Bölümler 48Şu an: Bölüm Xxııı. — Çeşmenin Yeniden Akıtılması
- 1 Önsöz198 kelime
- 2 Bir Açıklama353 kelime
- 3 Sir Launcelot'un İki Devi Öldürüp — Bir Şatonun Halkını Özgürleştirmesi617 kelime
- 4 Yabancının Öyküsü603 kelime
- 5 Kayıp Ülkenin Öyküsü — Bölüm I. — Camelot543 kelime
- 6 Bölüm Iı. — Kral Arthur'un Sarayı1.353 kelime
- 7 Bölüm Iıı. — Yuvarlak Masa Şövalyeleri1.449 kelime
- 8 Bölüm Iv. — Mizahçı Sır Dınadan775 kelime
- 9 Bölüm V. — Bir Esinleniş1.317 kelime
- 10 Bölüm Vı. — Güneş Tutulması1.513 kelime
- 11 Vıı. Bölüm. — Merlin’in Kulesi1.628 kelime
- 12 Bölüm Vııı. — Patron1.471 kelime
- 13 Bölüm Ix. — Turnuva1.532 kelime
- 14 Bölüm X. — Uygarlığın Başlangıcı1.092 kelime
- 15 Bölüm Xı. — Macera Arayışındaki Yankee1.939 kelime
- 16 Bölüm Xıı. — Yavaş İşkence1.111 kelime
- 17 Bölüm Xııı. — Özgür İnsanlar2.098 kelime
- 18 Bölüm Xıv.909 kelime
- 19 Bölüm Xv. — Sandy’nin Öyküsü2.023 kelime
- 20 Bölüm Xvı. — Morgan Le Fay1.606 kelime
- 21 Bölüm Xvıı. — Kraliyet Ziyafeti2.191 kelime
- 22 Xvııı. Bölüm. — Kraliçenin Zindanlarında2.729 kelime
- 23 Xıx. Bölüm. — Şövalyeliği Meslek Edinmek780 kelime
- 24 Xx. Bölüm. — Devin Kalesi1.737 kelime
- 25 Xxı. Bölüm. — Hacılar2.965 kelime
- 26 Xxıı. Bölüm. — Kutsal Pınar2.587 kelime
- 27 Bölüm Xxııı. — Çeşmenin Yeniden Akıtılması1.799 kelime · Okuduğun bölüm
- 28 Bölüm Xxıv. — Rakip Bir Büyücü2.427 kelime
- 29 Bölüm Xxv. — Yarışma Sınavı2.951 kelime
- 30 Bölüm Xxvı. — İlk Gazete2.193 kelime
- 31 Xxvıı. Bölüm. — Yankee ile Kral Kimliklerini Gizleyerek Yolculuk Ediyor1.990 kelime
- 32 Bölüm Xxvııı. — Krala Talim Vermek998 kelime
- 33 Bölüm Xxıx. — Çiçek Hastalığı Kulübesi1.563 kelime
- 34 Xxx. Bölüm — Malikâne Trajedisi2.348 kelime
- 35 Xxxı. Bölüm. — Marco1.677 kelime
- 36 Xxxıı. Bölüm — Dowley’nin Aşağılanışı1.480 kelime
- 37 Bölüm Xxxııı. — Altıncı Yüzyılın Siyasal İktisadı2.758 kelime
- 38 Xxxıv. Bölüm — Yankee ile Kral Köle Olarak Satılıyor2.638 kelime
- 39 Xxxv. Bölüm — Acıklı Bir Olay1.892 kelime
- 40 Xxxvı. Bölüm — Karanlıkta Bir Karşılaşma927 kelime
- 41 Xxxvıı. Bölüm — Korkunç Bir Çıkmaz1.620 kelime
- 42 Xxxvııı. Bölüm — Sır Launcelot ve Yardıma Gelen Şövalyeler623 kelime
- 43 Xxxıx. Bölüm — Yankee’nin Şövalyelerle Dövüşü2.442 kelime
- 44 Xl. Bölüm — Üç Yıl Sonra1.855 kelime
- 45 Bölüm Xlı. — Kilise Yasağı996 kelime
- 46 Bölüm Xlıı. — Savaş!2.686 kelime
- 47 Xlııı. Bölüm — Kum Kuşağı Savaşı3.116 kelime
- 48 Bölüm Xlıv. — Clarence’ın Ek Notu852 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM XXIII.
