Kral Arthur'un Sarayında Connecticutlı Bir Yankee kitap kapağı

47. bölüm / 48

Xlııı. Bölüm — Kum Kuşağı Savaşı

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 48Şu an: Xlııı. Bölüm — Kum Kuşağı Savaşı
  1. 1 Önsöz198 kelime
  2. 2 Bir Açıklama353 kelime
  3. 3 Sir Launcelot'un İki Devi Öldürüp — Bir Şatonun Halkını Özgürleştirmesi617 kelime
  4. 4 Yabancının Öyküsü603 kelime
  5. 5 Kayıp Ülkenin Öyküsü — Bölüm I. — Camelot543 kelime
  6. 6 Bölüm Iı. — Kral Arthur'un Sarayı1.353 kelime
  7. 7 Bölüm Iıı. — Yuvarlak Masa Şövalyeleri1.449 kelime
  8. 8 Bölüm Iv. — Mizahçı Sır Dınadan775 kelime
  9. 9 Bölüm V. — Bir Esinleniş1.317 kelime
  10. 10 Bölüm Vı. — Güneş Tutulması1.513 kelime
  11. 11 Vıı. Bölüm. — Merlin’in Kulesi1.628 kelime
  12. 12 Bölüm Vııı. — Patron1.471 kelime
  13. 13 Bölüm Ix. — Turnuva1.532 kelime
  14. 14 Bölüm X. — Uygarlığın Başlangıcı1.092 kelime
  15. 15 Bölüm Xı. — Macera Arayışındaki Yankee1.939 kelime
  16. 16 Bölüm Xıı. — Yavaş İşkence1.111 kelime
  17. 17 Bölüm Xııı. — Özgür İnsanlar2.098 kelime
  18. 18 Bölüm Xıv.909 kelime
  19. 19 Bölüm Xv. — Sandy’nin Öyküsü2.023 kelime
  20. 20 Bölüm Xvı. — Morgan Le Fay1.606 kelime
  21. 21 Bölüm Xvıı. — Kraliyet Ziyafeti2.191 kelime
  22. 22 Xvııı. Bölüm. — Kraliçenin Zindanlarında2.729 kelime
  23. 23 Xıx. Bölüm. — Şövalyeliği Meslek Edinmek780 kelime
  24. 24 Xx. Bölüm. — Devin Kalesi1.737 kelime
  25. 25 Xxı. Bölüm. — Hacılar2.965 kelime
  26. 26 Xxıı. Bölüm. — Kutsal Pınar2.587 kelime
  27. 27 Bölüm Xxııı. — Çeşmenin Yeniden Akıtılması1.799 kelime
  28. 28 Bölüm Xxıv. — Rakip Bir Büyücü2.427 kelime
  29. 29 Bölüm Xxv. — Yarışma Sınavı2.951 kelime
  30. 30 Bölüm Xxvı. — İlk Gazete2.193 kelime
  31. 31 Xxvıı. Bölüm. — Yankee ile Kral Kimliklerini Gizleyerek Yolculuk Ediyor1.990 kelime
  32. 32 Bölüm Xxvııı. — Krala Talim Vermek998 kelime
  33. 33 Bölüm Xxıx. — Çiçek Hastalığı Kulübesi1.563 kelime
  34. 34 Xxx. Bölüm — Malikâne Trajedisi2.348 kelime
  35. 35 Xxxı. Bölüm. — Marco1.677 kelime
  36. 36 Xxxıı. Bölüm — Dowley’nin Aşağılanışı1.480 kelime
  37. 37 Bölüm Xxxııı. — Altıncı Yüzyılın Siyasal İktisadı2.758 kelime
  38. 38 Xxxıv. Bölüm — Yankee ile Kral Köle Olarak Satılıyor2.638 kelime
  39. 39 Xxxv. Bölüm — Acıklı Bir Olay1.892 kelime
  40. 40 Xxxvı. Bölüm — Karanlıkta Bir Karşılaşma927 kelime
  41. 41 Xxxvıı. Bölüm — Korkunç Bir Çıkmaz1.620 kelime
  42. 42 Xxxvııı. Bölüm — Sır Launcelot ve Yardıma Gelen Şövalyeler623 kelime
  43. 43 Xxxıx. Bölüm — Yankee’nin Şövalyelerle Dövüşü2.442 kelime
  44. 44 Xl. Bölüm — Üç Yıl Sonra1.855 kelime
  45. 45 Bölüm Xlı. — Kilise Yasağı996 kelime
  46. 46 Bölüm Xlıı. — Savaş!2.686 kelime
  47. 47 Xlııı. Bölüm — Kum Kuşağı Savaşı3.116 kelime · Okuduğun bölüm
  48. 48 Bölüm Xlıv. — Clarence’ın Ek Notu852 kelime

