6. Bölüm

Kartal, üstünde hissettiği gözlerle kimin ona baktığını bulmak için bakışlarını genç kıza çevirmişti. Gördüğü gözlerle içindeki kurdu heyecanlanmıştı. Kızın kendisinin eşi olma ihtimali vardı. O sebepten ötürü kızdan gözlerini bir saniye bile ayıramamıştı. Şansına kız da onun gözlerinden gözlerini çekmemişti. Birbirlerinin gözlerine dalıp gitmişlerdi. Kartal kızın rüyasındaki kız olduğuna adı kadar emindi. Kızın yüzünü görmese de rüyasında gördüğü esnada hissettiği şeylerin aynısını hissediyordu. Yerinden kalkmadan kıza bakmayı sürdürmüştü. Ta ki kızın yanında duran kişi kıza seslenene kadar. O esnada kız gözlerini çekip yanındakine dönmüştü. Bu durum karşısında kaşlarını çatmıştı Kartal. Ne vardı sanki az daha bakışsalar. Kurdunu zapt etmekte zorlanıyordu. Kurdu kalkıp işaretleme isteğine bile girmişti ama kendisine eşi olduğunu belirten bir şey dememişti. Bu yüzden emin de olamıyordu Kartal. Yine de kızın üzerinden gözlerini çekmemişti. Yanındaki kişiyle konuşuyor ve gülüşüyorlardı. Kim olduğunu merak etmişti Kartal. Yanındakinin kızın neyi olduğunu merak etmişti. Ama gidip soramazdı. Çünkü kurdu henüz eşi olduğunu belirten bir şey yapmamıştı.

Kızdan gözlerini çekmediği için yanına gelen kurdu görmüştü. Kızların kurdun yüzüne baktıktan sonra kalkıp tek kelime etmeden gitmeye çalışmalarını farketmişti. Ancak kurt kızın kolundan tutup gitmesini engellemişti. Kızın kaşlarının çatıldığını aralarındaki mesafeye ve insanlara rağmen görmüştü Kartal. Kızın koluna dokunduğu andan itibaren kurdu huzursuzlanmıştı. Fark ettiği detayla birlikte oturduğu masadan hızlıca kalkıp kızın yanına gitmeye başlamıştı. O esnada kurtların kenara çekilmesi için yaydığı feronomunun farkında değildi. Kurtlarla birlikte insanların da kenara çekilmesiyle hızlıca gitmişti kızın yanına. Tam o esnada birinin çantayla vurması diğerinin ise kafasına bardak atmasını görmüştü. Kurdun kızları rahatsız ettiğini farketmişti. O yüzden bu kez bilinçli olarak kurt üzerinde feronomunu salgılayarak kurdun geri çekilmesini sağlamıştı. Tam o esnada üzerinde hissettiği bakışla yönünü kıza dönmüştü. Gördüğü kırmızı gözlerle eşi olduğunu anlamıştı kızın. Kurdunun da kendisini doğrulamasıyla kaşlarını çatmıştı. İnsandı çünkü karşısındaki kız. İnsanlardan nefret eden alfaya insan eş olmazdı... Kurtların lunaları insan olamazdı...

Aklındaki düşünceler kendisini ele geçireceği esnada kurdun ona seslenişiyle yönünü ona çevirmişti. Kurt hararetli bir şekilde kızın yaptığını anlatıyordu. Kendisini haklı sanıyordu. Bir genç kızı rahatsız etmesinde kendisinin haklı olduğunu düşünüyordu... Sebebi de kızın giydiği elbisenin pembe olmasıydı... Çünkü dikkat çekiyordu... Dikkat çektirdiği için suçlu kızdı kendi gözünde...

Kartal gözlerini kendisine boş şeyler anlatan kurdun üzerinden çekmişti. Dinlediği aptal düşüncelerden dolayı kaşlarını çatarak kızın yüzüne bakmıştı. Ancak Simay bu kaş çatıklığını yanlış anlamıştı... Kendi ırkından olduğu için kendisini rahatsız eden kurda karşı yaptıklarına kızıyor sanmıştı... Hâlbuki Kartal kendisini haklı çıkarmaya çalışan kurt yüzünden kaşlarını çatmıştı...

Simay, Kartal'ı yanlış anladığı için kendisini savunmaya geçecekti. Kim olursa olsun herhangi bir kadını rahatsız etme hakkı yoktu. Aynı şey erkekler için de geçerliydi. Herhangi bir kadın bir erkeği rahatsız etme hakkına sahip değildi. Bu durum yaşanmamalıydı...

-Siz de aynı şeyi düşünüyorsunuz! Erkek değil misiniz? Aynısınız hepiniz! Bir taraflarına sahip çıkamayan varlıklarsınız! Her zaman kadın suçlu! Aptallar! Aptalsınız! Hepiniz!

Kartal duydukları karşısında kaşlarını serbest bırakmıştı. Karşısındaki kızın kendisini yanlış anladığını farketmişti. İnsanlardan ne kadar nefret etse de bu durumda karşı tarafın haksız olduğunu bilecek kadar kadınlara saygı duyuyordu. Ya da öyle sanıyordu...

-Yeter! Sen karşında kim var biliyor musun!? Karşında veliaht var! Konuşmalarına dikkat et! Hem henüz bir şey demedim sana! Dinlemeden etmeden ne celalleniyorsun!?

-Kim olduğun umurumda mı sanıyorsunuz! Daha bir kadının hem sözlü hem de fiziksel olarak rahatsız edilmesine karşılık kendisini savunmasına kaşlarını çatan bir veliaht olmaz olsun! Senin veliahtlığına tüküreyim!

Simay dediklerinden sonra hızlıca sarayın bahçesinden çıkmaya başlamıştı. Kendisine ne yapacakları umurunda değildi. İstedikleri şeyi yapsınlar Simay'ın gıkı çıkmazdı. Çünkü haklı olduğunu biliyordu. Haklıların başlarının ezildiği bir dünyada yaşadığını da biliyordu... Kendisini nefs-i müdafaa ile savunmuştu. Ama erkek olduğu için onu anlayacağını düşünmemişti. O yüzden de sarayın bahçesinden çekip gitmişti.

Kartal ise hem yediği sözleri hem de kendisinden uzaklaşan eşini sindirmeye çalışıyordu. Etrafındaki askerlerinin hareket edeceğini farkettiği anda hızlıca karşı çıkıp eşini rahatsız eden kurdu zindana atmalarını emretmişti. Bu sırada eşinin yanında olan kıza dönüp eşinin adını öğrenmek istemişti. Çünkü eşi hakkında hiçbir şey bilmiyordu henüz... İnsan olduğu dışında...