ÇEŞMENİN YENİDEN AKITILMASI
Cumartesi öğle vakti kuyuya gidip bir süre seyrettim. Merlin hâlâ dumanlı tozlar yakıyor, havayı dövüyor ve elinden geldiğince anlaşılmaz şeyler mırıldanıyordu; ama morali epey bozuk görünüyordu, çünkü elbette kuyuda daha ter damlası bile başlatamamıştı. Sonunda şöyle dedim:
“Ne dersin ortak, işler nasıl görünüyor?”
“Bakınız, şimdi Doğu diyarlarının gizli sanatlar prenslerince bilinen en güçlü büyüyü denemekle meşgulüm; bu da işe yaramazsa hiçbir şey fayda etmez. Bitirene kadar sessizlik.”
Bu kez öyle bir duman çıkardı ki bütün yöre karardı; rüzgâr münzevilerin tarafına estiğinden, duman yoğun ve dalgalı bir sis hâlinde inlerine yayıldı. Ona denk ciltlerce söz de döktü; bedenini büktü, elleriyle havayı olağanüstü biçimde biçti. Yirmi dakika sonra soluk soluğa yere çöktü; neredeyse tükenmişti. O sırada başrahip, birkaç yüz keşiş ve rahibe, onların arkasından da dumanın görkemiyle oraya çekilmiş bir hacı kalabalığı ve birkaç dönümlük alana yayılmış kimsesiz çocuk sürüsü geldi; hepsi büyük bir heyecan içindeydi. Başrahip telaşla sonucu sordu. Merlin şöyle dedi:
“Ölümlü bir insanın çabası bu sulara bağlanmış büyüyü bozabilseydi, az önce denediğim büyü bunu başarırdı. Başaramadı; artık korktuğum şeyin gerçek olduğunu biliyorum: Bu başarısızlığın işareti, Doğulu büyücülerin bildiği en güçlü ruhun—adını kimsenin söyleyip de sağ kalamayacağı ruhun—kuyuyu büyülemiş olmasıdır. O büyünün sırrını çözebilecek hiçbir ölümlü nefes almıyor, bundan sonra da almayacak; bu sır olmadan da büyü bozulamaz. İyi Peder, su artık sonsuza dek akmayacak. Bir insanın yapabileceği her şeyi yaptım. Gitmeme izin verin.”
Elbette bu sözler başrahibi epey şaşkına çevirdi. Yüzündeki telaşla bana döndü ve şöyle dedi:
“Onu işittiniz. Doğru mu?”
“Bir kısmı.”
“Demek hepsi değil! Hangi kısmı doğru?”
“Rus adı taşıyan o ruhun kuyuyu büyülediği.”
“Tanrı aşkına, mahvolduk öyleyse!”
“Belki.”
“Ama kesin değil mi? Kesin değil demek istiyorsunuz, değil mi?”
“Aynen öyle.”
“Öyleyse, onun büyüyü kimsenin bozamayacağını söylemesinin—”
“Evet, bunu söylediğinde mutlaka doğru olan bir şey söylemiyor. Büyüyü bozma girişiminin başarılı olma ihtimalinin—küçük, çok önemsiz bir ihtimalin—bulunabileceği koşullar var.”
“Koşullar—”
“Ah, zor bir şey istemiyorum. Yalnızca şunları: Bugün gün batımından yasağı kaldırana kadar kuyuyu ve çevresindeki yarım millik alanı tamamen kendime istiyorum; benim iznim olmadan hiç kimse bu alandan geçemeyecek.”
“Hepsi bu mu?”
“Evet.”
“Denemekten korkmuyor musun?”
“Hiç korkmuyorum. Elbette başarısız olabilirim; başarılı da olabilirim. Deneyebilirim ve riski göze almaya hazırım. Koşullarım bunlar.”
“Bunları ve aklına gelecek başka her şeyi isteyebilirsin. Bu konuda emir çıkaracağım.”
“Dur,” dedi Merlin, kötü bir gülümsemeyle. “Bu büyüyü bozmak isteyen kişinin o ruhun adını bilmesi gerektiğini biliyor musun?”
“Evet, adını biliyorum.”
“Bir de bilmenin tek başına yetmediğini, o adı söylemen gerektiğini biliyor musun? Ha ha! Bunu biliyor muydun?”
“Evet, onu da biliyordum.”
“Bunu biliyordun! Aptal mısın? O adı söyleyip ölmeye mi niyetlisin?”
“Söylemek mi? Elbette. Galce olsa bile söylerim.”
“Öyleyse sen çoktan ölü bir adamsın; ben de gidip Arthur’a haber vereceğim.”
“Pekâlâ. Heybeni al, yoluna git. Senin yapacağın şey eve dönüp havayı yönetmek, John W. Merlin.”