XLIII. BÖLÜM

KUM KUŞAĞI SAVAŞI

Merlin’in Mağarası’ndaydık: Clarence, ben ve elli iki taze, pırıl pırıl, iyi eğitimli, temiz düşünceli genç Britanyalı oğlan. Şafakta fabrikalara ve bütün büyük tesislerimize işleri durdurup herkesi güvenli bir yere götürmeleri için emir gönderdim; gizli mayınlar her şeyi havaya uçuracaktı, “ne zaman patlayacağı belli değil; bu yüzden derhal boşaltın.” Bu insanlar beni tanır, sözüme güvenirlerdi. Saçlarını ayırmaya bile vakit bulmadan çıkıp giderlerdi; patlamanın tarihini belirlemek için de istediğim kadar zamanım olurdu. Patlama hâlâ bekleniyorsa, bu yüzyıl içinde içlerinden birini geri dönmeye ikna edemezdin.

Bir hafta bekledik. Benim için sıkıcı değildi, çünkü durmadan yazıyordum. İlk üç günde eski günlüğümü bu anlatı biçimine dönüştürmeyi bitirdim; günümüze yetiştirmek için bir bölüm kadar eklemem yetmişti. Haftanın geri kalanını karıma mektuplar yazarak geçirdim. Ayrı olduğumuz zamanlarda Sandy’ye her gün yazmak âdetimdi; şimdi de, yazdıklarımla elbette hiçbir şey yapamasam da, sırf bu alışkanlığı ve onu sevdiğim için sürdürdüm. Böylece vakit geçiyordu, anlarsın ya; neredeyse konuşmak gibiydi. Sanki “Sandy, senle Alo, Santral burada, mağarada olsaydınız; yalnızca fotoğraflarınız değil, kendiniz burada olsaydınız ne güzel vakit geçirirdik!” diyordum. Sonra bebeğin yumruklarını ağzına sokmuş, annesinin kucağında sırtüstü uzanmış hâlde bir şeyler geveliyor olduğunu; Sandy’nin ona gülüp hayranlıkla, sevgiyle baktığını, arada bebeğin çenesini gıdıklayıp kahkahalar attırdığını ve belki bana da bir cevap verdiğini hayal edebiliyordum. Böyle sürüp gidiyordu işte. Kalemim elimde mağarada oturup saatlerce onları yanımdaymış gibi düşleyebiliyordum. Hepimiz yeniden bir aradaymışız gibiydi neredeyse.

Elbette her gece haber almak için casuslarımı dışarı salıyordum. Her rapor, işlerin giderek daha da heybetli bir hâl aldığını gösteriyordu. Ordular toplanıyordu, toplanıyordu; İngiltere’nin bütün yollarından ve patikalarından şövalyeler at sürüyor, bu ilk Haçlıları yüreklendirmek için rahipler de onlara eşlik ediyordu; çünkü bu Kilise’nin savaşıydı. İri ufaklı bütün soylular ve bütün eşraf yola çıkmıştı. Beklediğimiz de buydu. Bu tür insanları öyle bir azaltacaktık ki halka, Cumhuriyetleriyle öne çıkıp—

Ah, ne eşekmişim! Haftanın sonuna doğru şu büyük ve heves kırıcı gerçeği kafam almaya başladı: ulusun çoğunluğu bir gün kadar Cumhuriyet için şapka sallayıp bağırmış, sonra da iş bitmişti! Kilise, soylular ve eşraf hepsine tek bir görkemli, onaylamaz bakış fırlatıp onları koyun gibi sindirmişti! O andan itibaren koyunlar ağıla, yani ordugâhlara dönmeye başlamış; değersiz canlarını ve değerli yünlerini “haklı dava” uğruna sunmuşlardı. Yakın zamanda köle olan adamlar bile “haklı dava”nın safındaydı; tıpkı diğer halktan insanlar gibi onu yüceltiyor, onun için dua ediyor, duygulanıp üstüne başına salya sümük dökülüyorlardı. Şu insan müsveddelerine bakın! Bu budalalığı bir düşünün!

Evet, şimdi her yerde “Cumhuriyet’e ölüm!” sesi yükseliyordu; karşı çıkan tek bir ses yoktu. Bütün İngiltere üzerimize yürüyordu! Doğrusu, bu beklediğimden de fazlaydı.

