Kral Arthur'un Sarayında Connecticutlı Bir Yankee kitap kapağı

7. bölüm / 48

Bölüm Iıı. — Yuvarlak Masa Şövalyeleri

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 48Şu an: Bölüm Iıı. — Yuvarlak Masa Şövalyeleri
  1. 1 Önsöz198 kelime
  2. 2 Bir Açıklama353 kelime
  3. 3 Sir Launcelot'un İki Devi Öldürüp — Bir Şatonun Halkını Özgürleştirmesi617 kelime
  4. 4 Yabancının Öyküsü603 kelime
  5. 5 Kayıp Ülkenin Öyküsü — Bölüm I. — Camelot543 kelime
  6. 6 Bölüm Iı. — Kral Arthur'un Sarayı1.353 kelime
  7. 7 Bölüm Iıı. — Yuvarlak Masa Şövalyeleri1.449 kelime · Okuduğun bölüm
  8. 8 Bölüm Iv. — Mizahçı Sır Dınadan775 kelime
  9. 9 Bölüm V. — Bir Esinleniş1.317 kelime
  10. 10 Bölüm Vı. — Güneş Tutulması1.513 kelime
  11. 11 Vıı. Bölüm. — Merlin’in Kulesi1.628 kelime
  12. 12 Bölüm Vııı. — Patron1.471 kelime
  13. 13 Bölüm Ix. — Turnuva1.532 kelime
  14. 14 Bölüm X. — Uygarlığın Başlangıcı1.092 kelime
  15. 15 Bölüm Xı. — Macera Arayışındaki Yankee1.939 kelime
  16. 16 Bölüm Xıı. — Yavaş İşkence1.111 kelime
  17. 17 Bölüm Xııı. — Özgür İnsanlar2.098 kelime
  18. 18 Bölüm Xıv.909 kelime
  19. 19 Bölüm Xv. — Sandy’nin Öyküsü2.023 kelime
  20. 20 Bölüm Xvı. — Morgan Le Fay1.606 kelime
  21. 21 Bölüm Xvıı. — Kraliyet Ziyafeti2.191 kelime
  22. 22 Xvııı. Bölüm. — Kraliçenin Zindanlarında2.729 kelime
  23. 23 Xıx. Bölüm. — Şövalyeliği Meslek Edinmek780 kelime
  24. 24 Xx. Bölüm. — Devin Kalesi1.737 kelime
  25. 25 Xxı. Bölüm. — Hacılar2.965 kelime
  26. 26 Xxıı. Bölüm. — Kutsal Pınar2.587 kelime
  27. 27 Bölüm Xxııı. — Çeşmenin Yeniden Akıtılması1.799 kelime
  28. 28 Bölüm Xxıv. — Rakip Bir Büyücü2.427 kelime
  29. 29 Bölüm Xxv. — Yarışma Sınavı2.951 kelime
  30. 30 Bölüm Xxvı. — İlk Gazete2.193 kelime
  31. 31 Xxvıı. Bölüm. — Yankee ile Kral Kimliklerini Gizleyerek Yolculuk Ediyor1.990 kelime
  32. 32 Bölüm Xxvııı. — Krala Talim Vermek998 kelime
  33. 33 Bölüm Xxıx. — Çiçek Hastalığı Kulübesi1.563 kelime
  34. 34 Xxx. Bölüm — Malikâne Trajedisi2.348 kelime
  35. 35 Xxxı. Bölüm. — Marco1.677 kelime
  36. 36 Xxxıı. Bölüm — Dowley’nin Aşağılanışı1.480 kelime
  37. 37 Bölüm Xxxııı. — Altıncı Yüzyılın Siyasal İktisadı2.758 kelime
  38. 38 Xxxıv. Bölüm — Yankee ile Kral Köle Olarak Satılıyor2.638 kelime
  39. 39 Xxxv. Bölüm — Acıklı Bir Olay1.892 kelime
  40. 40 Xxxvı. Bölüm — Karanlıkta Bir Karşılaşma927 kelime
  41. 41 Xxxvıı. Bölüm — Korkunç Bir Çıkmaz1.620 kelime
  42. 42 Xxxvııı. Bölüm — Sır Launcelot ve Yardıma Gelen Şövalyeler623 kelime
  43. 43 Xxxıx. Bölüm — Yankee’nin Şövalyelerle Dövüşü2.442 kelime
  44. 44 Xl. Bölüm — Üç Yıl Sonra1.855 kelime
  45. 45 Bölüm Xlı. — Kilise Yasağı996 kelime
  46. 46 Bölüm Xlıı. — Savaş!2.686 kelime
  47. 47 Xlııı. Bölüm — Kum Kuşağı Savaşı3.116 kelime
  48. 48 Bölüm Xlıv. — Clarence’ın Ek Notu852 kelime

