Bölümler 48Şu an: Xxxv. Bölüm — Acıklı Bir Olay
- 1 Önsöz198 kelime
- 2 Bir Açıklama353 kelime
- 3 Sir Launcelot'un İki Devi Öldürüp — Bir Şatonun Halkını Özgürleştirmesi617 kelime
- 4 Yabancının Öyküsü603 kelime
- 5 Kayıp Ülkenin Öyküsü — Bölüm I. — Camelot543 kelime
- 6 Bölüm Iı. — Kral Arthur'un Sarayı1.353 kelime
- 7 Bölüm Iıı. — Yuvarlak Masa Şövalyeleri1.449 kelime
- 8 Bölüm Iv. — Mizahçı Sır Dınadan775 kelime
- 9 Bölüm V. — Bir Esinleniş1.317 kelime
- 10 Bölüm Vı. — Güneş Tutulması1.513 kelime
- 11 Vıı. Bölüm. — Merlin’in Kulesi1.628 kelime
- 12 Bölüm Vııı. — Patron1.471 kelime
- 13 Bölüm Ix. — Turnuva1.532 kelime
- 14 Bölüm X. — Uygarlığın Başlangıcı1.092 kelime
- 15 Bölüm Xı. — Macera Arayışındaki Yankee1.939 kelime
- 16 Bölüm Xıı. — Yavaş İşkence1.111 kelime
- 17 Bölüm Xııı. — Özgür İnsanlar2.098 kelime
- 18 Bölüm Xıv.909 kelime
- 19 Bölüm Xv. — Sandy’nin Öyküsü2.023 kelime
- 20 Bölüm Xvı. — Morgan Le Fay1.606 kelime
- 21 Bölüm Xvıı. — Kraliyet Ziyafeti2.191 kelime
- 22 Xvııı. Bölüm. — Kraliçenin Zindanlarında2.729 kelime
- 23 Xıx. Bölüm. — Şövalyeliği Meslek Edinmek780 kelime
- 24 Xx. Bölüm. — Devin Kalesi1.737 kelime
- 25 Xxı. Bölüm. — Hacılar2.965 kelime
- 26 Xxıı. Bölüm. — Kutsal Pınar2.587 kelime
- 27 Bölüm Xxııı. — Çeşmenin Yeniden Akıtılması1.799 kelime
- 28 Bölüm Xxıv. — Rakip Bir Büyücü2.427 kelime
- 29 Bölüm Xxv. — Yarışma Sınavı2.951 kelime
- 30 Bölüm Xxvı. — İlk Gazete2.193 kelime
- 31 Xxvıı. Bölüm. — Yankee ile Kral Kimliklerini Gizleyerek Yolculuk Ediyor1.990 kelime
- 32 Bölüm Xxvııı. — Krala Talim Vermek998 kelime
- 33 Bölüm Xxıx. — Çiçek Hastalığı Kulübesi1.563 kelime
- 34 Xxx. Bölüm — Malikâne Trajedisi2.348 kelime
- 35 Xxxı. Bölüm. — Marco1.677 kelime
- 36 Xxxıı. Bölüm — Dowley’nin Aşağılanışı1.480 kelime
- 37 Bölüm Xxxııı. — Altıncı Yüzyılın Siyasal İktisadı2.758 kelime
- 38 Xxxıv. Bölüm — Yankee ile Kral Köle Olarak Satılıyor2.638 kelime
- 39 Xxxv. Bölüm — Acıklı Bir Olay1.892 kelime · Okuduğun bölüm
- 40 Xxxvı. Bölüm — Karanlıkta Bir Karşılaşma927 kelime
- 41 Xxxvıı. Bölüm — Korkunç Bir Çıkmaz1.620 kelime
- 42 Xxxvııı. Bölüm — Sır Launcelot ve Yardıma Gelen Şövalyeler623 kelime
- 43 Xxxıx. Bölüm — Yankee’nin Şövalyelerle Dövüşü2.442 kelime
- 44 Xl. Bölüm — Üç Yıl Sonra1.855 kelime
- 45 Bölüm Xlı. — Kilise Yasağı996 kelime
- 46 Bölüm Xlıı. — Savaş!2.686 kelime
- 47 Xlııı. Bölüm — Kum Kuşağı Savaşı3.116 kelime
- 48 Bölüm Xlıv. — Clarence’ın Ek Notu852 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXXV. BÖLÜM
ACIKLI BİR OLAY
Dünya sürprizlerle dolu. Kral kara kara düşünüyordu; bu doğaldı. Ne üzerine düşünüyordu dersiniz? Elbette düşüşünün korkunçluğunu: dünyanın en yüksek yerinden en alçak yerine, en görkemli konumundan en silik konumuna, insanlar arasındaki en büyük uğraştan en aşağısına düşüşünü. Hayır, yemin ederim, başlangıçta onu en çok sarsan bu değildi; aldığı fiyattı! Yedi doları bir türlü hazmedemiyordu. Öğrendiğimde ben de öyle şaşırmıştım ki inanamadım; akla uygun gelmiyordu. Ama zihnim berraklaşıp doğru açıdan bakınca yanıldığımı gördüm: gayet doğaldı. Çünkü kral, düpedüz yapay bir şeydir; dolayısıyla otomatik bir bebeğin dürtüleri gibi kralın duyguları da yapaydır. Ama insan olarak gerçektir; insan olarak duyguları hayal değil, gerçektir. Ortalama bir insan, kendi değer biçtiği miktarın altında değer görürse utanır. Kral da, o kadar yüksekte olsa bile, olsa olsa ortalama bir insandı.