Elli iki oğlanı dikkatle gözlüyordum; yüzlerini, yürüyüşlerini, farkında olmadan aldıkları duruşları izliyordum. Bütün bunlar bir dildir; sırrımızı saklamak istediğimiz acil durumlarda bizi ele versin diye özellikle verilmiş bir dil. Bu düşüncenin zihinlerinde ve yüreklerinde tekrar tekrar yankılanacağını biliyordum: Bütün İngiltere üzerimize yürüyor! Her tekrarda daha da ısrarla dikkatlerini çekecek, hayallerinde giderek daha canlı bir gerçekliğe dönüşecekti; sonunda uykularında bile ondan kurtulamayacak, rüyalarının belli belirsiz, uçucu yaratıklarının “Bütün İngiltere—Bütün İngiltere—üzerinize yürüyor!” diye fısıldadığını duyacaklardı. Bütün bunların olacağını biliyordum; baskının sonunda öyle artacağını, onları konuşmaya mecbur edeceğini de biliyordum. O an geldiğinde vereceğim cevap hazır olmalıydı; iyi seçilmiş, içlerini yatıştıracak bir cevap.

Haklıydım. O an geldi. Konuşmak zorunda kaldılar. Zavallı çocuklar, yüzleri öyle solgun, öyle bitkin, öyle kaygılıydı ki onları görmek insanın içini acıtıyordu. Önce sözcüleri sesini, kelimeleri bulmakta zorlandı; ama biraz sonra ikisini de buldu. İşte sözcünün söyledikleri—benim okullarımda öğrendiği düzgün, çağdaş İngilizceyle dile getirdi:

“Ne olduğumuzu, İngiliz oğlanlar olduğumuzu unutmaya çalıştık! Aklı duyguların, görevi sevginin önüne koymaya çalıştık; aklımız bizi onaylıyor, ama yüreğimiz sitem ediyor. Görünüşe göre yalnızca soylular, yalnızca eşraf, son savaşlardan sağ kalan yirmi beş ya da otuz bin şövalyeyle karşı karşıyayken hepimiz aynı fikirdeydik; içimizi kemiren hiçbir kuşku yoktu. Burada, karşınızda duran elli iki oğlanın her biri, ‘Onlar kararını vermiş; bu onların işi,’ diyordu. Ama düşünün!—mesele değişti—Bütün İngiltere üzerimize yürüyor! Ah efendim, düşünün!—Bir kez olsun düşünün!—Bu insanlar bizim insanlarımız; kemiğimizin kemiği, etimizin eti; onları seviyoruz. Ulusumuzu yok etmemizi istemeyin!”

İşte, önceden düşünüp olacaklara hazırlıklı olmanın yararı. Bunu önceden görüp hazırlığımı yapmamış olsaydım, o oğlan beni alt ederdi!—Tek kelime edemezdim. Ama hazırlıklıydım. Şöyle dedim:

“Oğullarım, yürekleriniz doğru yerde; soylu bir düşünceye varmış, soylu bir iş yapmışsınız. İngiliz oğlanlarsınız, öyle kalacaksınız ve bu adın üstüne leke sürmeyeceksiniz. Artık kaygılanmayın, içiniz rahat olsun. Şunu düşünün: Bütün İngiltere üzerimize yürürken en önde kimler olacak? Savaşın en temel kurallarına göre ön safta kimler yürüyecek? Cevap verin.”

“Zırhlı şövalyelerden oluşan atlı ordu.”

“Doğru. Otuz bin kişiler. Sıraları dönümler boyunca uzanacak. Şimdi dikkat edin: kum kuşağına yalnız onlar ulaşacak! Sonra bir hadise yaşanacak! Hemen ardından arkadaki sivil kalabalık çekilip başka yerlerdeki işleriyle ilgilenecek. Şövalye olanlar yalnız soylularla eşraftır; o hadiseden sonra bizim havamıza ayak uydurup dans edecek kalanlar da yalnız onlar olacak. Yalnızca bu otuz bin şövalyeyle savaşmak zorunda kalacağımız kesin. Şimdi söyleyin, karar sizin: Savaştan kaçınacak, meydandan çekilecek miyiz?”

“HAYIR!!!”

Haykırış hep bir ağızdan, yürekten yükseldi.

“Siz... siz bu otuz bin şövalyeden korkuyor musunuz yoksa?”

Bu şaka kopkoyu bir kahkaha getirdi; oğlanların kaygıları dağıldı ve neşeyle görev yerlerine gittiler. Ah, ne sevimli elli iki oğlandılar! Üstelik kızlar kadar güzeldiler.

Artık düşmana hazırdım. Büyük gün gelsin bakalım; bizi görev başında bulacaktı.

Büyük gün vaktinde geldi. Şafakta ağıldaki nöbetçi mağaraya girip ufkun altında ilerleyen kara bir kitle gördüğünü ve askeri müzik sandığı hafif bir ses duyduğunu bildirdi. Kahvaltı tam o sırada hazırdı; sofraya oturup yemeğimizi yedik.

