Bölümler 48Şu an: Xxxvı. Bölüm — Karanlıkta Bir Karşılaşma
- 1 Önsöz198 kelime
- 2 Bir Açıklama353 kelime
- 3 Sir Launcelot'un İki Devi Öldürüp — Bir Şatonun Halkını Özgürleştirmesi617 kelime
- 4 Yabancının Öyküsü603 kelime
- 5 Kayıp Ülkenin Öyküsü — Bölüm I. — Camelot543 kelime
- 6 Bölüm Iı. — Kral Arthur'un Sarayı1.353 kelime
- 7 Bölüm Iıı. — Yuvarlak Masa Şövalyeleri1.449 kelime
- 8 Bölüm Iv. — Mizahçı Sır Dınadan775 kelime
- 9 Bölüm V. — Bir Esinleniş1.317 kelime
- 10 Bölüm Vı. — Güneş Tutulması1.513 kelime
- 11 Vıı. Bölüm. — Merlin’in Kulesi1.628 kelime
- 12 Bölüm Vııı. — Patron1.471 kelime
- 13 Bölüm Ix. — Turnuva1.532 kelime
- 14 Bölüm X. — Uygarlığın Başlangıcı1.092 kelime
- 15 Bölüm Xı. — Macera Arayışındaki Yankee1.939 kelime
- 16 Bölüm Xıı. — Yavaş İşkence1.111 kelime
- 17 Bölüm Xııı. — Özgür İnsanlar2.098 kelime
- 18 Bölüm Xıv.909 kelime
- 19 Bölüm Xv. — Sandy’nin Öyküsü2.023 kelime
- 20 Bölüm Xvı. — Morgan Le Fay1.606 kelime
- 21 Bölüm Xvıı. — Kraliyet Ziyafeti2.191 kelime
- 22 Xvııı. Bölüm. — Kraliçenin Zindanlarında2.729 kelime
- 23 Xıx. Bölüm. — Şövalyeliği Meslek Edinmek780 kelime
- 24 Xx. Bölüm. — Devin Kalesi1.737 kelime
- 25 Xxı. Bölüm. — Hacılar2.965 kelime
- 26 Xxıı. Bölüm. — Kutsal Pınar2.587 kelime
- 27 Bölüm Xxııı. — Çeşmenin Yeniden Akıtılması1.799 kelime
- 28 Bölüm Xxıv. — Rakip Bir Büyücü2.427 kelime
- 29 Bölüm Xxv. — Yarışma Sınavı2.951 kelime
- 30 Bölüm Xxvı. — İlk Gazete2.193 kelime
- 31 Xxvıı. Bölüm. — Yankee ile Kral Kimliklerini Gizleyerek Yolculuk Ediyor1.990 kelime
- 32 Bölüm Xxvııı. — Krala Talim Vermek998 kelime
- 33 Bölüm Xxıx. — Çiçek Hastalığı Kulübesi1.563 kelime
- 34 Xxx. Bölüm — Malikâne Trajedisi2.348 kelime
- 35 Xxxı. Bölüm. — Marco1.677 kelime
- 36 Xxxıı. Bölüm — Dowley’nin Aşağılanışı1.480 kelime
- 37 Bölüm Xxxııı. — Altıncı Yüzyılın Siyasal İktisadı2.758 kelime
- 38 Xxxıv. Bölüm — Yankee ile Kral Köle Olarak Satılıyor2.638 kelime
- 39 Xxxv. Bölüm — Acıklı Bir Olay1.892 kelime
- 40 Xxxvı. Bölüm — Karanlıkta Bir Karşılaşma927 kelime · Okuduğun bölüm
- 41 Xxxvıı. Bölüm — Korkunç Bir Çıkmaz1.620 kelime
- 42 Xxxvııı. Bölüm — Sır Launcelot ve Yardıma Gelen Şövalyeler623 kelime
- 43 Xxxıx. Bölüm — Yankee’nin Şövalyelerle Dövüşü2.442 kelime
- 44 Xl. Bölüm — Üç Yıl Sonra1.855 kelime
- 45 Bölüm Xlı. — Kilise Yasağı996 kelime
- 46 Bölüm Xlıı. — Savaş!2.686 kelime
- 47 Xlııı. Bölüm — Kum Kuşağı Savaşı3.116 kelime
- 48 Bölüm Xlıv. — Clarence’ın Ek Notu852 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXXVI. BÖLÜM
KARANLIKTA BİR KARŞILAŞMA
Londra, bir köle için yeterince ilginç bir yerdi. Kocaman bir köyden ibaretti; çoğu da çamur ve sazdan yapılmıştı. Sokakları çamurlu, eğri büğrü ve kaldırımsızdı. Halk, paçavralar ve ihtişam, sallanan sorguçlar ve parlayan zırhlardan oluşan; sürekli akıp giden, dağınık bir kalabalıktı. Kralın orada bir sarayı vardı; dışını görebildi. İç çekmesine, evet, altıncı yüzyılın toy birine yaraşır biçimde biraz küfretmesine de neden oldu. Tanıdığımız şövalyeler ve soylular gördük ama paçavralarımız, kirimiz, taze