Lanet olsun, yirmi beş doların adil sayılabilecek bir pazarda alacağı fiyat olduğunu göstermek için beni bitmek bilmez tartışmalara sürükledi. Bu düpedüz saçmalıktı, apaçık bir kibir gösterisiydi; ben bile o kadar etmezdim. Ama bu konuda itiraz etmek benim için hassas bir meseleydi. Sonunda tartışmadan kaçıp diplomasiye başvurmam gerekti. Vicdanımı bir kenara bırakıp onun yirmi beş dolar etmesi gerektiğini yüzsüzce kabul ettim; oysa çağlar boyunca dünyanın bu paranın yarısını edecek bir kral görmediğini ve sonraki on üç yüzyılda da dörtte birini edecek bir kral görmeyeceğini gayet iyi biliyordum. Evet, beni yordu. Ekinlerden, yakın zamandaki havalardan, siyasetin durumundan, köpeklerden, kedilerden, ahlaktan, ilahiyattan—ne olursa olsun—söz etmeye başladığında iç geçiriyordum; çünkü nereye varacağını biliyordum: o can sıkıcı yedi dolarlık satışa bir mazeret bulacaktı. Kalabalık olan bir yerde ne zaman dursak bana açıkça, “Şimdi şu insanlarla yeniden denenseydi sonucu bambaşka görürdünüz,” diyen bir bakış atardı. İlk satıldığında yedi dolara gitmesine içten içe sevinmiştim; ama didinip kaygılanması bitmeden, yüz dolar etmesini diler olmuştum. Bu mesele bir türlü kapanmıyordu; çünkü her gün, bir yerde, olası alıcılar bizi süzüyor ve kral hakkında çoğu kez aşağı yukarı şöyle bir yorum yapıyorlardı:
“İki buçuk dolarlık bir hödük, otuz dolarlık havaya sahip. Keşke hava da satılabilseydi.”
Sonunda bu tür yorumlar kötü bir sonuca yol açtı. Sahibimiz işini bilen biriydi; kral için alıcı bulmayı umuyorsa bu kusurun giderilmesi gerektiğini anladı. Böylece kutsal majestelerinin o havalı tavrını söküp atmaya girişti. Adama yararlı birkaç öğüt verebilirdim ama vermedim; savunduğun davaya zarar vermek istemiyorsan köle gözetmenine kendiliğinden öğüt vermeye kalkışmamalısın. Kralın tavrını bir köylünün tavrına indirmek, üstelik kendisi de buna hevesli ve istekli bir öğrenciyken, yeterince zor olmuştu; şimdi kralın tavrını bir köleninkine indirmeye kalkışmak, hem de zorla… Hadi canım! Bu, heybetli bir işti. Ayrıntıları boş verin; onları size bırakırsam zahmetten kurtulurum. Yalnızca şunu söyleyeyim: Bir haftanın sonunda kırbaç, sopa ve yumruk işlerini iyi yapmış, bunu gösteren bolca kanıt bırakmıştı; kralın bedeni görülmeye değerdi, insanın içini acıtacak kadar da berbattı. Peki ya ruhu? Eh, onda en ufak bir değişiklik olmamıştı. O hantal köle gözetmeni bile, ölene dek insan kalacak bir köle olabileceğini; kemiklerinin kırılabileceğini ama insanlığının kırılamayacağını anlayacak kadar akıllıydı. Bu adam, ilk denemesinden sonuncusuna dek krala bir türlü yaklaşamadığını, ama kralın kendisine saldırmaya hazır olduğunu ve saldırdığını gördü. Sonunda vazgeçti; kral da tavrını hiç yitirmeden öylece kaldı. Gerçek şu ki kral, kral olmaktan çok daha fazlasıydı; insandı. İnsan gerçekten insansa, bunu içinden söküp alamazsınız.