Yemekten sonra oğlanlara kısa bir konuşma yaptım, ardından bataryada görev yapacak bir birliği dışarı gönderdim; komutayı Clarence’a verdim.

Derken güneş doğdu, engellenmemiş ihtişamını toprağın üzerine saldı ve bize doğru deniz dalgası gibi kararlı, sıraları düzgün bir akışla yavaşça ilerleyen muazzam bir ordu gördük. Yaklaştıkça görünüşü daha da heybetli, daha da görkemli oluyordu; evet, görünüşe bakılırsa bütün İngiltere oradaydı. Sayısız sancakların dalgalandığını seçebildik; sonra güneş zırh denizine vurdu ve hepsini parıl parıl parlattı. Evet, muhteşem bir manzaraydı; daha önce böylesini görmemiştim.

Sonunda ayrıntıları seçebildik. Ön safların tümü, kaç dönüm derinliğe uzandıklarını bilemezdik, atlılardan oluşuyordu: sorguçlu, zırhlı şövalyeler. Birden borazan sesleri duyuldu; yavaş yürüyüş dörtnala dönüştü ve sonra—ah, görmesi harikaydı!—koca at nalı biçimindeki dalga hızla üzerimize indi; kum kuşağına yaklaştı; nefesim kesildi. Daha yakına, daha yakına geldi; sarı kuşağın ötesindeki yeşil çim şerit daraldı, daha da daraldı; atların önünde incecik bir kurdeleye dönüştü—sonra toynaklarının altında kayboldu. Aman Tanrım! O ordunun bütün ön safları gök gürültüsünü andıran bir patlamayla havaya fırladı; paçavra ve parçacıklardan oluşan dönen bir fırtınaya dönüştü. Yerdeyse dumanın kalın bir duvarı uzanıyor, kalabalığın geride kalan kısmını gözümüzden gizliyordu.

Harekât planının ikinci aşamasının vakti gelmişti! Bir düğmeye dokundum, İngiltere’nin kemiklerini omurgasından söküp attım!

O patlamada bütün asil uygarlık fabrikalarımız havaya uçup yeryüzünden silindi. Yazıktı, ama gerekliydi. Düşmanın kendi silahlarımızı bize karşı kullanmasına izin veremezdik.

Hayatımda geçirdiğim en sıkıcı on beş dakikadan biri başladı. Sessiz, ıssız bir yerde, tel çemberlerimizin ve onların dışındaki ağır duman çemberinin içinde bekledik. Duman duvarının üstünü de içini de göremiyorduk. Ama sonunda duman tembel tembel dağılmaya başladı; bir on beş dakika daha geçince arazi açıldı ve merakımızı giderebildik. Göz alabildiğine tek bir canlı yoktu! Savunmamıza yeni ekler yapıldığını fark ettik. Dinamit çevremizde yüz ayaktan daha geniş bir hendek kazmış, iki yanına da yaklaşık yirmi beş ayak yüksekliğinde birer set yığmıştı. Can kaybına gelince, sonuç şaşırtıcıydı. Üstelik ölçülecek gibi değildi. Elbette ölüleri sayamazdık; artık birey olarak var değillerdi, yalnızca homojen protoplazmadan, demir alaşımlarından ve düğmelerden ibarettiler.

Göz önünde canlı yoktu; ama duman duvarının koruması altında, arkadaki saflarda elbette yaralanıp savaş alanından taşınanlar olmalıydı. Geri kalanların arasında hastalık çıkacaktı; böyle bir hadiseden sonra her zaman çıkar. Ama takviye gelmeyecekti; İngiltere şövalyeliğinin son direnişiydi bu. Yakın zamandaki yok edici savaşlardan sonra geriye kalanların tümü buydu. Bu yüzden, gelecekte üzerimize gönderilebilecek en büyük kuvvetin—şövalyelerden söz ediyorum—pek küçük olacağına inanmakta kendimi güvende hissettim. Bunun üzerine orduma şu sözlerle bir tebrik bildirisi yayımladım:

ASKERLER, İNSAN ÖZGÜRLÜĞÜNÜN VE EŞİTLİĞİN SAVUNUCULARI: Generaliniz sizi kutluyor! Gücünün gururuna ve şöhretinin kibrine kapılan küstah bir düşman üzerinize geldi. Siz hazırdınız. Çatışma kısa, sizin açınızdan görkemli oldu. Bu büyük zafer, hiçbir kayıp verilmeden kazanıldı; tarihte eşi görülmemiş bir zaferdir. Gezegenler yörüngelerinde dönmeye devam ettikçe Kum Kuşağı Savaşı insanların belleğinden silinmeyecektir.

PATRON.