kırbaç izlerimiz ve morluklarımız içinde bizi tanıyamadılar; seslensek bile çıkaramaz, cevap vermek için durmazlardı. Zincire vurulmuş kölelerle konuşmak yasaktı. Sandy bir katırın üstünde on adım yakınımdan geçti; beni aradığını düşündüm. Ama yüreğimi asıl parçalayan, eski kışlamızın önündeki meydanda yaşandı: madeni para taklit ettiği için bir adamın yağda kaynatılarak öldürülmesini seyrederken, bir gazete satıcısı gördüm; yanına gidemiyordum! Yine de içimi rahatlatan bir şey vardı: Clarence’ın hâlâ hayatta olduğunun ve harıl harıl çalıştığının kanıtıydı bu. Çok geçmeden yanına gidecektim; bu düşünce içimi umutla doldurdu.
Bir gün, başka bir şeye kısacık gözüm takıldı; içime büyük bir umut verdi. Damdan dama uzanan bir tel vardı. Kesin telgraf ya da telefon hattıydı. Bir parçası elimde olsa ne iyi olurdu. Kaçış planımı gerçekleştirmek için tam da ihtiyacım olan şeydi. Aklımdaki şuydu: Bir gece kralla birlikte kaçacak, sonra efendimizi ağzını tıkayıp bağlayacak, onunla giysilerimizi değiştirecek, yabancıya benzeyene dek dövecek, köle zincirine bağlayacak, malın mülkün sahibi olup Camelot’a yürüyecek ve—
Ne demek istediğimi anladınız; sarayda nasıl müthiş, dramatik bir sürprizle işi bitireceğimi görüyorsunuz. İnce bir demir parçası bulup onu maymuncuk hâline getirebilseydim planın hepsi mümkündü. Böylece zincirlerimizi istediğim zaman bağlayan hantal asma kilitleri açabilirdim. Ama hiç şansım yaver gitmedi; böyle bir şey önüme hiç çıkmadı. Derken sonunda fırsatım geldi. Daha önce iki kez benim için pazarlık etmeye gelen, ama hiçbir sonuç alamayan, hatta sonuca yaklaşamayan bir beyefendi yeniden geldi. Ona ait olacağımı hiç beklemiyordum; çünkü köleleştirildiğim günden beri istenen fiyat fahişti, her seferinde ya öfkeye ya alaya yol açıyordu. Yine de efendim inatla aynı fiyatta diretiyordu: yirmi iki dolar. Bir sent bile indirmiyordu. Kral heybetli yapısı nedeniyle çok beğeniliyordu ama krallara özgü tavrı aleyhine işliyor, onu satılamaz kılıyordu; kimse öyle bir köle istemiyordu. Fiyatımın aşırı yüksekliği sayesinde ondan ayrılmayacağımdan emindim. Hayır, sözünü ettiğim beyefendiye ait olmayı beklemiyordum; ama yeterince sık ziyarete gelirse sonunda bana kalacağını umduğum bir şeyi vardı. Uzun bir iğnesi olan çelik bir nesneydi; önden iliklenen uzun dış giysisini onunla tutturuyordu. Üç tane vardı. Daha önce iki kez hayal kırıklığına uğramıştım; projemi bütünüyle güvenli kılacak kadar yakınıma gelmemişti. Ama bu kez başardım: Üçünden alttakini kaptım. Adam eksik olduğunu fark edince yolda düşürdüğünü sandı.
Bir dakika kadar sevinmeye fırsat buldum; hemen ardından yeniden üzülecek bir fırsat çıktı. Her zamanki gibi alışveriş sonuçsuz kalacakken efendim birden söze karıştı ve bugün kullanılan İngilizceyle şöyle denebilecek bir şey söyledi:
“Sana ne yapacağımı söyleyeyim. İkisini de boşuna beslemekten bıktım. Şuna yirmi iki dolar ver, ötekini de bedavaya yanında vereyim.”
Kral öfkeden nefes alamaz hâle geldi. Boğuluyor, öğürüyordu; bu sırada efendiyle beyefendi konuşarak uzaklaştılar.