Tam yerine denk gelmişti; yüzü ekşidi, çünkü krallığın hava tahmininde en başarısız kişisiydi. Kıyı boyunca tehlike işaretlerinin çekilmesini emrettiğinde mutlaka bir hafta boyunca çıt çıkmaz, hava durgun kalırdı; güzel hava olacağını her söylediğinde de gökten tuğla yağardı. Yine de itibarını zedelemek için onu hava tahmin dairesinde tutmayı sürdürdüm. Ama bu laf ödünü kopardı; ölümümü bildirmek üzere eve gitmek yerine kalıp eğlencesini seyredeceğini söyledi.
İki uzmanım akşam geldi; çifte mesai yaptıkları için epey bitkin düşmüşlerdi. Yanlarında yük katırları vardı; ihtiyacım olan her şeyi getirmişlerdi: aletler, pompa, kurşun boru, Yunan ateşi, demetlerce büyük roket, Roma mumları, renkli ateş püskürtücüleri, elektrik donanımı ve bir sürü başka şey… En görkemli mucizeyi yaratmak için gereken her şey. Akşam yemeklerini yiyip biraz kestirdiler. Gece yarısına doğru, gereken koşulları bile fazlasıyla aşan, büsbütün ıssız bir yerden geçerek yola koyulduk. Kuyuyu ve çevresini ele geçirdik. Delikanlılarım, kuyuyu taşla örmekten matematik aleti yapımına kadar her işte uzmandı. Güneşin doğmasına bir saat kala sızıntıyı kusursuzca onarmıştık; su yükselmeye başladı. Sonra havai fişeklerimizi şapele yerleştirip kapıyı kilitledik ve eve, yatağa gittik.
Öğle ayini bitmeden kuyuya geri dönmüştük; yapılacak daha çok iş vardı ve işin gereği olarak mucizeyi gece yarısından önce gerçekleştirmeye kararlıydım. Çünkü Kilise adına hafta içi yapılan bir mucize epey kazançlıysa, pazara denk getirildiğinde bunun altı katı eder. Dokuz saatte su alışılmış düzeyine yükselmişti; yani kuyunun ağzına yirmi üç ayak kalmıştı. Başkentin yakınındaki atölyelerimin ürettiği ilk örneklerden küçük bir demir pompa yerleştirdik. Kuyu odasının dış duvarına dayalı taş hazneyi delip bir ucu şapel kapısına kadar uzanan, eşiğin ötesine taşan bir kurşun boru parçası taktık. Böylece fışkıran su, vakti geldiğinde bu küçük kutsal tepenin önündeki düzlüğe gelmesini istediğim iki yüz elli akrelik insan kalabalığının gözü önünde olacaktı.
Boş bir fıçının başını çıkarıp bu fıçıyı şapelin düz çatısına kaldırdık ve sıkıca sabitledik. Dibinde bir parmak kalınlığında gevşek bir tabaka oluşturacak kadar barut döktük. Ardından, olabildiğince sık ama rahatça duracak biçimde her tür roketi fıçının içine diktik. İnanın, heybetli ve etkileyici bir demet olmuştu. Cep elektrik pilinin telini baruta bağladık. Çatının her köşesine birer depo Yunan ateşi koyduk—bir köşeye mavi, diğerine yeşil, ötekine kırmızı, son köşeye de mor—ve her birine birer tel bağladık.
Düzlükte, yaklaşık iki yüz yarda ötede, dört ayak yüksekliğinde keresteden bir çit yaptık; üzerine tahtalar döşeyip bir platform kurduk. Üstünü bu iş için ödünç aldığımız gösterişli duvar halılarıyla kapladık, en üste de başrahibin kendi tahtını koyduk. Bilgisiz bir halk için mucize yapacaksanız, işe yarayacak her ayrıntıyı düşünmeli, halkın gözüne çarpacak bütün donanımı etkileyici kılmalı, baş konuğun rahatını sağlamalısınız. Sonra da kendinizi bırakıp gösteriyi olanca gücüyle sunabilirsiniz. İnsan doğasını bildiğim için bunların değerini biliyorum. Bir mucizeye fazla gösteriş katamazsınız. Uğraş, emek ve bazen para ister ama sonunda karşılığını verir. Telleri şapelin içinde toprağa bağladık, sonra yer altından platforma kadar götürüp pilleri orada sakladık. Kalabalığı uzak tutmak için platformun çevresine kenarları yüz ayak olan kare biçiminde bir ip çit çektik; iş tamamlanmıştı. Planım şuydu: Kapılar 10.30’da açılacak, gösteri tam 11.25’te başlayacaktı. Giriş ücreti alabilmeyi isterdim ama elbette bu olmazdı. Delikanlılara, saat ona kadar şapelde olup kimse ortalarda yokken pompanın başına geçmelerini, vakti gelince de ortalığı birbirine katmaya hazır olmalarını söyledim. Sonra akşam yemeği için eve döndük.
