip sokaklarda gezdirin; gelirse bu kez ben sizi sırığa bindirip gezdireceğim.”
Ertesi gün telefon santraline çıkıp kralın hat üzerindeki iki kasabadan geçtiğini öğrendim. Sonraki gün ilerleyişini aynı şekilde izledim. Bunları kendime sakladım. Üçüncü gün gelen haberler, temposunu korursa öğleden sonra dörde doğru varacağını gösteriyordu. Ama gelişine dair hiçbir heyecan belirtisi yoktu; onu törenle karşılamak için hazırlık da yapılıyor gibi görünmüyordu. Gerçekten tuhaf bir durumdu. Bunu açıklayabilecek tek şey vardı: Öteki sihirbaz kesinlikle arkamdan iş çeviriyordu. Öyle de olmuştu. Bir keşiş olan arkadaşıma sordum; evet, sihirbaz yeni büyüler denemiş, sarayın yolculuğa çıkmamaya, evde kalmaya karar verdiğini öğrenmiş. Düşünebiliyor musunuz! Böyle bir ülkede itibarın ne kadar değerli olduğunu görün. Bu insanlar tarihin en gösterişli sihir numarasını, hatırladıkları ve işe yarar tek numarayı gözleriyle görmüşlerdi; yine de güçlerine dair kanıtı yalnızca doğrulanmamış sözünden ibaret olan bir maceracının peşine düşmeye hazırdılar.
Yine de kralın gürültüsüz patırtısız gelmesine izin vermek siyaset bakımından akıllıca olmazdı. Aşağı inip bir hacı alayı topladım, bir grup münzeviyi de inlerinden çıkardım; saat ikide kralı karşılamaya yolladım. Kral işte böyle bir törenle geldi. Başrahip öfke ve aşağılanma içinde eli kolu bağlı kalmıştı. Onu balkona çıkarıp devletin başının içeri yürüyüşünü gösterdim: karşılayacak tek bir keşiş yoktu; ruhunu sevindirecek bir yaşam belirtisi ya da sevinç çanı sesi de duyulmuyordu. Bir kez baktı, sonra kuvvetlerini ayağa kaldırmaya koştu. Bir dakika sonra çanlar öfkeyle çalmaya başlamış, çeşitli binalardan keşişlerle rahibeler sel olup yaklaşan alaya doğru akın etmişti. Sihirbaz da onlarla birlikte gitti—başrahibin emriyle sırığın üzerine bindirilip o da gezdiriliyordu; itibarı yerlerdeydi, benimki yeniden göklere çıkmıştı. Evet, böyle bir ülkede insan kendi markasını göz önünde tutabilir ama oturup bekleyerek bunu yapamaz; sürekli işinin başında olmalı, işleri yürütmelidir.
Bölüm etkileşimi