Bir ay boyunca yollarda bir aşağı bir yukarı yürüyüp acı çekerek zor günler geçirdik. O zamana dek kölelik meselesiyle en çok ilgilenen İngiliz kimdi dersiniz? Hazretleri kral! Evet; en ilgisiz kişiyken en ilgili kişi oluvermişti. Kölelik kurumundan söz eden herkesten daha acı bir nefretle söz ediyordu. Ben de yıllar önce sorduğum ve öyle sert bir yanıt aldığım için konuyu bir daha açmayı akıllıca bulmadığım soruyu yeniden sormaya cesaret ettim: Köleliği kaldıracak mıydı?
Yanıtı yine aynı sertlikteydi ama bu kez kulağa müzik gibi geliyordu; daha tatlısını duymayı hiç istemezdim. Küfür pek iyi kurulmamıştı, sözcükler beceriksizce yan yana getirilmiş, en çarpıcı sözcük de elbette olması gerektiği gibi sonda değil, neredeyse tam ortaya konmuştu.
Artık özgürlüğüme kavuşmaya hazırdım ve bunu istiyordum; daha önce özgürleşmek istememiştim. Hayır, bunu tam olarak söyleyemem. İstemiştim ama gözü kara tehlikeleri göze almaya razı olmamış, kralı da hep böyle girişimlerden caydırmıştım. Ama şimdi… Ah, bambaşka bir havaydı! Özgürlük, ona biçilecek her türlü bedele değerdi. Bir plan kurmaya koyuldum; daha düşünür düşünmez de ona vuruldum. Evet, zaman gerektirecekti; sabır da, hem de ikisinden bol bol. Daha çabuk ve en az bunun kadar kesin yollar bulunabilirdi ama hiçbiri bunun kadar göz alıcı olmaz, hiçbiri bu denli dramatik biçimde sahnelenemezdi. Bu yüzden bu plandan vazgeçmeyecektim. İşimizi aylarca geciktirebilirdi, umurumda değildi; uygulayacak ya da ortalığı dağıtacaktım.
Ara sıra başımıza bir serüven geliyordu. Bir gece, gitmekte olduğumuz köye daha bir mil varken kar fırtınasına yakalandık. Savrulan kar o kadar yoğundu ki neredeyse hemen sise gömülmüş gibi olduk. Göz gözü görmüyordu; çok geçmeden yolumuzu kaybettik. Köle gözetmeni felaketi görüp bizi umutsuzca kırbaçladı; ama kırbaç darbeleri işleri daha da kötüleştirdi, bizi yoldan ve yardıma ulaşma ihtimalinden daha da uzaklaştırdı. Sonunda durup olduğumuz yerde kara çökmek zorunda kaldık. Fırtına gece yarısına doğru dinene dek sürdü. O sırada güçsüz erkeklerimizden ikisiyle üç kadınımız ölmüş, başkaları da kıpırdayamaz hâle gelip ölüm tehlikesine düşmüştü. Efendimiz neredeyse kendinden geçmişti. Hayatta kalanları ayağa kaldırdı; kanımızı dolaştırmak için ayakta durmamızı, zıplamamızı, kendimize tokat atmamızı sağladı ve elinden geldiğince kırbacıyla yardım etti.
Derken bir başka olay çıktı. Çığlıklar ve haykırışlar duyduk; az sonra bir kadın koşarak, ağlayarak geldi. Bizi görünce aramıza daldı, kendisini korumamız için yalvardı. Bir kalabalık peşinden koşup geliyordu; bazılarının elinde meşaleler vardı. Kadının, tuhaf bir hastalıkla birkaç ineğin ölümüne yol açan bir cadı olduğunu, kara kedi kılığına girmiş bir şeytanın yardımıyla büyüler yaptığını söylediler. Bu zavallı kadını, taşlayıp insana benzemeyecek kadar hırpalamış, kan revan içinde bırakmışlardı. Kalabalık onu yakmak istiyordu.