“Teklifinizi açık tutarsanız—”
“Yarına, bu saate kadar açık.”
“Öyleyse o zaman yanıtımı veririm,” dedi beyefendi ve ortadan kayboldu; efendimiz de onun peşinden gitti.
Kralı sakinleştirmek epey zamanımı aldı ama başardım. Kulağına şöyle fısıldadım:
“Hazretleri bedavaya gidecek, ama başka türlü. Ben de öyle. Bu gece ikimiz de özgür olacağız.”
“Ah! Nasıl olacak bu?”
“Çaldığım bu şeyle bu gece kilitleri açıp zincirlerimizi çıkaracağım. Saat dokuz buçuk gibi bizi gece için yoklamaya geldiğinde onu yakalayıp ağzını tıkayacak, dövecek; sabah erkenden kölelerden oluşan bu kervanın sahipleri olarak kentten yürüyeceğiz.”
Benim yapabildiğim ancak buydu; ama kral mest olmuş, hoşnut kalmıştı. O akşam, köle arkadaşlarımızın uyuyup alışılmış işareti vermelerini sabırla bekledik. Çünkü elinizden geliyorsa o zavallıları fazla riske atmamalısınız. Sırları kendinize saklamanız en iyisidir. Her zamankinden biraz daha kıpırdanmış olsalar gerek; ama bana öyle gelmedi. Sanki olağan horultularına geçmek için sonsuza dek hazırlanacaklardı. Zaman uzadıkça, ihtiyaçlarımıza yetecek kadar vaktimiz kalmayacağından telaşlanmaya başladım. Bu yüzden birkaç kez erkenden işe koyuldum; ama yalnızca işleri geciktirdim. Karanlıkta bir asma kilide dokunur dokunmaz şakırdamaya başlıyor, birinin uykusunu bölüp dönmesine ve çetenin geri kalanından birkaç kişinin daha uyanmasına yol açıyordum.
Ama sonunda son demirimi de çıkardım ve yeniden özgür bir adam oldum. Derin bir rahatlama nefesi alıp kralın zincirlerine uzandım. Çok geçti! Efendimiz bir elinde ışık, ötekinde ağır bastonuyla içeri girdi. Demirsiz olduğum olabildiğince belli olmasın diye horlayanların arasına sokuldum; gözümü dört açıp adamın üstüme eğildiği an üzerine atılmaya hazırlandım.
Ama yanıma gelmedi. Durup loşluktaki kalabalığımıza dalgın dalgın bir dakika baktı; belli ki aklı başka yerdeydi. Sonra ışığı yere koydu, düşünceli bir hâlde kapıya yürüdü; insan ne yapacağını akıl edemeden dışarı çıktı ve kapıyı arkasından kapattı.
“Çabuk!” dedi kral. “Onu geri getir!”
Elbette yapılacak şey buydu; bir anda ayağa kalkıp dışarı fırladım. Ama ah, o devirde lamba yoktu ve gece karanlıktı. Birkaç adım ötede belli belirsiz bir siluet gördüm. Ona doğru atılıp üstüne çullandım; sonrası tam bir curcunaydı! Dövüştük, boğuştuk, debelendik; göz açıp kapayıncaya kadar başımıza bir kalabalık toplandı. Kavgaya büyük ilgi gösterip ellerinden geldiğince bizi teşvik ettiler; doğrusu, kavga kendi kavgaları olsaydı daha dostça davranamazlardı. Derken arkamızda korkunç bir gürültü koptu ve seyircilerimizin yarısı, aceleyle, oraya biraz dayanışma göstermeye gitti. Fenerler her yönde sallanmaya başladı; uzak yakın demeden gece bekçileri toplanıyordu. Birden sırtıma bir teber indi; uyarı niyetine. Ne demek olduğunu anladım: Tutuklanmıştım. Hasmım da öyle. Bekçinin bir yanında ben, öte yanında o, hapse doğru götürülüyorduk. İşte felaket! Güzel planım bir anda yıkılıp gitmişti! Efendimiz benimle dövüştüğünü anlayınca ne olacağını; bizi âdet olduğu üzere kavgacılarla ufak tefek kanun kaçaklarının kaldığı genel koğuşa birlikte kapatırlarsa ne olacağını; bir de ne olabileceğini düşünmeye çalıştım—
Tam o sırada hasmım yüzünü bana çevirdi; bekçinin teneke fenerinin benekli ışığı yüzüne vurdu. Aman Tanrım, yanlış adamdı!
Bölüm etkileşimi