BÖLÜM III.

YUVARLAK MASA ŞÖVALYELERİ

Yuvarlak Masa'daki konuşmalar çoğunlukla monologlardan oluşuyordu: tutsakların nasıl yakalandığını, dostlarının ve destekçilerinin nasıl öldürülüp atlarıyla zırhlarının ellerinden alındığını anlatıyorlardı. Anlayabildiğim kadarıyla bu kanlı serüvenler, uğranan haksızlıkların öcünü almak ya da eski anlaşmazlıkları veya ansızın çıkan kavgaları çözmek için düzenlenen baskınlar değildi. Genellikle, birbirini tanımayan yabancılar arasında geçen düellolardı; daha önce birbirleriyle tanıştırılmamış, aralarında hiçbir gücenme nedeni bulunmayan insanların düelloları. Yabancı iki oğlanın rastlantıyla karşılaşıp aynı anda “Seni döverim,” dedikten sonra hemen kavgaya tutuştuklarını çok görmüştüm. Ama şimdiye kadar böyle bir şeyin yalnızca çocuklara özgü olduğunu, çocukluğun bir belirtisi ve işareti sayıldığını sanırdım. Oysa burada iri kıyım koca budalalar, yetişkinliğe hatta daha ötesine varıncaya kadar bu işi sürdürüyor ve bundan gurur duyuyordu. Yine de bu iri yapılı, saf yürekli yaratıklarda son derece çekici, insanı kendilerine bağlayan ve sevdiren bir şey vardı. Sözün gelişi, bütün bu çocuk odasında bir balık oltasına yem takacak kadar beyin yok gibiydi; ama biraz zaman geçince bu sizi rahatsız etmemeye başlıyordu. Böyle bir toplumda akla ihtiyaç olmadığını, hatta aklın bu düzeni bozup aksatacağını, uyumunu zedeleyeceğini, belki de varlığını imkânsız kılacağını hemen anlıyordunuz.

Neredeyse her yüzde hoş bir yiğitlik vardı; bazılarında ise küçümseyici eleştirilerinizi susturan, insanı utandıran bir yücelik ve tatlılık. Sir Galahad dedikleri adamın yüzünde, kralın yüzünde de olduğu gibi, son derece soylu bir iyilik ve saflık duruyordu. Gölün Sir Launcelot'unun dev cüssesinde ve başı dik duruşunda ise heybet ve büyüklük vardı.

Az sonra, herkesin ilgisini Sir Launcelot'un üzerinde toplayan bir olay yaşandı. Törenleri yöneten birinin işaretiyle tutsaklardan altı sekizi ayağa kalkıp topluca öne çıktı, yere diz çöktü, ellerini kadınların bulunduğu balkona kaldırarak kraliçeyle konuşma izni için yalvardı. Kadınların gösteriş ve süslerinden oluşan o çiçek tarhında en göze çarpan yerde oturan hanım, kabul ettiğini belirtmek için başını eğdi. Bunun üzerine tutsakların sözcüsü, kendisini ve arkadaşlarını, kraliçenin dilerse seçebileceği üzere, kayıtsız şartsız bağışlanma, fidye, esaret ya da ölüm için onun ellerine teslim etti. Söylediğine göre bunu, kendilerini tutsak eden Sir Kay Seneschal'in emriyle yapıyordu; Sir Kay onları savaş meydanında tek başına, güçlü ve yiğitçe çarpışarak yenmişti.