Metni güzelce okudum; aldığım alkış beni pek memnun etti. Sonra şu sözlerle bitirdim:

“İngiliz ulusuyla ulus olarak savaş sona ermiştir. Ulus meydandan ve savaştan çekilmiştir. Geri dönmeye ikna edilene kadar savaş da sona ermiş olacak. Bu sefer, yapılacak tek savaş bu. Kısa sürecek; tarihin en kısa savaşı olacak. Ayrıca çatışanların sayısına oranla kayıp miktarı bakımından en yıkıcı savaş olacak. Ulusla işimiz bitti; bundan böyle yalnızca şövalyelerle uğraşacağız. İngiliz şövalyeleri öldürülebilir, ama yenilgiye uğratılamaz. Önümüzde ne olduğunu biliyoruz. İçlerinden biri bile hayatta kaldığı sürece görevimiz tamamlanmış, savaş sona ermiş olmayacak. Hepsini öldüreceğiz.” [Uzun uzun, coşkulu alkışlar.]

Dinamit patlamasının hatlarımızın çevresine yığdığı büyük setlere gözcüler yerleştirdim; düşman yeniden göründüğünde haber vermeleri için yalnızca birkaç oğlanı nöbete koydum.

Sonra bir mühendisi ve kırk adamı güneyde, hatlarımızın hemen ötesindeki bir noktaya gönderdim. Oradaki dağ deresinin yönünü değiştirip hatlarımızın içine, denetimimize alacak; bir acil durumda hemen kullanabileceğim şekilde düzenleyeceklerdi. Kırk adam yirmişer kişilik iki vardiyaya ayrıldı; iki saatte bir birbirlerini devralacaklardı. On saatte işi bitirdiler.

Hava kararmıştı; gözcülerimi geri çektim. Kuzeyde nöbet tutan, dürbünle ancak görülebilen bir ordugâh bulunduğunu bildirdi. Birkaç şövalyenin bize doğru yoklama yaptığını, hatlarımızın ötesine biraz sığır sürdüğünü, ama şövalyelerin kendilerinin fazla yaklaşmadığını da söyledi. Beklediğim şey buydu. Bizi yokluyorlardı; görüyorsun ya, o kırmızı dehşeti yeniden üzerlerine salıp salmayacağımızı öğrenmek istiyorlardı. Belki geceleyin cesaretleri artacaktı. Hangi planı deneyeceklerini bildiğime inanıyordum; çünkü ben onların yerinde olsam ve onlar kadar bilgisiz olsam deneyeceğim şey apaçık buydu. Bunu Clarence’a söyledim.

“Bence haklısın,” dedi. “Deneyecekleri apaçık şey bu.”

“Öyleyse,” dedim, “bunu yaparlarsa mahvolurlar.”

“Kesinlikle.”

“Dünyada en ufak bir şansları bile yok.”

“Elbette yok.”

“Korkunç, Clarence. Yazık olacak.”

Bu mesele beni öyle rahatsız etti ki düşünmekten, kaygılanmaktan bir türlü huzur bulamadım. Sonunda vicdanımı rahatlatmak için şövalyelere şöyle bir mesaj hazırladım:

İNGİLTERE İSYANCI ŞÖVALYELERİNİN MUHTEREM KOMUTANINA: Boşuna savaşıyorsunuz. Gücünüzü biliyoruz—buna güç denebilirse tabii. En fazla yirmi beş bin şövalyeyi üzerimize sürebileceğinizi biliyoruz. Dolayısıyla hiç şansınız yok; zerre kadar yok. Düşünün: iyi donanımlıyız, iyi tahkim edilmiş durumdayız, sayımız elli dört. Elli dört ne? İnsan mı? Hayır, zihin—dünyanın en yetenekli zihinleri; kaba kuvvetin, İngiltere’nin granit surlarına karşı durmak şöyle dursun, denizin boş yere kabaran dalgalarından farksız kalacağı bir kuvvet. Sözümü dinleyin. Canınızı bağışlıyoruz; ailelerinizin hatırı için bu armağanı geri çevirmeyin. Size bu fırsatı sunuyoruz; son fırsatınız: silahlarınızı bırakın, Cumhuriyet’e koşulsuz teslim olun, her şey bağışlansın.

(İmza) PATRON.

Mesajı Clarence’a okudum ve ateşkes bayrağıyla göndermeyi düşündüğümü söyledim. Doğuştan sahip olduğu alaycı kahkahayı attı ve şöyle dedi:

“Bu soyluların nasıl insanlar olduğunu bir türlü tam kavrayamıyorsun. Şimdi biraz zaman ve zahmetten kurtulalım. Beni oradaki şövalyelerin komutanı say. Sen ateşkes bayrağısın; yaklaş, mesajını bana ilet, ben de cevabımı vereyim.”