Kuyudaki felaketin haberi o sırada çok uzaklara yayılmıştı. İki üç gündür insanlar durmadan vadiye akın ediyordu. Vadinin aşağı ucu kocaman bir kampa dönüşmüştü; seyirci sıkıntısı çekmeyeceğimiz kesindi. Akşam erkenden tellallar dolaşıp denemenin yapılacağını duyurdu; herkes heyecandan yerinde duramaz oldu. Başrahip ve maiyeti saat 10.30’da tören alayıyla gelip platforma yerleşecekti. O saate kadar yasağım altındaki bütün bölge boşaltılmalıydı. Çanlar sustuğunda bu, kalabalığın yaklaşıp yerini almasına izin verildiği anlamına gelecekti.
Başrahibin ağırbaşlı alayı nihayet göründüğünde platformdaydım ve ev sahipliğini yapmaya hazırdım. Gece yıldızsız ve zifiri karanlıktı; meşale yakılmasına da izin verilmediğinden alayı ancak neredeyse ip çite vardığında görebildik. Merlin de onunla geldi ve platformda ön sıraya oturdu; bu kez sözünü tuttu. Yasağın ötesinde üst üste yığılmış kalabalığı göremiyorduk ama oradaydılar. Çanlar sustuğu anda o yığılmış kitleler yarılıp dev bir kara dalga gibi sınırı aştı. Yarım saate yakın akmayı sürdürdüler, sonra kitle katılaştı; insan başlarından oluşan bir kaldırımın üzerinde yürüyerek… doğrusu, kilometrelerce gidebilirdiniz.
Yaklaşık yirmi dakika boyunca sahnede ağırbaşlı bir bekleyiş sergiledik; etkileyici olacağını hesaplamıştım. Seyirciye beklentisini büyütme fırsatı vermek her zaman işe yarar. Sonunda sessizlikten görkemli bir Latince ilahi yükseldi—erkek sesleri—büyüyüp dalga dalga gecenin içine yayılan heybetli bir ezgi. Onu da ben ayarlamıştım; bulduğum en iyi numaralardan biriydi. İlahi bitince platformda ayağa kalktım, yüzümü göğe kaldırarak kollarımı iki yana açtım ve iki dakika öyle durdum. Bu, her zaman ortalığı sessizliğe gömer. Ardından yüzlerce kişiyi titreten, birçok kadını bayıltan bu ürkütücü sözcüğü korkunç bir tonla yavaşça söyledim:
“Constantinopolitanischerdudelsackspfeifenmachersgesellschafft!”
Sözcüğün son parçalarını inleyerek çıkarırken elektrik bağlantılarımdan birini çalıştırdım; kapkaranlık insan denizi korkunç mavi bir parıltıyla aydınlandı! Etkisi muazzamdı! Bir sürü kişi çığlık attı; kadınlar dört bir yanda kıvrılıp yere yığıldı, kimsesiz çocuklar takımlar hâlinde bayıldı. Başrahiple keşişler çevikçe haç çıkardı, dudakları telaşlı dualarla kıpırdıyordu. Merlin soğukkanlılığını korudu ama şaşkınlığı iliklerine kadar işlemişti; daha önce buna benzer hiçbir şey görmemişti. Şimdi gösteriyi büyütme vaktiydi. Ellerimi kaldırıp sanki acı çekiyormuşum gibi şu sözcüğü haykırdım:
“Nihilistendynamittheaterkaestchenssprengungsattentaetsversuchungen!”
—ve kırmızı ateşi yaktım! Maviye o kızıl cehennem de eklenince şu insan okyanusunun nasıl inleyip uluduğunu duymalıydınız! Altmış saniye sonra bağırdım:
“Transvaaltruppentropentransporttrampelthiertreibertrauungsthraenentragoedie!”
—ve yeşil ateşi yaktım! Bu kez yalnızca kırk saniye bekledikten sonra kollarımı iki yana açıp sözcüklerin sözcüğü olan şu yıkıcı heceleri gürleyerek söyledim:
“Mekkamuselmannenmassenmenchenmoerdermohrenmuttermarmormonumentenmacher!”