Salonun dört bir yanında yüzlerden yüzlere şaşkınlık ve hayret dalgası yayıldı. Kraliçenin hoşnut gülümsemesi Sir Kay'in adı anılınca silindi, yüzü düşüp hayal kırıklığına uğramış gibi oldu. Uşak, kulağıma aşırı alaycı bir ses ve tavırla fısıldadı:

“Sir Kay ha! Ah, sevgilim, bana istediğin adı tak, deniz eri de! Şu görkemli yalanın eşini yaratmak için insanın kutsal olmayan icadı iki bin yıl boyunca didinse yine başaramaz!”

Herkes sert ve sorgulayıcı bakışlarını Sir Kay'e çevirmişti. Ama o duruma ayak uydurmayı bildi. Ayağa kalktı, elini usta bir oyuncu gibi oynadı ve bütün elleri aldı. Olayı tam da gerçeklere uygun biçimde anlatacağını, kendi yorumunu katmadan sade ve açık bir öykü aktaracağını söyledi. “Sonra,” dedi, “şan ve şerefin kime layık olduğunu görürseniz, kalkan taşıyıp Hristiyan ordularının saflarında kılıç sallamış en güçlü adama verirsiniz; işte orada oturana!” diyerek Sir Launcelot'u gösterdi. Ah, onları tavlamıştı; harika bir hamleydi. Sonra Sir Launcelot'un kısa süre önce macera ararken kılıcını bir kez savurup yedi devi öldürdüğünü ve tutsak yüz kırk iki genç kızı özgürlüğüne kavuşturduğunu anlattı. Ardından yine macera peşindeyken, kendisini, yani Sir Kay'i, dokuz yabancı şövalyeye karşı amansız bir savaşa tutuşmuş halde bulduğunu; hemen savaşı tek başına üstlenip dokuzunu da yendiğini söyledi. O gece Sir Launcelot sessizce kalkmış, Sir Kay'in zırhını giyip atını alarak uzak diyarlara gitmiş; bir meydan savaşında on altı, bir başkasında otuz dört şövalyeyi yenmişti. Önceki dokuz şövalyeyle birlikte hepsine, Pentekost yortusu dolaylarında Arthur'un sarayına gidip kendilerini, şövalyelik hünerlerinin ganimeti ve Seneschal Sir Kay'in tutsakları olarak Kraliçe Guenever'in ellerine teslim edeceklerine yemin ettirmişti. İşte buradaki yarım düzine kişi onlardı; geri kalanlar da ağır yaraları iyileşir iyileşmez gelecekti.

Kraliçenin kızarıp gülümsemesini, mahcup ama mutlu görünmesini ve Sir Launcelot'a gizlice bakışlar atmasını izlemek insanın içini ısıtıyordu. O bakışlar Arkansas'ta olsaydı, kesinlikle Sir Launcelot'u kurşuna dizdirirdi.

Herkes Sir Launcelot'un yiğitliğini ve yüce gönüllülüğünü övdü. Bense, tek bir adamın, üstelik tek başına, böylesine kalabalık deneyimli savaşçı birliklerini yenip esir edebilmesine hayret ediyordum. Bunu Clarence'a söyledim; ama şu alaycı sersem yalnızca şöyle dedi:

“Sir Kay bir tulum daha ekşi şarap içecek kadar vakit bulsaydı, hesabın iki katına çıktığını görürdün.”