Bu oyuna uydum. Düşman askerlerinden oluştuğunu hayal ettiğimiz bir korumanın eşliğinde öne çıktım, kâğıdımı çıkarıp baştan sona okudum. Clarence cevap olarak kâğıdı elimden vurup aldı, küçümseyerek dudaklarını büzdü ve küstah bir küçümsemeyle şöyle dedi:

“Şu mahlûku parçalara ayırın, gönderen soysuz alçağa da bir sepette geri yollayın; başka cevabım yok!”

Gerçek karşısında kuram ne kadar boş! Olan biten tam da buydu, başka bir şey değil. Başına gelecek olan buydu; bunun önüne geçmenin yolu yoktu. Kâğıdı yırtıp attım, zamansız duygusallığıma da sonsuza dek son verdim.

Sonra iş başına. Gatling platformuyla mağara arasındaki elektrik sinyallerini sınayıp hepsinin düzgün çalıştığından emin oldum; çitleri denetleyen sinyalleri de tekrar tekrar kontrol ettim. Bunlar, istediğim zaman her çitin elektrik akımını diğerlerinden bağımsız biçimde kesip yeniden vermemi sağlayan sinyallerdi. Dere bağlantısını en iyi üç oğlanımın gözetimine ve denetimine bıraktım. Gece boyunca ikişer saatlik nöbetlerle sırayla bekleyecek, gerekirse sinyalime derhal uyacaklardı: art arda üç tabanca atışı. Gece için nöbetçi görevini kaldırdım, ağılı boş bıraktım; mağarada sessiz olunmasını ve elektrik ışıklarının kısılıp loş bırakılmasını emrettim.

Hava iyice kararır kararmaz bütün çitlerin akımını kestim, sonra el yordamıyla büyük dinamit hendeğinin bizim tarafındaki setine doğru ilerledim. Tepeye tırmandım ve çamurlu yamaca uzanıp gözetlemeye başladım. Ama hiçbir şey göremeyecek kadar karanlıktı. Ses deseniz, hiç yoktu. Ölüm sessizliği çökmüştü. Gerçi kırda geceleri duyulan alışıldık sesler vardı: gece kuşlarının kanat çırpışı, böceklerin vızıltısı, uzaktaki köpeklerin havlaması, sığırların uzaklardan gelen yumuşak böğürtüsü. Ama bunlar sessizliği bozmuyor, yalnızca koyulaştırıp üstüne bir de ürpertici bir keder katıyordu.

Gece öyle kapkaranlık çöktü ki bakmaktan vazgeçtim; yine de en ufak kuşkulu sesi yakalamak için kulak kesildim, çünkü beklemem gerektiğini ve beklediğime değeceğini düşünüyordum. Yine de epey beklemem gerekti. Sonunda belirsiz ses kırıntıları diyebileceğiniz bir şey duydum; boğuk, metalik sesler. O zaman kulaklarımı diktim, nefesimi tuttum; beklediğim türden bir şeydi bu. Sesler yoğunlaştı ve kuzeyden yaklaşmaya başladı. Az sonra kendi hizamda, karşı setteki sırtın tepesinde, yüz fit ya da daha uzakta duyuluyordu. Sonra o sırt boyunca bir sıra kara noktanın belirdiğini görür gibi oldum. İnsan başları mıydı? Anlayamadım; belki hiçbir şey değildi. Hayal gücünüzün odağı bozulduğunda gözlerinize güvenemezsiniz. Ama bu soru çok geçmeden yanıtlandı. Metalik sesin büyük hendeğe indiğini duydum. Ses hızla arttı, hendeğin her yanına yayıldı ve bana şu gerçeği apaçık gösterdi: silahlı bir ordu hendeğe yerleşiyordu. Evet, bize küçük bir sürpriz hazırlıyorlardı. Şafak sökmeden, belki daha da önce, bir eğlence bekleyebilirdik.

Artık yeterince görmüştüm; el yordamıyla ağıla geri döndüm. Platforma gidip içteki iki çite akım verilmesi için işaret ettim. Sonra mağaraya girdim; her şey yolundaydı, çalışan nöbetçiler dışında herkes uyuyordu. Clarence’ı uyandırıp büyük hendeğin adamlarla dolduğunu ve bütün şövalyelerin topluca üzerimize geldiğini düşündüğümü söyledim. Benim tahminim, şafak yaklaşır yaklaşmaz hendeğe pusu kurmuş binlercesinin seti aşıp saldıracağı, hemen ardından da ordularının geri kalanının geleceğiydi.

