14. Bölüm

Simay, karşısındaki adamın bir anda kendisiyle savaş verdiğini fark edince adamın yanından beş altı adım geri gitmişti. Çalışma masasının sandalyesini alarak hazır olda beklemeye başlamıştı. Adamın kendisini tutamayacağından korkup saldırmaya çalışırsa diye bulundurmak istemişti elinde sandalyeyi. Ancak ne Kartal'ın ne de Demir'in kendisine zarar vermek istemediğini bilmiyordu henüz...

"Rahat bırak beni Kartal! Sen her şeyi iyice zorlaştırıyorsun! Ben en azından eşiyle konuşmayı bilen bir kurdum! Rahat bırak ki konuşup anlaşayım ben! Sen bir şeye yardımcı olamazsın bu gidişle! Sadece daha da çukura sürüklersin!"
"Demir! Henüz senden bahsetmedim farkındaysan! Sakın öyle bir şey deneme! Korkuyor kız şuan! Seni bıraksam hemen işaretlemeye çalışırsın kızı ayrıca! Sakın! "
"Ben. Kızla. Konuşacağım. Kartal! Eşimi korkutacak bir şey yapmayacağım! Ben eşimin benden korkmasını istemiyorum! Rahat bırak beni yoksa sana zarar verir yine konuşurum mühürlümle!"
"Demir!"
"Kartal! Bana güvenmiyor musun? Söylesene! Ben nasıl kıyabilirim karşımdaki kıza? İşaretleyemem ayrıca henüz! Çünkü rızası yok daha! Anlatabildim mi? Şimdi çık rica ediyorum çık! "

Kartal, Demir'e cevap vermeden kenara çekilmişti. Hayatında en güvendiğiydi Demir. Anne ve babasından bile kendi içindeki kurda daha çok güveniyordu. Çünkü onu bir kez bile yanıltmamıştı...

Demir, ruh olarak Kartal'ın yerini aldığında ses tonu değişmişti. Karşısındaki korkan ama korktuğunu belli etmemeye çalışan genç kızı görünce ilk başta içi cız etse de onun elinde tuttuğu sandalyeyi görünce gülümsemişti. Kendini korumaya çalışacağını biliyordu zaten. Kimseye kolay kolay teslim olmayacağını, elinden geldiğince savaşıp kendisinden uzak tutmaya çalışacağını biliyordu. Çünkü Simay, Kartal'a benziyordu karakterinden ötürü. Çünkü ruhları birbirlerine aitti...

-Sakin ol Simay. Ben Demir. Kartal'ın kurduyum. Seninle düzgün konuşamadığının farkındayım o cahil cühelanın.

-Ne konuşacaksan ordan durup konuş! Yaklaşma yanıma sakın!

-Tamam. Sen nasıl istersen öyle olsun. Hatta bekle...

Demir, aklına gelen şeyle hızlıca oda da bulunan yatağının bazasını kaldırmıştı. İçinde bulunan kurtları etkisiz hâle getirebilen kelepçeyi çıkartıp kendi ellerine takmıştı. Canı yanıyordu fiziken ama eşinin kendisine güvenmemesindeki kadar derin bir ruh acısı değildi... Sevdiği, seveceği ve seviyor olduğu kadın için azdı bile...
Taktığı kelepçenin anahtarını tam masanın üzerine atmıştı. Bu sayede o kelepçeyi açabilecek tek kişi Simay olmuştu.
Genç kız karşısındaki adamın ne yaptığını anlamaya çalıştığı için kaşları iyice çatılmıştı. Kelepçeyle ne yapmaya çalıştığını anlamıyordu. İsterse açabileceğini düşünüyordu aslında. Tam da bunu düşündüğü esnada Demir, düşüncelerini okuyabildiği için kendisine acı çeken sesiyle cevap vermişti.

-İstersem açamam bu kelepçeyi... Kurtlara zarar veriyor ve... Etkisiz hâle getiriyor...

Demir, çektiği acıdan dolayı kesik kesik konuşuyordu. Simay onun acı çektiğini görünce hızlıca masadaki anahtarı yönelmişti ki Demir'in ona seslenmesiyle yerinde durmuştu.

-Alma onu... Bana güvenmediğini... Biliyorum... Sırf vicdanın rahat olsun diye... O anahtarı alıp... Gelme yanıma sakın...

-Saçmalama! Sana güvenmiyor olmam acı çekmeni izleyeceğim anlamına gelmiyor!

-Hayır Simay... Ben bana güvenmen için taktım kelepçeyi... Bana... Acı diye değil...