—ve mor ışığı da yaktım! İşte hepsi birden yanıyordu: kırmızı, mavi, yeşil, mor! Dört kudurmuş yanardağ, göğe ışıl ışıl duman bulutları püskürtüyor, vadinin en uzak köşesine kadar göz kamaştıran gökkuşağı renklerinde bir öğle vakti yaratıyordu. Uzaktan, dikili taşın üzerindeki o adamı görebiliyordunuz; gökyüzünün önünde dimdik durmuş, yirmi yıldır ilk kez salıncak hareketini kesmişti. Delikanlıların şimdi pompanın başında olduğunu ve hazır beklediğini biliyordum. Başrahibe şöyle dedim:
“Vakti geldi, Peder. Korkunç adı söyleyip büyünün çözülmesini emredeceğim. Kendinizi hazırlayın, sağlam bir yere tutunun.” Sonra halka seslendim: “Bakın, bir dakika içinde büyü bozulacak; bozulmazsa hiçbir ölümlü onu bozamaz. Bozulursa bunu herkes anlayacak, çünkü kutsal suyun şapel kapısından fışkırdığını göreceksiniz!”
Dinleyenlerin haberimi işitmeyenlere, oradan da en uzaktaki saflara ulaştırabilmesi için birkaç an bekledim. Sonra abartılı duruşlar ve el kol hareketleriyle görkemli bir gösteri yapıp haykırdım:
“Bakın, kutsal çeşmeye musallat olan uğursuz ruha emrediyorum: İçinde kalan bütün cehennem ateşlerini şimdi göklere püskürtsün; hemen ardından büyüsünü bozup buradan cehenneme kaçsın ve orada bin yıl bağlı kalsın. Kendi korkunç adı üzerine emrediyorum—BGWJJILLIGKKK!”
Sonra roket fıçısını ateşledim. Göz kamaştırıcı ateş mızraklarından oluşan dev bir çeşme tıslayarak göğe fırladı ve gökyüzünün ortasında ışıldayan mücevherlerden bir fırtınaya dönüştü! Yığılmış kalabalıktan korku dolu tek bir inilti yükseldi; sonra birden coşkulu bir şükran haykırışına dönüştü. Çünkü tuhaf ışığın altında özgür kalan suyun fışkırdığını apaçık gördüler! Yaşlı başrahip boğazındaki hıçkırıklar ve gözyaşları yüzünden tek kelime edemedi; hiç konuşmadan kollarını boynuma doladı, beni ezip geçti. Sözden daha etkileyiciydi. Üstelik, bir kuruşluk hasarlı madeni para etmeyen doktorların bile bulunmadığı bir ülkede, atlatması da daha zordu.
Şu dönümlerce insanın kendini suya atıp onu öptüğünü görmeliydiniz; öpüyor, okşuyor, sevgiyle sarılıyor ve canlıymış gibi onunla konuşuyorlardı. Sanki uzun zaman önce yitip gitmiş bir dost eve dönmüş gibi, suyu sevdiklerine taktıkları güzel adlarla karşılıyorlardı. Evet, görülmeye değerdi; onlara karşı eskisinden daha fazla yakınlık duymamı sağladı.
Merlin’i bir kepenk üzerinde eve gönderdim. O korkunç adı söylediğim anda yıkılıp heyelan gibi yere devrilmişti; daha kendine gelmemişti. O adı daha önce hiç duymamıştı—ben de duymamıştım—ama ona göre doğru ad buydu. Herhangi bir harf yığını da doğru ad sayılırdı. Sonradan, o ruhun öz annesinin bile bu adı benim kadar iyi söyleyemeyeceğini itiraf etti. Nasıl sağ kaldığımı bir türlü anlayamadı; ben de ona söylemedim. Böyle bir sırrı ancak toy büyücüler açık eder. Merlin, o adı söyleyip sağ kalmanın derin sırrını çözmek için üç ay boyunca büyüler yaptı. Ama bir sonuca varamadı.
Şapele doğru yola koyulduğumda halk başını açtı ve saygıyla geri çekilip bana geniş bir yol açtı; sanki üstün bir varlıkmışım gibi—ki öyleydim. Bunun farkındaydım. Gece nöbeti için bir grup keşişi yanıma aldım, onlara pompanın gizemini öğrettim ve çalıştırmaya başladım. Dışarıdaki insanların önemli bir bölümü gece boyunca suyun başında oturacaktı; istedikleri kadar su içmelerini sağlamak da doğruydu. Keşişlere pompanın kendisi de bir hayli mucizevi görünmüştü; hem ona hayran kalmışlar hem de çalışma verimliliğine şaşırmışlardı.
Muhteşem bir geceydi, müthiş bir gece. İtibarım artmıştı. Zafer sarhoşluğundan uykuya dalmakta zorlandım.
Bölüm etkileşimi