Clarence şöyle dedi:

“Ön gözlem yapmak için karanlıkta bir iki gözcü göndermek isteyeceklerdir. Dış çitlerin akımını kesip onlara fırsat vermeye ne dersin?”

“Onu çoktan yaptım, Clarence. Beni hiç misafir ağırlamaktan kaçınırken gördün mü?”

“Hayır, sen iyi yüreklisin. Gidip—”

“Karşılama komitesi mi olacaksın? Ben de geliyorum.”

Ağılı geçip içteki iki çitin arasına birlikte uzandık. Mağaranın loş ışığı gözümüzü biraz bozmuştu ama görüşümüz hemen kendini toparlamaya, kısa sürede de o anki koşullara uyum sağlamaya başladı. Öncesinde el yordamıyla ilerlemek zorunda kalmıştık, ama artık çit direklerini seçebiliyorduk. Fısıltıyla konuşmaya başladık; derken Clarence birden sustu ve şöyle dedi:

“Bu da ne?”

“Ne ne?”

“Şuradaki şey.”

“Hangi şey, nerede?”

“Tam önünde, biraz ötede. Karanlık bir şey... ikinci çitin dibinde, belli belirsiz bir şekil.”

İkimiz de dikkatle baktık. Ben şöyle dedim:

“Bir adam olabilir mi, Clarence?”

“Hayır, sanmıyorum. Dikkat edersen biraz... Dur, adamın tekiymiş! Çite yaslanıyor.”

“Kesinlikle öyle sanıyorum. Gidip bakalım.”

Ellerimiz ve dizlerimiz üzerinde sürünerek iyice yaklaştık, sonra başımızı kaldırıp baktık. Evet, bir adamdı; zırh içinde heybetli, karanlık bir siluet, dimdik duruyordu. İki eli üst tele dayanmıştı ve elbette yanık et kokusu geliyordu. Zavallı adam, çivi gibi ölüydü; neyin canını aldığını bile anlayamamıştı. Bir heykel gibi duruyordu; kıpırdayan tek şey, gece rüzgârında hafifçe sallanan sorguçlarıydı. Ayağa kalkıp miğferinin siperindeki parmaklıkların arasından içeri baktık, ama yüz hatları çok belirsiz ve gölgeli olduğundan onu tanıyıp tanımadığımızı anlayamadık.

Yaklaşan boğuk sesler duyduk ve bulunduğumuz yerde yere çömeldik. Bir başka şövalyeyi belli belirsiz seçtik; büyük bir gizlilikle ilerliyor, el yordamıyla yolunu buluyordu. Artık onu elini uzatıp üst teli bulurken, sonra eğilip alt telin üzerinden atlarken görebileceğimiz kadar yakındı. İlk şövalyeye ulaştı; onu görünce hafifçe irkildi. Bir an durdu; herhalde ötekinin neden ilerlemediğini merak ediyordu. Sonra alçak sesle, “Burada ne düş görürsün, iyi Sir Mar—” dedi. Ardından elini cesedin omzuna koydu; hafifçe, yumuşak bir inilti çıkardı ve yere yığılıp öldü. Görüyorsunuz ya, onu bir ölü adam öldürmüştü; üstelik ölü bir dostu. İşin korkunç bir yanı vardı.

Bu erkenci kuşlar yarım saat boyunca yakınımızdan, yaklaşık beş dakikada bir, peş peşe geçtiler. Saldırı zırhları yoktu, yalnızca kılıçları vardı; genellikle kılıçlarını hazırda tutup öne uzatıyor, telleri onunla buluyorlardı. Kimi zaman, buna yol açan şövalye gözden kaybolacak kadar uzaktayken mavi bir kıvılcım görüyorduk; yine de ne olduğunu biliyorduk: zavallı adam, kılıcıyla akım yüklü tele dokunmuş ve elektrik çarpmasıyla ölmüştü. Kasvetli sessizliğe kısa aralar veriliyor, ardından demir zırhlı birinin düşerken çıkardığı çınlama acıklı bir düzenle bu sessizliği bozuyordu. Bütün bunlar sürüp gidiyor, karanlıkta ve ıssızlıkta insanın içine ürperti salıyordu.

İç çitlerin arasında bir tur atmaya karar verdik. Rahatlık olsun diye ayakta yürümeyi seçtik; bizi fark ederlerse düşman değil dost sanacaklarını düşündük. Hem zaten kılıçları bize erişemezdi, bu beylerin yanında mızrak da yok gibiydi. Doğrusu tuhaf bir yolculuktu. İkinci çitin dışında her yerde ölüler yatıyordu; açık seçik görünmüyorlardı ama yine de seçilebiliyorlardı. Üst tele elleriyle tutunmuş, ayakta duran o acınası heykellerden on beş tane saydık.