-Sana mı acıyorum aptal! Karşımdakinin ne olursa olsun acı çekmesini istemiyorum! Tamam anladım ayrıca sana güvenmemi istiyorsun ama şuan şu kelepçeyi çıkarmama izin vermezsen sana asla güvenmem! Güvenimi kazanmak istiyorsan kendine zarar vermeden yap! Şimdi sakın ağzını açma yoksa seni bu hâlde bırakır üstüne kapıyı kilitler giderim! Anladın mı?

Demir, karşısında kendisine rest çeken kıza bakınca Kartal'ın küçüklüğüne ne kadar benzediğini anlamıştı. Birbirleri için yaratılmışlardı resmen...
Kafasını hafifçe sallayarak kabul ettiğini belirtti. Zira kendisiyle bir daha konuşmamasından korkmuştu. Simay'ın yanına gelişini izlerken bile çektiği acıyı unutamıyordu. Aklına geçmişi gelmişti... O karanlık odada yaşananlar gelmişti... Nasıl kaçamadığı gelmişti... Kendisine yaklaşan kızı bir an o sanmıştı... Geri adım atmıştı istemsiz olarak. Nefesi kesik kesik ama hızlıydı... Kalp atışları arşa çıkmıştı... Tramvası tetiklenmişti... Ve tramvasının tetikleneceğini bile bile takmıştı o kelepçeyi bileklerine...

&

-Nereye gidiyoruz Poyraz?

-Sabret Kartal! Geldin sayılır bir daha seninle gelmeyeceğim ayrıca! Sürekli soru sorup duruyorsun!

-Saraydan uzaklaştık iyice Poyraz! Farkındaysan babam uzaklaşmayın demişti! Savaş var kaçırabilirlermiş bizi! Biliyorsun değil mi?

-Babanın o öğütlerini kendine sakla. Ayrıca madem korkuyorsun gelmeseydin Kartal! Zorlamadım seni!

-Amcam seni bana emanet etti Poyraz. Seninle gelmek zorunda olduğumu biliyorsun.

-Küçük çocuk değilim artık Kartal! Veliahtım ben senin gibi! Hatta gelecekteki kral alfa ben olacağım.

-Gelecekteki kralın kimin olacağını sen değil eşin karar veriyor biliyorsun!

-Eşimi bulacağım Kartal! Hatta iddiaya girelim mi? İlk eşini bulan ilerde diğerinin tüm yetkilerini sınırlandırsın!

-Öyle şey mi olur? Sen iyi misin?

-Olur Kartal! Korkaksın demekki kabul etmiyorsun!

-Tamam Poyraz. Girelim iddiasına! Ama ben kazanırsam senin yetkilerini almakla kalmam sadece ona göre!

-Öyle olsun Kartal efendi! Geldik ayrıca. Bak karşıda düşmanların evleri var. Bizi fark etmedikleri sürece ajanlıj yapabiliriz. Kahraman oluruz böylece. Bu sayede madalya da alırız. Sözümüz geçer vezirlerde.

-Poyraz! Geri dönüyoruz kimseye gözükmeden! Babamın dediğini unutmuş olamazsın! Burası bize yasak! Yürü hızlıca dönelim saraya fark edilirsek iki yetişkin olmayan kurdu kolay yenerler biliyorsun! Hadi!

Kartal'ın demesiyle birlikte bir anda yanlarında beliren insanlarla ne yapacaklarını şaşırmışlardı. Dönüşseler kurtları tehlikeye girecekti. Ayrıca henüz savaşmayı doğru düzgün bilmiyorlardı. Çünkü daha yedi yaşındaydı Kartal...

Karanlık bir odada, ellerinde kelepçeyle acı çekerek oturuyorlardı. Poyraz, acıdan ağlamaya başlamıştı. Kartal, kurduna seslenmeye çalışıyordu. Kurdu ses vermezse kendisinin de ölümü gelecekti... Ancak o ölümden değil yanındaki kuzenine bir şey olacak diye korkuyordu... Çünkü Kartal, çocuk merhametini kaybetmemişti...

Yakaladıkları iki küçük veliahtla yüzleri gülüyordu insanların. Savaşı kendi lehlerine çekmişlerdi çünkü. Ellerindeki veliahtlara karşı en ağır işkenceleri kullanarak onların psikolojilerini alt üst edeceklerdi akıllarınca. Çünkü gelecekteki bir barış antlaşması imzalanırsa krallığın kurulmasını engelleyeceklerdi. Çünkü kurtlar krallarını soylu olan ailelerden devam etmesini isterdi. O aile de ilk kurt adam ailesi olan Türkler'e aitti. Ve Kartal'ın ailesi ilk kurtlardan geliyordu. Eğer onların psikolojileri ile oynarlarsa tahta geçecek kimse kalmayacağı için kurtlardan kurtulacaklarını düşünüyorlardı...