Üzüntüyle oğlana baktım; bakarken yüzüne derin bir umutsuzluk bulutunun çöktüğünü gördüm. Bakışlarının yönünü izleyince, uzun, siyah bir giysi içindeki, bembeyaz sakallı çok yaşlı bir adamın ayağa kalkıp sallana sallana masanın başına geçtiğini gördüm. Yaşlı başını güçsüzce sallıyor, nemli ve dalgın gözleriyle topluluğu süzüyordu. Uşağın yüzündeki acı dolu ifade çevredeki herkesin yüzünde de vardı: Katlanmak zorunda olduğunu bilip sesini çıkaramayan dilsiz hayvanların ifadesi.

“İşte yine başlıyor,” diye iç çekti oğlan. “Bin kez, hep aynı sözlerle anlattığı o eski, bıktırıcı öykü; şarap fıçısını doldurup abartı değirmeninin çalıştığını hissetti mi, ölene dek her fırsatta anlatacak. Keşke bu günü görmeden ölmüş olsaydım!”

“Kim bu?”

“Merlin; şu kudretli yalancı ve büyücü. Tek öyküsüyle bizi bezdirip durduğu için cehennem onu kavursun! Fırtınalarla şimşekleri ve cehennemdeki bütün şeytanları buyruğuna aldığı için ondan korkmasalar, öyküsünü öğrenip susturmak için yıllar önce bağırsaklarını sökerlerdi. Her zaman üçüncü kişi ağzından anlatır; kendini övmeyecek kadar alçakgönüllüymüş gibi yapar. Lanetler üzerine yağsın, başına dertler gelsin! Dostum, ne olur beni akşam duasına çağır.”

Oğlan omzuma sokulup uyuyormuş gibi yaptı. Yaşlı adam öyküsüne başladı; çok geçmeden oğlan gerçekten uykuya daldı. Köpekler, saray halkı, uşaklar ve silahlı adam sıraları da öyle. Tekdüze ses mırıldanmayı sürdürürken her yandan hafif horultular yükseldi; derin ve kısık bir nefesli çalgı eşliği gibi bu sese katıldılar. Kimilerinin başı kavuşturduğu kollarına düşmüştü, kimileri ağzı açık geriye yaslanmış, farkında olmadan ezgiler çıkarıyordu. Sinekler kimse karışmadan vızıldayıp ısırıyor, fareler yüzlerce delikten sessizce sürüler halinde çıkıp dört bir yana koşuşuyor, her yeri kendilerine mesken ediniyordu. İçlerinden biri kralın başında sincap gibi doğrulmuş, ön ayaklarında tuttuğu bir parça peyniri kemiriyor ve kırıntıları doğal, arsız bir saygısızlıkla kralın yüzüne döküyordu. Yorgun göze, bitkin ruha huzur veren dingin bir sahneydi.

Yaşlı adamın anlattığı öykü buydu. Şöyle dedi:

“Bunun üzerine kral ile Merlin yola çıktılar ve iyi, büyük bir hekim olan bir münzevinin yanına vardılar. Münzevi kralın bütün yaralarını inceledi, ona iyi merhemler verdi. Kral üç gün orada kaldı; sonra yaraları epeyce iyileşti, ata binip yola çıkabilecek hale geldi ve oradan ayrıldı. Yolda Arthur, ‘Kılıcım yok,’ dedi. Merlin, ‘Önemli değil,* [M.T. dipnotu: Önemli değil.] burada sizin olacak bir kılıç var; onu alabilirim,’ dedi. Böylece göle varıncaya dek ilerlediler. Göl güzel ve genişti; tam ortasında Arthur, beyaz ipek kumaşa bürünmüş bir kolun güzel bir kılıcı elinde tuttuğunu gördü. Merlin, ‘İşte sözünü ettiğim kılıç orada,’ dedi. O sırada gölün üzerinde yürüyen bir genç kız gördüler. Arthur, ‘Bu kız kim?’ diye sordu. Merlin, ‘Gölün Hanımı. Gölün içinde bir kaya, kayanın içinde de yeryüzündeki en güzel yerlerden biri var; her yanı zenginlikle donatılmış. Bu kız birazdan yanınıza gelecek. Ona güzel sözler söyleyin ki kılıcı size versin,’ dedi. Az sonra kız Arthur'un yanına gelip onu selamladı, Arthur da onu selamladı. Arthur, ‘Genç kız, şu kolun suyun üstünde tuttuğu kılıç nedir? Kılıcım olmadığı için keşke benim olsa,’ dedi. ‘Kral Arthur, o kılıç benim,’ dedi kız. ‘Sizden bir armağan istediğimde bana verirseniz, kılıcı alabilirsiniz.’ Arthur, ‘İnancım üzerine, ne armağan isterseniz vereceğim,’ dedi. Kız, ‘Gidip şu kayığa binin, kendiniz kürek çekerek kılıca varın. Kılıcı kınıyla birlikte alın. Armağanımı da zamanı gelince isterim,’ dedi. Sir Arthur ile Merlin atlarından indiler, atlarını iki ağaca bağlayıp kayığa bindiler. Kılıcı tutan kolun yanına varınca Sir Arthur kılıcı kabzasından kavrayıp aldı.”