Bir şey yeterince açıkça kanıtlanmış gibiydi: akımımız öylesine güçlüydü ki kurban daha çığlık atamadan onu öldürüyordu. Az sonra boğuk ve ağır bir ses duydum; hemen ardından ne olduğunu tahmin ettik. Bütün güçleriyle sürpriz bir saldırı geliyordu! Clarence’a orduyu uyandırıp yeni emir gelene dek mağarada sessizce beklemelerini söylemesini fısıldadım. Çok geçmeden döndü; iç çitin yanında durup sessiz yıldırımın o kalabalık ordu üzerinde dehşet verici işini yapışını izledik. Ayrıntıların pek azı seçilebiliyordu; ama ikinci çitin ötesinde kara bir yığının yükseldiği görülebiliyordu. Kabaran o kütle ölü adamlardı! Kampımız, ölülerden örülmüş sağlam bir duvarla çevrilmişti; bir tür savunma seti, cesetlerden bir göğüs siperi, diyebilirsiniz. Bu manzaranın korkunç yanı, insan seslerinin yokluğuydu. Ne sevinç çığlığı ne savaş narası vardı. Sürpriz saldırı niyetindeki bu adamlar olabildiğince sessiz ilerliyordu; ön saftakiler hedeflerine yaklaşınca bağırmaya hazırlanmaları gerekirdi, ama tam o sırada ölümcül tele çarpıp seslerini çıkaramadan yere seriliyorlardı.

Şimdi üçüncü çite akım verdim; aralıklar öylesine çabuk doluyordu ki hemen ardından dördüncü ve beşinci çitlere de verdim. Doruk noktasına ulaşma vaktinin geldiğine inanıyordum; bütün ordunun tuzağımıza düştüğünü düşünüyordum. Her neyse, artık öğrenmenin zamanı gelmişti. Bir düğmeye dokundum ve uçurumumuzun tepesinde elli elektrik güneşini tutuşturdum.

Tanrım, ne manzara! Üç sıra ölü duvarıyla çevrilmiştik! Öteki çitlerin hepsi, tellerin arasından gizlice ilerlemeye çalışan canlılarla neredeyse dolmuştu. Birdenbire parlayan ışık bu orduyu sersemletti, şaşkınlıktan taşa çevirdi diyebilirsiniz. Hareketsiz kaldıkları o tek anı kullanabilirdim; fırsatı kaçırmadım. Görüyorsunuz, bir an daha geçse kendilerine gelecek, sonra bir sevinç çığlığı koparıp saldırıya geçeceklerdi; o saldırı karşısında tellerim devre dışı kalacaktı. Ama o bir anı kaybetmeleri fırsatlarını sonsuza dek yitirmelerine yetti. O minicik süre henüz dolmadan akımı bütün çitlere verdim ve orduyu olduğu yerde öldürdüm! Bir inilti duyuldu! On bir bin adamın can verirken çıkardığı sesi dile getiriyordu. Geceye korkunç bir acıyla yayıldı.

Bir bakış, düşmanın geri kalanının—belki on bin kişilik bir kuvvetin—bizimle çevre hendeği arasında kaldığını ve saldırıya doğru ilerlediğini gösterdi. Demek hepsi elimizdeydi ve artık kurtulmaları mümkün değildi. Trajedinin son perdesinin vakti gelmişti. Önceden kararlaştırdığımız üç tabanca atışını yaptım; bunun anlamı şuydu:

“Suyu salın!”

Birdenbire bir uğultu ve kükreme koptu; bir dakika içinde dağ deresi büyük hendeğe doluşup yüz fit genişliğinde, yirmi beş fit derinliğinde bir nehre dönüştü.

“Silah başına askerler! Ateş serbest!”

On üç Gatling makineli tüfeği, yazgısı belli on bin kişinin üzerine ölüm yağdırmaya başladı. Durup bir an o kavurucu ateş seline karşı koydular; sonra dağılıp geriye döndüler ve fırtınadaki saman çöpü gibi hendeğe doğru sürüklendiler. Kuvvetlerinin tam dörtte biri yüksek setin tepesine hiç ulaşamadı; dörtte üçüyse tepeye ulaşıp aşağı atladı—boğularak ölüme.

Ateşi açmamızın üzerinden on kısa dakika geçmeden silahlı direniş tümüyle yok edilmiş, sefer sona ermişti; biz elli dört kişi İngiltere’nin hâkimi olmuştuk. Çevremizde yirmi beş bin kişi ölü yatıyordu.

Ama talih ne hain! Az sonra—diyelim bir saat içinde—benim hatam yüzünden bir şey oldu; ama... bunu yazacak yüreğim yok. Kayıt burada sona ersin.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…