Peki, efendimiz ne yaptı dersiniz? Zavallı kadını korumak için çevresini sardığımızda fırsatını gördü. “Onu burada yakın; yoksa hiç alamazsınız,” dedi. Düşünebiliyor musunuz! Kabul ettiler. Kadını bir direğe bağladılar; odun getirip çevresine yığdılar. Kadın çığlık çığlığa yalvarıp debelenirken, iki küçük kızını göğsüne bastırırken meşaleyi odunlara değdirdiler. İşten başka şey düşünmeyen o zalim, masum ve zararsız bir annenin canını alan aynı ateşle bizi kazığa çepeçevre dizip hayata ve ticari değere kavuşturmak için kırbaçladı. İşte bizim efendimiz böyle biriydi. Yüzünü aklıma kazıdım. O kar fırtınası sürüsünden dokuz kişiyi alıp götürdü; kaybına öylesine öfkelenmişti ki sonraki günler boyunca bize her zamankinden de acımasız davrandı.
Yol boyunca türlü serüvenler yaşadık. Bir gün bir alayla karşılaştık. Ne alaydı ama! Krallığın bütün ayaktakımı orada toplanmış gibiydi; üstelik hepsi sarhoştu. En önde içinde bir tabut bulunan bir araba vardı. Arabanın tabutuna, on sekiz yaşlarında güzel bir genç kız oturmuş, bebeğini emziriyordu. Bebeği sevgiyle göğsüne bastırıyor; ara sıra gözlerinden sel gibi boşanan yaşları yüzünden siliyordu. Saf yavrucak da her seferinde ona mutlu mutlu gülümsüyor, tombul gamzeli eliyle göğsünü yoğuruyor, kız da kırık kalbinin üstünde o eli okşayıp sevgiyle avuçluyordu.
Erkekler, kadınlar, oğlanlar ve kızlar arabanın yanında ya da arkasında tıpış tıpış yürüyor; bağırıp çağırıyor, küfürlü ve müstehcen laflar atıyor, pis şarkılardan parçalar söylüyor, sıçrayıp dans ediyorlardı. Cehennem yaratıklarının iğrenç bir şenliği, insanın içini kaldıran bir manzaraydı. Londra’nın sur dışındaki bir mahallesine gelmiştik; karşımızdaki, Londra toplumunun bir kesitiydi. Efendimiz darağacının yakınında bize iyi bir yer buldu. Bir rahip de oradaydı. Kızın çıkmasına yardım edip ona teselli sözleri söyledi, şerif yardımcısından da bir tabure getirmesini istedi. Sonra darağacının üzerinde kızın yanına dikildi; bir an ayaklarının dibindeki yukarı çevrilmiş yüzler denizine, ardından yakını uzağı doldurup her yanda boşluk bırakmayan başlardan oluşan kesintisiz kaldırıma baktı ve davayı anlatmaya başladı. Sesinde acıma vardı. Bu cahil ve yabanıl ülkede ne kadar da seyrek duyulan bir sesti bu! Söylediklerinin her ayrıntısını, kullandığı sözcükler dışında hatırlıyorum; ben de onları kendi sözlerimle aktarıyorum:
“Yasalar adaleti sağlamak için vardır. Bazen bunu başaramazlar. Elimizden bir şey gelmez. Yalnızca yas tutabilir, kabullenebilir ve yasanın pençesine haksız yere düşenin ruhuna, bir de onun gibilerin az olması için dua edebiliriz. Bu zavallı genç kızı ölüme gönderen yasa doğrudur. Ama başka bir yasa onu, ya suç işlemek ya da çocuğuyla açlıktan ölmek zorunda kalacağı bir duruma sokmuştur. Tanrı huzurunda, hem suçundan hem de utanç verici ölümünden o yasa sorumludur!