Kol ile el suyun altına indi. Onlar da kıyıya çıkıp yollarına devam ettiler. Sonra Sir Arthur gösterişli bir çadır gördü. ‘Şu çadır neyin nesi?’ diye sordu. Merlin, ‘En son savaştığınız şövalye Sir Pellinore'un çadırı; ama kendisi burada değil. Sizden Egglame adlı bir şövalyeyle dövüşüyor. Çarpışmışlar, sonunda Egglame kaçmış; yoksa ölecekmiş. Sir Pellinore onu ta Carlion'a kadar kovalamış. Az sonra ana yolda ona rastlarız,’ dedi. Arthur, ‘Güzel! Artık kılıcım var; onunla savaşır, öcümü alırım,’ dedi. Merlin, ‘Efendim, bunu yapmamalısınız. Şövalye savaşmaktan ve kovalamaktan yorgun; onunla dövüşmeniz size şan kazandırmaz. Ayrıca yaşayan hiçbir şövalye onu kolay kolay yenemez. Bu yüzden bırakıp gitmesini öneririm. Yakında size büyük hizmet edecek; oğulları da o öldükten sonra öyle. Hem çok geçmeden, kız kardeşinizi onunla evlendirmekten büyük mutluluk duyacağınız günü göreceksiniz,’ dedi. Arthur, ‘Onu görünce öğüdünüze göre davranacağım,’ dedi. Sonra Sir Arthur kılıca bakıp onu pek beğendi. Merlin, ‘Kılıcı mı, kını mı daha çok beğeniyorsunuz?’ diye sordu. Arthur, ‘Kılıcı daha çok beğeniyorum,’ dedi. Merlin, ‘Daha da akılsızsınız; kın, kılıcın on katı değerinde. Kın üzerinizdeyken ne kadar ağır yaralansanız da asla kan kaybetmezsiniz. Bu yüzden kını hep yanınızda tutun,’ dedi. Böylece Carlion'a doğru yola koyuldular. Yolda Sir Pellinore'la karşılaştılar; ama Merlin öyle bir büyü yapmıştı ki Pellinore Arthur'u görmedi, tek söz etmeden yanlarından geçti. Arthur, ‘Şövalyenin bizimle konuşmamasına şaşıyorum,’ dedi. Merlin, ‘Efendim, sizi görmedi. Görseydi kolay kolay yanından ayrılmazdınız,’ dedi. Carlion'a varınca şövalyeleri onu büyük sevinçle karşıladı. Maceralarını duyunca kendisini nasıl olup da tek başına böyle tehlikeye attığına şaştılar. Ama bütün saygın kişiler, fakir şövalyeler gibi kendini tehlikeye atmaktan çekinmeyen böyle bir önderin buyruğunda olmanın güzel olduğunu söylediler.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…