“Daha kısa süre önce bu körpecik, on sekiz yaşındaki çocuk, İngiltere’deki en mutlu eşlerden ve annelerden biriydi; dudaklarından, neşeli ve masum yüreklerin ana dili olan şarkılar dökülürdü. Genç kocası da en az onun kadar mutluydu; çünkü üzerine düşen bütün görevleri yerine getiriyordu. El işiyle erkenden geç vakte kadar çalışıyor, ekmeğini namusuyla ve hakkıyla kazanıyor, işleri yolunda gidiyor, ailesine barınak ve geçim sağlıyor, ulusun zenginliğine kendi küçük katkısını sunuyordu. Hain bir yasanın onayıyla bu kutsal yuva ansızın yıkıma uğradı, silinip gitti! Genç kocayı pusuya düşürüp zorla askere aldılar, denize gönderdiler. Karısının bunlardan haberi yoktu. Onu her yerde aradı; gözyaşlarının yalvarışı, umutsuzluğunun kırık dökük hitabı en katı yürekleri bile yumuşattı. Haftalar geçip gitti; kadın bekledi, gözledi, umut etti; çektiği acıların yükü altında zihni yavaş yavaş yıkıma sürüklendi. Sahip olduğu ufacık şeyleri yiyecek almak için azar azar elden çıkardı. Kirayı ödeyemez olunca onu sokağa attılar. Gücü yettiğince dilendi; sonunda açlıktan bitkin düşüp sütü de kesilince, bebeğini kurtarmak umuduyla değerinin bir sentin dörtte biri ettiği bir parça keten kumaş çaldı; bunu satmayı düşünmüştü. Ama kumaşın sahibi onu gördü. Kadını hapse attılar, yargılanmak üzere mahkemeye çıkardılar. Adam olayları anlattı. Kadın için savunma yapıldı; acıklı hikâyesi lehine dile getirildi. İzin verilince kendisi de konuştu; kumaşı gerçekten çaldığını, ama sıkıntıların son zamanlarda zihnini öyle karıştırdığını söyledi ki açlık ağır bastığında suç olsun olmasın bütün eylemler beyninde anlamsızca dönüp duruyordu; tek bildiği, çok aç olduğuydu! Bir an herkesin yüreği yumuşadı; genç, kimsesiz ve hâli öyle acınacak durumda olduğu, üstelik onu geçim kaynağından yoksun bırakan yasa suçunun ilk ve tek nedeni olduğu için ona merhametle yaklaşmaya eğilim duyuldu. Ama savcı, bunların hepsinin doğru ve yürek parçalayıcı olduğunu kabul etmekle birlikte, o günlerde küçük çaplı hırsızlığın çok arttığını, yersiz bir merhametin mülkiyet için tehlike yaratacağını söyledi. Ey Tanrım, yıkılmış yuvaların, öksüz kalmış bebeklerin, Britanya yasasının değer verdiği kırık kalplerin de mülkiyeti yok mu! Bu yüzden ceza verilmesini istemek zorundaymış.
“Yargıç siyah takkesi başına geçirince, çalınan ketenin sahibi titreyerek ayağa kalktı; dudağı seğiriyor, yüzü kül gibi bembeyaz olmuştu. Korkunç sözler duyulunca, ‘Ah, zavallı yavrucak, zavallı yavrucak, bunun ölüm cezası olduğunu bilmiyordum!’ diye haykırıp bir ağaç gibi yere yığıldı. Onu kaldırdıklarında aklını yitirmişti; güneş batmadan kendi canına kıydı. İyi yürekli bir adamdı; özünde doğru bir kalbi vardı. Burada şimdi işlenecek cinayetin yanına onun cinayetini de ekleyin; ikisinin de hesabını ait oldukları yere, Britanya’nın yöneticilerine ve acımasız yasalarına yazın. Vakit geldi yavrum; üzerine dua edeyim. Senin için değil, ey haksızlığa uğramış zavallı yürek, ey masum; yıkımından ve ölümünden suçlu olanlar için dua edeceğim, çünkü duaya onların daha çok ihtiyacı var.”
Duasının ardından genç kızın boynuna ilmeği geçirdiler. Düğümü kulağının altına yerleştirmekte çok zorlandılar; kız durmadan bebeğini öpüp çılgınca kendine çekiyor, yüzüne ve göğsüne bastırıp gözyaşlarına boğuyor, yarı inleyip yarı çığlık atıyordu. Bebekse onu bir oyun sanıp sevinçle cıvıldıyor, gülüyor, ayaklarını tekmeliyordu. Cellat bile dayanamadı, yüzünü çevirdi. Her şey hazır olunca rahip bebeği annenin kollarından usulca çekip çekiştirerek zorla aldı ve hemen erişemeyeceği bir yere geçti. Kadın ellerini kavuşturup çılgınca ona doğru atıldı, çığlık attı; ama ip ve şerif yardımcısı onu durdurdu. Sonra dizlerinin üzerine çöküp ellerini uzattı ve haykırdı:
“Bir öpücük daha… Tanrım, bir tane daha, bir tane daha… Ölmek üzere olan yalvarıyor!”
İsteğini yerine getirdiler; zavallı yavruyu neredeyse boğacaktı. Bebeği yeniden elinden alınca haykırdı:
“Ah yavrum, canım yavrum, ölecek! Evi yok, babası yok, dostu yok, annesi yok—”
“Hepsi var!” dedi o iyi rahip. “Ölene dek hepsi ben olacağım.”
O an yüzünü görmeliydiniz! Minnet mi? Tanrım, onu anlatmak için sözcüklere ne gerek var? Sözcükler yalnızca resmedilmiş ateştir; bir bakışsa ateşin ta kendisi. O bakışı attı ve ilahi olan her şeyin bulunduğu gök hazinesine taşıdı.
Bölüm etkileşimi
